ตั้งแต่ภาพวาดของหลินจือไป๋เสร็จสมบูรณ์ ในชั่วขณะนั้น ผลงานของคนอื่นทั้งหมดก็สูญเสียความหมายในการแข่งขันไปโดยสิ้นเชิง—

รวมถึงหลิงเทียนด้วย!

แม้ว่าหลิงเทียนจะไม่ได้พูดอะไรเมื่อเห็นภาพวาดของหลินจือไป๋ แต่สีหน้าของเขาในขณะนี้ก็แสดงออกทุกอย่างแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่ถูกเหล่าผู้ใช้อินเทอร์เน็ตที่ชอบทำมีมจับไปทำเป็นภาพล้อเลียนอย่างรวดเร็วขนาดนี้

หลินจือไป๋คนนี้โผล่มาจากที่ไหนกัน?

สภาพจิตใจของหลิงเทียนตอนนี้ เหมือนกับหลิวจี๋ที่ก่อนแข่งหมากล้อมยังถูกคาดว่าเป็นผู้ชนะอย่างแน่นอน ไม่มีผิดเพี้ยนเลย

เพราะไม่เพียงแต่หลินจือไป๋จะเป็นคนโนเนมในวงการหมากล้อมเท่านั้น

ก่อนเริ่มการแข่งขันในวันนี้ เขาเองก็เป็น “โนเนม” ในวงการวาดภาพเช่นเดียวกัน!

แม้ว่าหลินจือไป๋จะเคยแสดงฝีมือวาดภาพระดับปรมาจารย์ออกมา

แต่หนึ่ง เวลายังสั้น ยังไม่สามารถสร้างกระแสใหญ่ในวงการวาดภาพได้มากนัก

สอง ถ้าหากหลินจือไป๋เป็นแค่ระดับปรมาจารย์จริง ๆ ก็ไม่ใช่คนที่หลิงเทียนจะใส่ใจอะไรนัก

ทว่า—

คนโนเนมในวงการวาดภาพคนนี้เอง ที่ในศึกการแข่งขันวาดภาพแห่งฉีชู่ ได้ลงมือสังหารเลือดสาดเขาอย่างรุนแรงต่อหน้าผู้ชมครึ่งบลูสตาร์!

ว่าตามเหตุผล มันน่าอับอายไม่ใช่หรือ?

ถึงกับแพ้ให้กับโนเนมในวงการวาดภาพแบบนี้

ยิ่งไปกว่านั้นอีก ฝ่ายตรงข้ามยังเป็นรุ่นน้องหนุ่มอายุน้อยเช่นนี้

แต่กลับกลายเป็นว่าหลิงเทียนไม่รู้สึกเสียหน้าสักนิด!

ไม่ใช่เพราะหลิงเทียนมีคุณธรรมแบบปรมาจารย์ จนสามารถวางเฉยต่อเรื่องแพ้ชนะ

แต่เป็นเพราะหลิงเทียนเชื่อว่า:

ไม่ว่าใครในวงการวาดภาพของบลูสตาร์ ก็จะไม่มีใครคิดว่าหลิงเทียนแพ้ให้หลินจือไป๋จากภาพแบบนี้เป็นเรื่องน่าอาย!

พวกเขาจะให้การประเมินที่ยุติธรรมแก่ตน!

แพ้ก็ถูกแล้ว ถ้าตัวเองชนะได้สิ นั่นแปลว่าทุกคนตาบอดหมดแล้ว!

แบบนี้แปลว่า ที่ฉู่โจวเชิญเขามาเข้าร่วมแข่งขันนี้ ไม่ได้ตั้งใจให้เขามาคว้าแชมป์

แต่เป็นการให้เขามาเป็นใบไม้ประดับ เพื่อเน้นให้เห็นความยิ่งใหญ่ของหลินจือไป๋ในฐานะเบอร์หนึ่งแห่งวงการวาดภาพ!?

พอคิดถึงตรงนี้ หลิงเทียนก็อดหัวเราะขมขื่นไม่ได้

ที่จริงเขาตอบรับข้อเสนอชวนจากฉู่โจว เพราะแค่อยากหารายได้เสริมเท่านั้น เพราะฉู่โจวให้ค่าตอบแทนมากเหลือเกิน

แค่เข้าร่วมการแข่งขันนี้ ก็มั่นใจว่าจะช่วยฉู่โจวคว้าแชมป์ได้อย่างง่ายดาย ใครจะคิดว่าสุดท้ายจะถูก “ตัวแทนต่างถิ่น” ของฝั่งเขาตบซะน่วม!

ในขณะที่หลิงเทียนกำลังคิดพลางยิ้มเจื่อน ๆ อยู่นั้น

บรรดาปรมาจารย์วาดภาพคนอื่น ๆ ที่เข้าร่วมการแข่งขันก็ทยอยวาดผลงานเสร็จสิ้น และพากันเดินมาทางฝั่งของหลินจือไป๋ด้วยความอยากรู้อยากเห็น……

แล้วก็ไม่มีอะไรอีกแล้ว เพราะแม้แต่พิธีกรยังไม่ทันได้ประกาศผลคะแนน ทุกคนก็รู้ผลแพ้ชนะแล้ว

“ภาพนี้!”

“สมบูรณ์แบบโดยไม่ต้องแต่งเติม!”

“ฝีมือยอดเยี่ยมจนเทพยังอาย!”

“นี่แหละคือคำว่าหัตถ์วิเศษวาดดอกไม้!”

“ภาพของอาจารย์หลินนี้ ข้าไม่กล้าเปรียบเทียบเลย!”

“ไม่ใช่แค่ท่านหรอกที่รู้สึกแบบนั้น ไม่เห็นหรือว่าแม้แต่หลิงเทียนยังเงียบกริบแล้ว…”

“ภูเขานี้ สายน้ำนี้ ทิวทัศน์นี้ มีทั้งความพลิ้วไหวและสง่างาม พอได้ชมก็ราวกับหลุดเข้าไปในโลกนั้นจริง ๆ!”

“อาจารย์หลิน ข้านับถือ!”

“หลินจือไป๋”

ท่ามกลางเสียงถกเถียงกันอยู่นั้น หลิงเทียนหันไปมองหลินจือไป๋ ยกมือคารวะอย่างจริงใจและกล่าวว่า: “อนาคตผู้เป็นผู้นำวงการวาดภาพแห่งบลูสตาร์ ไม่มีใครเหมาะสมไปกว่าท่านอีกแล้ว!”

ผู้นำวงการวาดภาพแห่งบลูสตาร์ในอนาคต?

คำพูดและบทสนทนาของบรรดาปรมาจารย์วาดภาพ ถูกถ่ายทอดสดแบบไม่มีพลาด ดังนั้นผู้ชมแต่ละทวีปจึงได้ยินอย่างชัดเจน และประโยคที่ทำให้ผู้ชมสะท้านใจที่สุดก็คือประโยคจากหลิงเทียนที่ว่า “อนาคตผู้เป็นผู้นำวงการวาดภาพแห่งบลูสตาร์ ไม่มีใครเหมาะสมไปกว่าท่านอีกแล้ว!”

ซึ่งนั่นหมายความว่า……

ในสายตาของหลิงเทียน หลินจือไป๋ได้กลายเป็น “เบอร์หนึ่งแห่งวงการจิตรกรรมร่วมสมัยของบลูสตาร์” แล้ว!?

หากเป็นปรมาจารย์วาดภาพคนอื่นที่พูด ก็อาจไม่สะเทือนนัก แต่พอเป็นหลิงเทียนพูดขึ้นมา ทุกคนก็ต้องใคร่ครวญถึงน้ำหนักของคำพูดนี้!

และสิ่งที่ยืนยันคำนั้นได้ดีที่สุด

ก็คือผลคะแนนของการแข่งขันในครั้งนี้

เมื่อคณะกรรมการประกาศคะแนน หลินจือไป๋ก็ได้รับคะแนนเต็มอีกครั้งอย่างงดงาม!

ส่วนเหรียญเงินตกเป็นของหลิงเทียน ได้ 95 คะแนน ถือว่าเป็นการพ่ายแพ้อย่างมีศักดิ์ศรี?

เหรียญทองแดงตกเป็นของปรมาจารย์จากฉีโจวท่านหนึ่ง

แต่ในการแข่งขันครั้งนี้ เหรียญทองแดงไม่มีทางทิ้งร่องรอยในใจผู้ชมได้เลย!

ทั้งโลกต่างจับจ้องไปที่หลินจือไป๋ซึ่งชูเหรียญทองขึ้นอีกครั้ง ในใจของทุกคนต่างแวบผ่านความคิดเดียวกันว่า:

ครั้งที่สี่แล้ว!

สุภาษิตว่า “สามครั้งก็พอ!”

แต่กับหลินจือไป๋ เขาได้แชมป์ติดต่อกันทั้งสามแขนง ดนตรี หมากล้อม และอักษรพู่กัน จนสร้างความตะลึงให้ผู้คนกว่าครึ่งของบลูสตาร์!

แล้ววันนี้ยังแสดงฝีมือระดับ “เบอร์หนึ่ง” ในสาขาวาดภาพอีก ความรู้สึกที่กระตุ้นในใจผู้ชมไม่ใช่แค่คำว่าตะลึงแล้ว!

ตูม!

ทุกทวีปสั่นสะเทือน!

……

ฉินโจว

ชาวเน็ตคลั่งไปหมดแล้ว!

“คนอื่นคือเก่งหมดทุกด้าน แต่พี่ไป๋นี่คือเบอร์หนึ่งของโลกทุกด้านเลยเหรอ!?”

“เมื่อก่อนใครเรียกพี่ไป๋ว่าเทพ ฉันยังว่าพูดเว่อร์ แต่ดูศึกวรรณกรรมฉีฉู่ ฉันไม่คิดว่าเว่อร์แล้ว!”

“เหลือเชื่อ!”

“โลกนี้มีคนแบบนี้ได้ยังไง!”

“ต่อไปจะเรียกเขายังไงดีล่ะ อาชีพเยอะจนตาลาย!”

“ศิลปินเต็มเวลา?”

“ฉันว่าดูแล้วเหมือนศิลปินพาร์ทไทม์มากกว่า นี่แค่ของเล่นงานอดิเรกเขา!”

เสียงซ่า ๆ ดังไม่หยุด

แฟนคลับของหลินจือไป๋ยิ่งตื่นเต้นหนัก!

เมื่อได้เห็นหลินจือไป๋สร้างปาฏิหาริย์เช่นนี้ แฟนคลับของ “ไป๋ตี้” และ “ฉู่ฉือ” มีความรู้สึกเดียวกันว่า:

เราเลือกถูกคนแล้ว!

บางคนถึงขั้นคิดในใจว่า “ตอนนั้นฉันช่างตาถึงจริง ๆ!”

เด็กหนุ่มที่เมื่อก่อนแจ้งเกิดในวงการดนตรีด้วยเพลง “ดับทุกข์” วันนี้กลับเติบโตมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร้เสียง

ลองคิดดูดี ๆ

ผ่านมาแค่ไม่กี่ปีเอง!

ประมาณแค่สามปีได้มั้ง!?

...

ฉีโจว

มีคนร้องไห้!

สำหรับชาวฉีจำนวนมาก นี่ไม่ใช่แค่ชัยชนะของการแข่งขันธรรมดา

แต่มันคือศึกล้างแค้นที่ทำให้ชูคิ้วอย่างภาคภูมิใจ ชาวฉีไม่มีวันลืมว่า ปีที่แล้วพวกเขาถูกฉู่โจวถล่มยับด้วยคะแนนหกต่อหนึ่ง!

แต่ปีนี้ หลินจือไป๋ลงมือแล้ว

สี่วัน สี่รายการ ฉีโจวจัดการฉู่โจวด้วยคะแนนสี่ต่อศูนย์ ซึ่งเป็นสิ่งที่ชาวฉีไม่มีใครกล้าคิดฝันว่าจะเป็นไปได้ ถึงฝันยังดูเกินจริงไปเลย!

“สะใจ!!!!”

“ฉันพูดได้แค่ว่า บทนิยายสะใจยังไม่กล้าเขียนแบบนี้เลย!”

“ฉู่โจวน้อยยังจะกระโดดอีกไหม? ปีที่แล้วใช้ตัวแทนต่างถิ่นมาชนะเราแล้วโม้ได้ทั้งปี! ทำอย่างกับไม่มีใครใช้ตัวแทนต่างถิ่นได้!”

“เทพหลิน! ตัวแทนเทพเจ้า!”

“ชนะแล้ว ต่อให้สามรายการหลังแพ้หมด เราก็ยังชนะศึกวรรณกรรมฉีฉู่ด้วยคะแนนสี่ต่อสาม!”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ปัญหาคือ รายการต่อ ๆ ไป เทพหลินจะยอมให้พวกเขาชนะไหม อย่าลืมว่าเขาเก่งขนาดไหนในบทกวีกับกลอนคู่!”

ให้ตายเถอะ

เรียก “เทพหลิน” ยังพอเข้าใจได้

แต่คำเรียก “พระองค์” ยังหลุดออกมาด้วย!

เห็นได้ชัดว่า หลินจือไป๋ในฉีโจวตอนนี้มีบารมีถึงระดับไหน!

บางคนถึงขั้นสงสัยว่า ตอนนี้พลังอิทธิพลของหลินจือไป๋ในฉีโจว อาจไม่ด้อยไปกว่าผลกระทบที่เขามีในฉินโจวเลยด้วยซ้ำ!

……

ฉู่โจว ก็มีคนร้องไห้เช่นกัน

แต่คนฉู่โจวร้อง ไม่ใช่เพราะซาบซึ้งใจ แต่เพราะเสียใจล้วน ๆ บางคนก็เพราะโกรธจัด

อัดอั้นในใจ!

อัดอั้นเหลือเกิน!

คิดว่าปีนี้ฉู่โจวจะสามารถถล่มฉีโจวเหมือนเดิม ที่ไหนได้ แข่งมาตั้งหลายวัน ยังไม่ชนะสักรายการ!

หลินจือไป๋!

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะหลินจือไป๋!

อัจฉริยะจากฉินโจวที่ถูกฉีโจวเชิญมาเป็นตัวแทนต่างถิ่น ลงมือถล่มนิวเคลียร์ใส่ฉู่โจวโดยตรง!

“พระเจ้า มีใครหยุดเจ้าน่ากลัวนี่ได้บ้างไหม!”

“มนุษย์ประเภทไหนถึงสามารถเทพด้านดนตรี หมากล้อม อักษร และวาดภาพได้พร้อมกัน!”

“แพ้หมด ต่อให้ชนะอีกสามรายการ เราก็แพ้ศึกวรรณกรรมรอบนี้อยู่ดี แล้วพยายามต่อไปจะมีความหมายอะไรอีก?”

“แน่นอนว่ามีความหมาย!”

“ถึงจะแพ้ ก็ต้องล้มหลินจือไป๋ให้ได้สักครั้ง!”

“ฉันไม่เชื่อหรอกว่า เขาจะหวังคว้าทองทั้งเจ็ดรายการ!”

“ใช่แล้ว! ต้องชนะหลินจือไป๋ให้ได้สักครั้ง!”

“กลอนคู่กับบทกวี ทั้งสามอย่างนี้เขาจะเก่งหมดได้ยังไงกัน?”

“ได้ยินมาว่า กลอนคู่ของหลินจือไป๋ ในวงการเขาเรียกกันว่า ราชันย์เหนือราชันย์”

ราชันย์เหนือราชันย์?

ดูท่าแล้วเป็นจอมยุทธแน่

แต่เรื่องนี้ชาวฉู่โจวก็พอจะคาดการณ์ไว้แล้ว เพราะไม่ว่าโปรเจกต์ไหนที่หลินจือไป๋ลงแข่ง เขาก็ล้วนเป็นตัวท็อปทั้งนั้น

แต่ไม่ว่าเขาจะเก่งแค่ไหน

ชาวฉู่โจวในตอนนี้มีจิตยึดมั่นเพียงหนึ่งเดียว:

ศึกวรรณกรรมฉีฉู่จะแพ้ก็ช่าง แต่หลินจือไป๋ต้องแพ้สักครั้ง!

นี่ก็เหมือนกับ “จะทีมไฟต์แพ้ไม่เป็นไร แต่ยาซึโอะต้องตาย” จิตยึดมั่นนี้เพื่อความสบายใจ!

……

จ้าวโจว

เมื่อได้เห็นกับตาว่าหลินจือไป๋คว้าเหรียญทองวาดภาพไป คราวนี้หลายคนถึงกับใจลอย

ในฐานะชาวจ้าวโจว การดูศึกวรรณกรรมฉีฉู่ ถือเป็นเรื่องที่เหนือกว่า เพราะฉู่โจวต้องพึ่งตัวแทนต่างถิ่นจากจ้าวโจวถึงจะมีหวังชนะ!

หลิวจี๋!

หลิงเทียน!

เย่ไฉ่เอ๋อร์!

เหล่าปรมาจารย์จ้าวโจวเหล่านี้ ใครเล่าจะไม่ใช่ยอดฝีมือแถวหน้าของวงการ?

แต่กลับพ่ายย่อยยับต่อหน้าหลินจือไป๋ แม้แต่จูเก๋อชิวเหลียง ปรมาจารย์อักษรพู่กันจากจงโจวที่ได้รับการยอมรับ ยังแพ้อย่างหมดทางสู้!

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นยอดฝีมือสูงสุดในแวดวงศิลปะโลก!

พวกเขาไม่ใช่ว่าแพ้ไม่ได้ แต่ใครจะเชื่อว่าทุกคนกลับแพ้ให้กับคนคนเดียว?

“จู่ ๆ ก็รู้สึกหายใจไม่ออก ก่อนหน้านี้เราชาวจ้าวโจวต่างเชื่อว่าเรามีผลงานศิลปะที่โดดเด่นสุดในโลก แม้แต่จงโจวยังแข่งกับเราได้ แต่สิ่งที่เราภูมิใจอย่างดนตรี หมากล้อม อักษร และวาดภาพ หลินจือไป๋คนเดียวจากฉินโจว กลับสามารถทำลายมันทั้งหมดได้ด้วยตัวคนเดียว?”

“ไม่ต้องสงสัยแล้ว เขาทำได้จริง ๆ”

“ที่น่ากลัวคือ รู้สึกว่าแม้แต่จงโจวที่เราจ้าวโจวยังเกรงใจ หลินจือไป๋ก็ดูจะเหนือกว่าได้อีก!”

“เรื่องอื่นไม่กล้าพูดนะ แต่ดนตรี หมากล้อม อักษร วาดภาพ ทั้งบลูสตาร์นี้หาคนมาสู้เขาได้ยากมากแล้ว ถ้าจะโค่นหลินจือไป๋ ต้องหาทางอื่น เช่น บทกวี หรือกลอนคู่”

“พรุ่งนี้เหมือนจะเป็นกลอนคู่ใช่ไหม?”

“ไม่รู้ว่ากลอนคู่ของหลินจือไป๋จะเป็นยังไง”

“ได้ยินมาว่ากลอนคู่ของหลินจือไป๋ร้ายกาจมาก!”

“เริ่มรู้สึกสงสารฉู่โจวซะแล้ว ทำไมถึงได้ไปกวนใจกับคนแบบหลินจือไป๋เข้าเนี่ย”

“ไม่ต้องสงสารฉู่โจวหรอก สงสารตัวแทนจากจ้าวโจวดีกว่า เดิมทีคิดว่าจะไปถล่มฝั่งอ่อน ที่ไหนได้ กลับโดนเทพจับปลาใส่!”

……

จงโจว

พูดตามตรง ตอนแรกคนจงโจวไม่ได้ให้ความสนใจศึกวรรณกรรมฉีฉู่เท่าไหร่

เป็นเพราะมีจูเก๋อชิวเหลียงเข้าร่วม และหลินจือไป๋เคยปรากฏตัวในงานการกุศลด้วย《หลานถิงซวี่》 จึงทำให้ศึกวรรณกรรมฉีฉู่ได้รับความสนใจเล็กน้อยในจงโจว

แต่ก็เป็นเพียง “เล็กน้อย” เท่านั้น

จนถึงวันแรกของการแข่งขัน หลินจือไป๋คว้าแชมป์ด้วยเพลง《เขาสูงสายน้ำไหล》!

เพลงนี้ในจงโจว กลายเป็นไวรัลในโลกออนไลน์อย่างรวดเร็ว ทำให้การแข่งขันวันที่สองของศึกฉีฉู่มีเรตติ้งสูงขึ้นอย่างมาก!

แต่ก็แค่ “สูงขึ้น” เท่านั้น

เพราะวันที่สองแข่งหมากล้อม หลายคนดูไม่เข้าใจ

จนถึงวันที่สาม เรตติ้งในจงโจวจึงระเบิดขึ้น ผู้ชมแทบครึ่งทวีปรับชม!

ทำไมกัน?

เพราะหลินจือไป๋กับจูเก๋อชิวเหลียง มีศึกชะตากรรมต้องมาปะทะกัน!

โอเค ศึกชะตากรรมนี้เป็นแค่คนจงโจวคิดกันเอง ผลลัพธ์ที่แท้จริงคือ ทั้งสองห่างไกลกันเกินไปจากคำว่า “คู่ปรับ”

พูดให้ชัดคือ จูเก๋อชิวเหลียงไม่คู่ควรแล้ว

หลินจือไป๋กดขี่จูเก๋อชิวเหลียง ซึ่งเป็นความภูมิใจแห่งวงการอักษรจงโจวได้อย่างขาดลอย!

ศึกนี้ ทำให้หลินจือไป๋โด่งดังทั่วจงโจว ผลที่ตามมาโดยตรงคือ:

ถ่ายทอดสดศึกวรรณกรรมฉีฉู่วันนี้ ในจงโจวทำลายสถิติผู้ชมสูงสุดในประวัติศาสตร์ แถมยังสูงกว่าวันเมื่อวานอย่างมาก!

ก็เพราะสื่อจงโจวในช่วงไม่กี่วันมานี้ พากันประโคมข่าวปาฏิหาริย์ของหลินจือไป๋—

《วันแรกแห่งศึกวรรณกรรมฉีฉู่ หลินจือไป๋เทพจากหนึ่งเพลง!》

《วันที่สอง หลินจือไป๋หมากเทพ!》

《วันที่สาม หลินจือไป๋คลั่ง!》

《จูเก๋อชิวเหลียง vs หลินจือไป๋ บทสรุปสั่นสะเทือนบลูสตาร์!》

《หลินจือไป๋·เทพ!》

《ดนตรี หมากล้อม อักษร วาดภาพ ไร้ผู้ต่อต้าน—หลินจือไป๋》

เพื่อยอดเข้าชม

หัวข้อข่าวของสื่อจงโจวเริ่มเว่อร์ขึ้นเรื่อย ๆ!

แต่หัวข้อเหล่านั้น ถึงจะเกินจริงแต่ก็เป็นความจริง ทำให้ชาวจงโจวยิ่งเชื่อถือและยอมรับมากขึ้น

สุดท้าย ส่งผลให้ศึกวรรณกรรมฉีฉู่วันนี้ เรตติ้งพุ่งทะลุเพดาน แทบจะกลายเป็นรายการที่คนทั้งจงโจวดู!

แม้แต่หลินจือไป๋เองก็ยังไม่รู้ว่า

ตอนนี้ เขาได้กลายเป็น “คนดัง” ในจงโจวไปเรียบร้อยแล้ว!

...

เรื่องที่หลินจือไป๋ไม่รู้ โดยปกติเจียงเฉิงจะเป็นคนรายงานให้เขาทราบ

อย่างเช่นวันนี้

หลังจากการแข่งขันวาดภาพสิ้นสุดลง หลินจือไป๋ก็กลับมายังโรงแรมพร้อมกับเหรียญทองเหรียญที่สี่ในมือ

เขารู้สึกว่าตัวเองตอนนี้เหมือนซุนหงอคง กำลังตามหาลูกแก้วมังกรเจ็ดลูก

แต่ถึงจะเก็บครบเจ็ดเหรียญ ก็เห็นชัด ๆ ว่าไม่ได้ช่วยให้ตัวเองขอพรอะไรได้สักอย่าง

ในขณะที่หลินจือไป๋กำลังคิดแบบนี้

เจียงเฉิงก็โทรเข้ามา และเมื่อรับสายก็เริ่มต้นด้วยคำแสดงความยินดี

“วันนี้เจ้านายเจ๋งสุด ๆ ไปเลยครับ!”

“อืม”

พักนี้เจียงเฉิงต้องแสดงความยินดีกับตนทุกวัน คาดว่าหลังจากนี้ก็คงยังต้องยินดีอีกสักสองสามครั้ง

“มีข่าวดีจะแจ้งให้เจ้านายทราบครับ ตอนนี้ท่านในจงโจวมีชื่อเสียงไม่แพ้ศิลปินระดับหนึ่งหรือระดับสองหลายคนเลยครับ”

“จงโจว?”

หลินจือไป๋ยิ้ม “ไม่คิดเลยว่าการเข้าร่วมศึกวรรณกรรมฉีฉู่จะมีข้อดีแบบนี้ด้วย”

เจียงเฉิงพูดต่อ “ไม่ใช่แค่จงโจวครับ เจ้านายในจ้าวโจวนี่ยิ่งกว่าซะอีก ผมสงสัยว่าท่านตอนนี้อยู่ระดับใกล้เคียงซูเปอร์สตาร์แล้ว!”

หลินจือไป๋แปลกใจ “เว่อร์ขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เจียงเฉิงพูดว่า “เพราะจ้าวโจวให้ความสำคัญกับดนตรี หมากล้อม อักษร และวาดภาพมากที่สุด แล้วดันเป็นเจ้านายที่ทำให้ปรมาจารย์ทั้งสามด้านของจ้าวโจวต้องพ่ายแพ้ในฉู่โจวครับ”

“ถ้าอย่างนั้น สถานีต่อไปของฉันคือจ้าวโจว ก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะคว้าดาวมาได้ใช่ไหม?”

“ถูกต้องเลยครับ”

เจียงเฉิงรู้ดีว่า “คว้าดาว” ของหลินจือไป๋หมายถึงอะไร

เพราะอันดับดาวซูเปอร์สตาร์ทวีป

ก็แข่งกันว่าใครสะสมดาวได้มากกว่ากัน

หลินจือไป๋คิดอยู่สักพักแล้วพูดว่า “เอาไว้ก่อน ตอนนี้จัดการฉู่โจวให้เรียบร้อยก่อน จ้าวโจวไม่ต้องรีบ”

ในตอนนี้หลินจือไป๋รู้สึกโชคดีมากที่ได้เข้าร่วมศึกวรรณกรรมฉีฉู่

การแข่งขันนี้มีการเปิดเผยสูงมาก ทุกวันสามารถดึงดูดผู้ชมจากหลายทวีปเข้าร่วมชมได้!

จนถึงขนาดที่เขายังไม่เคยเหยียบพื้นจ้าวโจวหรือจงโจวเลยด้วยซ้ำ ก็สามารถมีฐานแฟนคลับที่ไม่ธรรมดาในสองทวีปนี้แล้ว!

“ผมสงสัยว่าท่านไปจ้าวโจวอาจเข้าสู่ระดับหนึ่งได้โดยตรงเลยครับ”

เจียงเฉิงวิเคราะห์เช่นนั้น จากนั้นก็พูดต่อว่า “แต่ถ้าท่านอยากพิชิตฉู่โจวก่อน ก็ไม่มีปัญหาเลย อีกเรื่องหนึ่งครับ”

“อะไรเหรอ?”

“พักนี้ที่เยี่ยนโจว มีบล็อกเกอร์คนหนึ่งที่อัปโหลดคลิปการแข่งขันศึกวรรณกรรมฉีฉู่ ทำให้ตอนนี้คนเยี่ยนโจวหลายคนเริ่มคุ้นหน้าท่านแล้วครับ”

“บล็อกเกอร์อัปโหลดคลิป?”

หลินจือไป๋หลุดขำออกมาเบา ๆ การที่เข้าร่วมศึกวรรณกรรมฉีฉู่ ได้ผลตอบแทนมากกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก!

ตอนนี้ เขาในจงโจว ก็เริ่มหมายความว่าเป็น “บุคคลดัง” แล้ว!