“ใช่ เขาเป็นคนดีนะ แต่ก็มีงานประจำอยู่แล้วนี่ งานแค่ที่พิพิธภัณฑ์ก็ล้นมือแล้วล่ะ”

ภาพที่เขาดูแลการจัดนิทรรศการครั้งนี้น่าประทับใจมาก

ไม่ว่าที่ไหน นิทรรศการของผมก็ถูกพูดถึง ห้องจัดแสดงก็ถูกตกแต่งอย่างดีเพื่อให้ภาพวาดของผมสื่อสารได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เขามีสายตาในการมองศิลปะ และเราคุยกันรู้เรื่อง จะมีใครที่เหมาะไปกว่านี้อีกไหมนะ

กำลังคิดเรื่องนี้อยู่ ก็เดินทางมาถึงพิพิธภัณฑ์ศิลปะ WH แพอุมแล้ว

“เดี๋ยวปู่ไปจอดรถแล้วจะตามเข้าไปนะ”

“ครับ”

ผมลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในพิพิธภัณฑ์

เหมือนเช่นเคย กำลังมองดูผู้เข้าชม แล้วก็เห็นอ็องรี มาร์โซอยู่ที่เดิม

วันนี้เขาก็ยังคงไม่ขยับไปไหนจากหน้าภาพนั้น

เขามาที่นี่ทุกวันแบบไม่เคยขาด นั่นคงแปลว่าเขาชอบจริง ๆ ล่ะ

ถึงจะเป็นคนแปลก ๆ แต่การที่เขาทำแบบนี้ก็ทำให้รู้สึกขอบคุณ

“มาอีกแล้วเหรอครับ”

ผมค่อย ๆ เดินเข้าไปทัก

เขาหันมามองนิดหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปจ้องมองภาพเดิมอีกครั้ง

ไม่มีอะไรจะพูดกันแล้ว ผมกำลังจะเดินจากไป แต่เขาก็พูดขึ้นมา

“จริงไหม ที่ว่าถ้าขายไม่ออก ก็จะนำมาจัดแสดงที่นี่?”

เขายังคงมองภาพนั้นอยู่

“ครับ เราตกลงกันแบบนั้น”

“ทำไมล่ะ?”

“เป็นเงื่อนไขครับ”

ผมไม่จำเป็นต้องบอกเหตุผลโดยละเอียดว่าเป็นการสร้างรายได้จากผลงานที่ขายไม่ออก โดยใช้เงื่อนไขแบ่งสัดส่วนรายได้ให้เป็นประโยชน์กับผม

ในฐานะศิลปินมืออาชีพ เขาคงพอเดาได้

เขาหันหน้ามาหาผม

“ที่ว่าจะขยายเวลาจัดแสดงออกไป ก็จริงใช่ไหม?”

“ครับ”

แต่เดิมจัดแสดงแค่หนึ่งสัปดาห์ ตอนนี้จะเพิ่มอีกสัปดาห์

“……พอใจกับเรื่องแบบนี้เหรอ?”

“เรื่องอะไรครับ?”

“พอใจกับที่แบบนี้เหรอ”

ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเจอกันทีไรเขาถึงชอบหาเรื่อง

“แล้วที่นี่มันไม่ดีตรงไหนเหรอครับ?”

“ถ้าเป็นที่ปารีสหรือนิวยอร์ก คงเป็นที่รู้จักมากกว่านี้ตั้งสิบเท่า”

ผมตอบโต้ไม่ได้เลยทันที

เมื่อเทียบกับปารีสหรืออัมสเตอร์ดัมแล้ว โซลยังมีผู้ชมงานศิลปะน้อยกว่า

นิทรรศการของอ็องรี มาร์โซมีคนมาดูถึงวันละสามหมื่นคน

ถึงจะดีใจที่มีคนมาดูถึงหมื่นคนต่อวัน แต่ลึก ๆ แล้วก็อยากให้มีคนมาดูมากกว่านี้

อ็องรี มาร์โซพูดต่อด้วยท่าทางไม่พอใจ

“การสร้างผลงานเสร็จ มันยังไม่พอหรอก ศิลปินต้องรู้ด้วยว่าผลงานควรอยู่ที่ไหน”

ต่างจากภาพลักษณ์ที่ดูเป็นนักเลงปากเสีย ปรากฏว่าเขาจริงจังอยู่เหมือนกัน

‘ก็จริงนะ’

จากที่เคยพอใจแค่มีผู้ชมเพียงหนึ่งคน จนตอนนี้มีผู้ชมหมื่นคนก็ยังไม่พอใจ

พูดตามตรง อย่างที่อ็องรี มาร์โซว่าไว้ ผมก็อยากออกไปสู่โลกที่กว้างขึ้น

และเพื่อให้ทำได้อย่างสะดวก ก็ต้องหาผู้จัดการอย่างที่คุณปู่กับพี่แทโฮเคยบอกไว้

“ขอบคุณสำหรับคำพูดดี ๆ นะครับ”

“ฮึ”

อ็องรี มาร์โซทำเสียงจมูก แล้วก็ยื่นมือไปหาผู้ช่วยของเขา

“ฮุนอา”

เสียงของบังแทโฮ

ผมกำลังจะหันไปดูว่าเขาเรียกทำไม แต่แล้วอ็องรี มาร์โซก็สวมแว่นกันแดดแล้วพูดว่า

“นิวยอร์กจะมีเทศกาลศิลปะเร็ว ๆ นี้”

วิตนีย์เบียนนาเล่

จำได้ว่าเป็นหนึ่งใน 3 เทศกาลศิลปะที่ใหญ่ที่สุดในโลก

เป็นเทศกาลที่คิมจีอูเคยบอกผมไว้

“ถ้าเป็นภัณฑารักษ์ที่มีสมองล่ะก็…”

สายตาของอ็องรี มาร์โซจ้องไปที่บังแทโฮ

“เขาคงไม่จัดแสดงภาพนี้ในช่วงเวลาเดียวกับวิตนีย์เบียนนาเล่หรอก”

บังแทโฮกำหมัดแน่น ปากเม้มสนิท

“คุณพูดเกินไปแล้วนะครับ”

“คนที่เกินไปคือไอ้หมอนั่นต่างหาก”

อ็องรี มาร์โซจ้องบังแทโฮเขม็ง

“แค่เพื่อผลประโยชน์ของพิพิธภัณฑ์แห่งเดียว กลับพยายามกักเก็บผลงานระดับนี้ไว้คนเดียว ช่างเป็นภัณฑารักษ์ที่ซื่อสัตย์จริง ๆ”

เขาเดินเข้าไปหาบังแทโฮช้า ๆ

“ไม่ว่าคุณจะยื่นเงื่อนไขดีแค่ไหน หรือจะตกแต่งห้องจัดแสดงยังไง เรื่องนี้ก็ไม่มีวันสมเหตุสมผลหรอก”

“…….”

“ผลงานแต่ละชิ้น ย่อมมีที่ที่เหมาะสมกับมัน ‘ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง’ ไม่ควรอยู่ที่นี่”

บังแทโฮไม่ตอบอะไร เส้นเลือดที่ลำคอโป่งขึ้นด้วยความคับแค้น แต่เขาก็พยายามควบคุมอารมณ์

“เจ้าหนู”

อ็องรี มาร์โซหันหลังกลับ

“นายก็ไม่ควรอยู่ที่นี่เหมือนกัน”

ถึงท่าทีเขาจะเหมือนหาเรื่อง แต่ครั้งนี้เขาพูดถูก

แม้จะสามารถวาดภาพที่ไหนก็ได้ แต่ถ้าอยากให้ผลงานไปถึงผู้คนมากกว่านี้ ก็ต้องออกไปสู่เวทีที่ใหญ่กว่า

ตอนนี้ในใจผมเริ่มมีความทะเยอทะยาน

แค่มีคนซื้อภาพของผมคงไม่พออีกต่อไปแล้ว

ผมอยากให้ผู้คนมากมายได้สัมผัสร่วมกัน

“คุณบังแทโฮเป็นภัณฑารักษ์ที่สุดยอดนะครับ ไม่ว่าให้ใครดูแล นิทรรศการนี้ก็คงออกมาไม่ดีเท่านี้”

ผมสบตากับอ็องรี มาร์โซ

“แก”

“คราวหน้า…”

ผมพูดตัดบท และแสดงความตั้งใจให้ชัดเจน

“จะจัดนิทรรศการให้ดีกว่านี้ จะทำให้มีคนมาดูมากกว่านิทรรศการของคุณเลยครับ”

ผมหันไปถามบังแทโฮ

“ใช่ไหมครับ อาจารย์?”

...

บังแทโฮไม่สามารถตอบคำถามของโกฮุนได้ในทันที ว่าเขาจะสามารถจัดนิทรรศการที่ยิ่งใหญ่กว่าครั้งนี้ได้หรือไม่

เพราะในใจเขาเองก็อยากให้นิทรรศการที่ยิ่งใหญ่กว่าของอ็องรี มาร์โซเกิดขึ้นจริง จึงไม่สามารถตอบรับได้ง่าย ๆ

“ความสุขอันแสนหวาน” คือผลงานที่เขาได้ทุ่มสุดความสามารถในฐานะภัณฑารักษ์แห่งพิพิธภัณฑ์ WH แพอุม

เขาต้องโน้มน้าวฝ่ายบริหารซ้ำแล้วซ้ำอีกเพื่อให้นิทรรศการนี้ได้รับการประชาสัมพันธ์ทั้งในประเทศและต่างประเทศ

เขาทำดีที่สุดแล้ว

และนิทรรศการก็ประสบความสำเร็จอย่างมาก

ในความเป็นจริง มันกลายเป็นนิทรรศการเดี่ยวที่สร้างผลลัพธ์ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบ 10 ปีที่ผ่านมาในเกาหลีใต้

แต่เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าจะสามารถทำตามความคาดหวังของโกฮุนได้อีกหรือไม่

การจัดแสดงในต่างประเทศไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

พิพิธภัณฑ์ WH แพอุม เองก็เคยนำผลงานไปจัดแสดงในลอนดอน ปารีส และนิวยอร์กมาแล้ว

เพียงแต่ว่าผลลัพธ์ไม่ได้เป็นไปอย่างที่โกฮุนหวังไว้เท่านั้น

เขาเคยคิดว่าผลงานของโกฮุนอาจจะได้รับการยอมรับในต่างประเทศ

แต่ก็มาพร้อมข้อจำกัด

เพราะโกฮุนอยู่ภายใต้สังกัดของพิพิธภัณฑ์ WH แพอุม

เขาไม่มีอำนาจตัดสินใจ หากไม่ได้รับอนุญาตจากพิพิธภัณฑ์ เขาไม่สามารถทำอะไรได้ และไม่สามารถรุกตลาดต่างประเทศอย่างเต็มที่

‘ฮุนอา’

เขาควรจะพูดออกไป

ควรจะบอกว่าเขาไม่มีความสามารถขนาดนั้น

ควรจะบอกให้โกฮุนไปหาผู้จัดการที่สามารถช่วยผลักดันศักยภาพของเขาให้ถึงที่สุด

นั่นคือหนทางที่ดีที่สุดเพื่อโกฮุน

มันควรจะเป็นแบบนั้น

แต่บังแทโฮไม่อยากยอมรับสถานการณ์เช่นนี้

เขารู้สึกเจ็บใจ

ไม่ใช่เพราะคำพูดเสียดแทงของอ็องรี มาร์โซ

ไม่ใช่เพราะน้ำเสียงและท่าทีที่ก้าวร้าวหยาบคายของเขา

แต่เพราะบังแทโฮเองก็เคยคิดเหมือนกันกับอ็องรีตลอดช่วงเวลาที่จัดนิทรรศการนี้

เขาเริ่มเสียใจที่เคยเสนอข้อตกลงสัญญาเช่าหนึ่งปีเพื่อให้ได้สัดส่วนผลตอบแทนที่ดีขึ้น

สิ่งนั้นอาจกลายเป็นพันธนาการของโกฮุน

บุคคลสำคัญจากทั่วโลกทยอยกันมาเยี่ยมชม

ข่าวก็ถูกเผยแพร่ผ่านสื่อต่าง ๆ จนกลายเป็นกระแส ที่ทำให้จำนวนผู้เข้าชมเพิ่มขึ้น

วัฏจักรที่ดีเช่นนี้ไม่สามารถวัดได้แค่ตัวเงิน แต่เป็นประโยชน์มหาศาลที่พิพิธภัณฑ์ WH แพอุมได้รับ

แต่เมื่อคิดว่าผลงานของโกฮุนต้องถูกจำกัดให้อยู่แค่ที่นี่ ในฐานะคนที่รักศิลปะ เขาก็รู้สึกเจ็บปวดใจ

แม้จะสามารถรวบรวมผลงานของโกฮุนไปจัดแสดงในต่างประเทศได้

แต่ความคาดหวังที่จะได้รับการสนับสนุนจากพิพิธภัณฑ์ WH แพอุม ซึ่งมีท่าทีลังเลในการขยายไปต่างประเทศนั้น ก็มีข้อจำกัด

เพราะพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ดำเนินงานด้วยเงินทุนจากกลุ่ม WH อย่างเต็มที่ คณะผู้บริหารจึงไม่กล้าเสี่ยงเพื่อผลกำไร แต่พยายามลดความสูญเสียแทน

ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ จึงยากที่จะบุกเบิกตลาดต่างประเทศอย่างจริงจัง

‘เขาพูดถูกจริง ๆ’

บังแทโฮยอมรับว่าอ็องรี มาร์โซ พูดถูก

ถ้าผลงานนี้ได้แสดงในวิตนีย์เบียนนาเล่จะเป็นอย่างไรนะ

หรือหากจัดแสดงในเมืองอย่างนิวยอร์กหรือปารีส ที่มีผู้คนหลงใหลในศิลปะล่ะ?

บางที...อาจมีผู้เข้าชมมากกว่าหนึ่งหมื่นคนต่อวันก็ได้

แค่จินตนาการถึงสถานการณ์เช่นนั้น หัวใจของภัณฑารักษ์อย่างเขาก็เต้นแรงขึ้นมา

ห้องจัดแสดงที่เขาตั้งใจสร้างขึ้นด้วยความตั้งใจ จะได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของศิลปะที่เข้าถึงผู้ชม

และหากสามารถนำผลงานชิ้นเอกไปสู่ผู้ชมจำนวนมากได้

ถ้าสามารถถ่ายทอดความประทับใจที่เขาได้รับไปสู่ผู้คนได้

นั่นคงไม่มีอะไรมีคุณค่ามากไปกว่านั้นอีกแล้ว

“ใช่แล้ว”

บังแทโฮตอบพลางกำหมัดแน่น

“เชื่อใจลุงได้เลย”

คำตอบที่น่าเชื่อถือทำให้โกฮุนยิ้มออกมา

อ็องรี มาร์โซที่เห็นภาพนั้นก็พ่นลมหายใจใส่จมูกอย่างไม่สบอารมณ์

แม้ในเกาหลีใต้ บังแทโฮจะได้รับการยอมรับพอสมควร แต่บนเวทีโลก เขาก็แทบจะเป็นคนโนเนม

แม้ว่า “ความสุขอันแสนหวาน” จะมีองค์ประกอบและแผนงานที่ไม่เลวเลย

แต่ในโลกศิลปะที่ขับเคลื่อนด้วย “ชื่อเสียง” เป็นหลัก เขายังสงสัยอยู่ว่าบังแทโฮจะช่วยโกฮุนได้มากแค่ไหน

อ็องรี มาร์โซจึงเตือนโกฮุน

“จงซื่อสัตย์กับตัวเอง”

โกฮุนไม่หลบสายตาเขา

“ถ้าจะให้ภาพได้ไปอยู่ในที่ที่ควรอยู่ นายก็ต้องแย่งชิงมาให้ได้ เพราะเมื่อภาพไปอยู่ที่ที่เหมาะสม นายก็จะได้ไปอยู่ในที่ของนายด้วยเหมือนกัน”

อ็องรี มาร์โซหวังให้โกฮุนได้ขึ้นไปยืนอยู่บนเวทีเดียวกันกับเขา

เขาไม่ต้องการให้ศิลปินผู้เปี่ยมพรสวรรค์ที่ตนยอมรับ ต้องถูกวิจารณ์จากนักวิจารณ์ไร้หัวใจ หรือถูกกลืนหายไปในตลาดแคบ ๆ

เขาอยากให้โกฮุนได้รับการประเมินอย่างยุติธรรม จากผู้ที่เสพงานศิลป์ด้วยหัวใจ

และเมื่อถึงวันนั้น

ประวัติศาสตร์จะประเมินทั้งอ็องรี มาร์โซ และโกฮุนอย่างเป็นธรรม

จนกว่าจะถึงวันนั้น

เขาจะไม่ยอมแพ้ และจะวาดภาพต่อไปอย่างเต็มที่

“ครับ”

โกฮุนยื่นมือออกไป

แม้คำพูดของอีกฝ่ายจะหยาบกระด้าง แต่เมื่อเข้าใจเจตนาแล้ว มือที่ยื่นออกไปจึงเป็นสัญลักษณ์แห่งการคืนดี

“……”

อ็องรี มาร์โซมองมือของโกฮุนที่ยื่นมาอย่างพิจารณา

เขาไม่อยากจับมันเท่าไรนัก

นอกจากมิเชล พลาตินีแล้ว ยังไม่เคยมีใครแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจกับพฤติกรรมของเขา

ส่วนใหญ่ถึงแม้จะด่าเขาในใจ แต่ก็ยิ้มอย่างประจบประแจง

โกฮุนกลับพูดจาตรงไปตรงมา แถมยังดูเหมือนเข้าใจเขาอีกต่างหาก เป็นสิ่งที่แปลกใหม่สำหรับอ็องรี มาร์โซ

เขายังไม่รู้เลยว่าควรปฏิบัติกับโกฮุนอย่างไรดี

แปะ—

อ็องรี มาร์โซเพียงตบฝ่ามือของโกฮุนเบา ๆ แทนการจับมือ

“คอยดูละกัน”

แล้วเขาก็เดินออกจากห้องจัดแสดง

‘ชิ’

คนที่มาทำลายศักดิ์ศรีของเขา กลับเป็นคนวาดภาพที่เขารักมากที่สุด ช่างย้อนแย้ง

อ็องรี มาร์โซนวดสันจมูกเพื่อปรับอารมณ์ที่ซับซ้อน ซึ่งแม้แต่เขาเองก็ยังจัดการไม่ได้

“คุณจะถูกเกลียดเอานะครับ”

ปิแอร์ มาร์โลเดินเข้ามาใกล้เขา

อ็องรี มาร์โซหันไปมองเขาก่อนถอนหายใจ

“ไม่เป็นไรหรอก”

อ็องรี มาร์โซไม่ได้ต้องการให้โกฮุนชื่นชมหรือรู้สึกดีกับเขา

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอัจฉริยะเด็กคนนั้น ไม่ใช่สิ่งสำคัญสำหรับเขา

ขอแค่โกฮุนยังคงสร้างผลงานต่อไป ขอแค่เขาได้เห็นภาพวาดของเด็กคนนั้น ก็พอแล้ว

ปิแอร์ มาร์โลลูบเคราพลางยิ้ม

“เจ้าหนูแวนโก๊ะนั่นบอกว่า…”

อ็องรีหันหน้าไป

“เขายังสามารถเติบโตได้อีก”

“……ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วล่ะ”

เพิ่งอายุครบ 9 ขวบเท่านั้น

เมื่อคิดว่าเด็กคนนี้ในวัยเพียงเท่านี้ยังสามารถวาดผลงานในระดับเดียวกับปัจจุบันได้ อ็องรี มาร์โซก็อดจินตนาการไม่ได้ว่าในอนาคตเขาจะสร้างสรรค์ภาพแบบไหนออกมา

เขาจะสามารถแซงหน้าได้ไหม?

หรือแม้แต่จะตามเขาทันหรือเปล่า?

ความคิดเหล่านี้แหละ ที่กระทบกับศักดิ์ศรีของอ็องรี มาร์โซในฐานะศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ และนั่นคือเหตุผลที่เขาไม่อาจแสดงความเป็นมิตรกับโกฮุนได้ง่าย ๆ

ขณะนั้น ปิแอร์ มาร์โลก็พูดขึ้นมาอีก

“เจ้าหนูแวนโก๊ะคนนั้นมีความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม แต่ก็รีบร้อนอยู่ไม่น้อย”

คำว่า “รีบร้อน” ทำให้มาร์โซรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

เขาขมวดคิ้ว แล้วปิแอร์ก็ยิ้มละมุนพูดต่อ

“เขาบอกว่าตัวเองยังห่างชั้นจากท่านโกซูยอล ผู้เป็นปู่, จากศิลปินจางมีแร และจากอ็องรี มาร์โซอย่างมาก”

คิ้วของอ็องรี มาร์โซกระตุก

ปิแอร์ มาร์โลมองอัจฉริยะผู้หยิ่งทะนงด้วยความเพลิดเพลิน แล้วพูดอย่างอารมณ์ดี

“ตอนนี้อัจฉริยะสองคนกลายเป็นคู่แข่งกันแล้ว ดูท่าผมจะได้ทำกรอบรูปเพิ่มอีกมากแน่ ๆ รอชมเลยครับ”

กับคำพูดของปิแอร์ มาร์โล ที่ไม่ใช่ทั้งการล้อเล่นและไม่ใช่คำโกหก

อ็องรี มาร์โซก็ได้แต่กัดฟันแน่น