“เธอเล่นเป็นเสิ่นเลี่ยน”
“เธอเล่นเป็นหลูเจี้ยนซิง”
“เธอเล่นเป็นจิ้นอีชวน”
“เธอเล่นเป็นจ้าวจิ้งจง”
ภายใต้การหนุนสุดตัวของกงชิงอี๋ กู้สิงก็แบ่งบทตามลักษณะภาพลักษณ์ของเหล่าเด็กฝึกไปเรื่อยๆ
สายตาของทุกคนเต็มไปด้วยความตะลึง!
ทุกคนคิดกันว่า พอกู้สิงได้รับสิทธิ์ใหญ่โตในการแบ่งบทจากมือโค้ชแล้ว ยังไงเขาก็ต้องจัดให้ตัวเองเป็นพระเอกก่อนอยู่แล้ว อย่างน้อยสุดก็ต้องเป็นพระรองหรือไม่ก็อันดับสามอะไรแบบนั้น
แต่ใครจะคิดว่า
การแบ่งบทครั้งนี้ที่กู้สิงเป็นคนคุม กลับเอาบทสำคัญที่สุดไปให้เหล่าเด็กฝึกกันหมด
“แล้วเธอจะเล่นเป็นอะไรล่ะ?”
พอฟังแผนการแบ่งบทของกู้สิง กงชิงอี๋ก็ถึงกับงงเล็กน้อย
แบ่งตามน้ำหนักบทไปเรื่อยๆ จนจะหมดอยู่แล้ว กู้สิงกลับยังไม่ได้จัดบทให้ตัวเองสักที ทำเอากงชิงอี๋เริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมา…
“ผมเล่นเป็นติงซิว”
กู้สิงเอ่ยชื่อหนึ่งที่ทุกคนไม่ค่อยคุ้นหู
เหล่าเด็กฝึกพากันมองหน้ากันไปมา แม้หนังเรื่องนี้จะเจ๊งไม่เป็นท่า แต่ยังไงก็เป็นผลงานของอี้เฉิงกง คนดูมีไม่น้อย ทว่าพอได้ยินชื่อ “ติงซิว” ส่วนใหญ่กลับรู้สึกแปลกหูในทันที
“ติงซิวคือใครเหรอ?”
เด็กฝึกแต่ละคนเต็มไปด้วยความสงสัย
ในหนังเรื่องนี้มีตัวละครชื่อติงซิวด้วยเหรอ?
สุดท้ายก็เป็นเกาเวยที่ร้องออกมาก่อน: “อ๋อ ฉันนึกออกแล้วมั้ง ติงซิวน่าจะเป็นจอมวายร้ายที่ขู่จิ้นอีชวนนั่นแหละ สุดท้ายโดนเสิ่นเลี่ยนฆ่าทิ้ง…”
ใช่แล้ว
ชาติก่อนกู้สิงให้โครงเรื่องคร่าวๆ กับอี้เฉิงกง แค่เส้นเรื่องหลัก ไม่มีเส้นเรื่องย่อย บทของติงซิวจัดอยู่ในส่วนเนื้อหาเส้นเรื่องย่อยของหนัง นอกจากชื่อกับความสัมพันธ์ตัวละครแล้ว แทบไม่ได้ออกแบบอะไรไว้อีกเลย
อี้เฉิงกงเลยจัดให้ติงซิวเป็นตัวละครที่คอยข่มขู่จิ้นอีชวน จากนั้นก็ถูกเสิ่นเลี่ยนพบและฆ่าทิ้ง
เสิ่นเลี่ยนใช้ตัวร้ายคนนี้เป็นสะพานเชื่อม ทำให้สายสัมพันธ์แบบพี่น้องกับจิ้นอีชวนลึกซึ้งขึ้น พูดอีกอย่างก็คือ ติงซิวในหนังเรื่องนี้เป็นตัวประกอบเครื่องมือแท้ๆ เลย
“มีตัวละครแบบนี้จริงๆ นั่นแหละ”
พอพูดขึ้นมา ทุกคนก็เริ่มนึกออกกันทีละคน แปลกใจเหมือนกันว่า ตัวประกอบเล็กๆ ที่แทบไม่สะดุดตาขนาดนั้นยังมีชื่อด้วย
“แล้วแบบนี้บทเธอจะน้อยไปหน่อยรึเปล่า?”
กงชิงอี๋มองกู้สิงอย่างประหลาด คนที่ปกติให้ความสำคัญกับเวลาออกกล้องในรายการขนาดนั้น จะเสียสละยอมสละบทสำคัญให้คนอื่นแล้วตัวเองไปเล่นเป็นตัวประกอบจริงเหรอ?
หมอนี่ไม่ได้คิดจะสร้างภาพลักษณ์ “ใจดีเสียสละ” อะไรแบบนั้นอยู่ใช่มั้ย?
ฉันยังต้องหวังให้เธอเป็นหัวหน้าทีม พาทีมเราไป pk กับผู้กำกับมืออาชีพอีกสามคนนะ!
“แน่นอนว่าต้องดัดแปลงสิครับ”
กู้สิงตอบอย่างไม่ลังเล แล้วก็เริ่มพูดแผนการดัดแปลงของตัวเองออกมา
ที่จริงก็แค่เล่าโครงเรื่องต้นฉบับของตัวร้ายติงซิวจากเวอร์ชันหนัง 《ซิ่วชุนเตา》 ที่อยู่ในความทรงจำของเขาออกมาเท่านั้นเอง
นี่เป็นตัวละครที่ทั้งขาวทั้งเทา ความผูกพันระหว่างเขากับศิษย์น้องจิ้นอีชวนแม้จะเป็นแค่เส้นเรื่องย่อย แต่พอหนังออกฉาย กลับกลายเป็นคู่ตัวละครที่โดดเด่นที่สุดในทั้งเรื่อง!
พระเอกเหรอ?
กลัวว่าคนที่เคยดู 《ซิ่วชุนเตา》 ส่วนใหญ่จะจำชื่อพระเอกไม่ได้ด้วยซ้ำ กระทั่งโครงเรื่องยังอาจจะจำไม่ค่อยได้แล้ว
แต่ติงซิว คนดูต้องจำเขาได้อย่างลึกซึ้งแน่นอน!
ไหนๆ กู้สิงก็มีพรสวรรค์ “จอมวายร้าย” อยู่แล้ว ก็ต้องเล่นตัวละครนี้สิถึงจะเหมาะ
ทุกคนฟังที่กู้สิงเล่าโครงเรื่องคร่าวๆ แล้วก็รู้สึกว่าการดัดแปลงนี้ใช้ได้ทีเดียว สายตาของกงชิงอี๋ยิ่งดูแปลกๆ ขึ้นไปอีกหน่อยว่า:
ทำไมรู้สึกว่าการดัดแปลงของกู้สิง ดูจะจัดการได้ดีกว่าหนังต้นฉบับของอี้เฉิงกงอีกล่ะ?
ในเวอร์ชันดั้งเดิมของอี้เฉิงกง มุมกล้องของหนังจะเกาะอยู่ที่เสิ่นเลี่ยนตลอด นอกเหนือจากตัวละครชายรองกับชายลำดับสามแล้ว ตัวประกอบที่เหลือก็แทบจะกลายเป็นแค่ตัวเดินผ่านฉาก
แต่พอกู้สิงดัดแปลงแบบนี้ กงชิงอี๋กลับรู้สึกว่าพล็อตดูเข้มข้นและหลากหลายขึ้นเยอะ
พอกู้สิงดัดแปลงบทเสร็จ ในที่สุดการถ่ายทำก็เข้าสู่ช่วงเตรียมงาน กงชิงอี๋อยู่ในห้องพักผู้กำกับชั่วคราวที่ทีมรายการจัดไว้ เธอหันหลังให้กล้อง สูดหายใจเข้าลึกๆ พลางให้กำลังใจตัวเองไม่หยุดในใจว่า:
กงชิงอี๋ เธอต้องทำได้ ก็แค่เป็นผู้กำกับครั้งหนึ่ง ถ่ายหนังสั้นเรื่องเดียวเองนี่นะ
เล่นมามากตั้งกี่เรื่อง เคยร่วมงานกับผู้กำกับใหญ่ๆ มานับไม่ถ้วน ถึงไม่เคยกินหมู แต่ก็เคยเห็นหมูวิ่งหนีเขียงบ้างล่ะน่า
คิดกดดันตัวเองอยู่อย่างนี้อยู่พักใหญ่ กงชิงอี๋ก็พอจะตั้งหลักทางจิตใจได้ในที่สุด แล้วเดินออกมาจากห้องพักผู้กำกับ
เพื่อให้เหล่าเด็กฝึกเชื่อฟังตนเอง หรือจะพูดอีกอย่างคือ เพื่อไม่ให้ใครดูออกว่าตัวเองทั้งใจฝ่อทั้งกลัว กงชิงอี๋ก็ทำหน้าดุขรึมสุดฝีมือ กำลังใช้ฝีมือการแสดงของตัวเอง เลียนแบบราศีและออร่าของบรรดาผู้กำกับใหญ่ๆ!
ทว่า
ระหว่างที่กงชิงอี๋กำลังครุ่นคิดอยู่ว่า จะวางบล็อกกิ้งและควบคุมกองถ่ายเรื่องนี้ยังไงดี เธอก็เห็นกู้สิงกำลังเดินวุ่นอยู่ในกองถ่าย คุยกับคนโน้นคนนี้ว่า:
“อาจารย์กล้องลำบากหน่อยนะครับ
“เดี๋ยวตอนถ่ายช็อตปะทะอารมณ์ของตัวละครฉากนี้ กล้องหนึ่งคงระยะกลางไว้ก็พอ
“กล้องสองติดสเตบิไลเซอร์ไว้เลย ตามมุมมองของตัวละครตัวนี้ตลอดทั้งช็อต ผมอยากได้ความกดดันทางอารมณ์กับพลังของฉาก
“อาจารย์ไฟลำบากหน่อยนะครับ
“ไฟหน้าเบาลงอีกสักยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ไฟเสริมใช้ 2K ยิงจากด้านหลังเฉียงข้าง แล้วตรงนี้ช่วยปรับอีกหน่อย……”
กงชิงอี๋ถึงกับมึนไปชั่วขณะ
กู้สิงที่ยังไม่รู้เลยว่ากงชิงอี๋ยืนอยู่ด้านหลัง ตอนนี้เดินไปทางฝ่ายอุปกรณ์แล้ว เขาหยิบอาวุธประจำตัวละครบนโต๊ะขึ้นมา สะบัดข้อมือ ลองชั่งน้ำหนักขึ้นลง คิ้วขมวดเล็กน้อย
“น้ำหนักไม่ใช่ แบบนี้เบาไป มือรู้สึกลอยๆ ไปหน่อย ไปหาเหล็กถ่วงมาเพิ่ม ปรับให้อยู่ที่ประมาณสามจินสองเหลียง (ราว 1.6 กิโลกรัม) ผมอยากให้ตอนเขาฟันดาบมีเสียงผ่าลมชัดๆ ไม่ใช่แค่โบกไปโบกมาเบาหวิว……”
ช่างอุปกรณ์พยักหน้ารัวๆ
นักแสดงที่ถูกกู้สิงเลือกให้เล่นเป็นจิ้นอีชวนซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆ รีบวิ่งเข้าไปหา เหมือนจะมาปรึกษาอะไรสักอย่าง
กู้สิงตอบทันทีไม่ต้องคิดนาน: “เดี๋ยวตอนเราซ้อมเข้าฉากกัน นายจำไว้อย่างเดียว เวลานายยืนต่อหน้าศิษย์พี่ ความรู้สึกหลักไม่ควรเป็นความเกลียด แต่ต้องเป็นความกลัวกับความจนตรอก นายกลัวเขาแฉอดีตของนายออกมา ในขณะเดียวกัน นายก็สู้ศิษย์พี่ไม่ได้ แล้วก็ไม่อยากทำร้ายเขาจริงๆ ด้วย เพราะฉะนั้นสายตานายต้องมีทั้งการหลบเลี่ยงทั้งการต่อสู้ขัดแย้งในใจ แต่ห้ามเยอะเกินไป ถ้าเยอะเกินไปจะกลายเป็นแค่โกรธแบบไร้ฝีมือ”
“ได้ครับพี่สิง……อ้าว อาจารย์กงสวัสดีครับ!”
เด็กฝึกที่รับบทเป็นจิ้นอีชวนเพิ่งสังเกตเห็นกงชิงอี๋ที่อยู่ข้างหลังจึงรีบทัก
“อืม”
กงชิงอี๋กดความตื่นตระหนกสั่นไหวในใจลง ทำหน้าขรึมแบบผู้กำกับมืออาชีพ พยักหน้ารับเบาๆ
“อาจารย์กง”
กู้สิงเห็นกงชิงอี๋ก็ทักเช่นกัน จากนั้นก็พูดว่า:
“เห็นอาจารย์กงยังไม่ออกมา ผมเลยเริ่มช่วยจัดเตรียมให้ทุกคนไปก่อน ไม่ทราบว่าอาจารย์ดูแล้ว ยังมีอะไรอยากให้จัดเพิ่มอีกไหมครับ?”
“เธอจัดไปก่อนเลย……”
กงชิงอี๋เอามือไขว้หลัง แสร้งรักษาฟอร์มผู้กำกับใหญ่ แต่ปลายนิ้วทั้งสิบที่ซ่อนไว้ด้านหลังกลับจิกแน่นเข้าหากันจนข้อมือซีด เธออยากจะถามกู้สิงสุดๆ ว่า
ทำไมเธอถึงชำนาญขนาดนี้!
ผู้กำกับตัวจริงอย่างฉันยังไม่ได้ลงเวทีเลยนะ
อีกฝ่ายกลับจัดแจงทุกอย่างในกองถ่าย ตั้งแต่ตากล้อง ช่างไฟ ฝ่ายอุปกรณ์ ฝ่ายเสื้อผ้า ช่างแต่งหน้า คนคุมบท ยันนักแสดงทุกคน ให้ลงตำแหน่งเป๊ะหมดแล้ว!
นี่มันงานของฉันทั้งนั้นเลยนะ!
แต่งานถูกแย่งไปก็ไม่ใช่สิ่งที่กงชิงอี๋กังวลที่สุด สิ่งที่ทำให้เธอสนใจจริงๆ คือวิธีที่กู้สิงจัดการงานในหน้าที่ผู้กำกับต่างหาก ทั้งการควบคุมภาพ แสงเงา จังหวะทุกอย่าง มันเป็นไปอย่างลื่นไหลธรรมชาติเหมือนลมหายใจ
มันจะสมเหตุสมผลหน่อยไหมเนี่ย?
กงชิงอี๋ทนไม่ไหวจึงถามกู้สิงออกไปว่า: “เธอเรียนจบจากสาขาผู้กำกับเหรอ?”
“เปล่าครับ”
กู้สิงส่ายหน้า “ผมเรียนดนตรี”
กงชิงอี๋ชะงักไปนิดหนึ่ง: “งั้นทำไมเธอถึงรู้เรื่องงานผู้กำกับเยอะขนาดนี้?”
กู้สิงหลิ่วตานิดหนึ่ง: “ลองทายดูสิครับ”
กงชิงอี๋พูดไม่ออก: “ทายไหมล่ะว่า ฉันทายหรือไม่ทาย?”
กู้สิงยิ้มบางๆ: “ทายไหมล่ะว่าผมว่าคุณจะทายหรือไม่ทาย?”
กงชิงอี๋ไม่ยอมแพ้: “ทายไหมล่ะว่าฉันทายว่าคุณว่าฉันจะทายหรือไม่ทาย?”
กู้สิง: “……”
