“ปิดเทอมแล้ว ทำไมยังไม่กลับบ้านอีกล่ะ?”

วันที่ 20 พฤศจิกายน หลินจือไป๋ได้รับโทรศัพท์จากแม่ ซึ่งดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจนัก เพราะหลินจือไป๋ปิดเทอมแล้ว แต่ยังพักอยู่ที่วิลล่า สุ่ยอวิ๋นเทียน

“เดี๋ยวก็กลับแล้วครับ”

หลินจือไป๋ไม่กล้าขัดใจแม่

ที่พักอยู่ที่วิลล่าสุ่ยอวิ๋นเทียนก็เพราะสะดวกต่อการถ่ายทอดสด

แต่ช่วงนี้ฉู่ฉือยังไม่ต้องไลฟ์สด เพราะหลินจือไป๋ไม่เหมือนกับพวกสตรีมเมอร์มืออาชีพที่ต้องพึ่งการไลฟ์สดหาเลี้ยงตัวเอง อีกทั้งแพลตฟอร์มหลี่อวี๋ไลฟ์ ก็ไม่ได้บังคับให้เขาต้องถ่ายทอดสดครบจำนวนชั่วโมงต่อเดือน เรื่องนี้เจียงเฉิงได้ตกลงกับเถ้าแก่หลี่ไว้ตั้งนานแล้ว หากต้องการให้ฉู่ฉือถ่ายทอดสด ก็แค่กลับมาที่นี่ใหม่ก็พอ

“รีบกลับมาเร็ว ๆ เลยนะ เพราะช่วงปลายเดือน...”

แม่พูดเสียงเบาลง “ปลายเดือนต้องไปที่คฤหาสน์ซีเฉิงด้วยนะ คุณปู่จะจัดงานฉลองวันเกิด ปีนี้ครอบครัวเราต้องไปกันทั้งบ้าน”

คุณปู่จะจัดงานฉลองวันเกิด?

หลินจือไป๋นิ่งเงียบ ทุกครั้งที่ได้ยินคำว่าคฤหาสน์ซีเฉิงจะทำให้เขาหวนคิดถึงความทรงจำแย่ ๆ

“เสี่ยวเฮย...” แม่พูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยมั่นใจ

หลินจือไป๋ไม่อยากให้แม่เป็นห่วง เขาถามกลับว่า “วันที่ 30 ใช่ไหมครับ?”

แม่รีบตอบทันที “ใช่ ๆ เริ่มงานตอนเก้าโมงเช้า เสร็จตอนบ่ายสาม แล้วช่วงเย็นจะมีงานเลี้ยงครอบครัวอีก...”

แม่พูดอย่างระมัดระวัง

“ไปก็ไปเถอะครับ” หลินจือไป๋ยิ้มเล็กน้อย “ปีก่อนคุณแม่ก็พูดถึงเรื่องนี้ไว้แล้วนี่ครับ”

แม่หัวเราะแห้ง ๆ สองสามที

คืนนั้นหลินจือไป๋ก็กลับมาที่วิลล่าตงหู

แต่ใครจะคิดว่าในคืนเดียวกัน เจียงเฉิงโทรมา

“เจ้านาย ผมได้รับการ์ดเชิญจากบริษัทเฉินฮวากรุ๊ป”

“อ๋อ?”

หลินจือไป๋ถาม “การ์ดเชิญร่วมงานวันเกิดของประธานบริษัท?”

“ใช่ครับ”

“งั้นนายไปเถอะ ฉันก็จะไปเหมือนกัน”

หลินจือไป๋ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร ตอนนี้คุนเผิงกำลังรุ่งเรือง ไม่ว่าจะเป็นการเข้าซื้อกิจการเว็บไซต์สตรีมวิดีโอที่กำลังจะล้มละลายและฟื้นฟูได้สำเร็จ หรือการลงทุนในธุรกิจถ่ายทอดสดที่ได้รับผลตอบแทนมหาศาล

ในฐานะตัวแทนของคุนเผิง

เจียงเฉิงมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเข้าร่วมงานเลี้ยงวันเกิดระดับสูงสุดในวงการบันเทิงฉินโจว

“ได้ครับ แล้วมีอะไรให้ผมช่วยไหม?”

“ไม่ต้อง นายตามสบายได้เลย งานน่าจะคึกคักพอสมควร”

เจียงเฉิงที่เริ่มเข้าใจนิสัยของเจ้านายดี ก็ฟังออกว่าหลินจือไป๋ไม่ค่อยมีอารมณ์ร่วมกับงานนี้

และไม่ใช่แค่ไม่สนใจเท่านั้น

น้ำเสียงของเจ้านายฟังดูมีความเย้ยหยันและแฝงความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

เจียงเฉิงไม่เคยได้ยินน้ำเสียงแบบนี้จากหลินจือไป๋มาก่อน

ดูเหมือนข่าวลือจะเป็นความจริง ว่าหลายปีก่อนหลินจือไป๋เคยโดนกลุ่มลูกพี่ลูกน้องกลั่นแกล้งจนได้รับบาดเจ็บสาหัสที่ศีรษะ ข่าวลือนี้เจียงเฉิงเคยได้ยินจากคนในวงการโดยบังเอิญ

เมื่อเชื่อมโยงกับพฤติกรรมของหลินจือไป๋ที่มักจะตอบโต้หลินกงและหลินหลิว...

เจียงเฉิงถอนหายใจลึก ๆ ก่อนพูดขึ้นว่า

“เจ้านายครับ ผมได้ยินข่าวลือบางอย่างเกี่ยวกับคุณ”

“ก็ไม่ต่างจากที่นายคิดหรอก” หลินจือไป๋ดูเหมือนจะรู้ว่าเจียงเฉิงจะพูดอะไร คนในวงการได้ยินข่าวลือแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

“ผมเข้าใจแล้วครับ”

“เมื่อเจ้านายทุกข์ ข้าก็ทุกข์ เมื่อเจ้านายอับอาย ข้าก็พร้อมพลีชีพ”

เจียงเฉิงรู้ดีว่าเขามีทุกวันนี้ได้เพราะใคร

ดวงตาของเขาเปล่งประกายเล็กน้อย คุนเผิงจะทำให้คนพวกนั้นต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำไว้!

...

ข่าวที่ว่าประธานบริษัทเฉินฮวากรุ๊ป หลินเจามู่จะจัดงานเลี้ยงวันเกิดนั้น ถูกเผยแพร่ในวงการบันเทิงอย่างจำกัด คนภายนอกแทบไม่รู้เรื่องนี้

ผู้ที่มีคุณสมบัติพอจะเข้าร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ได้ ล้วนเป็นบุคคลทรงอิทธิพลที่สุดในแวดวงทุนของฉินโจว

ณ ขณะนี้ ในคฤหาสน์ซีเฉิง

ในห้องหนังสือที่มีกลิ่นอายโบราณ

มีชายชรากำลังจุ่มพู่กันและเขียนตัวอักษรลงบนกระดาษขาว

ผ่านไปสักครู่ กระดาษบนโต๊ะปรากฏตัวอักษรจีนแปดตัวที่แข็งแกร่งและทรงพลัง:

“陈力就列不能者止”

(ผู้มีความสามารถย่อมได้ที่ ผู้ไร้ความสามารถจงหยุดยั้ง)

ชายชราผู้นี้สงบนิ่งแต่แฝงความน่าเกรงขาม แม้รูปร่างจะไม่สูงใหญ่ แต่กลับมีบารมีดุจขุนเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่นแห่งวัย ดวงตาที่อยู่หลังแว่นของเขาดูชราภาพแต่ลึกล้ำ

“เลขาจิน”

หลังเขียนเสร็จ เสียงต่ำหนักแน่นของชายชราก็ดังขึ้น:

“นำงานเขียนชิ้นนี้ไปใส่กรอบ แล้วแขวนไว้ที่โถงงานเลี้ยงครอบครัว”

“ได้ครับ”

เลขาจินในวัย 50 ปี ผู้ทำงานรับใช้ชายชราผู้นี้มากว่ายี่สิบปี รับคำอย่างเคารพ

และชายชราที่สามารถสั่งเลขาจินได้ ย่อมเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเจ้าของคฤหาสน์ซีเฉิงและเฉินฮวากรุ๊ป หลินเจามู่

ไม่นานนัก มีคนรับใช้เข้ามาในห้องแล้วนำกระดาษเขียนพู่กันนั้นออกไป

เลขาจินที่มองเห็นตัวอักษรเหล่านั้น เริ่มเข้าใจความคิดบางอย่างในใจของประธาน

หลินเจามู่ถอดแว่นตาออก วางอย่างเป็นระเบียบลงบนโต๊ะ แม้แต่ผ้าเช็ดแว่นยังถูกพับไว้อย่างประณีต ในขณะที่เขาขยับตัว เขาก็กล่าวขึ้นอีกครั้ง:

“ลองบอกหน่อยสิ ช่วงนี้มีเรื่องใหม่ ๆ อะไรเกิดขึ้นบ้าง”

“แบรนด์น้ำผลไม้ที่หลินกงรับผิดชอบมีปัญหานิดหน่อย แต่ไม่ได้ส่งผลกระทบมากนัก ส่วนทางหลินหลิว ปัญหาดูจะหนักหนากว่า...”

เลขาจินรายงานสถานการณ์ของหลินหลิวอย่างละเอียด

หลินเจามู่ฟังอย่างเงียบ ๆ ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ โดยส่วนใหญ่เขามักจะมีสีหน้าที่เคร่งขรึมเช่นนี้

“เมื่อวันก่อน เธอให้แผนกส่งนักร้องดังไปแย่งพื้นที่งานตรุษจีนกับจางซีหยาง…”

“จางซีหยาง? ฉันจำได้ว่าหลานชายของฉันเขียนเพลงให้เขาหลายเพลงใช่ไหม?”

“ใช่ครับ คุณชายไป๋ดูเหมือนจะชื่นชมจางซีหยางมาก บริษัทยังประเมินด้วยว่าจางซีหยางมีโอกาสขึ้นเป็นราชาเพลงในปีหน้า”

“แล้วเด็กคนนั้น… ยังโกรธฉันอยู่ไหม?”

หลินเจามู่ถามขึ้นด้วยเสียงที่เริ่มมีอารมณ์ผิดปกติ

เลขาจินถอนหายใจในใจ ก่อนตอบพร้อมรอยยิ้ม:

“คุณชายไป๋จะโกรธท่านได้ยังไงครับ เขาฉลาดมาตั้งแต่เด็ก ย่อมเข้าใจเหตุผลของท่าน”

“ฉันก็รู้อยู่”

หลินเจามู่พูด:

“เขายังมีความคับแค้นอยู่ในใจ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่หายหน้าไปหลายปีแบบนี้ ตระกูลทั้งรุ่นสองและรุ่นสาม ทุกคนต่างพยายามเอาใจฉัน แต่มีเพียงพวกเขาสองพ่อลูก… หลังจากเหตุการณ์นั้น ก็ไม่เคยย่างกรายเข้ามาในคฤหาสน์นี้อีกเลย”

“คุณชายไป๋ได้รับบาดเจ็บ…”

“ไม่ใช่หายดีแล้วเหรอ? หายดีแล้วก็ยังไม่เห็นเขามาหาฉัน เหมือนกับพ่อของเขาไม่มีผิด เป็นคนหยิ่งทะนง แต่เขาก็ยังดีกว่าพ่อของเขามาก…”

เลขาจินเงียบไป

หลินเจามู่เดินช้า ๆ ไปที่หน้าต่างหยิบกรรไกรข้าง ๆ ขึ้นมา แล้วเริ่มตัดแต่งกิ่งใบอย่างตั้งใจ

“กระถางต้นไม้นี้ดูดี แต่กิ่งใบที่เกินออกมา ถ้าต้องตัด ก็ต้องตัด ไม่อย่างนั้นจะทำลายความงดงามโดยรวม”

เลขาจินดูเหมือนจะเข้าใจความหมายแฝงของหลินเจามู่

“ในกลุ่มบริษัทมีตำแหน่งว่าง ๆ อยู่สองสามตำแหน่ง ท่านจะว่า…”

“ให้เธอได้รับโอกาสอีกครั้ง”

ขณะที่หลินเจามู่กำลังตัดกิ่งบางกิ่งอยู่ เขาหยุดมือชั่วขณะก่อนพูดต่อว่า:

“ถ้าครั้งนี้ยังไม่ได้ขึ้นแสดงงานตรุษจีนอีก ก็ปลดเธอจากตำแหน่งหัวหน้าแผนกซะ”

“รับทราบครับ”

เลขาจินพยักหน้าอย่างเคารพ ก่อนจะยิ้มและพูดต่อ:

“แต่มีอีกเรื่องที่ยังไม่ได้บอกท่าน จางซีหยางเพิ่งได้รับเพลงใหม่จากคุณชายไป๋อีกแล้ว”

"โอ้?"

หลินเจามู่ถึงกับยิ้ม แม้เพียงแค่ริมฝีปากจะยกขึ้นเล็กน้อย “หลานชายของฉันนี่ช่างมีผลงานออกมาไม่หยุดเลยจริง ๆ”

"คุณชายไป๋เป็นอัจฉริยะครับ" เลขาจินกล่าวชม

เลขาจินทำงานที่คฤหาสน์ซีเฉิงมาหลายปี เห็นหลานรุ่นสามของตระกูลหลินเติบโตทีละคน

ในบรรดาหลานเหล่านั้น คนที่ทั้งซุกซนและมีสัมมาคารวะมากที่สุด อาจเป็นเพียงคนเดียวที่มองเลขาจินเป็นผู้ใหญ่ ไม่ใช่แค่คนรับใช้

“เด็กคนนี้ ตอนนั้นบาดเจ็บที่สมองซีกซ้ายใช่ไหม?”

"ใช่ครับ"

“ตอนเด็ก ๆ เขามีพรสวรรค์ด้านดนตรีที่ดี แต่ก็แค่ในระดับอัจฉริยะธรรมดาเท่านั้น”

หลินเจามู่ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนพูดว่า:

“ฉันเคยได้ยินเพื่อนในวงการแพทย์พูดถึงทฤษฎีหนึ่ง ความสามารถพิเศษของอัจฉริยะ เช่น ความจำอันยอดเยี่ยม ความคิดสร้างสรรค์ และสัญชาตญาณ มักมาจากสมองซีกขวา ดังนั้นสมองซีกขวาจึงถูกเรียกว่า ‘สมองอัจฉริยะ’ และอาการบาดเจ็บที่สมองซีกซ้ายอาจกระตุ้นการพัฒนาของสมองซีกขวาได้เหมือนกัน…”

เลขาจินอึ้งไปเล็กน้อย “ท่านประธานกำลังหมายถึง”

หลินเจามู่กล่าว:

“นี่น่าจะเป็นคำอธิบายที่สมเหตุสมผลที่สุดสำหรับเด็กที่ยังเรียนมหาวิทยาลัยปีสอง แต่กลับมีพรสวรรค์ระดับนักแต่งเพลงมือทองได้”

“อาจจะเป็นเช่นนั้น?”

ตอนที่เลขาจินได้รู้ถึงความสำเร็จของคุณชายไป๋ในวงการดนตรี เขาก็ประหลาดใจไม่น้อย แต่ก็แค่แปลกใจเท่านั้น ต่างจากประธานที่พยายามหาสาเหตุและความเชื่อมโยงของเรื่องนี้

“หรืออาจจะไม่ใช่”

หลินเจามู่วางกรรไกรลงแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองแก่ลง เพราะยืนเป็นเวลานานมักทำให้ขาและเท้าไม่สบาย “เด็กคนนี้ ตั้งแต่เล็กก็เก่งกว่าคนวัยเดียวกันมาก เหมือนเด็กผู้หญิงคนนั้นจากกลุ่มเทียนกวงที่ชื่อซูฉาน”

เมื่อพูดถึงซูฉาน หลินเจามู่เหมือนจะนึกอะไรออก “เธอไม่สนใจหลินกง และปฏิเสธการแต่งงานใช่ไหม?”

เลขาจินตอบ:

"ครับ แต่ถ้าประธานยืนยัน การแต่งงานครั้งนี้ก็ยังสามารถเกิดขึ้นได้..."

“เลขาจิน”

หลินเจามู่โบกมือ เสียงของเขาฟังดูอ่อนล้าขึ้นเล็กน้อย “การบังคับให้ลูกหลานแต่งงานกับใครบางคน พ่อของฉันเคยทำกับฉันครั้งหนึ่ง และฉันก็เคยทำกับหลินตงครั้งหนึ่ง ผลลัพธ์ไม่ค่อยดีเลย ควรปล่อยไปตามธรรมชาติดีกว่า”

“ครับ”

เลขาจินเข้าใจสถานการณ์และไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม

บางทีอาจเพราะอายุมากขึ้น หลินเจามู่ดูไม่แข็งกร้าวเหมือนเมื่อก่อน

ในอดีต ตอนที่หลินตง ลูกชายคนเล็กของเขาแข็งขืน หลินเจามู่ถึงกับโกรธจนเดือดดาล...

ย้อนกลับไปในวันนั้น

หลินตงถึงวัยที่เหมาะสมจะแต่งงาน เขาเป็นลูกชายจากตระกูลผู้ดีแต่กลับมีความรักกับนักแสดงหญิงจากละครโทรทัศน์

เรื่องนี้ตอนแรกก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไร

ลูกหลานตระกูลผู้ดีส่วนใหญ่ตอนหนุ่มมักมีความเจ้าสำราญ คบหากับนักแสดงหรือดาราก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

แต่ใครจะคิดว่า...

เมื่อหลินเจามู่ขอให้หลินตงแต่งงานกับลูกสาวจากตระกูลที่เหมาะสมกัน หลินตงกลับปฏิเสธ เขายืนกรานจะแต่งงานกับนักแสดงหญิงคนนั้น

ทิ้งคุณหนูตระกูลผู้ดี กลับเลือกแต่งงานกับ “นักแสดง”

หลินเจามู่จึงโกรธมาก ถึงขั้นถอดหลินตงออกจากตำแหน่งในบริษัท

แต่หลินตงไม่แคร์ เขาก็ยังคงยืนกราน

สุดท้ายหลินตงก็ชนะ เขาแต่งงานกับนักแสดงหญิงคนนั้น

และนักแสดงหญิงคนนั้น ก็คือแม่ของหลินจือไป๋

การต่อต้านครั้งนั้นทำให้หลินเจามู่ผิดหวังในตัวหลินตงจนหมดสิ้นและเลิกยุ่งเกี่ยวกับเขา

จนกระทั่งนักแสดงหญิงคนนั้นให้กำเนิดลูกชายสองคน ความสัมพันธ์ของพ่อลูกถึงได้ดีขึ้นบ้าง

แต่หลังจากหลินจือไป๋ได้รับบาดเจ็บ หลินตงก็มาระบายความคับแค้นที่คฤหาสน์ซีเฉิง ทำให้ความสัมพันธ์ของพ่อลูกลดลงจนถึงจุดเยือกแข็งอีกครั้ง แม้แต่หลานชายที่หลินเจามู่เคยโปรดปรานก็ยังเริ่มมีความไม่พอใจต่อเขา

แต่ครั้งนี้

การที่หลินตงและครอบครัวตกลงจะมาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของหลินเจามู่ อาจจะเป็นสัญญาณของการเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์?

เลขาจินอดไม่ได้ที่จะคิดเรื่องนี้