เพลง -> https://www.youtube.com/watch?v=Skpra8cva1w

"แต่หิมะที่ขาวบริสุทธิ์..."

"ปกคลุมพื้นดินราวกับขนห่าน..."

"เหมือนกับเงาของเธอ..."

"ที่ฉันไม่อาจมองเห็นได้ในขอบฟ้านั้น..."

แม้ว่าภาษาเยี่ยนโจวจะไม่ใช่ภาษาที่ผู้ชมในฉินโจวคุ้นเคย แต่เพลงนี้แทบทุกคนในฉินโจวต่างเคยได้ยินกันทั้งนั้น

บางคนที่ชื่นชอบเป็นพิเศษถึงขนาดจดจำคำแปลของเนื้อเพลงได้ทุกบรรทัด

ส่วนช่วงไคลแม็กซ์ของเพลงนั้น ไม่จำเป็นต้องแปลเลย เพราะไม่มีเนื้อร้องที่ชัดเจนอยู่แล้ว

"เพลงนี้..."

ฉินเลี่ยนฟังเสียงร้องของทุเรียนระเบิดแล้วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า:

"คะแนนโหวตต้องไม่ต่ำกว่ายี่สิบล้านแน่นอน..."

"อืม"

จางซีหยางพยักหน้าเล็กน้อย สีหน้าดูจริงจัง

เขารู้สึกว่าการแสดงของตัวเองกับโจวหานจิ้นเมื่อครู่ อาจจะไม่สามารถเอาชนะเพลง "หิมะ" ของทุเรียนระเบิดได้ในแง่ของคะแนนโหวต

"แล้วราชันย์ร้อยหน้า..."

หลี่เซียวพูดขึ้นมาได้ครึ่งหนึ่งก็หยุดไป

แต่ทั้งฉินเลี่ยนและจางซีหยางต่างรู้ดีว่าเธอต้องการจะพูดอะไร

ในใจของทุกคนมีความรู้สึกทั้งเสียดายและกังวลอยู่ไม่น้อย

ที่หลังเวที

โจวหานจิ้นหรือเจ้าชายกบที่ผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศไปแล้ว หรี่ตาลงเล็กน้อย ความรู้สึกในใจเขาช่างซับซ้อน

เพลงของทุเรียนระเบิดนั้นแข็งแกร่งเกินไป

ดูเหมือนว่าราชันย์ร้อยหน้าอาจจะแพ้ได้จริง ๆ

"แต่ในเมื่อเธอเคยช่วยปลุกฉันกลับมาได้... งั้นฉันจะเป็นคนล้างแค้นให้เธอเอง!"

และแล้ว การแสดงของทุเรียนระเบิดก็จบลง

บรรยากาศในงานระเบิดขึ้นอย่างเต็มที่ ผู้ชมจำนวนมากต่างตะโกนเรียกชื่อเขาอย่างบ้าคลั่ง!

"ทุเรียนระเบิด!"

"ทุเรียนระเบิด!"

"ทุเรียนระเบิด!"

ขณะเดียวกัน บนแพลตฟอร์มถ่ายทอดสดจี๋กวง

ผู้ชมที่กำลังดูการถ่ายทอดสดต่างก็คุยกันอย่างดุเดือด

ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่ารอบรองชนะเลิศ จะเต็มไปด้วยการแสดงระดับสุดยอดแบบนี้

ไม่ว่าจะเป็นการเผชิญหน้าระหว่างทิเบตันมาสทิฟฟ์กับเจ้าชายกบ

หรือการแสดงเพลง "หิมะ" ของทุเรียนระเบิด

ถ้าเป็นรายการอื่น พวกเขาคงได้แชมป์ไปแล้วแบบไร้ข้อกังขา!

"สุดยอดจริง ๆ!"

"นี่แหละคือศักยภาพที่แท้จริงของทุเรียนระเบิด! การแสดงที่ผ่านมามีเหตุผลของมัน แต่ถ้าวัดกันที่ทักษะการร้องล้วน ๆ ทุเรียนระเบิดเหนือกว่าราชันย์ร้อยหน้าแน่นอน!"

"นี่มันการแสดงระดับเทพเจ้า!"

"ฉันเคยคิดว่าบนโลกนี้ มีแค่ต้นฉบับที่เสียชีวิตไปแล้วเท่านั้นที่ร้องเพลง ‘หิมะ’ ได้ แต่ไม่คิดเลยว่าทุเรียนระเบิดจะสามารถฟื้นคืนความรู้สึกของการร้องของไลมอนทอฟได้ขนาดนี้!"

"แต่ก็ยังไม่ถึงระดับต้นฉบับนะ"

"พูดแบบนั้นก็โหดไปหน่อย ช่วงไคลแม็กซ์เขาก็ถ่ายทอดอารมณ์ได้ถึง 70% แล้วนะ อย่าลืมว่าต้นฉบับอาจจะเป็นนักร้องคัสตราโต ซึ่งมันเป็นข้อได้เปรียบตั้งแต่กำเนิด"

"ใช่แล้ว!"

"ลองหาทั้งบลูสตาร์สิ จะมีใครร้องเพลง ‘หิมะ’ ได้ใกล้เคียงกับต้นฉบับขนาดนี้อีกเหรอ? ไลมอนทอฟเป็นหนึ่งในนักร้องที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์เยี่ยนโจวเลยนะ!"

"โคตรพีค!"

การแสดงครั้งนี้เรียกได้ว่าเป็นการแสดงที่ "ระเบิด" สมชื่อ

นับว่าเป็นการแสดงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตั้งแต่ "ทุเรียนระเบิด" เข้าร่วมรายการ 《หน้ากากนักร้อง》 มาเลยทีเดียว

ความรู้สึกของผู้ชมถูกสะเทือนจนขนลุกซู่!

"ขอบคุณครับ"

ทุเรียนระเบิดโค้งคำนับ หลังจากเงยหน้ายืน สายตาของเขาก็มองตรงไปที่ราชันย์ร้อยหน้า

"เพลงนี้ นายจะเอาอะไรมาชนะฉันได้?"

นี่คือเพลงที่เขาเตรียมไว้สำหรับรอบชิงชนะเลิศ!

แต่เขาตัดสินใจนำออกมาใช้ก่อน เพื่อที่จะบดขยี้ราชันย์ร้อยหน้าให้ได้!

นี่คือการตัดสินใจที่เขายอมเสี่ยงต่อการเสียแชมป์ เพื่อแลกกับการลบล้างความพ่ายแพ้สองครั้งที่ผ่านมา

ใช่แล้ว

เพื่อความมั่นใจ เขาได้ขอความช่วยเหลือจากเพื่อนอย่างหรงอีหลางเพื่อทำลายความนิยมของราชันย์ร้อยหน้าในระดับหนึ่ง

แต่เพลงนี้จะทำให้ทุกคนเห็นว่า

แม้ว่าราชันย์ร้อยหน้าจะไม่ได้รับผลกระทบจากกระแสความนิยม

เขาก็จะแพ้ให้กับตัวเองอยู่ดี!

ที่หลังเวที

หลินจือไป๋รับรู้ถึงสายตาของทุเรียนระเบิด

มุมปากใต้หน้ากากของเขายกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความมั่นใจ

ข้าง ๆ กัน

ผู้จัดการชั่วคราว เซียวหลงเยว่เดินเข้ามาใกล้แล้วถามเบา ๆ ว่า:

"ถึงตาของอาจารย์ราชันย์ร้อยหน้าแล้ว คุณตัดสินใจได้หรือยังว่าจะร้องเพลงอะไร?"

"เพลงหมายเลขสอง"

หลินจือไป๋เอ่ยขึ้นเรียบ ๆ

เซียวหลงเยว่ถึงกับชะงักเล็กน้อย เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่า "เพลงหมายเลขสอง" คือเพลงอะไร

แต่ราชันย์ร้อยหน้ามักจะใช้วิธีการสื่อสารแบบนี้เสมอ แค่บอกหมายเลขเพลงที่ใช้ซ้อมก็เพียงพอแล้ว เพราะวงดนตรีจะเข้าใจได้เอง

เธอจึงพยักหน้า แล้วเดินไปหาหัวหน้าวงดนตรี

"เขาบอกว่าต่อไปจะร้อง..."

เธอยังพูดไม่จบดี หัวหน้าวงดนตรีกลับเผยสีหน้าแปลกประหลาด ราวกับเดาออกล่วงหน้าแล้วว่าราชันย์ร้อยหน้าจะร้องเพลงอะไร

เขาพูดขึ้นอย่างมั่นใจราวกับรู้ล่วงหน้า

"ถ้าผมเดาไม่ผิด เพลงที่เขาเลือกน่าจะเป็นเพลงหมายเลขสองใช่ไหม?"

"คุณรู้ได้ยังไง?"

หัวหน้าวงยิ้มอย่างลึกลับ

"เพราะเพลงนั้นเหมาะสมที่สุด"

เขาหันกลับไปหยิบไมโครโฟนขึ้นมาแล้วประกาศ

"ทุกคนฟังให้ดีนะ! อาจารย์ราชันย์ร้อยหน้าจะร้องเพลงหมายเลขสองที่พวกเราเคยซ้อมกันแค่สองครั้ง เตรียมตัวให้พร้อม!"

"เพลงหมายเลขสอง?"

สมาชิกวงดนตรีหันมามองหน้ากัน ดวงตาของทุกคนเต็มไปด้วยประกายแห่งความตื่นเต้น

"ในที่สุดก็ถึงคิวของเพลงนั้น!"

เพราะมีเพียงเพลงนั้นเท่านั้น ที่สามารถต่อกรกับการแสดงอันยิ่งใหญ่ของทุเรียนระเบิดได้

ทุกคนรู้สึกตื่นเต้นจนแทบจะอดใจไม่ไหว!

เซียวหลงเยว่รู้สึกแปลก ๆ

"นี่มันอะไรกันเนี่ย?"

ทำไมวงดนตรีถึงดูตื่นเต้นกับเพลงหมายเลขสองของราชันย์ร้อยหน้าขนาดนี้?

ทำไมถึงดูเหมือนทุกคนรอคอยมันอยู่?

"เพลงแบบไหนกันนะ ที่ทำให้วงดนตรีตื่นเต้นได้ขนาดนี้?"

และทำไมถึงเคยซ้อมแค่สองครั้งเท่านั้น?

หวงลี่เดินขึ้นเวที

"ขอขอบคุณอาจารย์ทุเรียนระเบิดสำหรับการแสดงที่ยอดเยี่ยม เพลง ‘หิมะ’ เพลงนี้ไม่ว่าจะฟังสักกี่ครั้ง ก็ยังสร้างความประทับใจและสะเทือนใจได้เสมอ

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคู่แข่งที่แข็งแกร่งขนาดนี้ เรามาดูกันว่า นักร้องคนต่อไปจะนำเสนอการแสดงแบบไหน ขอเสียงปรบมือต้อนรับอาจารย์ราชันย์ร้อยหน้า!"

เสียงปรบมือดังกึกก้อง

ผู้ชมต่างมองไปยังร่างที่คุ้นเคยกำลังเดินขึ้นเวที ความรู้สึกในใจของทุกคนช่างซับซ้อน

เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า การแสดงต่อไปนี้คือการแสดงครั้งสุดท้ายของราชันย์ร้อยหน้าในรายการนี้

และทุเรียนระเบิดก็เพิ่งแสดงพลังในระดับเทพเจ้าไป!

"เขาจะมีโอกาสชนะไหม?"

"ไม่มีหวังหรอก ถ้าไม่ถูกวิญญาณของไลมอนทอฟเข้าสิง วันนี้ไม่มีใครชนะทุเรียนระเบิดได้หรอก แม้แต่การแสดงของทิเบตันมาสทิฟฟ์หรือเจ้าชายกบก็ยังด้อยกว่าเล็กน้อย"

"รอบรองชนะเลิศนี่มันโหดเกินไปแล้ว!"

"จากทิเบตันมาสทิฟฟ์สู่เจ้าชายกบ แล้วก็มาถึงทุเรียนระเบิด… ทุกคนต่างเลือกเพลงที่ไม่ใช่ภาษากลางกันหมด เพราะต้องการมอบความสดใหม่ให้ผู้ชม และแสดงถึงความสามารถที่หลากหลาย ปกติแล้วนักร้องระดับทวีปถึงจะสามารถร้องได้หลายภาษา เพื่อขยายเส้นทางในอุตสาหกรรมเพลงของตัวเอง"

"น่าเสียดายจริง ๆ!"

"ตอนแรกฉันคิดว่าราชันย์ร้อยหน้าน่าจะมีโอกาสคว้าแชมป์ได้ แต่ไม่คิดเลยว่าตอนจบจะเต็มไปด้วยความพลิกผันมากขนาดนี้ ทั้งกระแสความนิยมที่ได้รับผลกระทบจากหรงอีหลาง ก่อนการแข่งขัน และตอนนี้ยังต้องมาเจอกับการแสดงระดับนิวเคลียร์ของทุเรียนระเบิดอีก"

"แต่ก็ไม่ได้น่าเสียดายขนาดนั้นหรอก"

"ถ้าคิดดูดี ๆ แม้แต่ถ้าราชันย์ร้อยหน้าไม่ได้รับผลกระทบจากกระแสนิยม เขาก็ยังยากที่จะเอาชนะทุเรียนระเบิดได้ เพราะเพลงที่ทุเรียนระเบิดเลือกมานั้นยากเกินไป มันแสดงให้เห็นถึงทักษะการร้องในระดับสูงสุด เป็นการวัดกันด้วย ‘ความสามารถที่แท้จริง’"

"ใช่แล้ว"

การแข่งครั้งนี้ไม่ใช่แค่การหยิบเพลงดี ๆ มาร้องแล้วจะพลิกสถานการณ์ได้ง่าย ๆ

เพราะตั้งแต่ทุเรียนระเบิดเลือกเพลง "หิมะ" การแข่งขันก็ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง

เขากำลังบอกผู้ชมว่า

"ทักษะการร้องเพลง" คือกุญแจสำคัญในการตัดสินแพ้ชนะอย่างแท้จริง!

แต่ทว่า...

แม้ว่าราชันย์ร้อยหน้าจะมีทักษะการร้องเพลงที่ไม่เลว แต่เมื่อเทียบกับทุเรียนระเบิดหรือแม้กระทั่งกับทิเบตันมาสทิฟฟ์และเจ้าชายกบแล้ว เขากลับไม่มีความได้เปรียบสักเท่าไหร่

"จู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บปวดใจขึ้นมา"

หลินซีรู้สึกสงสารราชันย์ร้อยหน้าอย่างบอกไม่ถูก เธอเองก็ไม่รู้สาเหตุแน่ชัด บางทีอาจเป็นเพราะเธอรู้ว่า "เสี่ยวเฮย" คือคนที่อยู่เบื้องหลังหน้ากากนั้น?

แม่ของเธอเงียบ

พ่อของเธอก็เงียบ

ทั้งสองต่างรู้สึกคล้ายกัน

หลินเซิ่งเทียนพูดขึ้นเบา ๆ ว่า

"ไม่ว่าใครจะได้แชมป์ก็ตาม สำหรับฉัน ราชันย์ร้อยหน้าคือนักร้องที่ยอดเยี่ยมที่สุดในใจฉัน"

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากทุกสารทิศ

ราชันย์ร้อยหน้าเดินขึ้นเวที

ผู้ชมไม่สามารถมองเห็นสีหน้าภายใต้หน้ากากของเขาได้

หลายคนคาดเดาว่าเขาคงจริงจังและเครียดไม่น้อย

แต่ใครจะรู้ว่าในขณะนี้ หลินจือไป๋กลับแอบเรียก "ระบบ" ออกมาอย่างเงียบ ๆ

"เฟยหง ตอนนี้ฉันน่าจะสะสมแต้มทักษะได้บ้างแล้วใช่ไหม?"

"6 แต้ม" เสียงตอบกลับของเสวี่ยหงดังขึ้น

ดวงตาของหลินจือไป๋เป็นประกาย เขาหันไปมองทุเรียนระเบิดที่ยืนอยู่ตรงมุมของเวที แล้วหันไปมองหรงอีหลางที่นั่งอยู่แถวหน้า

"เอาล่ะ!"

"คิดจะเล่นไม่ซื่อกับฉันใช่ไหม?"

"งั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือนล่ะกัน!"

ในใจของหลินจือไป๋ตะโกนออกมา

"เฟยหง! เพิ่มแต้มให้ฉัน!"

ตอนนี้ทักษะการร้องเพลงของเขาอยู่ที่ 80 คะแนน พอดี ซึ่งเป็นระดับขั้นต่ำในการถูกจัดให้อยู่ในระดับราชาเพลง

เมื่อใช้ความสามารถในการเลียนเสียงของเขา แม้จะพอรับมือกับเพลงที่กำลังจะร้องได้ แต่ก็ต้องใช้ความพยายามไม่น้อย

แต่ถ้าเพิ่มอีก 6 แต้มล่ะ?

มันจะเปลี่ยนทุกอย่าง!

เพราะเมื่อทักษะการร้องเพลงถึง 80 คะแนนแล้ว การเพิ่มแม้แค่ 1 คะแนนก็ยากมากยิ่งขึ้น

นับประสาอะไรกับการเพิ่มทีเดียว 6 คะแนน!

เมื่อคิดได้เช่นนั้น

หลินจือไป๋จึงตัดสินใจนำแต้มทั้งหมดมาเพิ่มในทักษะการร้องเพลงทันที

ในชั่วพริบตา เขารู้สึกถึงความเย็นสดชื่นแผ่ซ่านไปทั่วลำคอ คล้ายกับเพิ่งกินเจลลี่เย็น ๆ เข้าไป

ทักษะการร้องเพลง: 86 คะแนน!

เมื่อรวมกับความสามารถในการเลียนเสียงของเขา หลินจือไป๋มั่นใจเต็มร้อยว่าเขาสามารถควบคุมเพลงที่กำลังจะร้องได้อย่างสมบูรณ์แบบ!

"วันนี้ฉันอาจไม่จำเป็นต้องชนะ"

"แต่ทุเรียนระเบิด นายไม่มีวันได้หัวเราะเป็นคนสุดท้ายแน่!"

ความจริงคือ...

เดิมทีหลินจือไป๋ไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนี้

เขาเพียงแค่ต้องการใช้ทักษะการร้องระดับ 80 คะแนนที่เพิ่งก้าวข้ามเกณฑ์ขั้นต่ำ มาร่วมแข่งขันในรายการ 《หน้ากากนักร้อง》

ถ้าชนะก็ดี

ถ้าแพ้ก็ไม่เป็นไร

เพราะเป้าหมายที่แท้จริงในการเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้ ไม่ใช่เพื่อคว้าแชมป์

เขาแค่อยากสนุกกับการแสดงเท่านั้น

แต่เขาไม่คาดคิดว่าหรงอีหลางและทุเรียนระเบิดจะเล่นไม่ซื่อกับเขาแบบนี้!

"ฉันไม่ใช่หุ่นดินที่จะยอมให้เหยียบได้ง่าย ๆ นะ!"

"ถ้าอย่างนั้น… ก็ถึงเวลาพลิกโต๊ะแล้วล่ะ!"

บางทีอาจเป็นเพราะหลินจือไป๋ใช้เวลานานเกินไปในการเตรียมตัว

ผู้ชมเริ่มสงสัยกันว่าทำไมเขาถึงยังไม่เริ่มร้องเพลงสักที

แต่ไม่มีใครเร่งเร้า ทุกคนคิดว่าเขาอาจจะกำลังเผชิญกับแรงกดดันทางจิตใจอย่างหนัก

อย่างไรก็ตาม มีบางคนที่เฝ้าติดตามราชันย์ร้อยหน้ามาตลอด

กลับรู้สึกประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูก

"เขาเปลี่ยนไป..."

การเปลี่ยนแปลงนี้อธิบายไม่ได้ และไม่สามารถอธิบายด้วยเหตุผลได้ชัดเจน

บางคนคิดว่ามันอาจเป็นเพียงแค่ความรู้สึกผิดพลาด

แต่แล้ว…

ราชันย์ร้อยหน้า ก็พยักหน้าเบา ๆ ให้กับวงดนตรี

ทันใดนั้นแสงไฟบนเวทีก็ดับลง

และในชั่วพริบตาเดียว แสงสปอตไลท์ทั้งหมดก็สาดส่องไปยังร่างของหลินจือไป๋

เสียงอินโทรเริ่มต้นขึ้น…

นั่นคือเสียงไวโอลินที่ดีดสายอย่างแผ่วเบา

ประกอบกับเสียงแอกคอร์เดียนที่เพิ่มบรรยากาศอันมีชีวิตชีวา

จังหวะดนตรีมีความกระฉับกระเฉง เต็มไปด้วยพลังที่ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังจะกระโดดไปตามเสียงเพลง

"เพลงอะไรเนี่ย?"

ผู้ชมต่างแสดงสีหน้าสงสัยและอยากรู้

แต่… ทุเรียนระเบิดไม่ได้รู้สึกสงสัยแม้แต่น้อย

เพราะภายใต้หน้ากากของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะ

"ไม่ว่าราชันย์ร้อยหน้าจะร้องเพลงใหม่แบบไหน"

"เขาก็ไม่มีทางเล่นกลแบบเดิมได้อีกแล้ว!"

ภาษาฉี?

ภาษากลาง?

จะร้องภาษาอะไรก็เชิญเลย!

ราชันย์ร้อยหน้ายกไมโครโฟนขึ้น

แต่ทันทีที่เสียงร้องของเขาดังขึ้น

รอยยิ้มบนใบหน้าของทุเรียนระเบิดถึงกับแข็งค้าง ดวงตาหดเกร็งอย่างฉับพลัน และทั้งร่างก็เหมือนถูกแช่แข็งไว้ในความงุนงง!

"โตโบ ยาซึ โดล่า ลอย่า ยูมะ จิน"

"คอคอ ลอดิ ซาซิมะ โอโอ"

"เยจี ไลซิ พู ซูชิ ซาวา โคโม โอ."

"บูราจิ อาเบจิ นาเดะ เร"

วู่ววว!

เสียงฮือฮาดังกระหึ่มไปทั่วทั้งฮอลล์!

ฉินเลี่ยน: "โว้ะ!?"

หลี่เซียว: "อะไรกันเนี่ย!?"

จางซีหยาง: "เฮ้ยยย!"

ทันทีที่ราชันย์ร้อยหน้าเริ่มร้อง เพลงแรกของเขาทำให้ผู้คนทั้งฮอลล์อุทานออกมาพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย!

แม่ของหลินซีจับมือพ่อของเธอแน่นทันทีที่เสียงเพลงดังขึ้น

จนพ่อของเธอถึงกับสูดหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเจ็บปวด

"โอ๊ย!"

ข้าง ๆ กัน หลินซีเกือบล้มด้วยความตกใจ

หลินเซิ่งเทียนถึงกับขนลุกซู่ทั้งตัว!

เจ้าชายกบที่อยู่ในโซนพักหลังเวทีถึงกับยกมือทั้งสองข้างมาปิดท้ายทอยตัวเองอย่างตกตะลึง!

ทุกคนในฮอลล์ช็อกกันหมด!

แม้แต่ผู้ชมที่นั่งดูถ่ายทอดสดผ่านหน้าจอก็อึ้งไปตาม ๆ กัน!

"ภาษาเยี่ยน!?"

"นี่มันภาษาเยี่ยนชัด ๆ!"

นี่มันเรื่องอะไรกัน!?

ทำไมราชันย์ร้อยหน้าถึงร้องภาษาเยี่ยนได้ด้วยล่ะ!?

ผู้ชมส่วนใหญ่ไม่เข้าใจเลยว่าเขากำลังร้องอะไร

แต่ไม่ต้องห่วง เพราะจอใหญ่ด้านหลังเวทีมีคำแปลให้เรียบร้อย!

ความหมายของเนื้อเพลงคือ

"บ้านหลังนั้นสร้างเสร็จแล้ว แต่เจ้ากลับทอดทิ้งข้าไป โชคชะตากำหนดให้ข้าเดินเดียวดาย ประตูบ้านส่งเสียงดังเอี๊ยดลั่น สายลมฤดูใบไม้ร่วงหอนครวญ ฉีกทึ้งหน้าต่างไม้เก่า บ่นพร่ำถึงความไม่ยุติธรรมของข้าอย่างเศร้าสร้อย..."

ที่มุมล่างของหน้าจอ มีการระบุไว้อย่างชัดเจนว่า:

"ภาษา: เยี่ยน"

และชื่อเพลงที่ปรากฏคือ…

《Opera 2》!

"อะไรกันเนี่ย!?"

ทุกคนรู้จักโอเปร่าว่าคืออะไร

แต่… "โอเปร่า 2" เหรอ?

แล้วโอเปร่า 1 อยู่ไหนล่ะ!?

หรือคุณกินมันไปแล้ว!?

แต่เอาเถอะ นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญตอนนี้!

ประเด็นคือ

"นี่มันภาษาเยี่ยน! นี่นายตั้งใจเตรียมเพลงนี้เพื่อรับมือทุเรียนระเบิดใช่ไหม!?"

เขาร้องภาษาเยี่ยน!

แล้วคุณก็ร้องภาษาเยี่ยนด้วย!?

ผู้คนเริ่มนึกย้อนถึงการแข่งก่อนหน้านี้

ตอนที่ทุเรียนระเบิดร้องเพลงในภาษาฉี

แล้วราชันย์ร้อยหน้าก็หันมาร้องภาษาฉีโจวด้วยเหมือนกัน!

นี่มันเจาะจงชัด ๆ เลยนะ!

ทุเรียนระเบิดถึงกับอยากจะสบถออกมา

"เลียนแบบฉันเหรอ!?"

"ตั้งใจจะขัดขวางฉันใช่ไหม!?"

"ฉันร้องภาษาไหน นายก็ต้องร้องภาษานั้นเหรอ!?"

"ถ้าฉันร้องภาษาเว่ย นายก็คงร้องภาษาเว่ยตามใช่ไหม!?"

แต่หลินจือไป๋ ไม่สนใจเสียงวิจารณ์และความสับสนที่เกิดขึ้นเลยสักนิด

จริง ๆ แล้ว ภาษาเยี่ยนก็คือภาษารัสเซียจากโลกเดิมของเขา

"กะชิ กลาซ่า อลา อูโด ดูมอ"

"เซ็นจึ อาเชนา ซา คาเอะ"

"ทาโบ นิ โบรี อิ ดู ชิรี โดโว"

"บูซึเตะ เซว่า นาโย ซานเซน"

ผู้ชมทั้งฮอลล์นั่งฟังเพลงอย่างตะลึง

จ้องมองไปที่คำแปลบนหน้าจออย่างไม่เชื่อสายตา

เนื้อเพลงท่อนนี้ถูกแปลว่า

"ฝนฟ้าคะนองในยามค่ำคืน หมอกหนาในยามรุ่งอรุณ แสงแดดเยือกเย็นบาดลึก เจ็บปวดเก่า ๆ หวนกลับมาอีกครั้ง เจ็บปวดดั่งถูกมีดแทง โชคร้ายไม่เคยมาเพียงครั้งเดียว มันติดตามข้าไปทุกหนทุกแห่ง!"

กลิ่นอายของเพลงเยี่ยนโจวเข้มข้นจนสัมผัสได้อย่างชัดเจน!

"ใครเป็นคนแต่งเพลงนี้กันแน่!?"

"ใครกันที่อยู่เบื้องหลังหน้ากากของราชันย์ร้อยหน้า!?"

ท่อนแรกจบลง

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้ชมทั้งฮอลล์

ราชันย์ร้อยหน้า สูดหายใจลึก…

เตรียมเข้าสู่ช่วงคอรัสของเพลง!

ในชั่วพริบตานั้น!

เสียงสูงแหลมเสียดฟ้า ดั่งเสียงของโลมาทะเล ก็ดังขึ้นอย่างฉับพลัน!

ทันทีที่เสียงนี้เปล่งออกมา มันพุ่งตรงเข้าใส่จิตใจของทุกคนในฮอลล์ ราวกับทะลุทะลวงไปถึงกระโหลกศีรษะ!

"อู้วววววววว อ๊าาาาาาาาา~!"

"อ๊าาาาาาาาาาาาาา~!"

"อู้ววววว อ๊าาาาาาาาา~!"

"อ๊าาาาาาาาาาาาาาา~!"

"อู้ววววววววว อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา~!"

ตูมมมมมม!

ฮอลล์ทั้งฮอลล์ระเบิดเสียงดังลั่น!

ในชั่ววินาทีนั้น!

ไม่มีใครในห้องคอนเสิร์ตที่ยังนั่งนิ่งได้!

ทุกคนขนลุกซู่ หัวใจเต้นระรัว จิตใจสั่นสะท้านไปกับเสียงนั้น!

"เขาทำได้ยังไงกัน!? ทำไมถึงมีมนุษย์ที่เปล่งเสียงแบบนี้ได้!?"

เสียงหวีด!

นี่คือเสียงหวีดที่แท้จริงในระดับสุดยอด!

หากไลมอนทอฟฟังอยู่ในนรก คงถึงกับลุกขึ้นมาเพราะไม่อาจสงบในโลงศพได้!

เพราะเสียงหวีดนี้… มันสมบูรณ์แบบจนเกินจินตนาการ!

แม้แต่คนที่ไม่เข้าใจดนตรีก็ยังสัมผัสได้ถึงความยากของเสียงนี้

แม้แต่นักร้องระดับราชาเพลงหรือราชินีนักร้องหลายคนยังไม่สามารถเปล่งเสียงแบบนี้ได้

แม้แต่คนอย่างทุเรียนระเบิดที่สามารถร้องเสียงสูงได้ ก็ยังไม่อาจเทียบได้กับเสียงหวีดของราชันย์ร้อยหน้าในตอนนี้!

เสียงฮือฮาดังสนั่น!

ผู้ชมบางคนลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ!

จากสองคน สามคน กลายเป็นร้อยคน และมากขึ้นเรื่อย ๆ!

ไม่มีใครสามารถนั่งเฉยได้เมื่อได้ยินเสียงแบบนี้!

เสียงนี้ช่างทรงพลัง ราวกับจะทำลายกระจก และฉีกเพดานของฮอลล์ออกเป็นชิ้น ๆ!

ผู้ชมหน้าจอถ่ายทอดสดต่างก็แทบจะทรุดลงกับพื้น ราวกับต้องการคุกเข่าฟังเพลงนี้!

"อ๊าาาาาาาา!"

"นี่มันอะไรเนี่ย!?"

"ราชันย์ร้อยหน้า ฉันขอยอมแพ้แล้ว!"

"ฉันก็ยอมแพ้เหมือนกัน!"

"ใครเคยบอกว่าราชันย์ร้อยหน้าแค่เก่งเพราะเลือกเพลงดี ๆ ล่ะ!?"

"ถ้าเก่งแค่เพลง ลองให้พวกนายร้องแบบนี้ดูสิ!"

"ไม่ต้องพูดถึงคนธรรมดาหรอก ลองให้บรรดาราชาเพลงมาลองดูไหม!?"

"ฉันว่าเพลงยังไม่จบ คนร้องคงหมดลมหายใจก่อนแน่ ๆ!"

"เสียงนกหวีดของทุเรียนระเบิดในเพลง 'หิมะ' ก็ว่าระดับเทพแล้วนะ แต่ยังทำได้แค่ 60-70% ของต้นฉบับ แต่ราชันย์ร้อยหน้าคนนี้… เขาเทียบชั้นกับไลมอนทอฟได้เลย!"

ทำไมหรงอีหลางถึงเคยสามารถโน้มน้าวความคิดของผู้ชมได้?

เพราะผู้ชมส่วนใหญ่เชื่อว่า หากไม่นับความโดดเด่นของเพลงที่เลือกมา ความสามารถในการร้องเพลงของราชันย์ร้อยหน้ายังด้อยกว่าทิเบตันมาสทิฟฟ์และเจ้าชายกบ รวมถึงไม่อาจเทียบกับทุเรียนระเบิดที่มีทักษะการร้องเพลงขั้นเทพได้เลย

แต่ตอนนี้…

ทุกคำวิจารณ์ ทุกคำดูถูก กลายเป็นเรื่องตลกในทันที!

เสียงหวีดของราชันย์ร้อยหน้า ได้บดขยี้ทุกความสงสัยลงอย่างราบคาบ!

ทุกคนลุกขึ้นยืนอย่างไม่รู้ตัว

เสียงกรีดร้องของผู้ชมเริ่มดังขึ้นโดยไม่สามารถควบคุมได้

ตอนแรกที่รู้ว่าเขาร้องเพลงภาษาเยี่ยนทุกคนรู้สึกตื่นเต้นเพราะแค่แปลกใจที่เขาร้องได้

แต่เมื่อถึงช่วงคอรัส…

เสียงนกหวีดนี้ทำให้ความรู้สึกตื่นเต้นนั้นถูกบดขยี้ และแทนที่ด้วยความบ้าคลั่ง!

ทุกคนต่างคลั่งไคล้ในเสียงของเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น!

ราชันย์ร้อยหน้ายังไม่หยุดร้อง!

คำแปลของเนื้อเพลงที่ปรากฏบนหน้าจอ เหมือนเป็นเสียงสะท้อนตอบโต้คำวิจารณ์ในอดีตของเขา

"นี่คือโชคชะตาของฉัน!"

"และชะตากรรมไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้!"

"ความเศร้าโศกนี้ ไม่มีทางปลดปล่อย!"

"มีเพียงสายลมเท่านั้นที่เข้าใจหัวใจของฉัน!"

"มีเพียงสายลมเท่านั้น ที่อยู่เคียงข้างฉัน แม้ต้องร้องไห้จนเสียงแหบพร่า!"

"อู้ววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว!"

"อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!"

"อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาา!"

เสียงนกหวีดที่พุ่งสูงถึงขีดสุด

มันไม่ใช่แค่เสียงเพลงอีกต่อไป มันคือ "ศิลปะ"

คือความบริสุทธิ์แห่งเสียงดนตรีที่แทรกซึมเข้าสู่จิตวิญญาณของทุกคน

ดนตรีบรรเลงที่อยู่เบื้องหลังแทบจะไม่สามารถได้ยินอีกต่อไป

เพราะเสียงของราชันย์ร้อยหน้าได้กลบทุกเสียงไปจนหมดสิ้น

แม้แต่เสียงของโลกใบนี้ ก็ไม่สามารถเทียบเคียงได้อีกต่อไป

นี่แหละคือ "Opera 2" ของ Vitas!

ผลลัพธ์ของการแสดงครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การทำให้ผู้ชมตกตะลึง

แต่คือการ "ทำให้ทุกคนเงียบงันด้วยความกลัวและความเคารพ!"

ฉินเลี่ยน ยอมแพ้!

หลี่เซียว ยอมแพ้!

จางซีหยาง ยอมแพ้!

แม้แต่เจ้าชายกบผู้เย่อหยิ่งไม่เคยยอมแพ้ให้ใคร ก็ยอมแพ้ด้วยหัวใจ!

"จะแข่งกันต่อไปทำไม? เอาแชมป์ไปให้เขาเลยเถอะ!"

"ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่นักร้อง เขาคือ 'ปีศาจดนตรี'!"

สำหรับทุเรียนระเบิดนั้น…

มันไม่ใช่แค่เรื่องของการยอมแพ้อีกต่อไป

เขาถึงกับทรุดลง ขาอ่อนแรงจนต้องมีคนมาพยุงไว้!

แม้จะยืนขึ้นได้อีกครั้ง แต่ความมั่นใจของเขาได้ถูกทำลายจนไม่เหลือซาก!

แตกละเอียด ยิ่งกว่าเศษแก้วที่ถูกทุบจนแหลก!

"ฉันอยู่ที่ฉินโจวไม่ได้อีกต่อไปแล้ว…"

"ฉันจะไม่มีวันกลับมาที่นี่อีกตลอดชีวิต!"

ในใจของทุเรียนระเบิดเต็มไปด้วยความเสียใจ

เขาเริ่ม "เสียใจ" ว่าทำไมในตอนแรกถึงเลือกมาพัฒนาผลงานที่ฉินโจว

"ฉันบ้าไปแล้วหรือเปล่า? ทำไมถึงเลือกที่นี่… ที่ที่มี 'ปีศาจ' แบบนี้อยู่!?"

และตอนนี้…

ปีศาจตัวนี้ถูกฉันปลุกให้โกรธจนได้!

เสียงคำรามอันทรงพลัง ราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง ทำลายล้างทุกอย่างอย่างไม่เหลือชิ้นดี!

"อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา~~~!"

ผู้ชมทุกคนกำลังดื่มด่ำกับความงดงามของเสียงเพลงอย่างสุดขีด

แต่สำหรับทุเรียนระเบิดนี่ไม่ต่างอะไรกับการทรมานอย่างแสนสาหัส

เขาเริ่มภาวนาให้การแสดงนี้จบลงโดยเร็วที่สุด!

"ขอให้มันจบสักทีเถอะ!"

"แค่จบแล้วฉันจะหนีไปทันที!"

หนีออกจากฉินโจว!

หนีไปให้ไกลที่สุด จะต้องเดินข้ามภูเขา ข้ามแม่น้ำ หรือแม้กระทั่งแบกขบวนรถไฟไปก็ยังยอม!

เขาสาบานว่าจะไม่ขอกลับมาเผชิญหน้ากับราชันย์ร้อยหน้าอีกตลอดชีวิต!

กลับไปที่ฉีโจว ใช้ชีวิตแบบราชาของตัวเองต่อไป มันไม่ดีกว่าหรือไง?

ราวกับคำอธิษฐานได้รับการตอบสนอง…

ในที่สุด!

ในที่สุด!

การแสดงของราชันย์ร้อยหน้าก็จบลง!

ทุเรียนระเบิดที่จิตใจแตกสลายไปหมดแล้ว ถอนหายใจอย่างแรง

เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า แผ่นหลังของตัวเองชุ่มไปด้วยเหงื่อ

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า แค่ฟังเพลงหนึ่งเพลง จะสร้างความกดดันได้มากขนาดนี้!

"ราชันย์ร้อยหน้า!"

"ราชันย์ร้อยหน้า!"

"ราชันย์ร้อยหน้า!"

เสียงตะโกนเรียกชื่อของเขาดังสนั่นไปทั่วทั้งฮอลล์ และกึกก้องไปทั่วทั้งฉินโจว!

ทุกคนตะโกนสุดเสียง ราวกับจะระบายอารมณ์ที่เอ่อล้นออกมา!

หลี่เซียวตบมือจน ฝ่ามือแดงไปหมด!

ฉินเลี่ยนรู้สึกเหมือนทั้งร่างชาไปหมด!

จางซีหยางหันไปมองโจวหานจิ้น ผู้ที่กำลังจะต้องเผชิญหน้ากับราชันย์ร้อยหน้าในรอบชิงชนะเลิศ

เขาหัวเราะจนปวดท้อง!

"โชคดีจริง ๆ ที่ฉันแพ้ไปแล้ว!"

"โชคดีที่ฉันไม่ได้เข้ารอบชิง!"

"ใครอยากจะไปแข่งกับราชันย์ร้อยหน้าก็เชิญเถอะ!"

"ฉันไม่อยากเจอกับคู่แข่งระดับปีศาจแบบนี้หรอก!"

เพลงภาษากลาง?

เพลงภาษาฉี?

ตอนนี้เขามาเพลงภาษาเยี่ยนอีก!

ก็เอาเถอะ! สมมติว่าฉันยอมรับว่าเขาเก่งด้านภาษา แต่แล้วเสียงหวีดระดับเทพแบบนี้ ใครจะทนได้!?

"ตายช้าหรือตายเร็ว… ยังไงก็ต้องตายอยู่ดี!"

ด้านหลังหน้ากากของเจ้าชายกบ

เขาอยากจะตายจริง ๆ

มาถึงจุดนี้แล้ว เขารู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร

ราชันย์ร้อยหน้าแค่เล่นสนุกกับพวกเขาตลอดเวลา!

เขาเป็นนักร้องที่ไร้เทียมทานบนเวทีนี้ แต่กลับชอบแกล้งทำเป็นหมดแรงทุกครั้งที่ขึ้นแสดง

แต่ถ้าใครคิดว่าเขาไม่มีไพ่เด็ดแล้วล่ะก็...

คนนั้นจะต้องพ่ายแพ้อย่างอนาถ!

ทุเรียนระเบิดคือบทเรียนที่ชัดเจนที่สุด!

"คู่แข่งยิ่งแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ ราชันย์ร้อยหน้าก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น"

"ศัตรูยิ่งเก่งมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งสนุก และยิ่งโหดร้ายมากขึ้น!"

"นี่มันปีศาจชัด ๆ!"

พิธีกรหวงลี่เดินขึ้นเวที

พยายามจะควบคุมสถานการณ์ พยายามจะพูดอะไรบางอย่างหลายครั้ง

แต่ถูกเสียงเชียร์จากผู้ชมขัดจังหวะตลอดเวลา!

ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

อารมณ์ของผู้ชมพุ่งสูงเกินกว่าจะควบคุมได้!

นี่คือความบ้าคลั่งในระดับที่หวงลี่ไม่เคยเผชิญมาก่อนในชีวิตการทำงานของเขา!

1 นาที…

2 นาที…

3 นาที…

จนกระทั่งผ่านไป 3 นาทีเต็ม

หวงลี่เหงื่อเต็มใบหน้า ในที่สุดผู้ชมก็ค่อย ๆ สงบลง และเริ่มนั่งลงที่นั่งของตัวเอง

"ผมอยากจะเตือนทุกคนสักนิดนะครับ..."

หวงลี่ยิ้มอย่างขมขื่นแล้วพูดว่า

"เมื่อกี้นี้... แค่รอบรองชนะเลิศเท่านั้นนะครับ"

เมื่อพูดจบ เขาเองยังรู้สึกไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น

เพราะความตื่นเต้นที่เกิดขึ้นจากการแสดงเมื่อครู่ มันยากเกินกว่าที่รอบชิงชนะเลิศจะทำได้เหมือนเดิม!

"ขอเตือนอีกอย่างครับ"

หวงลี่กล่าวอย่างจริงจัง

"ช่องทางการโหวตได้เปิดอย่างเป็นทางการแล้ว ทุกคนมีเวลา 5 นาทีในการโหวตให้กับนักร้องที่ตัวเองชื่นชอบ"

ราชันย์ร้อยหน้าจะได้กี่คะแนนกันนะ?

อิทธิพลของหรงอีหลางจะยังส่งผลอยู่หรือไม่?

บางที… คงไม่เหลือแล้วล่ะ

เพราะหวงลี่เห็นกับตาตัวเองว่า

ไม่มีใครในฮอลล์สักคนที่ไม่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโหวต!

แม้แต่...

ผู้อาวุโสหลินเจามู่ที่นั่งอยู่แถวหน้า

ภายใต้การแนะนำของเลขาส่วนตัว

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโหวตเป็นครั้งแรกในชีวิต…