"ไม่ว่าจะคิดยังไง ผมก็คิดว่าน่าจะลองคิดดูอีกทีนะครับ"

"เจ้าเด็กนี่อีกแล้ว"

"ก็จริงไม่ใช่เหรอครับ เงินตั้งหนึ่งร้อยล้านวอนเลยนะครับ ซื้อพิซซ่าหน้ามันฝรั่งได้ตั้ง 3,570 ถาดเชียวนะครับ"

"ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน ตั้งใจเรียนให้ดีพอแล้ว!"

"ตั้งใจเรียนมันเกี่ยวอะไรกับเงินล่ะครับ!"

ระหว่างทางไปโรงเรียนประถมของเกาหลี ผมก็ยังหาข้อสรุปร่วมกับคุณปู่ไม่ได้เลย

"ลองคิดดูนะครับ เงินจำนวนนี้ซื้อสีได้ตั้งเยอะ กินบะหมี่ดำได้อีกไม่รู้กี่ชาม แล้วทำไมถึงต้องไปโรงเรียนนั้นด้วยล่ะครับ"

"เพราะปลอดภัย มีสิ่งอำนวยความสะดวกดี แล้วครูแต่ละคนก็นิสัยดีไงล่ะ!"

"งั้นโรงเรียนรัฐบาลไม่ปลอดภัยเหรอครับ? ครูโรงเรียนรัฐบาลนิสัยไม่ดีเหรอครับ?"

"ก็ในเชิงเปรียบเทียบน่ะสิ โอ๊ย เจ้าหนูนี่ดื้อจริง ๆ ไปได้ยินเรื่องค่าเทอมมาจากไหนอีกล่ะ?"

"ไม่ใช่แค่ได้ยินหรอกครับ แต่มันสำคัญตรงที่ต้องเสียตั้งร้อยล้านวอนเลยต่างหาก"

"ก็ใช่ มันเป็นเงินก้อนโต แต่เงินที่ใช้เพื่อการเรียนของหลาน ปู่ไม่เสียดายเลยสักวอน"

"เราควรประหยัดไว้ตอนที่ยังมีนะครับ ถ้ามีเงินแล้วใช้แบบไม่คิด วันหนึ่งก็หมดได้"

"ไม่ต้องห่วงเรื่องแบบนั้น! ปู่บอกแล้วไงว่าปู่มีเงิน!"

"แต่คนที่จะต้องใช้หนี้ในอนาคตก็คือผมนะครับ!"

"ใครว่าเจ้าต้องใช้หนี้!"

"งั้นเอางี้ครับ ผมจ่ายเองก็ได้"

"ที่ไหนกันล่ะจะมีเด็กประถมที่จ่ายค่าเรียนเอง?"

"ก็เพราะงั้นไงครับ ถึงควรไปเรียนโรงเรียนรัฐบาล"

พักนี้ผมกับคุณปู่เริ่มเสียงดังใส่กันบ่อยขึ้น

ไม่ใช่แค่ผมหรอก คุณปู่ก็เป็นคนที่ดื้อดึงไม่แพ้กันเลย

แม้ว่าความคิดจะไม่ตรงกัน แต่เพราะโดนขู่ไม่พาไปพิพิธภัณฑ์ศิลปะ ผมก็เลยต้องยอมเป็นส่วนใหญ่

มันน่าเจ็บใจนัก

"……ไปก่อนนะครับ"

เมื่อผมยอมแพ้ คุณปู่ก็ลูบหัวผมอย่างอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มเมตตา

"จ้ะ ตั้งใจฟังคุณครูนะ"

"ครับ"

ผมลงจากรถ

ไหน ๆ ก็เรียนแล้ว จะได้คุ้มกับเงินที่เสียไป ก็ต้องตั้งใจเรียนให้สุด ๆ ไปเลย

ตื่นเต้นเหมือนกันว่าในคาบแรกจะได้เรียนอะไร

"นั่น โกฮุน ไม่ใช่เหรอ?"

"ใช่ ฉันเคยเห็นในนิวทูป"

เหมือนผมกำลังเป็นที่สนใจยังไงชอบกล

"ตัวเล็กจัง"

"เรียนอยู่ชั้นไหนกันนะ?"

"น่ารักดี"

"เมื่อสองวันก่อนฉันไปดูนิทรรศการกับแม่ คนเยอะมากเลย"

บทสนทนาของเด็ก ๆ แถวนี้ได้ยินชัดเจนโดยไม่ต้องตั้งใจฟังเลย

ที่นี่เป็นสถาบันพื้นฐานที่รับเด็กอายุ 8 ถึง 13 ปี แน่นอนว่าเด็ก ๆ ไม่ค่อยแคร์ว่าใครจะฟังหรือไม่ฟัง นั่นแหละที่ทำให้ดูเป็นเด็กดีจริง ๆ

"แล้วราคาหุ้นขึ้นมั้ย?"

"ไม่อะ พิพิธภัณฑ์ศิลปะ WH แพอุมไม่ได้อยู่ในตลาดหลักทรัพย์"

"ทำไมล่ะ?"

"ดูเหมือนจะบริหารด้วยกองทุนของมูลนิธิน่ะ ได้ยินว่ากำไรบางส่วนก็เอาไปบริจาคด้วย"

"อ๋อ เป็นองค์กรไม่แสวงหากำไรสินะ?"

"ใช่ เป็นกิจการเพื่อสังคม WH กรุ๊ปสร้างขึ้นเพื่อตอบแทนสังคม"

"บริษัทคุณปู่ฉันก็มีโครงการแบบนี้นะ"

"ฉันก็ด้วย"

ผมรู้สึกอึ้ง ๆ ไปหน่อย

เด็กสมัยนี้ดูมีความรู้เยอะกว่าที่คิด อาจจะเพราะได้รับการศึกษาดี

ดูเหมือนจะอายุพอ ๆ กับผมแท้ ๆ แต่ผมฟังบทสนทนาแทบไม่รู้เรื่องเลย

คิดว่าคงต้องพยายามผูกมิตรกับเพื่อน ๆ ให้ได้ แต่ถ้าคุยกันเรื่องแบบว่า “บริษัทไม่จดทะเบียน” หรือ “องค์กรไม่แสวงหากำไร” แล้ว ผมจะตามทันเหรอเนี่ย

‘เค้าบอกให้แวะไปห้องพักครูก่อนสินะ’

ผมเดินผ่านทางเดินไปเคาะประตูห้องพักครู

"อ้าว ฮุนมาแล้วเหรอ"

คุณครูชเวจีโฮ ซึ่งเป็นคุณครูประจำชั้นที่พาผมชมโรงเรียนเมื่อวาน ทักทายด้วยรอยยิ้ม

แม้จะยังอยู่ในวัยสามสิบต้น ๆ แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาจะเป็นอาจารย์ของผมแล้ว ผมก็ต้องให้ความเคารพอย่างเต็มที่

"สวัสดีครับ"

ผมโค้งศีรษะทำความเคารพ

"เอาล่ะ ไปกันเถอะ"

คุณครูชเวจีโฮพาผมไปยังห้องเรียน

"เพื่อน ๆ ที่นี่น่ารักกันทุกคน เดี๋ยวก็สนิทกันได้ไม่ยากหรอก"

"ครับ"

ดูจากระดับบทสนทนาของพวกเขาแล้ว คงไม่ง่ายอย่างที่คิด

แต่ถ้าเข้าหาด้วยความรักและจริงใจ ก็คงจะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีได้แน่นอน

“ตรงนี้แหละ”

พวกเรามาถึงห้องเรียนชั้น ป.3 ห้อง 3 แล้ว

ตามอายุจริง ๆ ผมควรจะเรียนอยู่ ป.4 แล้ว แต่เพราะไม่ได้เข้าเรียนเมื่อปีที่แล้ว เลยต้องเริ่มใหม่จาก ป.3

สำหรับผมที่ไม่เคยเรียนในระบบการศึกษาปกติมาก่อน ถือว่าโชคดีที่ได้เริ่มเรียนจากชั้นล่างลงมาสักหน่อย

"สวัสดีครับ!"

เมื่อเดินเข้าไปพร้อมกับคุณครู ก็เห็นเด็ก ๆ อยู่เพียงแค่สี่คนในห้องที่กว้างขวาง

‘ก็แน่ล่ะ ค่าเทอมแพงขนาดนั้น ใครจะมาเรียนกันมากมาย’

ตามคาด เด็กน้อยมาก

โรงเรียนมัธยมวิลเล็มที่ 2 ที่ผมเคยเรียนมา มีนักเรียนเกือบร้อยคนต่อห้องเรียน แต่ที่นี่รวมผมเข้าไปด้วยก็มีแค่ห้าคนเท่านั้น

อาจจะเพราะค่าเรียนปีละร้อยล้านวอนนั่นแหละ

ว่าแต่ เด็ก ๆ ที่นี่ดูน่ารักกันดีจริง ๆ

แต่งตัวเรียบร้อย หน้าตาสดใส ดูก็รู้ว่าเติบโตมาในครอบครัวที่ให้ความรักอย่างดี

ดูเหมือนจะได้รับการอบรมสั่งสอนดีมาก นั่งเงียบเรียบร้อยรอเรียนอย่างสงบ ต่างจากเด็กวัยนี้ที่ผมรู้จัก

"วันนี้มีเพื่อนใหม่ย้ายมาเรียนด้วยนะ ฮุนจ๋า มาทักทายเพื่อน ๆ หน่อย"

"สวัสดี เราชื่อโกฮุนนะ"

"สวัสดี~!"

แม้ผมจะทักทายอย่างเก้อ ๆ เขิน ๆ แต่เพื่อน ๆ ก็ตอบรับด้วยน้ำเสียงสดใส

มีเด็กคนหนึ่งยังคงเขียนอะไรบางอย่างอยู่ตั้งแต่เมื่อกี้ แต่ก็คงไม่จำเป็นต้องพยายามสบตาหรือดึงเขาเข้ามา

"ฮุนอยู่ต่างประเทศมานาน ยังไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับประเทศเรามากเท่าไหร่ ช่วยกันสอนเขาดี ๆ นะ?"

"ได้ครับ/ค่ะ!"

เด็ก ๆ ช่างสดใสร่าเริงเสียจริง

แค่ได้มองก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นใจแล้ว

"ที่นั่งว่างตรงนั้นเป็นของฮุนจ้ะ"

ที่นั่งข้าง ๆ เด็กที่ก้มหน้ากำลังเขียนอะไรอยู่พอดี

ผมนั่งลงและหยิบแท็บเล็ตออกมา

"โอเค งั้นเริ่มเรียนกันเลยนะ"

วิชาชั่วโมงแรกคือภาษาเกาหลี

ผมเปิดไฟล์ PDF ที่ดาวน์โหลดไว้ตั้งแต่เมื่อวาน

เป็นบทเรียนเกี่ยวกับวรรณกรรมเรื่องขวานทอง ขวานเงิน

‘ขวาน’ เป็นคำที่ผมไม่รู้จักมาก่อน พอแตะดูถึงรู้ว่าเรียกว่า ‘hache’ ในภาษาฝรั่งเศส

ขวานที่ทำด้วยทองและเงินเนี่ยนะ

เพราะเป็นโรงเรียนที่เด็กบ้านรวยเรียนกันหรือเปล่า ถึงเริ่มต้นชั่วโมงเรียนด้วยเรื่องไม่ธรรมดาแบบนี้

"ลองอ่านอย่างช้า ๆ แล้วค่อยพูดคุยกันนะ"

ถึงแม้ผมจะยังอ่านภาษาเกาหลีไม่คล่องนัก แต่คุณครูก็ให้เวลาอ่านอย่างเต็มที่ โชคดีจริง ๆ

เรื่องราวเริ่มจากคนตัดไม้คนหนึ่งทำขวานเก่าตกลงไปในบ่อ

ขณะที่เขากำลังสิ้นหวังอยู่นั้น ก็มีสิ่งเหนือธรรมชาติที่เรียกว่า ‘ซันชินรยอง’ (เทพแห่งภูเขา) ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับโชว์ขวานทองให้ดูแล้วถามว่า

"ขวานนี้เป็นของเจ้าใช่ไหม?"

คนตัดไม้ผู้ซื่อสัตย์ตอบว่าไม่ใช่ จากนั้นเทพก็เอาขวานเงินออกมาถามคำเดิมอีกครั้ง

เขาก็ตอบว่าไม่ใช่อีกเช่นกัน

เทพเจ้าชื่นชมในความซื่อสัตย์ของคนตัดไม้ จึงมอบขวานทองและขวานเงินให้ทั้งสองอัน

‘เรื่องแบบนี้นี่เองที่เด็ก ๆ ที่นี่ได้เรียนกัน’

ถึงแม้คำศัพท์จะแตกต่างจากที่ผมรู้จัก แต่ดูเหมือนเรื่องนี้จะดัดแปลงมาจากนิทานของอีสป

เทพเจ้าที่มอบขวานให้ในฉบับดั้งเดิมคือเฮอร์เมส แต่ที่นี่เปลี่ยนมาใช้ซันชินรยอง

‘บางสิ่งก็ไม่เปลี่ยนแม้กาลเวลาจะผ่านไป’

เรื่องที่ถูกแต่งขึ้นในสมัยกรีกโบราณยังคงถูกพูดถึงแม้ในอีกซีกโลกหนึ่งแบบนี้ ช่างน่าทึ่งจริง ๆ

ตอนที่ผมลืมตาขึ้นครั้งแรกในโลกนี้ รู้สึกเหมือนอยู่ในสวรรค์ แต่คำสอนเรื่องความซื่อสัตย์กลับยังคงอยู่เหมือนเดิม

ถือเป็นเรื่องราวที่มีประโยชน์สำหรับเด็กวัยสิบขวบจริง ๆ

"ดูเหมือนจะอ่านกันหมดแล้ว งั้นมาลองพูดคุยกันว่าแต่ละคนรู้สึกยังไงกันบ้าง เริ่มจากฮยอนอูนะ?"

คุณครูชเวจีโฮเรียกเด็กคนหนึ่งที่ยกมือขึ้น

"ผมคิดว่าเพื่อจะสอนให้เราใช้ชีวิตอย่างซื่อสัตย์ เรื่องนี้จึงสร้างสถานการณ์ที่ดูเกินจริงครับ"

"อย่างนั้นเหรอ? ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ?"

"เพราะไม่มีใครให้ทองแค่เพราะความซื่อสัตย์ครับ ถ้าสมมติว่าเฉพาะหัวขวานหนักประมาณ 3 กิโลกรัม ราคาก็ราว 200 ล้านวอน ซึ่งสามารถจ้างคนเก่ง ๆ มาทำงานได้สองปีเลยครับ"

"……?"

หูผมคงเพี้ยนไปแน่ ๆ

"ความคิดดีมากเลยนะ งั้นฮยอนอูลองคิดสถานการณ์อื่นที่เหมาะสมกว่านี้ดูอีกสักรอบนะ?"

คุณครูชเวจีโฮตอบรับโดยไม่แสดงความตกใจอะไรเลย นั่นก็น่าแปลกไม่แพ้กัน

"ต่อไปฮุนบ้างนะ?"

สายตาของเด็ก ๆ ทั้งหมดจ้องมาที่ผม

แววตาใสแป๋วพวกนั้นดูไม่ใสซื่ออีกต่อไปแล้วในสายตาผมตอนนี้

"ถ้าพูดเป็นภาษาเกาหลีลำบาก จะพูดเป็นภาษาอังกฤษก็ได้นะ"

คุณครูชเวจีโฮตั้งใจดี แต่กลับยิ่งทำให้ผมลำบากใจเข้าไปใหญ่

จริง ๆ แล้วผมแค่ไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากคำสอนเรื่องความซื่อสัตย์น่ะสิ

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ผมจึงพูดเป็นภาษาอังกฤษออกไป

"ผมคิดว่านี่เป็นการดัดแปลงนิทานอีสปที่ดีนะครับ ถึงผมจะไม่ค่อยรู้เรื่องซันชินรยองมากนัก แต่เดาว่าเขาน่าจะเป็นเทพที่คล้ายกับเฮอร์เมส?"

"ใช่เลย ฮุนพูดดีมาก เรื่องนี้จริง ๆ แล้วไม่ใช่เทพนิยายพื้นบ้านของเรา แต่เป็นนิทานอีสปที่ดัดแปลงมา"

"อ๋อ~"

เด็ก ๆ พยักหน้ารับอย่างใสซื่อ

"รู้ได้ไงน่ะ? ไอ-โซ-พอซ คือ อีสปเหรอ?"

เด็กคนหนึ่งถามเป็นภาษาอังกฤษที่พอจะฟังรู้เรื่อง

"เรานึกว่าเป็นนิทานของประเทศเราเสียอีก"

"ฉันก็เหมือนกัน"

"เธอเก่งอังกฤษจัง เรียนมาจากไหนเหรอ?"

"ฟังดูเหมือนสำเนียงอังกฤษเลย ใช่ไหม? เธออยู่ส่วนไหนของอังกฤษเหรอ? ฉันอยู่ย่านบิลเลียนแนร์โรว์นะ!"

เด็กสมัยนี้นี่มันน่ากลัวจริง ๆ

...

บ่ายโมงตรง

หลังจากถูกเพื่อน ๆ ในห้องรุมถามจนเหนื่อย ในที่สุดผมก็ได้กลับบ้าน

คุณปู่ที่มารับตรงเวลาพอดีก็ตกใจไม่น้อย

“เป็นอะไรไป เกิดเรื่องอะไรเหรอ?”

“เหนื่อยครับ”

“มีใครรังแกหรือเปล่า?”

ถึงแม้จะไม่ใช่เจตนาที่จะรังแก แต่สุดท้ายแล้วผมก็โดนล้อมอยู่ดี

“เด็กสมัยนี้ไม่เหมือนเด็กเลยนะครับ”

ผมพูดพลางถอนหายใจยาว ๆ แล้วคุณปู่ก็หัวเราะเสียงดัง

“ฮ่าฮ่าฮ่า! จะมีเด็กคนไหนที่ไม่เหมือนเด็กเท่าเราอีกล่ะ?”

“อย่าพูดเลยครับ พักเบรกก็ยังมานั่งคุยกันเรื่องอะไรนะ... การกระจายทรัพย์สินรึเปล่านะ”

“หืม?”

คุณปู่ทำตาโตอย่างตกใจ

“บอกว่าต้องลงทุนแบบกระจายความเสี่ยงครับ หุ้น ดอลลาร์ ทองคำ อสังหาริมทรัพย์ อะไรพวกนั้น”

ผมพูดเท่าที่จำคำศัพท์ได้ ถึงจะไม่รู้จริง ๆ ว่าหมายถึงอะไร

“ก็ถูกแล้วนะ เด็กคนนั้นเก่งมากเลย ฮุนนี่เอง วันหนึ่งก็ต้องเรียนรู้เรื่องพวกนั้นอยู่ดีแหละ”

“ผมแค่อยากวาดรูปอย่างเดียวเองครับ”

“หืม…”

คุณปู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดสิ่งที่ผมไม่คาดคิดมาก่อน

“จริง ๆ แล้วหัวหน้าทีมบังแทโฮก็พูดแบบนั้นเหมือนกัน บอกว่าควรให้ฮุนได้โฟกัสแค่กับการวาดรูป”

“ผมก็อยากแบบนั้นเหมือนกันครับ”

“เรื่องจัดการทรัพย์สิน เดี๋ยวปู่ฝากคนรู้จักจัดการให้ได้ แต่ปัญหาตอนนี้คือเรื่องผู้จัดการต่างหาก รู้ไหมว่าผู้จัดการทำอะไร?”

“หมายถึงเลขาหรือเปล่าครับ?”

ผมนึกถึงคนที่อยู่ข้าง ๆ อ็องรี มาร์โซ

เป็นคนที่คอยอยู่ด้วยกันตลอด ดูเหมือนจะคอยจัดการเรื่องต่าง ๆ แทนเขา อาจจะเป็นแบบนั้นล่ะมั้ง

“ถึงจะต่างกันนิดหน่อย แต่คิดแบบนั้นก็ได้มั้ง เวลาเธอออกรายการหรือมีคนจ้างงานหรือจัดนิทรรศการ ต้องมีคนช่วยจัดการเรื่องพวกนั้นแทน เธอจะได้มีสมาธิกับการวาดรูป ปู่เองก็อยากช่วยนะ แต่สู้คนที่ทำเป็นอาชีพคงไม่ได้หรอก”

จริงของคุณปู่

ตั้งแต่นิทรรศการเริ่มขึ้น ผมไม่เคยเห็นโทรศัพท์ของคุณปู่อยู่เงียบเลย

บางทีก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกันที่ทำให้เวลาทำงานของคุณปู่ต้องหายไป

ถ้ามีคนแบบนั้นมาช่วย ทั้งผมทั้งคุณปู่ก็คงจะสบายขึ้นเยอะ

“หาเลยครับ”

“ดีเลย งั้นเดี๋ยวปู่จะลองหาคนที่ไว้ใจได้ให้แล้วกัน”

“ให้คุณอาบังแทโฮจัดการให้ไม่ได้เหรอครับ?”

“หัวหน้าบังเหรอ?”

ผมพยักหน้า แล้วคุณปู่ก็หัวเราะออกมาเบา ๆ