ฉินโจว

ผู้คนมากมายต่างร้องอุทาน!

“ทั้งที่ฉันฟังไม่ออกเลยว่าเสียงกู่ฉินมันดีตรงไหน แม้แต่การแสดงของเย่ไฉ่เอ๋อร์ก่อนหน้านี้ฉันยังไม่รู้สึกว่ามันสุดยอดตรงไหน แต่ทำไมเพลงของไป๋ตี้บทนี้ฉันถึงต่อต้านมันไม่ได้เลย?”

“ฉันก็เหมือนกันเลย!”

“ฉันคนหนึ่งที่ไม่เข้าใจกู่ฉินเลย ยังรู้สึกว่าเพลงฉู่ฉือบทนี้มันสุดยอดจริง ๆ!”

“ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรู้ล่วงหน้าว่าชื่อเพลงคือ《เขาสูงสายน้ำไหล》รึเปล่า ตอนฟังหลินจือไป๋บรรเลง ฉันกลับเห็นภาพภูเขาสูงตระหง่านกับสายน้ำไหลเอื่อยผ่านตา!”

“การแสดงที่เหลือเชื่อจริง ๆ!”

ใช่แล้ว สิ่งที่น่าทึ่งที่สุดของบทเพลงนี้อยู่ตรงที่ มันสามารถทำให้ผู้ชมจากฉินโจวที่ไม่เข้าใจกู่ฉินเลย ไม่ว่าจะมาดูเพราะอยากร่วมสนุกหรือเพราะอยากดูหลินจือไป๋เท่านั้น ได้สัมผัสถึงเสน่ห์ของกู่ฉินเป็นครั้งแรกในชีวิต!

ส่วนคนที่เข้าใจกู่ฉินอยู่แล้วก็ไม่ต้องพูดถึง!

เทคนิคการบรรเลงในระดับเทพ เหมือนกับแตะขีดจำกัดทางทฤษฎีของมนุษย์ในวงการกู่ฉิน ความรู้สึกสั่นสะเทือนนั้นไม่เคยมีมาก่อน!

……

ฉีโจว

ทั้งแผ่นดินสั่นสะเทือน!

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ระดับของเศรษฐีอันดับหนึ่งทำไมถึงอยู่ในขอบเขตแบบนี้ได้ นี่มันระดับเทพชัด ๆ!”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า นายยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? พวกเราคิดว่าแค่เย่ไฉ่เอ๋อร์ซ่อนพลังไว้ แต่จริง ๆ แล้วเศรษฐีก็ซ่อนพลังไว้เหมือนกัน ถ้าจะบอกว่าเย่ไฉ่เอ๋อร์สองรอบแรกเล่นเบา ๆ เพื่อลวงศัตรู งั้นเศรษฐีก็ยิ่งเกินไปกว่านั้น ฉันว่าสามรอบแรกเขาแค่เล่นสนุกกับเย่ไฉ่เอ๋อร์เฉย ๆ เลยล่ะ!”

“เห็นมั้ยล่ะ?”

“เย่ไฉ่เอ๋อร์งัดของหมดหน้าตัก เศรษฐีเลยจริงจังขึ้นมา ผลก็คือ เย่ไฉ่เอ๋อร์ใส่เต็มยังทำให้ทั้งสนามตะลึงได้ แต่เศรษฐีแค่เล่นจริงจังบทเดียว กลับทำให้ทั้งโลกต้องตะลึง!”

“ฉันเหมือนตกหลุมรักกู่ฉินเข้าแล้วสิ!”

ผู้ชมจำนวนมากในฉีโจวเองก็ไม่เข้าใจกู่ฉิน พวกเขาสนใจแค่ผลการแข่งขันเท่านั้น ไม่ได้สนว่าใครเล่นเพลงอะไร เพราะฟังไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว

แต่ทว่า—

เมื่อได้ฟังบทสุดท้ายของหลินจือไป๋ เหล่าผู้ชม “มักเกิ้ล” เหล่านี้กลับเข้าใจ และสัมผัสได้ถึงเสน่ห์ของกู่ฉินอย่างสมบูรณ์แบบ!

อะไรคือฟื้นคืนจากจุดตกต่ำ?

อะไรคือแสงสว่างหลังผ่านทางมืด?

สถานการณ์ตอนนี้ก็คือแบบนั้นเลย!

ในขณะที่ชาวฉีโจวทุกคนคิดว่าเหรียญทองแรกของงานศึกวรรณกรรมฉีฉู่ในครั้งนี้ จะต้องตกไปอยู่ในมือทีมฉู่โจวที่นำโดยเย่ไฉ่เอ๋อร์แน่นอน หลินจือไป๋กลับสร้างปาฏิหาริย์คะแนนเต็มขึ้นมา เป็นการพลิกเกมจากจุดที่ไม่มีใครคาดคิด!

……

ฉู่โจว

ชาวฉู่แทบล่มสลาย!

“เป็นไปไม่ได้ นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ทำไมหลินจือไป๋ในรอบชิงถึงเหมือนกลายเป็นอีกคน!”

“เดิมทีหลินจือไป๋ก็แข็งแกร่งอยู่แล้ว พอ ๆ กับเย่ไฉ่เอ๋อร์เมื่อปีที่แล้ว แล้วรอบสุดท้ายกลับบอกฉันว่า ที่ผ่านมาเขาไม่เคยจริงจังเลยงั้นเหรอ!?”

“ไม่เอานะ เรื่องแบบนี้อย่าทำกันเลย!”

“ถ้าจะพูดถึงการซ่อนพลัง เย่ไฉ่เอ๋อร์น่าจะงัดออกมาเจ็ดถึงแปดส่วนแล้ว แต่หลินจือไป๋ดูเหมือนใช้แค่สามถึงห้าส่วนในรอบก่อน ๆ ก็สามารถสูสีกับเย่ไฉ่เอ๋อร์ได้แล้ว เหมือนที่กรรมการหลายคนพูดนั่นแหละ ความต่างระหว่างเย่ไฉ่เอ๋อร์กับหลินจือไป๋ คือความต่างระหว่างมนุษย์กับเทพเจ้า!”

“หลินจือไป๋ ได้คะแนนเฉลี่ย 100 เต็ม!”

เช่นเดียวกับที่ชาวเน็ตฉู่โจววิเคราะห์ไว้ จุดที่บ้าคลั่งของเรื่องนี้อยู่ตรงที่:

ทั้งเย่ไฉ่เอ๋อร์และหลินจือไป๋ ต่างก็ซ่อนพลังไว้ จนกระทั่งในการดวลรอบสุดท้ายจึงเผยไพ่ในมือของแต่ละคนออกมา

แล้วทุกคนก็พบว่า:

ที่แท้หลินจือไป๋ก่อนหน้านี้ เล่นเหมือนกับใช้แค่มือเดียวเท่านั้นเอง

แน่นอนว่า “ใช้มือเดียวเล่นเกม” ก็เป็นแค่คำเปรียบเปรย แต่ก็ให้ความรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ

เมื่อเป็นแบบนี้ ชาวฉู่โจวหลายคนจะล่มสลายก็คงไม่แปลกอะไร ความแตกต่างระหว่างมนุษย์กับเทพเจ้ามันช่างสิ้นหวังเสียเหลือเกิน

……

จ้าวโจว

ผู้ชมหน้าทีวีเต็มไปด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ!

“บทเพลงสุดท้ายของหลินจือไป๋ ได้คะแนนเฉลี่ยเต็มร้อย? แล้วเย่ไฉ่เอ๋อร์ที่เป็นกู่ฉินอันดับหนึ่งแห่งบลูสตาร์แพ้ไปแล้วงั้นเหรอ?”

“อันดับหนึ่งแห่งบลูสตาร์คือเย่ไฉ่เอ๋อร์ แต่เทพเจ้าแห่งกู่ฉินของบลูสตาร์ ดูเหมือนจะเป็นหลินจือไป๋…”

“แม้ว่าฉันจะเสียใจมากแค่ไหน แต่เราต้องยอมรับ หลินจือไป๋ในระดับของกู่ฉินนั้นคือระดับเทพผู้ไร้ผู้เทียบเทียม!”

“ยอดเยี่ยมจริง ๆ กับบท《เขาสูงสายน้ำไหล》นี้! บอกว่าหลินจือไป๋เป็นเทพเจ้ากู่ฉินก็ไม่เกินจริง!”

“เย่ไฉ่เอ๋อร์พ่ายแพ้ แต่นั่นไม่ใช่ความผิดของเธอ ร่างมนุษย์ที่สามารถต่อกรกับเทพเจ้าได้ แม้จะแพ้แต่ก็ยังสมศักดิ์ศรี!”

แม้แพ้แต่ก็สมศักดิ์ศรี!

อีกครั้งที่ได้เห็นคำว่า “แม้แพ้แต่ก็สมศักดิ์ศรี”!

เพียงแต่ว่าบทบาทของหลินจือไป๋กับเย่ไฉ่เอ๋อร์ได้สลับกันโดยสิ้นเชิง

ก่อนหน้านี้ ทุกคนมองว่าหลินจือไป๋แม้แพ้แต่ก็สมศักดิ์ศรี เพราะในฐานะที่เขาเป็นแค่มือสมัครเล่น ยังสามารถเหนือกว่าบรรดามืออาชีพที่เอากู่ฉินเป็นอาชีพได้เกือบทั้งหมด

แต่ในเวลานี้!

ชาวจ้าวโจวทุกคน ต่างจดจำชื่อ “หลินจือไป๋” ไว้ในใจอย่างลึกล้ำ!

……

จงโจว

ชาวจงโจวที่ดูไว้แค่เอาสนุก ตอนนี้ถึงกับอึ้งกันทั้งแผ่นดิน!

“ฉันเหมือนตื่นแรงไปหน่อย นี่ฉันเห็นจริงเหรอว่ามีคนบรรเลงกู่ฉิน แล้วได้ 15 เต็มจากกรรมการ 16 คน?”

“ฉันคือตาบอดคนหนึ่ง ใครก็ได้บอกฉันทีว่า สามรอบก่อนหน้าหลินจือไป๋ใช้เท้าเล่นกู่ฉินรึเปล่า?”

“ฉันรู้สึกว่าเย่ไฉ่เอ๋อร์น่าจะโดนหลินจือไป๋ทำลายโลกทัศน์ไปหมดแล้ว!”

“อย่าว่าแต่เย่ไฉ่เอ๋อร์เลย ฉันเป็นคนดูยังรู้สึกว่านี่มันบ้าชัด ๆ คนอื่นรอบสุดท้ายระเบิดพลังคือไม่ซ่อนอะไรแล้ว ส่วนหลินจือไป๋ระเบิดพลังรอบสุดท้ายคือเทพเจ้าจุติใช่ไหม!?”

“ช่างเป็นเกียรติอย่างยิ่ง! ครั้งแรกที่ได้เห็นฉากการสถาปนาเป็นเทพ!”

รอบชิงกู่ฉิน เวลานี้ได้กลายเป็น เวทีสถาปนาเทพของหลินจือไป๋ โดยสมบูรณ์!

แม้กระทั่งผลงานของหลินจือไป๋ในวันนี้ จะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์กู่ฉิน!

ในอนาคต ไม่ว่าใครที่เรียนกู่ฉิน จะไม่มีวันลืมว่า ในวงการนี้เคยมีผู้หนึ่งชื่อว่า “หลินจือไป๋”!

แต่สำหรับชาวจงโจวแล้ว——

สิ่งที่พวกเขารู้สึกจินตนาการไม่ออกที่สุดก็คือ——

เทพเจ้ากู่ฉินผู้นี้ ยังเป็นคู่แข่งคนสำคัญของจูเก่อชิวเหลียงในวงการอักษรพู่กันอีกด้วย!

รู้สึกเหมือนมีอะไรไม่ปกตินะ…

หลินจือไป๋คนนี้ จริง ๆ แล้วเป็นคนทำอะไรกันแน่?

……

ไม่ว่าแท้จริงแล้วหลินจือไป๋จะทำอาชีพอะไรก็ตาม เวลานี้เขาได้กลายเป็น “เทพเจ้ากู่ฉิน” ที่ทุกคนยอมรับแล้ว

แม้ว่าเครื่องดนตรีชนิดนี้ ในวงการดนตรีที่หลินจือไป๋สังกัดอยู่จะค่อนข้างเป็นแนวเฉพาะ และมีคนพูดกันบ่อย ๆ ว่า กู่ฉินไม่เท่ากู่เจิ้ง

แต่ความจริงก็คือ:

กู่ฉินเริ่มต้นได้ง่าย แต่จะเล่นให้ดีนั้นยากมาก

กู่เจิ้งเริ่มต้นยากกว่า แต่จะเล่นให้ดีนั้นง่ายกว่า

อยากเล่นกู่ฉินให้ดีต้องพึ่งพาพรสวรรค์และวาสนาส่วนบุคคล เทคนิคอยู่ที่ “ทาง”

ส่วนกู่เจิ้ง เล่นให้ดีต้องพึ่งพาเทคนิค เทคนิคอยู่ที่ “ฝีมือ”

แม้แต่ในสมัยโบราณ บรรดาผู้ดีนักปราชญ์ก็นิยมเล่นกู่ฉิน เพราะเน้นความเพลิดเพลินใจและการบ่มเพาะอารมณ์ ส่วนกู่เจิ้งมักใช้แสดงต่อสาธารณชนมากกว่า ทั้งเป่า สี ตี ดีด เพราะเสียงไพเราะเข้าถึงง่าย

แน่นอน ที่กล่าวมานี้ไม่ได้หมายความว่าใครดีกว่าใคร

เพียงแต่จะบอกว่า ปรมาจารย์กู่ฉินระดับสูงนั้นหายากกว่าปรมาจารย์กู่เจิ้งระดับสูงมาก!

ยิ่งกว่านั้น คนโบราณยังกล่าวว่า “ดนตรี หมากล้อม พู่กัน วาดภาพ” ซึ่ง “ดนตรี” หรือกู่ฉินนั้นมาเป็นอันดับหนึ่งของสี่ศิลปะโบราณ แสดงให้เห็นว่าเครื่องดนตรีนี้มีตำแหน่งสูงส่งเพียงใดในหัวใจของคนโบราณ

กล่าวอีกอย่างหนึ่งก็คือ

ด้วยฝีมือการบรรเลงกู่ฉินของหลินจือไป๋ในครั้งนี้ ถ้าเป็นสมัยโบราณล่ะก็ แน่นอนว่าต้องถูกจักรพรรดิเห็นค่า และแต่งตั้งให้เป็นนักดนตรีประจำราชสำนักแน่นอน

“กรรมการบอกว่าอาจารย์หลินจือไป๋ คือเทพเจ้าแห่งกู่ฉิน งั้นในวินาทีนี้ ข้าคิดว่าพวกเราทุกคนได้ร่วมเป็นประจักษ์พยานต่อปาฏิหาริย์แล้ว!”

พิธีกรกล่าวด้วยความตื่นเต้นว่า:

“หลินจือไป๋ ได้คะแนนรวม 1599 คะแนน! เมื่อตัดคะแนนสูงสุดและต่ำสุดออกแล้ว คะแนนเฉลี่ยคือ 100 คะแนนเต็ม!”

พรูดดดด!

ผู้ชมทั้งสนามปรบมือกึกก้อง!

พวกเขาปรบมือไปพร้อมกับลุกขึ้นยืน!

เหล่าผู้คนในวงการกู่ฉินที่อยู่ในสถานที่นี้ มองไปยังหลินจือไป๋ด้วยสายตาราวกับได้เห็นเทพเจ้า!

แม้แต่——

เหล่าผู้เข้าแข่งขันทั้งหลาย ต่างก็มองหลินจือไป๋ด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความเคารพและศรัทธา!

ต้องรู้ไว้ว่าพวกเขาทั้งหมดต่างก็เป็นปรมาจารย์กู่ฉินกันทั้งนั้น โดยปกติแล้วจะมีแต่ผู้เรียนกู่ฉินที่มองพวกเขาด้วยสายตาแบบนั้น!

แม้แต่เย่ไฉ่เอ๋อร์ในระดับตำนาน ก็ไม่ต่างกัน เธอหายใจถี่ขึ้น แต่ในใจกลับไม่มีความเสียใจจากความพ่ายแพ้เลย ในขณะที่มองหลินจือไป๋และปรบมือไปพร้อมกับผู้คน เธอก็ได้หล่อหลอมความศรัทธาในกู่ฉินขึ้นมาใหม่!

จากวันนี้เป็นต้นไป!

เย่ไฉ่เอ๋อร์มีความศรัทธาในเทพเจ้ากู่ฉินหลินจือไป๋!

“และเมื่อคะแนนของอาจารย์หลินจือไป๋ถูกประกาศออกมา ผลการแข่งขันสาขาแรกของศึกวรรณกรรมฉีฉู่ การแข่งขันกู่ฉิน ก็ชัดเจนโดยไม่ต้องพูดอะไรแล้ว”

พิธีกรประกาศเสียงดังว่า:

“ให้เราปรบมืออย่างอบอุ่นยิ่งขึ้น เพื่อแสดงความยินดีกับอาจารย์หลินจือไป๋ ผู้ที่ในฐานะนักแข่งต่างแดน ได้นำทีมฉีโจวคว้าเหรียญทองในการแข่งขันกู่ฉิน!”

หลังจากหยุดไปเล็กน้อย

พิธีกรกล่าวว่า: “พร้อมกันนี้ขอแสดงความยินดีกับเย่ไฉ่เอ๋อร์ที่คว้าเหรียญเงิน และอาจารย์อันอวี้โจวที่คว้าเหรียญทองแดงด้วย!”

……

สาขาแรก!

ฉีโจวคว้าเหรียญทอง!

ผลการแข่งขันนี้ เป็นสิ่งที่ก่อนหน้านี้ชาวฉีโจวไม่กล้าคิดฝัน แต่หลินจือไป๋ก็ช่วยพวกเขาทำให้สำเร็จ ด้วยท่าทีดุจเทพเจ้า!

ครืนนน!

ทั้งฉีโจวยิ่งระเบิดเสียงฉลอง ดินฟ้าอากาศร่วมยินดี!

“ฉันไม่อินกับดาราต่างแดนคนไหนเลย หลินจือไป๋คือข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียว เขาคือเพื่อนนิรันดร์ของฉีโจวเรา!”

“ในฐานะผู้เข้าแข่งขันต่างแดน หลินจือไป๋แค่เปิดตัวมาก็ช่วยเราเอาเหรียญทองมาได้แล้ว!”

“ปีที่แล้ว เราได้เหรียญทองแค่เหรียญเดียวจากเจ็ดสาขา แต่แค่วันแรก หลินจือไป๋ก็ทำให้เรายืนอยู่ตรงจุดสิ้นสุดของปีที่แล้วแล้ว!”

“เวรเอ๊ย ฉันน้ำตาไหลแล้ว!”

“บ้าไปแล้ว! เศรษฐีอันดับหนึ่งกำลังถล่มโลก! รีบดูยอดผู้ติดตามเขาสิ!”

ในขณะที่หลินจือไป๋ช่วยให้ฉีโจวคว้าแชมป์แบบพลิกฟ้า ยอดผู้ติดตามของเขาบนบัญชีเวยปั๋วทางการของฉีโจวพุ่งทะลุสองพันล้านแล้ว!

ที่สำคัญคือ ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง!

ใครจะไปรู้ว่าตัวเลขนี้สุดท้ายจะพุ่งไปถึงขนาดไหน!

อย่าดูถูกตัวเลขแบบนี้ เพราะมันหมายถึงหลินจือไป๋ได้รับฐานแฟนคลับมากขึ้นอีกในฉีโจว!

ในขณะเดียวกัน

เย่อิงส่งสารแสดงความยินดีมา!

ฉู่ฉู่ส่งสารแสดงความยินดีมา!

ฉีเจียนเจียก็ส่งสารแสดงความยินดีมาเช่นกัน!

เพื่อนจากฉินโจวของหลินจือไป๋ก็แห่กันส่งคำอวยพรผ่านโซเชียลมีเดีย!

แม้แต่สี่ราชันแห่งฉีโจวที่แทบจะไม่มีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับหลินจือไป๋ และบางคนยังมีความบาดหมางกันด้วยซ้ำ ก็ยังออกมาแสดงความขอบคุณ!

ไม่มีทางเลือก

เพราะหลินจือไป๋ในตอนนี้ คือตำนานผู้ยิ่งใหญ่ในใจของชาวฉีโจว เหล่าดาราเหล่านี้ไม่ว่าจะด้วยใจจริงหรือเสแสร้ง ก็จำเป็นต้องแสดงจุดยืนให้เห็น!

แน่นอนว่า เรื่องพวกนี้หลินจือไป๋ที่อยู่ในสถานที่แข่งขันย่อมไม่เห็นแน่นอน

หลินจือไป๋ก็ไม่รู้ด้วยว่า ไม่เคยมีชาวฉินคนใด ที่สามารถมีอิทธิพลสูงขนาดนี้ในฉีโจวมาก่อน!

……

การแข่งขันจบลงแล้ว

ผู้จัดงานเริ่มมอบเหรียญรางวัล

หลังจากที่หลินจือไป๋รับเหรียญ เขาก็โบกมือต่อหน้ากล้อง

เย่ไฉ่เอ๋อร์ที่อยู่ในตำแหน่งรองชนะเลิศ ใบหน้าแดงระเรื่อพลางพูดกับหลินจือไป๋ว่า: “งั้นบทเพลงในรอบชิงของอาจารย์หลิน ฉันสามารถ…”

“ได้สิ!”

“ขอบคุณค่ะ! ฉันจะหวงแหนมันอย่างดี! แม้ว่าฉันจะไม่มีฝีมือเท่าท่าน แต่ฉันจะพยายามเข้าใกล้ให้ได้มากที่สุด! ยังไงตอนนี้ท่านก็คือศรัทธาของฉันแล้ว!”

“ศรัทธา?”

“ใช่ค่ะ อาจารย์หลิน ท่านคือเทพเจ้ากู่ฉิน! แน่นอนว่าท่านคือศรัทธาของฉัน!”

“จะไม่มากเกินไปหน่อยเหรอ?”

“ไม่มากค่ะ เพราะท่านทำให้ฉันเข้าใจว่า กู่ฉินของฉันยังไม่ถึงขีดสุด และท่านยังทำให้ฉันเห็นว่า เสน่ห์ของกู่ฉินที่แท้จริงเป็นอย่างไร จากนี้ไปฉันจะพยายามมุ่งหน้าไปในทิศทางนั้น จนกว่าฉันจะประสบความสำเร็จ ท่านจะเป็นเทพในใจฉันตลอดไป!”

เธอยิ้มเล็กน้อย

เย่ไฉ่เอ๋อร์กล่าวว่า: “นอกจากนี้ ฉันต้องขอบคุณที่ท่านถล่มฉันอย่างราบคาบในวันนี้ ไม่อย่างนั้นฉันคงยังสับสนต่อไป หรือจะพูดว่า ตลอดปีนี้ฉันยังคงสับสน เพราะฉันหลงทางไปแล้ว ฉันเคยคิดว่าฝีมือกู่ฉินของฉันไร้เทียมทาน แต่ตอนนี้ฉันดีใจมากค่ะ ที่มีท่านอยู่เบื้องหน้า ทำให้ฉันมีแรงบันดาลใจที่จะก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง…”

ให้ตายเถอะ

นี่ถึงขั้นยกให้เป็นเป้าหมายชีวิตเลยเหรอ?

หลินจือไป๋ยิ้มเล็กน้อย เขาเองก็ไม่รู้ว่าเย่ไฉ่เอ๋อร์จะกลายเป็น “เทพเจ้ากู่ฉิน” ได้หรือไม่ แต่ระบบเคยบอกไว้ว่า 100 คะแนนคือขีดจำกัดของมนุษย์

ในเมื่อคือขีดจำกัดของมนุษย์

ก็หมายความว่าเย่ไฉ่เอ๋อร์ไม่ได้หมดสิทธิ์ที่จะกลายเป็นเทพเจ้ากู่ฉินคนที่สองของบลูสตาร์

หลินจือไป๋คิดว่านี่ก็ไม่เลวเลย ตนเองที่เปิดใช้ระบบโกง กลับสามารถกลายเป็นเป้าหมายชีวิตให้เย่ไฉ่เอ๋อร์ได้

น่าเสียดายคือ:

แม้ว่าเย่ไฉ่เอ๋อร์จะไปถึงขีดจำกัดของมนุษย์ได้จริง ๆ เธอก็ยังไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของเขา

เพราะเขามีทักษะ “เพื่อนรู้ใจ” จากระบบ ที่สามารถส่งต่อเสน่ห์ของบทเพลงไปถึงผู้ฟังได้โดยไม่ต้องพึ่งพาเงื่อนไขใด ๆ ทั้งสิ้น

ลองเปรียบเทียบแบบนี้ดูนะ

มันก็เหมือนกับว่า ผู้หญิงตลอดชีวิตก็ไม่มีทางเข้าใจได้เลยว่า ความรู้สึก “สะท้านวาบ” ของผู้ชายนั้นมันเป็นยังไง

แต่ด้วยทักษะ “เพื่อนรู้ใจ” นี้เอง

ในความหมายหนึ่ง หลินจือไป๋จึงสามารถบังคับให้ผู้หญิงเหล่านั้น ได้สัมผัสถึงความรู้สึก “สะท้านวาบ” ของผู้ชายแบบนั้น

แล้วก็เป็นเช่นนี้

การแข่งขันสาขาแรกของวันแรกในศึกวรรณกรรมฉีฉู่ ได้จบลงแล้วท่ามกลางเสียงโห่ร้องของชาวฉินโจว ท่ามกลางความตื่นเต้นของชาวฉีโจว ท่ามกลางความสิ้นหวังของชาวฉู่โจว ท่ามกลางความเจ็บปวดของชาวจ้าวโจว และท่ามกลางความตะลึงของชาวจงโจว

พรูดดด!

แม้การแข่งขันจะจบลงแล้ว แต่เรื่องราวต่อจากนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น!

คืนวันนั้นเอง

บนอินเทอร์เน็ตของแต่ละแผ่นดิน

ได้เริ่มมีการเผยแพร่วิดีโอการบรรเลงเพลง 《เขาสูงสายน้ำไหล》 ของหลินจือไป๋!

เพราะไม่ใช่ทุกคนที่จะได้ดูการแข่งขันกู่ฉินในวันแรกของศึกวรรณกรรมฉีฉู่

ผู้ชมที่มีความกระตือรือร้นในการรับชมมากที่สุด แน่นอนว่ายังเป็นชาวฉีโจวกับชาวฉู่โจว เพราะเกี่ยวข้องกับแผ่นดินตนโดยตรง

รองลงมาก็เป็นชาวจ้าวโจวกับชาวฉินโจว

ส่วนชาวจงโจวนั้นดูน้อยที่สุด พวกเขาอยากดูแค่การแข่งขันอักษรพู่กันเท่านั้น สำหรับอย่างพวกกู่ฉินอะไรพวกนี้ พวกเขาไม่รู้สึกสนใจเลยจริง ๆ

แต่ก็ทนพลังของเหล่าผู้ชื่นชอบเพลง 《เขาสูงสายน้ำไหล》 ไม่ไหวอยู่ดี!

“ไม่ว่าคุณจะเข้าใจกู่ฉินหรือไม่ หลังดูวิดีโอนี้แล้ว คุณจะต้องเหมือนฉัน คือส่งต่อให้ครอบครัวและเพื่อนของคุณแน่นอน!”

ชายหนุ่มชาวจงโจวคนหนึ่ง เห็นชื่อคลิปนี้แล้ว ก็หัวเราะเยาะออกมาเบา ๆ

พวกคลิกเบตแนวตลาดเชื้อไวรัสแบบนี้ เขาเบื่อจนเอียนแล้ว เปิดเข้าไปดูทีไร แม่งก็หลอกทั้งนั้น

แต่ที่น่าเอียนยิ่งกว่าก็คือ……

ทั้ง ๆ ที่รู้ดีว่ามีแนวโน้มจะเป็นคลิกเบต แต่ตัวเองก็ยังคงหลงกลเข้าไปดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

คราวนี้ก็เช่นกัน

ชายหนุ่มชาวจงโจวฝืนความรู้สึกเอียนของตัวเอง กดเข้าไปดูวิดีโอนั้น

แต่เมื่อดูจบ หรือพูดให้ถูกคือ เมื่อฟังบทบรรเลง 《เขาสูงสายน้ำไหล》 ของหลินจือไป๋จบแล้ว

ชายหนุ่มชาวจงโจวถึงกับอึ้งไปเลย

เขารู้สึกว่าจิตวิญญาณของตนได้รับการยกระดับขึ้นมาเลยทีเดียว!

ผ่านไปหลายนาที ชายหนุ่มชาวจงโจวถึงได้ฟื้นสติกลับมา จากนั้นเขารีบแชร์วิดีโอนั้นลงบนไทม์ไลน์ของตัวเอง พร้อมแนบข้อความว่า:

“อ๊ากกกกก มหัศจรรย์เกินไปแล้ว!!!!!!!”