หลังจากยืนยันอีกครั้งว่าไม่มีอะไรผิดปกติกับร่างกาย ผมก็อยู่กับคุณปู่ตามลำพังในห้องผู้ป่วย

“จำอะไรได้บ้างไหม หืม?”

จากสัมผัสและสีหน้าแสนอาทรที่ลูบแก้มของผม ทำให้ผมรู้ว่าท่านต้องทุกข์ทรมานใจมาแค่ไหน

ผมพยักหน้า

ตอนแรก ผมนึกว่าตัวเองตกนรก

แต่เมื่อผ่านแรงกดทับที่ราวกับจะทำให้ทั้งร่างแหลกสลายไป ก็กลับรู้สึกถึงความคุ้นเคย

อากาศ เสียง แสงที่รู้สึกได้แม้จะหลับตา มันคือสิ่งที่มีอยู่ในโลกมนุษย์

ในตอนนั้น ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะเกิดใหม่

เมื่อได้สติในร่างของทารก ผมก็ตกใจมาก ไม่เข้าใจว่าทำไมร่างกายถึงกลายเป็นแบบนี้ คิดว่าถูกทำร้ายจึงพยายามต่อต้านสุดแรง

สิ่งเดียวที่ทำให้รู้สึกคุ้นเคยก็คือเสียงของพ่อและแม่ จึงรู้สึกไม่มั่นใจมากเมื่อไม่ได้ยินเสียงของท่านทั้งสอง

และแล้ว

เมื่อผ่านไปไม่กี่วัน ผมก็สามารถลืมตาได้ และจึงค่อย ๆ ยอมรับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

เมื่อคนตายไป จะได้เกิดใหม่หรือไม่ ถ้าเป็นเช่นนั้น แล้วทำไมผมถึงได้เกิดใหม่พร้อมกับความทรงจำทั้งหมด

เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ผมครุ่นคิดเรื่องนั้น

โลกที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างน่าตกใจและความรักอันอบอุ่นของพ่อแม่ก็ทำให้ผมไม่คิดอะไรลึกซึ้ง

ผมรู้สึกขอบคุณกับร่างกายที่แข็งแรงในทุก ๆ วัน

และประหลาดใจกับประสบการณ์ใหม่ ๆ ในทุกวัน จนค่อย ๆ คุ้นเคยกับชีวิตใหม่ในฐานะโกฮุน

การได้เห็นผลงานของปิกัสโซเป็นครั้งแรกถึงสองครั้ง ควรจะเรียกว่าเป็นโชคดีหรือเปล่า...

ปิกัสโซสร้างความตกตะลึงอย่างมากมาก

แม้จะใช้มือไม่ถนัด แต่ผมก็พยายามเลียนแบบเขา พ่อแม่ยังดีใจที่เห็นภาพวาดห่วย ๆ ของลูกและบอกว่าผมเป็นอัจฉริยะ

แค่เห็นภาพที่ไม่มีแม้แต่โครงสร้างจากเส้นคดเคี้ยวก็ดีใจกันแล้ว ผมก็คิดว่าถ้าวาดเหมือนเมื่อก่อนจะไม่ดีแน่

แม้พอมีแรงและเริ่มคุ้นเคยกับการใช้ปากกาแล้ว ผมก็ไม่พยายามเปิดเผย

ผมเพียงแค่ฝึกฝนเล็กน้อยในสารานุกรมแมลงที่วาดมาตั้งแต่เด็ก หากถึงเวลาที่เหมาะสม ซึ่งไม่ว่าวาดภาพอะไรผู้คนก็จะเข้าใจได้ ผมก็จะปลดปล่อยทักษะที่สะสมมาอย่างเต็มที่

ระหว่างวันที่ผ่านไปเช่นนั้น วันหนึ่งผมก็เหมือนถูกฟาดเข้าที่ศีรษะ เมื่อได้เห็นภาพ <ต้นสน 3> ของคุณปู่ที่พ่อซื้อมาจากที่ไหนสักแห่ง

ต้นสนที่วาดด้วยสีน้ำมัน ซึ่งผมไม่เคยเห็นมาก่อนนั้น อยู่บนผ้าใบขนาด 30P แต่กลับทรงพลังและยิ่งใหญ่เกินกว่าจะเชื่อ

ผมไม่เคยเห็นฝีแปรงที่หนาและรุนแรงเช่นนั้นมาก่อน

ดูเหมือนจะวาดเพียงครั้งเดียว แต่ก็สามารถถ่ายทอดแสงเงาด้วยการควบคุมความเข้มข้นของสี คงเป็นฝีมือของเทพเจ้าเท่านั้น

เมื่อรู้ว่าคุณปู่เป็นคนวาดภาพนั้นตอนผมอายุแค่ 2~3 ขวบ ผมก็ถึงกับตกตะลึง

“ผมเห็นภาพต้นสนแล้วครับ ได้ยินว่าคุณปู่เป็นคนวาด ก็เลยอยากดูมากเลยครับ”

คุณปู่พยักหน้า

ยิ่งมีความทรงจำมาก ความเศร้าก็ยิ่งลึก

ผมจับมือคุณปู่ไว้ และอยากจะพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งเท่าที่จะทำได้ ว่าอยากไปเยี่ยมหลุมศพของพ่อแม่พร้อมกับท่าน

แต่ก็ทำไม่ได้

“พ่อกับแม่…”

เมื่อพูดออกมา เสียงก็ขาดหายเพราะจุกในลำคอ คุณปู่จึงแนบหน้าผากเข้ามาและลูบหัวของผม

“ใช่ กลับไปแล้ว ไปด้วยกันนะ”

วันถัดมา

หลังจากออกจากโรงพยาบาล ผมก็จัดการเรื่องมรดกผ่านโทมัส อาเธอร์

ไม่มีเรื่องอะไรยุ่งยากเป็นพิเศษ แค่เซ็นเอกสาร แล้วให้ทนายความของพ่อแม่คือโทมัส อาเธอร์ เป็นคนจัดการเรื่องที่เหลือ

ผมเคยพบเขาอยู่หลายครั้ง และทั้งพ่อกับแม่ก็เชื่อใจเขา จึงไว้ใจให้เขาดูแลเรื่องทั้งหมด

หากจะจัดการขายทรัพย์สินต่าง ๆ ก็คงยุ่งยาก แต่ผมไม่ได้ทำเช่นนั้น

รถยนต์ของพ่อแม่ ผมยังขับไม่ได้ และถึงแม้คุณปู่จะใช้ได้ แต่ท่านก็ไม่ได้อาศัยอยู่ในอเมริกา จึงไม่ค่อยมีโอกาสใช้ แต่ผมก็ไม่อยากขาย

เพราะผมอยากเก็บร่องรอยของพวกท่านไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ คุณปู่เองก็เห็นด้วยให้ทำแบบนั้น

ขณะที่คุยกับคุณปู่เรื่องนั้นเรื่องนี้ไปเรื่อย ๆ ก็ถึงเวลาอาหารเย็นโดยไม่รู้ตัว

พอคิดว่าจะกินอะไรดี เนื่องจากรู้สึกเหนื่อยมาสองวัน จึงตัดสินใจสั่งพิซซ่ามากิน

เมื่อโทรไปที่ร้านที่เคยสั่งเป็นประจำตอนอยู่ที่นี่ เจ้าของร้านพิซซ่าก็ทักอย่างดีใจ

-บ้านเลขที่ 325 ถนนเซาท์สปาร์ค? อย่าบอกนะว่าเป็นฮุนน่ะ?

ไม่มีเสียงไหนจะดีใจเท่าเสียงของแซม เฟลมมิง เจ้าของร้านพิซซ่าที่ดีที่สุดในเบอร์แบงก์อีกแล้ว

“สวัสดีครับ แซม”

-โอ้พระเจ้า นี่มันกี่ปีมาแล้วเนี่ย ฉันได้ยินข่าวแล้วนะ เสียใจด้วยจริง ๆ

“ขอบคุณครับ”

-ใช่แล้ว ถ้าใช้ชีวิตอย่างเข้มแข็ง เดี๋ยวก็ต้องมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นอีกแน่

แม้เวลาจะผ่านไปแล้วบาดแผลนี้จะหายดี แต่ฉันก็กลัวว่าแม้แต่รอยแผลเป็นก็อาจเลือนหายไป

-วันนี้ฉันเลี้ยงเอง บอกมาเลย อยากกินอะไร?

“พิซซ่ามันฝรั่งครับ ขอใส่ชีสเยอะ ๆ นะครับ”

-ดีเลย ประมาณ 40 นาทีจะไปถึงนะ

“ครับ ขอบคุณครับ”

หลังจากวางสาย คุณปู่ที่อ่านข่าวอยู่ก็ถามถึงแซม

“สนิทกันเหรอ?”

“สั่งกินทุกวันเลยครับ”

“ทุกวัน?”

“พ่อแม่กลับบ้านช้าบ่อย ๆ เพราะยุ่งกับงานน่ะครับ”

พิซซ่าของแซมอร่อย และก็ไม่มีอะไรให้สั่งเดลิเวอรี่มากเท่าในเกาหลี

“ถึงได้เบื่อสินะ”

คุณปู่พูดถึงไดอารี่ของแม่ ที่เขียนว่าแม่ไม่ชอบพิซซ่ามันฝรั่ง แต่เรื่องนั้นเป็นความเข้าใจผิด

“ไม่ครับ อร่อยดีครับ พิซซ่าของแซมกับอาหารในโรงเรียนมันคนละระดับกันเลยครับ”

“เหรอ?”

เวลาทานข้าวเย็นคนเดียว ผมรู้สึกเหงา และก็คิดว่าพ่อแม่ทำงานหนักเกินไป

ถ้าพูดตรง ๆ ว่าอยากนั่งทานข้าวเย็นอย่างสบายใจกับพ่อแม่ ก็คงดี แต่ผมกลับบอกแม่ว่าไม่ชอบพิซซ่า ทั้งที่แม่เขียนไว้ว่าเสียใจและทิ้งเงินไว้ให้สั่งกิน

ในความรู้สึกของผมคือเขินอาย แต่แม่คงเก็บไปคิดรวมกับปัญหาอาหารในโรงเรียน

หลังจากนั้นแม่ก็คิดจะเปลี่ยนงานด้วยซ้ำ

พอคิดดูแล้ว ก็มักจะมีเรื่องเข้าใจผิดแบบนั้นอยู่บ่อย ๆ

ตอนเด็ก ๆ รู้สึกตื่นเต้นที่ภาพวาดขยับได้หรือพูดได้ และดูสพันจ์บ๊อบเพื่อเรียนรู้ภาษา พวกท่านก็คิดว่าผมชอบมันจริง ๆ

หรือพอผมใช้คำพูดโบราณ ท่านก็คิดว่าผมไปเรียนรู้มาจากการ์ตูนอย่างสพันจ์บ๊อบ

แม้จะเป็นเรื่องแปลกสำหรับคนอื่น แต่ในมุมมองของผม พ่อแม่เองก็เป็นคนแปลกไม่แพ้กัน เราจึงยอมรับความแปลกของกันและกันแบบนั้นนั่นเอง

พ่อแม่ได้สอนให้ผมรู้ว่าการที่มีคนรักเราอย่างที่เราเป็นนั้น เป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมเพียงใด แตกต่างจากเมื่อก่อนที่เคยถูกชี้นิ้วว่าเป็นตัวประหลาด

แม้วันก่อน แม้เมื่อวาน แม้วันนี้ ผมจะร้องไห้หลายครั้ง แต่พอคิดถึงพวกท่าน ใจมันก็ปวดร้าว

คุณปู่ก็คงไม่ต่างกัน

เราใช้เวลาอีกสองวันในบ้านที่เบอร์แบงก์ ปลอบใจและปล่อยให้บาดแผลที่เคยต้องอดทนคนเดียวของคุณปู่ได้รับการเยียวยา

แม้บางครั้งจะรู้สึกว่าเริ่มดีขึ้นแล้ว แต่น้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่เมื่อได้อยู่กับคุณปู่ มันก็ค่อย ๆ ลดลง

ผมเล่าเรื่องที่พ่อเคยแยกเก็บไฟล์ไว้ต่างหากเพื่อล้อแม่ แล้วรวมเลเยอร์จนเกิดเรื่องขึ้น เราหัวเราะไปด้วยกัน

“กล้าทำเรื่องแบบนั้นเชียวเหรอ”

คุณปู่ขมวดคิ้วราวกับว่ามันเป็นเรื่องน่าขยะแขยง

“พ่อดันหัวเราะไม่หยุดจนเกือบแย่เลยครับ”

ถ้าแม่ไม่ได้เปิดเผยว่าเป็นกล้องแอบถ่ายทันทีหลังเรียกพ่อมา บางทีอาจได้ไปศาลครอบครัวกันแล้ว

“แม่ทนได้เหรอ?”

“วันนั้นน่ะครับ”

“วันนั้น?”

“แม่เทเบียร์ผสมกับน้ำลงบนเตียงตรงหว่างขาพ่อตอนหลับครับ”

ไม่กี่วันหลังจากนั้น แม่ก็เอาคืนเรื่องกล้องแอบถ่าย โดยแอบเทเบียร์กับน้ำใส่หว่างขาพ่อในตอนเช้ามืด

“แล้วไง?”

“ก็รอจนพ่อรู้สึกตัวน่ะครับ พอตกใจเลยเอามือจับ แล้วก็ยังดมกลิ่นอีกด้วย”

“คึฮึ”

“ตอนที่พ่อหอบผ้าห่มไปห้องซักผ้า แม่แกล้งถามว่า ทำไมรีบซักผ้าตั้งแต่เช้า พ่อก็บอกว่าเหมือนฉี่ราดเลย เหมือนป่วยอะไรสักอย่าง ตอนนั้นหน้าพ่อสุดยอดมากครับ”

ผมหัวเราะอยู่กับคุณปู่แล้วถอนหายใจเบา ๆ

“……”

“……”

ผ่านมาราวสี่วันแล้วกระมัง

ถึงจะไม่ใช่เรื่องที่ลุกขึ้นแล้วสลัดทิ้งได้ในทันที

แต่เพื่อพวกท่านที่มอบพลังในการใช้ชีวิตใหม่ให้ผม ผมต้องลุกขึ้นแล้วเดินหน้าต่อไป

“เอาล่ะ แปรงฟันกัน”

“ครับ”

เราปูผ้าในห้องนั่งเล่นแล้วนอนด้วยกัน

วันถัดมา

ผมเอาแค่รูปครอบครัวกับสารานุกรมแมลงติดตัวไว้ คิดว่าไว้คราวหน้าถ้าผ่านมาแถวนี้จะแวะมาอีก ที่เหลือก็ปล่อยไว้ในบ้าน

ขอให้โทมัส อาเธอร์ช่วยดูแลเหมือนเดิม

คุณปู่นัดเจอกับเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซไว้ และตั้งใจจะไปเยี่ยมพิพิธภัณฑ์ศิลปะวิตนีย์ที่ไม่ได้ไปนานแล้ว เราจึงมุ่งหน้าไปนิวยอร์ก

...

อ็องรี มาร์โซกลับบ้านหลังจากประชุมเสร็จ

การประชุมครั้งนั้นเป็นการจัดตารางเกี่ยวกับงานแสดงศิลปะซาลงแห่งชาติของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ที่มีกำหนดจัดขึ้นในเดือนธันวาคมปีนี้

สมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศส (Société Nationale des Beaux Arts. SNBA) ได้ขอให้อ็องรี มาร์โซ ศิลปินผู้แทนฝรั่งเศสเข้าร่วมเป็นคณะกรรมการตัดสิน

“พวกคนแก่สารเลวเอ๊ย”

อ็องรี มาร์โซกัดฟันด้วยความโมโห

ซาลงแห่งชาติของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์เป็นงานที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานที่สุดในบรรดางานซาลงทั้งหมด และการได้เป็นกรรมการของที่นั่นถือเป็นเกียรติอย่างสูง

อาร์แซง เลขาส่วนตัว ไม่เข้าใจว่าทำไมอ็องรี มาร์โซจึงปฏิเสธงานนี้

“ทำไมคุณถึงปฏิเสธครับ? มันเป็นตำแหน่งที่ดีไม่ใช่หรือครับ”

“ดีอะไรกันล่ะ มันก็แค่ที่รวมตัวพวกตกยุคที่คอยวางท่า”

อ็องรี มาร์โซรู้สึกไม่พอใจที่ SNBA เชิญเขาซึ่งยังคงเป็นศิลปินที่มีผลงานอยู่มาเป็นกรรมการตัดสิน

“ถ้ามีเวลาทำแบบนั้นน่ะนะ…”

ขณะที่กำลังบ่นอยู่นั้น สายตาของอ็องรี มาร์โซก็สะดุดเข้ากับเด็กหนุ่มคนหนึ่ง

บริเวณที่เชื่อมจากถนนแซ็งตอนแอนไปยังจัตุรัสบาสตียู เด็กคนนั้นกำลังวาดภาพเสาอนุสรณ์เดือนกรกฎาคม (Colonne de Juillet) เพื่อรำลึกถึงการปฏิวัติฝรั่งเศส

มีชายสามคนกำลังล้อมรอบเด็กหนุ่มอยู่

“จอดรถที”

อ็องรี มาร์โซพูดขึ้น อาร์แซงจึงจอดรถเลยทางม้าลายไปด้วยความสงสัย

ก่อนที่อาร์แซงจะได้ถามอะไร อ็องรี มาร์โซก็ข้ามทางม้าลายตรงเข้าไปหาเด็กคนนั้น

“ขอแค่วาดรูปนี้ให้เสร็จก่อนได้ไหมครับ”

เด็กหนุ่มอ้อนวอนชายที่ล้อมตนอยู่

“วาดอะไรกัน ลากไปซะ!”

ชายคนหนึ่งเตะขาตั้งภาพของเด็กหนุ่มเบา ๆ เป็นเชิงข่มขู่

“อย่าทำแบบนี้เลยครับ ผมแค่คิดว่ามันสวยมากเท่านั้นเอง”

“พวกมุสลิมอย่างแกจะรู้อะไร! ไปให้พ้นก่อนที่จะได้เห็นสภาพแย่กว่านี้!”

เมื่อชายคนนั้นยกหมัดขึ้นมาขู่ เด็กหนุ่มก็ตกใจกลัว

อ็องรี มาร์โซขยับเข้าไปใกล้เพื่อจะดูภาพวาดที่อยู่ระหว่างเด็กหนุ่มมุสลิมกับกลุ่มชายเหล่านั้น

หนึ่งในชายกลุ่มนั้นจำอ็องรี มาร์โซได้ และส่งสัญญาณให้เพื่อนในกลุ่มรับรู้

“มาร์โซ?”

เมื่อจู่ ๆ คนดังมาอยู่ตรงหน้า พวกเขาก็เริ่มประหม่า ขณะที่เด็กหนุ่มมุสลิมมีสีหน้าดีใจที่มีคนมาช่วย

“ช่วยผมด้วยครับ! ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลยจริง ๆ”

อ็องรี มาร์โซที่มองภาพวาดอนุสรณ์เดือนกรกฎาคมอยู่ ก้มลงมองเด็กหนุ่มเล็กน้อย

“แล้วทำไมฉันต้องช่วย?”

“...ครับ?”

เด็กหนุ่มถึงกับตกใจเมื่อเห็นท่าทีเย็นชาของอ็องรี มาร์โซ

เมื่อมีผู้คนเริ่มให้ความสนใจ ชายกลุ่มนั้นก็รู้สึกโล่งใจ คิดว่าอ็องรี มาร์โซในฐานะชาวฝรั่งเศสก็คงเกลียดมุสลิมเหมือนกัน

“ฉันไม่ใช่ตำรวจ”

อ็องรี มาร์โซละสายตาจากเด็กหนุ่มแล้วหันไปดูภาพวาด

เทพีแห่งเสรีภาพ (Génie de la Liberté) ที่วาดด้วยพาสเทลกำลังส่องแสงอย่างศักดิ์สิทธิ์

“ผิดแล้ว”

ชายฝรั่งเศสที่เตรียมจะขับไล่เด็กหนุ่มอย่างสบายใจ และตัวเด็กหนุ่มเอง ต่างก็ตกใจ

“มือขวาถือคบเพลิง ไม่ใช่พู่กัน มือซ้ายถึงจะถือโซ่ แล้วเครื่องประดับบนหัวหายไปไหน?”

“อะ…เอ่อ…”

“จากตรงนี้มองเห็นชัดเหรอ? ถ้าจะวาดห่วยขนาดนี้ก็ไปหาในรูปถ่ายเอาเถอะ”

เด็กหนุ่มได้แต่นิ่งงันด้วยความตกใจ

ชายฝรั่งเศสที่คุกคามเด็กหนุ่มมุสลิมก็พลันหมดความสนใจ

“มัวทำอะไรอยู่? ไม่แก้ล่ะ?”

“อะ ครับ!”

พีดา ราบานี เด็กหนุ่มคนนั้น หยิบพาสเทลขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว