“ลุงจาง กลับไปแล้วลองเอาภาพนี้ไปแขวนไว้ที่ผนัง ผมรับรองเลยว่าลุงจะไม่ฝันร้ายอีก แล้วอาการวิตกกังวลของลุงก็จะหายไปในไม่ช้า”

จางชิงซานแทบไม่ได้ฟังคำพูดของหมอเฉินสักนิด

สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ภาพปีใหม่ในมือของหมอเฉินอย่างไม่ละสายตา

ผ่านไปครู่หนึ่ง จางชิงซานจึงถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย “นี่มันอุปกรณ์รักษาโรคของฉันเหรอ?”

“ใช่ครับ” หมอเฉินพยักหน้า

พอได้รับคำตอบแน่ชัดจากหมอเฉิน จางชิงซานก็แทบจะโกรธจนหายใจไม่ออก

เขามั่นใจแน่ๆ ว่าภาพที่หมอเฉินถืออยู่ในมือนั้นเป็นแค่ภาพปีใหม่ธรรมดา

ที่มุมขวาล่างของภาพยังมีชื่อโรงงานผลิตและวันที่ผลิตอย่างชัดเจน

ในภาพนั้นมีเด็กอ้วนสองคนกำลังนั่งอยู่ในรถสปอร์ต

แล้วที่สำคัญ...

เด็กอ้วนคนหนึ่งกำลังขับรถสปอร์ตเปิดประทุน ส่วนที่เบาะหลังเต็มไปด้วยทองคำและอัญมณีมากมาย

พอจางชิงซานมองใบหน้าของตัวเองที่เปลี่ยนสี หมอเฉินก็พอเดาได้ว่าในใจของลุงจางคงกำลังสบถอยู่แน่ๆ

“ลุงอาจจะยังไม่รู้ว่าอุปกรณ์รักษาโรคทางจิตนั้นมีหลายรูปแบบ ไม่ใช่แค่เครื่องมือหรืออุปกรณ์อย่างที่คนทั่วไปคิด”

หมอเฉินเริ่มอธิบาย

ภาพปีใหม่เป็นสัญลักษณ์แห่งความสุขและโชคดีของคนจีน

อาการวิตกกังวลเป็นผลจากอารมณ์ลบ

การมองภาพปีใหม่ที่เต็มไปด้วยความสุขทุกวันจึงสามารถช่วยบรรเทาและรักษาอาการทางจิตได้อย่างมีประสิทธิภาพ

“ลุงลองดูสิครับ ความหมายของมันดีมากๆ เลยนะ”

“มีทั้งรถ มีทั้งลูก แถมยังมีทรัพย์สินอีก”

หมอเฉินชูภาพปีใหม่ไว้ในมือข้างหนึ่ง และใช้นิ้วชี้ไปที่เด็กอ้วนที่กำลังขับรถในภาพ

“ใช้ภาพปีใหม่ที่เต็มไปด้วยพลังบวกมารักษาโรคจิตใจที่เต็มไปด้วยพลังลบ ลุงยังจะกลัวว่าโรคของลุงจะไม่หายเหรอครับ?”

“ก็จริงนะ...” จางชิงซานเปลี่ยนจากความตกใจและความไม่พอใจในตอนแรก เป็นความพึงพอใจแทน

ยิ่งมองภาพปีใหม่ก็ยิ่งรู้สึกชอบขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกว่าเด็กอ้วนในภาพนั้นหน้าตาคล้ายกับหลานชายของเขาในวัยเด็กเลย

จางชิงซานค่อยๆ ม้วนภาพปีใหม่อย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์ออกมา “หนุ่มน้อย ฉันควรจ่ายเงินให้เธอเท่าไหร่ดี?”

“รวมค่ารักษากับค่าอุปกรณ์ก็ห้าพันหยวนครับ”

“ห้าพันหยวน! แพงขนาดนี้เชียว!” จางชิงซานตกใจ

ปกติเวลามาดูดวงหรือทำพิธีอะไรก็ไม่เคยเกินไม่กี่ร้อยหยวน แต่หมอเฉินกลับขอห้าพันหยวนทันที

“ลุงอย่าเพิ่งคิดว่าห้าพันหยวนแพงไปนะครับ เมื่อเทียบกับอาการป่วยของลุง ห้าพันหยวนถือว่าถูกมาก”

หมอเฉินบอกให้จางชิงซานลองคิดดูดีๆ

ถ้าอาการวิตกกังวลของลุงแย่ลงจนต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาล จะไม่พูดถึงเรื่องค่าใช้จ่าย แต่ลูกชายและหลานชายของลุงอาจจะต้องหยุดงานและการเรียนเพื่อมาดูแลลุง

เมื่อคิดไปคิดมา ห้าพันหยวนเพื่อรักษาอาการป่วยให้หาย จึงเป็นการลงทุนที่คุ้มค่ามาก

“ก็ได้ ๆ ฉันจะโอนให้เดี๋ยวนี้” จางชิงซานที่มีนิสัยอ่อนน้อมยอมรับง่ายๆ

หลังจากคิดดูแล้วก็รู้สึกว่าหมอเฉินกำลังหวังดีต่อเขาจริงๆ

จึงไม่รอช้า โอนเงินห้าพันหยวนให้หมอเฉินผ่าน QR code

“ลุงนี่ทันสมัยจริงๆ” หมอเฉินเห็นจางชิงซานใช้โทรศัพท์รุ่นล่าสุดของแอปเปิล

ระหว่างที่เปิดแอปพลิเคชันชำระเงิน หมอเฉินสังเกตเห็นว่าในโทรศัพท์มีแอปโซเชียลมีเดียและแอปถ่ายทอดสดเต็มไปหมด

“หนุ่มน้อย ฉันขอตัวกลับก่อนนะ”

“ลุงกลับดีๆ นะครับ”

สำหรับลูกค้าคุณภาพแบบนี้ การบริการหลังการขายก็ต้องไม่ขาด หมอเฉินส่งจางชิงซานออกไปที่ถนนด้วยความสุภาพ ไม่ลืมโบกมืออำลา

เมื่อกลับมาถึงร้าน หมอเฉินก็เกิดความคิดขึ้นมา

ในโลกนี้มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นมากมาย

บางปัญหาหมอเฉินสามารถแก้ไขได้ด้วยการให้คำแนะนำ

แต่ยังมีอีกหลายปัญหาที่ต้องใช้อุปกรณ์หรือยาสมุนไพรเข้าช่วย

ในฐานะที่เป็นผู้ศรัทธาในวิทยาศาสตร์ ในห้องปรึกษาของเขาจึงไม่ควรมีสิ่งเหล่านี้

หมอเฉินหาชั้นพับได้จากในห้องเก็บของ ออกมาประกอบใช้เวลาครึ่งชั่วโมงแล้วนำไปวางไว้ที่ชั้นหนึ่ง

จากนั้นเขาก็จัดวางขนม เครื่องประดับ และของเล่นลงบนชั้นนั้น

พร้อมเขียนป้ายว่า “ยารักษาโรคทางจิต” และ “อุปกรณ์รักษาโรคทางจิต” ติดไว้บนชั้นแต่ละชั้น

มองดูป้ายที่เขาติดไว้บนชั้น หมอเฉินก็รู้สึกพอใจแล้วเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก

การขายยาหรืออุปกรณ์รักษาโรคในห้องปรึกษาจิตเวชนั้นไม่มีปัญหาอะไร

แน่นอนว่ายาและอุปกรณ์เหล่านี้ไม่ใช่ยาหรืออุปกรณ์ทั่วไป

แต่ละอย่างถูกหมอเฉินใส่พลังลมปราณเข้าไป ซึ่งเปรียบได้กับการปลุกเสก

หลังจากพักผ่อนสักครู่ หมอเฉินเปิดโทรศัพท์เข้าไปในเว็บไซต์อีคอมเมิร์ซและสั่งซื้อสินค้าจากร้านค้าในท้องถิ่น

ในขณะเดียวกัน จางชิงซานที่ถือภาพปีใหม่อย่างดีใจกลับถึงบ้าน เขาสั่งให้แม่บ้านเตรียมอาหารในขณะที่เขายืนอยู่ในห้องนั่งเล่น มองหาที่เหมาะสมในการติดภาพปีใหม่

หลังจากพิจารณาดีแล้ว จางชิงซานก็ติดภาพปีใหม่ไว้ด้านหลังโทรทัศน์

เวลาที่เขาดูโทรทัศน์ก็จะสามารถเงยหน้ามองเห็นภาพปีใหม่ที่เต็มไปด้วยความสุขนี้ได้พอดี

เรียกได้ว่าเป็นการใช้พื้นที่อย่างคุ้มค่า

“คุณปู่ นี่คืออะไรเหรอ?”

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ลูกชายของจางชิงซาน ชื่อจางเจี้ยนเช่อ และหลานชายจางเสี่ยวเป่ยก็กลับมาบ้าน

ทันทีที่เข้ามาในห้องนั่งเล่น ทั้งคู่ก็มองไปที่ภาพวาดเหนือโทรทัศน์ด้วยความสงสัย

“นี่คืออุปกรณ์รักษาโรคที่ฉันซื้อมาน่ะ”

“พ่อ พ่อป่วยเหรอ?”

เมื่อได้ยินคำว่าอุปกรณ์รักษาโรค สีหน้าของจางเจี้ยนเช่อก็เปลี่ยนไปทันที

“เฮ้อ” จางชิงซานถอนหายใจ และเล่าเรื่องที่ตัวเองมีโรคทางจิตให้ฟัง

“คุณปู่ คุณโดนหลอกแล้ว!”

หลานชายจางเสี่ยวเป่ยที่กำลังเรียนมัธยมต้นปีที่สามพูดออกมาทันที

เขามั่นใจว่าคุณปู่ของเขาเจอมิจฉาชีพเข้าให้แล้ว

แค่ภาพวาดที่ไม่เหมาะสมแบบนี้ กล้ายังกล้า

เรียกเงินถึงห้าพันหยวน

มิจฉาชีพแบบนี้ไม่น่าไปเป็นโจรแทน?

“พ่อ เสี่ยวเป่ยพูดถูก พ่อโดนหลอกแล้ว”

จางเจี้ยนเช่อถอนหายใจในใจ

พ่อของเขาเป็นคนดีในทุกๆ ด้าน

แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เป็นปัญหาคือ พ่อมักจะเชื่อฟังคนอื่นง่ายเกินไป

ใครพูดอะไรก็เชื่อไปหมด

ถึงแม้ครอบครัวจางจะไม่ได้ลำบากเรื่องเงิน แต่ถ้าพ่อยังเสียเงินไปแบบนี้ทุกวัน คงจะไม่เหลืออะไรแน่ๆ

ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น

แค่กลุ่มผู้หญิงที่เต้นแอโรบิกในสวน ก็รู้ว่าจางชิงซานเป็นคนใจง่าย ใช้เงินเก่ง

เรียกพี่จาง ๆ อย่างสนิทสนม แล้วหลอกให้พ่อของเขาเลี้ยงดูทีมเต้นแอโรบิกหลายสิบคน

“อย่าพูดเหลวไหลไปเลย หมอหนุ่มคนนั้นไม่มีทางเป็นมิจฉาชีพหรอก”

จางชิงซานแย้งขึ้น

“เขาพูดได้ถูกต้องทุกอย่างเลยนะ”

“เขารู้ว่าเมื่อไหร่ลูกจะแต่งงาน และเมื่อไหร่ที่ลูกจะหย่า เขาพูดได้อย่างแม่นยำ”

คำพูดนี้ทำให้จางเจี้ยนเช่อเกือบจะสำลัก

จางเจี้ยนเช่อเป็นถึงรองอธิการบดีมหาวิทยาลัย

ถือเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในวงการศึกษาในท้องถิ่น

ข้อมูลส่วนตัวของเขานั้น ใครจะรู้ก็ไม่แปลก แค่ค้นหาในอินเทอร์เน็ตก็หาเจอได้

“คุณปู่ คุณได้ตรวจดูใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ หรือใบรับรองแพทย์ของเขาหรือยัง?”

จางเสี่ยวเป่ยถามจุดสำคัญ

“ยังไม่ได้ตรวจดูเลย”

จางชิงซานส่ายหัว

จางเจี้ยนเช่อกับจางเสี่ยวเป่ยมองหน้ากัน พวกเขามั่นใจว่าคุณปู่โดนหลอกแน่นอน

มิจฉาชีพนี่ก็ใจร้ายจริงๆ

นอกจากจะหลอกเอาเงินห้าพันหยวนจากจางชิงซานแล้ว ยังขายภาพวาดที่ไม่เหมาะสมอีก

เด็กทารกขับรถสปอร์ต แถมยังเป็นรถเปิดประทุนอีกด้วย

มิจฉาชีพยังกล้านำออกมาขายได้อีก

สองพ่อลูกผลัดกันพูด จนทำให้จางชิงซานหน้าแดงด้วยความอาย

แม้ว่าจางชิงซานจะเชื่อคนง่าย แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง

เมื่อคิดดูแล้วก็พบว่ามีหลายอย่างที่ดูไม่ค่อยสมเหตุสมผล

“คุณปู่ พรุ่งนี้ผมจะไปกับคุณเพื่อหามิจฉาชีพคนนั้นเพื่อคิดบัญชี!”

จางเสี่ยวเป่ยหยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมจะติดต่อเพื่อนตัวใหญ่สองสามคนเพื่อไปหาหมอเฉินพร้อมกัน

“อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามไป ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง”

จางเจี้ยนเช่อหยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมจะโทรหาหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพื่อแจ้งความ

ในขณะเดียวกัน มีควันดำเบาบางที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าลอยออกมาจากศีรษะของจางชิงซาน

ควันดำนี้รวมตัวกันเป็นเส้น แล้วลอยตรงไปยังโคมไฟคริสตัลที่แขวนอยู่เหนือศีรษะของทั้งสามคน