หลังจากที่พนักงานส่งของเดินทางกลับไปแล้ว

มาร์โซสีทอง มาร์โซสีเงิน และมาร์โซเวอร์ชันเหมือนจริงก็ยืนเรียงกันอยู่ในสวน

ท่าทางเชิดหน้าขึ้นของพวกเขาดูหยิ่งทะนงเสียจริง ไม่น่าเชื่อว่าในช่วงเวลาสั้น ๆ แค่นั้น จะสร้างเพิ่มอีกสองชิ้นเหมือนกันได้

พอสังเกตดูดี ๆ ไม่ใช่แค่สีและวัสดุที่ต่างกัน สีหน้าก็แตกต่างกันเล็กน้อยด้วย

พูดไม่ออกเพราะเหลือเชื่อเกินไป

"สุดยอดเลย..."

บังแทโฮที่เห็นเป็นครั้งแรกถึงกับอุทานด้วยความทึ่ง

แน่นอนว่าเป็นผลงานชิ้นเอกที่ใครเห็นก็ต้องทึ่ง แต่ถึงกับลงทุนขนาดนี้เพื่ออยากมอบให้เลยเหรอ

สวนอันเงียบสงบของคุณปู่ กลายเป็นแกลเลอรีกลางแจ้งของศิลปินปารีสผู้หลงตัวเองไปเสียแล้ว

“นี่คือมาร์โซที่เรียกว่าของล้ำค่าสินะ? เปิดตัวเมื่อปีที่แล้วที่ปารีส”

“ครับ”

“ส่งมาถึงเกาหลีนี่คงไม่ง่ายแน่ ดูเหมือนจะสนิทกันพอตัวนะ เมื่อวานก็เป็นห่วงเธอด้วย”

“ไม่เลยครับ”

ตอนแรกเขาดูเป็นคนเหงาเลยรู้สึกสงสาร

ก็จริงที่เมื่อวานรู้สึกถึงความหวังดีอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณปู่ถึงไม่ชอบเขานัก

เพราะเป็นคนที่ไม่ยอมฟังใครเลย

“ส-สวนของฉัน…”

คุณปู่ขยับริมฝีปาก ดูเหมือนจะโกรธมาก

ท่านคว้าค้อนที่วางอยู่ในลาน

“ค-คุณลุงครับ เดี๋ยวก่อนครับ!”

“อย่าห้ามฉันเลย ต้องทุบถึงจะโยนทิ้งได้ไม่ใช่รึไง?”

“นี่เป็นผลงานที่ห้ามทำลายครับ กรุณาใจเย็นก่อนครับ”

“ใจเย็นอะไร! ของน่าเกลียดแบบนั้นเข้ามาอยู่ในบ้านฉัน ใครจะไปใจเย็นได้!”

“ฮุนอา ช่วยห้ามคุณปู่หน่อยนะ ได้ไหม?”

บังแทโฮขอร้องอย่างหมดหวัง

ผมเดินเข้าไปห้ามคุณปู่ที่กำลังถือค้อนไว้แน่น

“คุณปู่ เดี๋ยวจะบาดเจ็บเอานะครับ”

“...เฮ้อ”

โชคดีที่ท่านถอนหายใจยาวแล้วเรียกสติตัวเองกลับมาได้

“เดี๋ยวผมจะไปเอาแว่นตานิรภัยกับถุงมือมาให้ครับ”

ถ้าทุบหินอ่อนแล้วมีเศษกระเด็นออกมาอาจจะอันตรายมาก

โดยเฉพาะถ้าโดนดวงตาซึ่งเป็นอวัยวะที่บอบบาง

แถมถ้าแค่ค้อนสองสามทีไม่พอ ก็อาจเจ็บมือได้อีก

ผมกำลังจะเดินไปที่ห้องทำงาน แต่บังแทโฮคว้าข้อมือไว้

“ฮุนอา เดี๋ยวก่อน ใจเย็นก่อนนะ”

...

วันที่ 11 มีนาคม 2028 วันเสาร์

นิทรรศการ “ความสุขอันแสนหวาน” ของโกฮุน ปิดฉากลงอย่างงดงาม

นิทรรศการแรกซึ่งจัดเป็นเวลา 2 สัปดาห์ มีผู้เข้าชมกว่า 130,000 คน ได้ขึ้นข่าวในรายการหลักของสถานีโทรทัศน์ระดับชาติทั้ง 3 แห่ง รวมถึงช่องข่าวอื่น ๆ หลายครั้ง

คำค้นในพอร์ทัลต่าง ๆ ก็ติดอันดับต้น ๆ อย่างต่อเนื่อง

ฟอรั่มออนไลน์ โซเชียลมีเดีย และ ยูทูป ต่างก็เต็มไปด้วยเรื่องราวเกี่ยวกับโกฮุน

วิดีโอและภาพถ่ายที่ตัดต่อจากปฏิกิริยาของบุคคลมีชื่อเสียงทั้งในและต่างประเทศกลายเป็นกระแส และยังทำให้เกิดการตอบรับที่มากกว่าจำนวนผู้เข้าชมจริงเสียอีก

แม้ว่านิทรรศการจะจบลงแล้ว ความสนใจจากสังคมก็ยังไม่ลดลง กลับร้อนแรงยิ่งกว่าเดิม

เหตุผลก็เพราะว่า ในการประมูลครั้งนี้ของโกฮุน มีบุคคลที่มีชื่อเสียงหลายคนเข้าร่วม

ไม่ว่าจะเป็นยูจังฮยอก ประธาน WH กรุ๊ปที่เป็นอันดับ 1 ของวงการธุรกิจเกาหลี, คริสติน นอร์แมน ผู้กำกับระดับตำนาน, อ็องรี มาร์โซ ศิลปินอัจฉริยะและมหาเศรษฐีผู้เป็นที่รู้จัก, หรือ ริชาร์ด ฟิลลิปส์ นักออกแบบผลิตภัณฑ์ระดับโลก

รวมถึงแคโรไลน์ สตริก นักประวัติศาสตร์ศิลป์ผู้มีชื่อเสียงยังกล่าวยกย่องผลงานนี้ว่าเป็นจุดเริ่มต้นของกระแสศิลปะใหม่อีกด้วย

ใครจะเป็นเจ้าของผลงานนี้จึงกลายเป็นที่ถกเถียงในหมู่ผู้คน

└ สุดยอดจริงๆ จะถ่ายทอดสดการประมูลไหมเนี่ย?

└ ทางช่องยูทูปของพิพิธภัณฑ์ WH แพอุมมีครับ วันนี้ทุ่มนึง

└ เหลือแค่ชั่วโมงเดียวเอง!

└ นี่เป็นครั้งแรกที่รอชมการประมูลด้วยความตื่นเต้นขนาดนี้

└ ก็อยากรู้จริง ๆ นี่นา 555

└ แต่คำตอบมันชัดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ยูจังฮยอกที่รวยที่สุดนั่นแหละจะซื้อแน่

└ ถ้าแข่งกันที่เงินก็ใช่ แต่นั่นมันแค่ระดับหนึ่ง การให้คุณค่าผลงานก็สำคัญเหมือนกันนะ

└ พวกเจ้าสัวไม่ได้ใช้เงินสุ่มสี่สุ่มห้าเหมือนเศรษฐีใหม่หรอก

└ จริง เงินมีแค่ไหนก็ไม่ซื้อถ้าไม่คิดว่าคุ้มค่า

└ งั้นคนที่ซื้อก็คงเป็นอ็องรี มาร์โซสินะ?

└ ทำไมเหรอ?

└ เขาชอบผลงานของโกฮุนมากเลยนี่ แถมเหมือนจะสนิทกันด้วย?

└ สนิทกันเหรอ? [ลิงก์] [อ็องรี มาร์โซ ส่งประติมากรรมถึงบ้านโกซูยอล] [โกฮุน: "เอากลับไปซะ"]

└ 555555 ไม่ยอมรับของขวัญ เลยเอามาส่งถึงบ้าน?

└ ทำไมมีตั้งสามชิ้นอะ 555

└ เพิ่มขึ้นอีกเหรอ 5555

└ คงเพราะไม่รับ เลยทำเพิ่มให้สองชิ้นเลย 555

└ เจ้าอ็องรีสีทองเป็นของเจ้าหรือ?

└ เปล่าครับ

└ เจ้าช่างซื่อสัตย์ดี ข้าขอมอบอ็องรีสีเงินกับอ็องรีสีรุ้งให้เจ้าอีก

└ ผมขอกลับบ้านครับ

└ ไม่ได้นะ ไปไหนไม่ได้

└ 555555 ความสามัคคีในคอมเมนต์นี่อะไรกันเนี่ย 555

└ อ็องรีสีรุ้งคืออะไรกัน 5555

└ สัมภาษณ์โกฮุนบอกว่า "เอากลับไป" สองคนนี้น่ารักอะ ㅠㅠ

└ แล้วร่มขนมปังฟองน้ำคืออะไร 555

└ หรือกลัวฝนจะกัดกร่อนเหรอ?

└ จากสัมภาษณ์ก่อน ๆ ดูเหมือนจะสนิทกันจริง ๆ นั่นแหละ

ก่อนการประมูลจะเริ่มขึ้น นักข่าวพยายามขอสัมภาษณ์กับผู้ที่คาดว่าจะประมูลชนะ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้คนให้ความสนใจในความสัมพันธ์ระหว่างโกฮุนกับอ็องรี มาร์โซมาก จึงมีนักข่าวจำนวนมากหวังจะสัมภาษณ์อ็องรี มาร์โซให้ได้

ทันทีที่อ็องรี มาร์โซออกมาจากโรงแรม นักข่าวก็กรูกันเข้ามาเหมือนรออยู่แล้ว

“คุณอ็องรี มาร์โซ! เป็นความจริงไหมคะว่าคุณจะเข้าร่วมการประมูลผลงานของศิลปินโกฮุนในวันนี้?”

“กับผลงาน ‘ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง’ ของโกฮุน คุณตั้งงบไว้เท่าไหร่คะ!”

“เศรษฐีระดับร้อยล้านอย่างอ็องรี มาร์โซ เลือกอะไรเป็นอันดับหนึ่งครับ? ‘ความสุข’ หรือ ‘ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง’?”

“คาดว่าจะมีการแข่งขันดุเดือดมาก! คุณรู้สึกยังไงกับการประมูลครั้งนี้ครับ?”

อ็องรี มาร์โซที่มองนักข่าวเหล่านั้นอย่างดูแคลน ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“เมื่อกี้... นายพูดว่าอะไรนะ”

นักข่าวที่ถูกเขาชี้ถามได้แต่กระพริบตาด้วยความงุนงง

“ครับ?”

“ฉันถามว่าเมื่อกี้พูดว่าอะไร?”

นักข่าวยังไม่เข้าใจว่าเขาโกรธเรื่องอะไร จึงหลบสายตาอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร แล้วอ็องรี มาร์โซก็คำรามขึ้นมา

“เห็นฉันเป็นขอทานหรือไง?”

“ครับ?”

“ไม่ใช่เศรษฐีระดับร้อยล้าน แต่พันล้านโว้ย เขียนข่าวให้ถูกหน่อย!”

นักข่าวทั้งหลายยังคงยืนอึ้ง ก่อนที่อ็องรี มาร์โซจะเดินจากไปพร้อมกับบัตเลอร์ เสียงคำถามก็เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง

“คุณหมายความว่า คนที่ไม่มีเงินถึงพันล้านดอลลาร์คือขอทานหรือคะ?”

นักข่าวบางคนถามกลับด้วยความไม่พอใจ แต่เขาไม่แม้แต่จะหันมาฟัง

เพียงแค่ขึ้นรถที่บัตเลอร์ขับเตรียมไว้เท่านั้น

“โกฮุนบอกให้คุณเอาประติมากรรมกลับไป แต่ทำไมคุณถึงยังส่งมาให้เขาอีกคะ? รบกวนตอบหน่อยค่ะ!”

แล้วทันใดนั้น เขาก็ลดกระจกหน้าต่างลง

“ลองคิดดูดี ๆ สิ”

นักข่าวเกาหลีที่ไม่คุ้นเคยกับการสัมภาษณ์อ็องรี มาร์โซ ต่างรู้สึกไม่ใช่แค่โกรธ แต่ถึงกับพูดไม่ออกกับความไร้มารยาทของเขา

“ฉันมีรูปของหมอนั่น แต่ไอ้เด็กบ้านั่นไม่มีผลงานของฉันเลย มันดูสมเหตุสมผลมั้ยล่ะ?”

...

อีกไม่นาน การประมูลก็จะเริ่มต้นขึ้น

หัวใจเต้นแรงเมื่อนึกว่าภาพวาดเหล่านี้จะไปอยู่กับเจ้าของคนไหน

โดยเฉพาะภาพนั้น

แม้จะรักทุกผลงาน แต่ก็มีภาพหนึ่งที่ผูกพันเป็นพิเศษ

แม้จะมีข่าวเปิดตัวว่า “ความสุข” เป็นผลงานแรก แต่ภาพนี้ต่างหากที่เป็นผลงานแรกที่ผมนำเสนอในนามโกฮุน ในฐานะตัวตนที่แท้จริงของผม

เป็นภาพที่สื่อถึงการก้าวข้ามอดีต

และเป็นก้าวแรกของอนาคต

จึงหวังว่า จะไปอยู่กับใครสักคนที่เหมาะสม

กำลังคิดแบบนั้นอยู่พอดี

บังแทโฮก็เปิดประตูเข้ามา

เขาพูดข่าวจากห้องประมูลด้วยสีหน้าเริงร่า

“บรรยากาศดีเลยนะ คนแน่นแล้วด้วย”

ภาพบางภาพที่มีการกำหนดราคาขายไว้ล่วงหน้า ก็มีเจ้าของแน่นอนแล้ว แต่แค่รู้ว่ามีคนมากมายอยากได้ภาพของผมจนมาถึงขั้นประมูลแบบนี้ หัวใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะ

“คุณเคยไปที่แกลเลอรีของมาร์โซไหมครับ?”

“อืม... สักสองสามปีก่อนได้มั้ง”

“ถ้าอยากสร้างแกลเลอรีแบบนั้น ต้องใช้เงินประมาณเท่าไหร่ครับ?”

บังแทโฮเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ก็ขึ้นอยู่กับที่ดินน่ะนะ เพราะต้นทุนหลักคือค่าที่ดิน จะสร้างที่ไหนก็สำคัญ”

“ค่าก่อสร้างไม่แพงเหรอครับ?”

“ถ้าจะสร้างขนาดนั้น ค่าก่อสร้างก็เยอะอยู่หรอก ทำไมล่ะ อยากสร้างแกลเลอรีเหรอ?”

“ครับ”

“ฮ่าฮ่า ดูท่าจะชอบจริงนะ”

มันเป็นแกลเลอรีที่น่าประทับใจมากจริง ๆ

มีทั้งห้องทำงานส่วนตัวและพื้นที่จัดแสดงกว้างขวาง รองรับได้ทุกธีม แถมยังขายงานได้โดยไม่ต้องผ่านคนกลาง ลดปัญหาเรื่องค่านายหน้า

ที่สำคัญคือ คนก็เยอะตลอด

แกลเลอรีของมาร์โซคงเป็นความฝันของศิลปินทุกคน ไม่ใช่แค่ตัวผม

“การจะบริหารแกลเลอรีแบบนั้น ต้องใช้เงินเยอะเลยใช่ไหมครับ?”

“แน่นอน ค่าดูแลแกลเลอรีก็แพงมาก ไหนจะพนักงานอีก”

ใช่ การสร้างแกลเลอรีไม่ใช่แค่เรื่องการก่อสร้าง แต่หมายถึงการบริหารจัดการอย่างต่อเนื่อง

ต้องมีแหล่งรายได้ที่มั่นคงพอจะเลี้ยงทั้งตัวผมและพนักงานทุกคน

ถ้าเป็นเศรษฐีระดับอ็องรี มาร์โซคงไม่ต้องคิดมากนัก แต่สำหรับผมตอนนี้ ต้องคิดให้รอบคอบจริง ๆ

“ถ้าแค่อยากจัดแสดงผลงาน ก็แค่เช่าสถานที่เอาก็ได้นะ ไม่ต้องลงทุนใหญ่ขนาดนั้นก็ได้”

บังแทโฮพูดเหมือนมันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร

เขาพูดถูก การเช่าที่จัดแสดงเหมือนที่ผมทำในนิทรรศการครั้งนี้อาจคุ้มค่ากว่าทางการเงิน

แต่สิ่งที่ผมต้องการ ไม่ใช่แค่นั้น

สิ่งที่อยากสร้าง คือพื้นที่ที่ไม่มีอำนาจจากการเมืองหรือเงินตราเข้ามาเกี่ยวข้อง

สถานที่ที่มีเพียง “ศิลปิน” กับ “ผู้คน” เท่านั้นที่เชื่อมโยงถึงกันได้อย่างแท้จริง

ศิลปินจึงต้องการพื้นที่ ที่จะสามารถดำรงอยู่อย่างเป็นอิสระในฐานะ “ตัวเขาเอง”

และเพื่อให้เป็นเช่นนั้น ก็จำเป็นต้องวาดภาพที่ผู้คนรัก

‘จะทำได้ไหมนะ’

จะสามารถปกป้องตัวตนของตัวเองไว้ และยังได้รับความรักจากผู้คนไปพร้อมกันได้ไหม

มันเป็นคำถามที่ยากจริง ๆ

ถ้ามีใครสักคนที่เพียงแค่วาดสิ่งที่อยากวาด แล้วก็ได้รับเสียงชื่นชมจากสาธารณชน คนนั้นคืออัจฉริยะที่ได้รับพรจากฟ้าอย่างแท้จริง

ในแง่นั้น อ็องรี มาร์โซคงเป็นอัจฉริยะที่แท้จริง

ศิลปินที่ประสบความสำเร็จโดยการยัดเยียดความดื้อดึงของตัวเองใส่ผู้ชม

ถึงนิสัยจะไม่ได้เรื่อง แต่สิ่งที่เขาทำช่างน่าทึ่งและงดงามเหลือเกิน

น่าอิจฉา

‘งั้นแล้วผมล่ะ’

แล้วผมควรทำอย่างไรดี

คำตอบนั้นไม่มีทางหาเจอได้ง่าย ๆ ดังนั้นนิทรรศการในอนาคตคงจะเป็นเส้นทางตามหา “คำตอบ” นั้นเอง

“อ๊ะ ลืมบอกไปเลย ผมติดต่อพิพิธภัณฑ์วิตนีย์ไว้แล้วนะ”

บังแทโฮเรียกสติผมกลับมาจากภวังค์

ผมรอฟังว่าเขาหมายถึงอะไร แล้วเขาก็เล่าเรื่องดี ๆ ให้ฟัง

“มีคนชื่อเอริก ดาวเวอร์น่ะ เขาอยากเชิญเธอไปที่นั่น ถึงจะยังไม่มีภาพที่จะแสดงตอนนี้ เขาก็บอกว่าไม่เป็นไร แค่ถามว่าพอจะไปถึงก่อนเดือนพฤษภาคมได้ไหม”

“แน่นอนครับ!”

“ไม่ต้องคิดดูก่อนหน่อยเหรอ?”

“แค่ไปเดินดูเฉย ๆ ก็ยังอยากไปเลยครับ ถ้าไปแล้วได้เอาภาพไปด้วยก็ยิ่งดีใหญ่”

“ฮ่าฮ่า จริงแฮะ เขาบอกว่าจะเตรียมพื้นที่ไว้ให้ช่วงสัปดาห์แรกของพฤษภาคม ที่เหลือเดี๋ยวลุงจัดการให้เอง”

“งั้นผมก็แค่ตั้งหน้าตั้งตาวาดรูปสินะครับ”

งานศิลปะที่รวมเหล่าศิลปินจากทั่วโลก ผู้ที่มีชีวิตร่วมยุคเดียวกัน

จะให้พลาดงานแบบนี้ได้ยังไง

“ลุกได้แล้วล่ะ การประมูลใกล้เริ่มแล้ว”

บังแทโฮพูดขึ้นมาเหมือนไม่มีอะไร

“บางที... ความฝันของเธออาจเป็นจริงในเร็ว ๆ นี้ก็ได้”

“ยังไงเหรอครับ?”

“ก็คนที่มาวันนี้น่ะ ล้วนแล้วแต่ไม่ธรรมดาทั้งนั้น รู้จักคริสติน นอร์แมนใช่ไหม?”

“ผู้กำกับหนังชื่อดังคนนั้นใช่ไหมครับ?”

คิมจีอูเคยเล่าให้ฟังว่าหนังที่เธอกำกับ ทำรายได้เกินพันล้านดอลลาร์ทั่วโลกได้อย่างสบาย ๆ

“ใช่แล้ว ตอนนี้เธอกำลังจะมีหนังใหม่เข้าฉายด้วยนะ แต่ถึงจะยุ่งขนาดนั้น เธอก็ยังมาที่นี่ แค่นี้ก็น่าตื่นเต้นแล้วล่ะ”