วันที่ 20 กันยายน

การฝึกทหารของนักศึกษาปีหนึ่งที่มหาวิทยาลัยศิลปะฉินโจวเริ่มขึ้นแล้ว

ทางมหาวิทยาลัยกำหนดให้นักศึกษาปีหนึ่งทุกคนต้องเข้าร่วมการฝึกทหาร ยกเว้นในกรณีที่มีเหตุผลพิเศษ

เมื่อก่อนหลินจือไป๋จัดอยู่ในกลุ่มนักศึกษาพิเศษ แต่ตอนนี้ร่างกายของเขาฟื้นตัวดีแล้ว จึงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธการฝึกทหาร แถมเขายังตั้งตารอที่จะได้ฝึกเพื่อพัฒนาความแข็งแรงของตัวเองอีกด้วย

เช่นเดียวกับบนโลกมนุษย์

การฝึกทหารของนักศึกษาบนดาวบลูสตาร์ก็ไม่ต่างกันมาก เนื้อหาส่วนใหญ่คือการวิ่งและการฝึกท่ายืนตรง

แม้ว่าบลูสตาร์จะเป็นโลกที่รวมเป็นหนึ่ง แต่ก็ยังมีการปกครองตนเองในแต่ละทวีป อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครสามารถรับประกันได้ว่าในอนาคตจะไม่มีความวุ่นวายเกิดขึ้น ดังนั้นทุกทวีปจึงมีกองทัพของตนเอง

ความขัดแย้งในอดีตเมื่อหลายร้อยปีก่อน ทำให้ทุกทวีปตระหนักถึงความสำคัญของการเตรียมพร้อมอยู่เสมอ

แม้กระทั่งปัจจุบัน ก็ยังมีผลงานศิลปะหลายชิ้นที่ใช้ฉากหลังในช่วงเวลาของสงครามเหล่านั้นเป็นแรงบันดาลใจ

แน่นอนว่า

แม้ในปัจจุบันทุกทวีปจะอยู่ในความสงบและการปกครองของจงโจวนั้นมั่นคง แต่ระหว่างทวีปทั้งแปดยังคงมีความขัดแย้งและการแข่งขันกันอยู่บ้าง โดยเฉพาะในด้านศิลปวัฒนธรรมที่มีการแข่งขันกันอย่างรุนแรง...

ชั้นเรียนของหลินจือไป๋มีนักเรียนทั้งหมด 45 คน

หลังจากเปิดเทอมมาไม่กี่วัน ทุกคนก็เริ่มสนิทสนมกันแล้ว โดยเฉพาะเพื่อนร่วมหอพักที่เริ่มเรียกพี่น้องกันและแม้กระทั่งจัดอันดับว่าใครเป็นพี่ใหญ่ พี่รอง และพี่สาม อย่างไรก็ตาม หลินจือไป๋ที่เป็นนักศึกษาไปกลับมีปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนน้อยกว่า จึงไม่ค่อยสนิทกับใครมากนัก

มักจะมีคนเข้ามาทักทายหลินจือไป๋เสมอ

ในช่วงมัธยมปลายหลินจือไป๋มีนิสัยที่ค่อนข้างเก็บตัวและเงียบขรึมเพราะปัญหาสุขภาพ ทำให้คนอื่นไม่กล้าเข้าใกล้เขา

แต่ตอนนี้ร่างกายของเขาหายดีแล้ว และทัศนคติก็เปลี่ยนไป หลินจือไป๋ไม่ปิดกั้นตัวเองจากคนอื่นอีกต่อไป แม้เพื่อนร่วมชั้นจะยังคงรู้สึกถึงระยะห่างที่แปลกประหลาดระหว่างเขากับคนอื่นอยู่บ้าง

เหมือนกับว่าหลินจือไป๋และเพื่อนร่วมชั้นอยู่ในระดับที่ต่างกัน หรืออาจจะเป็นคนจากคนละโลก

หลังจากฝึกทหารไปไม่กี่วัน ทุกคนก็เริ่มคุ้นเคยกับนิสัยที่เย็นชาและเงียบขรึมของหลินจือไป๋

บางทีอาจเป็นเพราะหลินจือไป๋ถึงจะดูเย็นชา แต่ก็มีเสน่ห์เฉพาะตัว การวางตัวและปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นของเขามีความสุภาพและสง่างาม ทำให้ยากที่จะไม่ชอบเขา

ทุกบ่ายหลังการฝึกทหารเสร็จสิ้น ครูฝึกจะจัดให้เพื่อนที่มีความสามารถพิเศษแสดงดนตรีหรือร้องเพลง ส่วนเพื่อนคนอื่น ๆ ก็จะนั่งล้อมวงเพื่อชมการแสดง

ในมหาวิทยาลัยศิลปะย่อมมีคนที่มีความสามารถพิเศษมากมาย

ดังนั้นทุกคนจึงเฝ้ารอการแสดงหลังการฝึกทหารในทุก ๆ วัน

ที่น่าสังเกตคือ หลินจือไป๋ได้ยินคนร้องเพลง “ดับทุกข์” หลายครั้งในช่วงการแสดงทุกวัน ทำให้เห็นว่าเพลงนี้ได้รับความนิยมอย่างมากในกลุ่มนักศึกษา

คืนก่อนวันสิ้นสุดการฝึกทหาร

หลินจือไป๋ถึงกับได้ยินนักศึกษาชายคนหนึ่งร้องเพลง “เพลงที่เขียนให้ตัวเอง”

เพลงนี้ค่อนข้างไม่ค่อยมีคนรู้จักในหมู่นักศึกษา หลังจากฟังแล้วบางคนถึงกับไม่รู้จักชื่อเพลงและต้องถามเพื่อนจึงจะรู้ว่านี่คือเพลงใหม่อันดับหนึ่งในชาร์ตเพลงประจำเดือนนี้

“เพลงนี้แต่งโดย ไป๋ตี้!”

“นักร้องคือ จางซีหยาง!”

“ชื่อ ไป๋ตี้ ฟังดูคุ้น ๆ นะ”

“เขาคือคนแต่งเพลง ดับทุกข์ น่ะสิ”

เพื่อนร่วมชั้นคุยกันอย่างสบาย ๆ โดยไม่รู้เลยว่า “ไป๋ตี้” ที่พวกเขาพูดถึงนั้นนั่งอยู่ข้าง ๆ

จากนั้นการสนทนาก็เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ตั้งแต่เรื่องนักศึกษาหน้าตาดีในคณะต่าง ๆ ว่าใครน่าจะเป็นดาวคณะ ไปจนถึงเรื่องนักศึกษาที่ได้เดบิวต์เป็นดาราแล้วและไม่ค่อยมาเรียน

ในตอนนั้นเอง

นักศึกษาหญิงคนหนึ่งก็ยิ้มและมองไปที่หลินจือไป๋

“หลินจือไป๋ นายก็ดังเหมือนกันนะ ในเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยมีคนโพสต์รูปนายแล้วบอกว่านายเป็นผู้สมัครที่มีโอกาสสูงในการเป็นเดือนมหาวิทยาลัยรุ่นนี้ด้วย นี่ช่วยสร้างชื่อเสียงให้ชั้นเรียนของเราเลยนะ!”

ทุกคนร้อง “โอ้” อย่างสนุกสนาน

เพื่อนร่วมชั้นอีกคนหยอกเล่นว่า “เราน่าจะส่งหลินจือไป๋ไปจีบ อิ๋นตงหน่วน แล้วชีวิตนี้จะได้ไม่ต้องลำบากอีกเลย”

“อิ๋นตงหน่วน?”

หลินจือไป๋เงยหน้าขึ้นทันที

เพื่อนร่วมชั้นเห็นหลินจือไป๋ที่ปกติไม่ค่อยตอบสนอง แต่ครั้งนี้เขากลับแสดงท่าทางสนใจขึ้นมาจึงหยอกล้อกันหนักขึ้น นักศึกษาชายที่พูดถึงอิ๋นตงหน่วนหัวเราะและกล่าวแซวว่า “นายไม่รู้จักอิ๋นตงหน่วนเหรอ? เธอสวยมาก แต่เรื่องนี้ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญคือคุณปู่ของเธอเป็นประธานของ น่าเซิน หนึ่งในสามบริษัทบันเทิงยักษ์ใหญ่ของฉินโจว!”

“อย่างนั้นเหรอ”

หลินจือไป๋ตอบอย่างขอไปทีพร้อมยิ้มเล็กน้อย แต่คิ้วของเขาขมวดขึ้นเล็กน้อย เขารู้ดีว่าอิ๋นตงหน่วนหน้าตาดีแค่ไหน

ทายาทของสามยักษ์ใหญ่ในฉินโจวต่างก็มีการแข่งขันกันอย่างดุเดือด แม้แต่ลูกหลานของพวกเขาก็ยังรู้จักกันเป็นอย่างดี แน่นอนว่าหลินจือไป๋ย่อมรู้จักอิ๋นตงหน่วนอยู่แล้ว

……

การฝึกทหารกินเวลาทั้งสัปดาห์

และสิ้นสุดลงในวันที่ 27 กันยายน

ช่วงเที่ยง หลินจือไป๋กลับถึงบ้าน เมื่อเห็นว่าเวลาเหมาะสมแล้วจึงส่งตัวอย่างเพลง “แสงจันทร์” ไปให้พี่สาวของเขา

ผลคือในบ่ายวันนั้นเอง หลินซีก็โทรมาหาเขาทันที

คำแรกที่เธอพูดออกมาก็คือ “นายแน่ใจนะว่านายเป็นน้องของฉัน? หรือว่านายถูกสิงโดยนักแต่งเพลงคนเก่งที่ไหนกันแน่? ยังมีอะไรที่นายจะทำให้ฉันประหลาดใจอีกไหม?”

ความจริงแล้วน้องชายของคุณเกิดใหม่

ไม่ได้โดนใครสิง

หลินจือไป๋หัวเราะในใจแล้วถามกลับไปว่า “เพลงไม่เลวใช่ไหม?”

“ไม่เลวเหรอ?”

หลินซีระงับอารมณ์ที่พุ่งพล่านไว้ แต่ไม่สามารถปิดบังความตื่นเต้นในน้ำเสียงของเธอได้ “ไม่ใช่แค่ไม่เลวนะ! ถ้ามี

เพลงนี้ เราแผนกเพลงหมายเลข 13 จะต้องทะยานขึ้นสู่สิบอันดับแรก ได้แน่!”

“การอยู่ในสิบอันดับแรก มันมีผลยังไงเหรอ?”

“ก่อนหน้านี้ยังไม่ได้บอกนาย บริษัทจะมีการปรับโครงสร้างในสิ้นปีนี้ ถ้าจนถึงเดือนธันวาคมแล้ว แผนกเพลงที่ติดอันดับ 10 ท้ายสุดจะถูกยุบ และผู้จัดการแผนกก็จะถูกลดตำแหน่ง ฉันกังวลเรื่องนี้มาตลอด แต่ถ้าได้อยู่ในสิบอันดับแรก ก็ไม่ต้องห่วงแล้ว…”

“คราวหลังบอกเรื่องพวกนี้กับผมก่อน”

หลินจือไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะไม่ว่าจากมุมไหน เขาก็ไม่สามารถยอมรับได้หากพี่สาวของเขาถูกลดตำแหน่ง

“เข้าใจแล้ว”

หลินซีกล่าวอย่างยิ้มแย้ม “ฉันก็ไม่คิดเลยว่าน้องชายของฉันจะแข็งแกร่งขนาดนี้ ถ้าฉันรู้ว่านายแข็งแกร่งขนาดนี้ ฉันคงรีดเอาจากนายให้หมดตัวไปแล้ว!”

คุณนี่มันเหมือนเครื่องคั้นน้ำจริง ๆ

หลินจือไป๋อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก

หลินซีตอนนี้ดูตื่นเต้นมาก “ความจริงแล้ว วิกฤตครั้งนี้ก็เป็นโอกาสอันดีเช่นกัน หากแผนกเพลงถูกยุบไป 10 แผนกภายในเดือนธันวาคม ผู้จัดการแผนกที่เหลืออยู่ก็เหมือนกับได้รับการเลื่อนตำแหน่งไปในตัว ตอนนี้ดูเหมือนว่าฉันคงจะรอดได้แล้วล่ะ”

“ยังไม่น่าวางใจนะ”

หลินจือไป๋เตือนหลินซี

หลินซีกล่าว “แน่นอน ฉันรู้ว่ายังไม่น่าวางใจ ดังนั้นจากนี้ไปแผนกของเราจะต้องร่วมมือกันเพื่อหาทางทำผลงานให้ได้ดีที่สุด นอกจากนี้ฉันได้ส่งเพลงให้ฝ่ายลูกค้าแล้ว รอฟังข่าวจากพวกเขาดู!”

“อืม”

หลินจือไป๋ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้มากนัก เพราะเขาไม่มีเพลงเหลือแล้ว ต้องให้พี่สาวของเขาพยายามด้วยตัวเอง

หลังจากวางสาย

หลินจือไป๋เช็กยอดเงินในบัญชีของตัวเอง

ตอนนี้เขามีเงินมากกว่า 2 ล้านหยวน ซึ่งมาจากรายได้จากการดาวน์โหลดเพลง “ดับทุกข์”

เดือนนี้เพลง “เพลงที่เขียนให้ตัวเอง” ได้อันดับหนึ่งในชาร์ตเพลงประจำเดือน นอกจากรายได้จากการดาวน์โหลดแล้ว บริษัทยังมีโบนัสพิเศษให้ด้วย

รวมกับรายได้จากการดาวน์โหลดเพลง “ดับทุกข์” ในเดือนนี้ หลินจือไป๋คาดว่าเดือนหน้าจะมีเงินมากกว่า 3 ล้านหยวน และเมื่อรวมกับยอดเงินในบัญชีปัจจุบัน เขาจะมีเงินมากกว่า 5 ล้านหยวน

“แค่ 5 ล้านหยวนยังไม่พอ”

หลินจือไป๋เคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ “เอาเป็นตั้งเป้าเล็ก ๆ ไว้ที่ 10 ล้านหยวนก่อนแล้วกัน”

เมื่อเพลง “แสงจันทร์” ออกมา เขาน่าจะสามารถสะสมเงินได้ถึง 10 ล้านหยวน เพราะยิ่งเขาปล่อยเพลงมากเท่าไหร่ รายได้จากการดาวน์โหลดในแต่ละเดือนก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

และหากเขามีเงินทุนหมุนเวียน 10 ล้านหยวน การสะสมทุนในช่วงแรกของเขาก็จะสำเร็จไปในระดับหนึ่ง และสามารถผลักดันแผนการขั้นที่สองต่อไปได้

แน่นอน

เงื่อนไขที่ต้องมีเงินจำนวนนี้ก็คือเพลง “แสงจันทร์” ต้องผ่านการอนุมัติจากฝ่ายลูกค้า

หลินจือไป๋มองไปยังที่ไกล ๆ ด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง ตอนนี้ฝ่ายลูกค้าน่าจะได้รับเพลง “แสงจันทร์” แล้วใช่ไหม?