โทมัส อาเธอร์มองโกซูยอลที่พยายามควบคุมจิตใจขณะหลับตาด้วยความสงสาร

เขาเพียงไม่อาจเอ่ยคำปลอบโยนอย่างลวก ๆ ได้ จึงยังไม่กล้าพูดอะไรออกมา

โกซูยอลหายใจเข้าลึก ๆ และผ่อนลมหายใจออกมาอยู่สักพัก

“ขอโทษนะครับ บอกว่ามีอสังหาริมทรัพย์ใช่ไหม”

“ครับ มีบ้านพักที่โกแบล็ง เขตปารีสหนึ่งหลัง อพาร์ตเมนต์ที่นิวมอลเดน ลอนดอนหนึ่งแห่ง และที่นี่อีกหนึ่ง รวมทั้งหมดสามแห่งครับ”

โกซูยอลพยักหน้า

ทั้งโกแบล็งและนิวมอลเดนต่างก็เป็นย่านที่ชาวเกาหลีอาศัยอยู่รวมกัน จึงน่าจะใช้ชีวิตได้สะดวกพอสมควร

เนื่องจากลูกสะใภ้อีซูจินเคยติดต่อมาบ้าง จึงพอจำได้จากรูปถ่าย

“ตอนนี้ยกเว้นที่นี่แล้ว ทั้งหมดปล่อยเช่าอยู่ครับ นี่คือเอกสารที่เกี่ยวข้องครับ”

โกซูยอลรับเอกสารที่โทมัส อาเธอร์ส่งให้

หากปล่อยเช่าอยู่ ก็คงไม่มีภาระที่ต้องจัดการมากนัก

“ถ้าไม่มีเรื่องพิเศษอะไร อยากให้ช่วยดูแลต่อไปครับ”

“ครับ แล้วก็…”

โทมัส อาเธอร์ยื่นสำเนารายการเดินบัญชีของโกแฮซองและอีซูจิน พร้อมกับเอกสารที่จัดทำไว้

สินทรัพย์ของโกแฮซองที่โทมัส อาเธอร์จัดทำไว้นั้น มีจำนวน 72,000 ดอลลาร์สหรัฐ และยังมีรถยนต์ 2 คัน กับผลงานศิลปะอีกจำนวนหนึ่ง

ส่วนอีซูจิน มีหุ้น พันธบัตร และเงินสดรวมกันเป็นมูลค่า 8.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และรถยนต์ 1 คัน

ตัวเลขที่ไม่คาดคิด ทำให้โกซูยอลตรวจสอบตัวเลขอีกครั้ง

แม้บ้านที่เบอร์แบงก์ วิลล่าที่ปารีส และอพาร์ตเมนต์ที่ลอนดอนเพียงอย่างเดียวก็ไม่น้อยแล้ว แต่ก็ไม่คิดว่าทรัพย์สินที่เป็นสภาพคล่องจะมากขนาดนี้

“มากขนาดนี้เชียวหรือครับ?”

เขารู้ว่าลูกชายและลูกสะใภ้ได้รับการยอมรับในระดับสากล แต่ก็ยังถือว่าเป็นเพียงพนักงานของแม็กซ์สตูดิโอ

แม้จะได้รับโบนัสก็ตาม ก็ยังเป็นจำนวนที่คาดไม่ถึง

“เป็นเพราะรายได้ค่าลิขสิทธิ์จากภาพยนตร์ Trinity War และ Endphase ทำให้สินทรัพย์เพิ่มขึ้นมากครับ”

เมื่อโทมัส อาเธอร์อธิบาย โกซูยอลก็พยักหน้ารับอย่างเงียบ ๆ

ในช่วงปี 2010 ภาพยนตร์ Savers ที่ผลิตโดยแม็กซ์สตูดิโอได้สร้างสถิติบ็อกซ์ออฟฟิศทั่วโลกไว้ที่ 2.8 พันล้านดอลลาร์

“และก็…”

โทมัส อาเธอร์หยิบภาพถ่ายสองใบออกมาวางตรงหน้าโกซูยอล

“นี่คุณได้มายังไงครับ”

ภาพถ่ายสองใบคือผลงานที่โกซูยอลเผยแพร่ในช่วงที่เขากำลังทำงานอย่างแข็งขัน ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้เห็นมา 30 ปีแล้ว ได้แก่ <ต้นสน 3> และ <ต้นสน 6>

“แฮซองเป็นคนสะสมไว้ครับ”

โทมัส อาเธอร์อธิบายสถานการณ์โดยอ้างคำพูดของโกแฮซอง

“เขาบ่นเสมอว่าหายากและราคาไม่ธรรมดา ไม่รู้เมื่อไรจะรวบรวมครบแล้วจัดนิทรรศการได้”

โกซูยอลถอนหายใจเมื่อเห็นความแตกต่างของทรัพย์สินระหว่างลูกชายและลูกสะใภ้ ที่แม้จะทำงานในตำแหน่งและสถานที่เดียวกัน ก็มีสินทรัพย์แตกต่างกันมาก

“...เจ้าบื้อ”

ทั้งที่ทะเลาะกันรุนแรงราวกับว่าจะไม่เจอกันอีกแล้ว

แต่ลูกชายที่เคยสัญญาจะจัดนิทรรศการให้พ่อ กลับซื้อภาพทีละใบซึ่งต้องใช้เงินหลายสิบล้านวอน

ความโง่ของลูกชายทำให้เขารู้สึกเวทนาอย่างสุดจะกล่าว

โกซูยอลที่เคยหวังเพียงโทรศัพท์สักสายจากลูกชาย ก็ตระหนักได้ในที่สุดว่าตนเองก็ไม่ต่างจากลูกเลย และถอนหายใจเฮือกใหญ่

‘พ่อกับลูกนี่มันจะโง่ไปถึงไหนกันนะ’

โกซูยอลตำหนิตัวเองที่ลังเลอยู่หลายครั้งขณะมองเบอร์โทรศัพท์ของลูกชาย

ก็แค่เรื่องศักดิ์ศรีเท่านั้นเอง

“ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วครับ ตอนนี้แค่ให้ฮุนอาเซ็นชื่อกับจัดการเรื่องภาษีก็จะสามารถดำเนินการได้โดยไม่มีปัญหา”

โกซูยอลที่อยู่ในภวังค์ก็พยักหน้ารับกับคำพูดของโทมัส อาเธอร์

จำเป็นต้องดำเนินขั้นตอนมรดก และตัดสินใจว่าจะจัดการกับข้าวของในบ้านนี้อย่างไร

“ฮุนอา”

โกซูยอลเรียกหลานชาย

เมื่อไม่มีเสียงตอบ เขาจึงเรียกอีกครั้งแต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

“ฮุนอา อยู่ไหน?”

โกซูยอลลุกขึ้นตามหาหลานชาย

เมื่อมองไปรอบ ๆ ชั้นล่างแล้วก็ชะโงกหน้ามองออกไปยังสวน

เขาคิดว่าบางทีหลานชายที่หลงใหลแมลงอาจจะกำลังจับแมลงแปลก ๆ อยู่อีกก็ได้

โทมัส อาเธอร์ที่เดินชมบ้านด้วยกันเข้ามาหาโกซูยอล

“ถ้าไม่มีที่ชั้นล่าง ก็คงอยู่ข้างบนครับ”

โกซูยอลพยักหน้าแล้วมุ่งหน้าไปยังบันได

บนผนังตรงทางขึ้นบันได มีรอยขีดที่บ่งบอกว่าโกฮุนตัวสูงขึ้นแค่ไหน

ทั่วทั้งบ้านยังคงมีร่องรอยของลูกชาย ลูกสะใภ้ และหลานชายอยู่ทั่วไป

เมื่อโกซูยอลก้าวขึ้นบันไดไปหนึ่งขั้น สองขั้น เขาก็เรียกชื่อโกฮุนอีกครั้ง แล้วก็ถึงกับตกใจ

หลานชายล้มอยู่บนบันได

“ฮุนอา? ฮุนอา!”

โกซูยอลรีบวิ่งไปหาโกฮุนอย่างร้อนรน ตรวจดูอาการของหลานชาย เรียกและเขย่าก็ไม่มีการตอบสนองใด ๆ

หัวใจที่เคยตื่นตกใจกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ก็พลันหวาดผวาอีกครั้ง

“อาเธอร์! อาเธอร์!”

โกซูยอลเรียกโทมัส อาเธอร์ด้วยความตื่นตระหนก

เมื่อโทมัสได้ยินเสียงผิดปกติก็รีบวิ่งขึ้นมา และทันทีที่เห็นโกฮุน เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

“ฮุนอา! ตั้งสติหน่อย! ฮุนอา!”

...

ฉับพลัน ผมรู้สึกตัวขึ้นมา

เสียงร้องไห้ของธีโอดูห่างไกลออกไป และคิดว่าทุกอย่างได้จบลงแล้ว

แต่ไม่รู้เพราะอะไร สติกลับฟื้นคืนมา

ผมลืมตาไม่ได้ รู้สึกราวกับอยู่ในน้ำอุ่น

เมื่อพยายามขยับตัวสุดแรง ก็พบว่าถูกล้อมรอบไว้ทุกด้าน

แน่นอน

นี่คือผลจากความผิดที่ไม่มีวันได้รับการอภัย

ถ้าการลงโทษคือการต้องใช้ชีวิตในพื้นที่แคบที่ไม่สามารถลืมตาหรือหายใจได้อย่างเต็มที่ เช่นนี้ก็คงจะเรียกว่าเป็นการลงโทษได้เช่นกัน

‘ขยับแล้ว’

‘จริงเหรอ?’

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน

เสียงของชายหญิงสองคนดังขึ้น

เป็นภาษาที่ไม่ใช่ฝรั่งเศส อังกฤษ หรือแม้แต่ละติน เป็นภาษาที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต

แม้จะไม่เข้าใจ แต่เป็นน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นและความสุข

‘พิงกู จะทำให้แม่เหนื่อยตั้งแต่ตอนนี้เลยเหรอลูก?’

ที่นี่ไม่ใช่นรกที่ลงทัณฑ์ด้วยความโดดเดี่ยวหรอกหรือ

แม้จะฟังไม่เข้าใจ แต่ก็เริ่มเฝ้ารอเสียงอันอ่อนโยนที่ได้ยินเป็นบางครั้ง

วันเวลาผ่านไปโดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากขดตัวอยู่ และขยับมือเท้าได้อย่างจำกัดเท่านั้น

แล้วในจังหวะหนึ่ง เสียงอ่อนโยนก็ค่อย ๆ เริ่มส่งเสียงครวญคราง

เป็นแบบนี้เองหรือ อย่างที่คิดไว้แล้ว

ไม่มีทางปล่อยให้ผมได้พักผ่อนอย่างสงบแน่นอน

‘อือก… อ๊าาาาา…’

‘ใกล้แล้ว หายใจยาว ๆ ฮู่~ ฮู่~’

‘อ๊าาาาาาา!’

เสียงที่เต็มไปด้วยความรักกำลังส่งเสียงครวญครางและกรีดร้อง

หญิงสาวผู้ที่ผมรอคอยให้พูดกับผมกลับต้องทนทุกข์ ผมเองก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ

หรือว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น

อะไรกันแน่ที่กำลังทำให้เธอทรมานถึงเพียงนี้

เสียงกรีดร้องที่เหมือนฉีกอกฉีกใจยังคงดำเนินต่อไปไม่สิ้นสุด

แล้วเรือนจำอันอบอุ่นเล็ก ๆ นี้ก็เริ่มบีบรัดร่างกายของผม

ทรมานเหลือเกิน

เสียงกรีดร้องเจ็บปวดของเธอพร้อมกับความรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกบดขยี้

นี่คือบทลงโทษของบาปที่ไม่มีวันชำระได้

ไม่มีความเสียใจ

เพราะมันไม่มีทางเลือกอื่นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

หากแม้จะมีชีวิตอยู่ต่อไป แต่ไม่สามารถวาดรูปได้ ชีวิตนั้นจะมีความหมายอะไร

ถ้าต้องเป็นภาระให้กับน้องชายที่ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ แล้วแค่หายใจอยู่เฉย ๆ นั่นก็ไม่ต่างอะไรกับซากศพ

ไม่สิ อาจจะแย่ยิ่งกว่าผู้ล่วงลับ

ยิ่งกว่านั้นอีก

แม้จะต้องชดใช้ความผิดจากการเลือกจบชีวิตของตัวเอง แต่นี่แหละคือสิ่งที่ถูกต้อง

‘อ๊าาาาาาา!’

ในจังหวะที่เสียงกรีดร้องและความเจ็บปวดของผู้หญิงพุ่งถึงขีดสุด

ทั้งความเจ็บปวดและเสียงกรีดร้องก็หายไป ความรู้สึกทั่วทั้งร่างตื่นขึ้นมา

แม้จะยังไม่สามารถลืมตาได้ แต่เสียงที่ได้ยินจากระยะไกลเมื่อครู่นั้น เสียงที่กรีดร้องไม่หยุด กลับกระซิบอยู่ข้างหู

“ลูกของแม่ ลูกของแม่”

ถ้าหากที่นี่คือขุมนรกจริง ๆ ล่ะก็

มันจะอบอุ่นได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ

แค่เสียงกระซิบคำพูดที่ไม่รู้ความหมายข้างหู ก็สามารถทำให้หัวใจพองโตได้ขนาดนี้เลยหรือ

“แม่รักลูกนะ”

นั่นคือการช่วยชีวิต

จะลืมได้อย่างไรกัน

ช่วงเวลาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรักเหล่านั้น

ช่วงเวลาที่มีความสุข

สายตาที่อบอุ่นกว่าดวงอาทิตย์ และเสียงอ่อนโยนที่มอบชีวิตใหม่ให้แก่ผม

จะลืมช่วงเวลาที่ได้จับมือเดินเคียงข้างกันไปได้อย่างไรกัน

เพราะทำบาปที่ไม่อาจได้รับการให้อภัย เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ผมจึงเชื่อว่าได้ตกสู่นรกโดยไม่ต้องสงสัย

คนที่ทำให้ผมรู้ว่าผมเองก็สามารถได้รับความรักได้เช่นกัน พวกท่านเหล่านั้น…

ทำไม

ทำไม

ทำไม

ถึงได้ลืมท่านทั้งสองไปได้ ถึงได้ใช้ชีวิตราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หน้าด้านเช่นนั้น

ราวกับว่าไม่มีอะไรเลยเกิดขึ้นมาก่อน

ทั้งที่รักมากถึงเพียงนี้

ทั้งที่เจ็บปวดขนาดนี้

แค่คิดถึงใบหน้าของท่านทั้งสอง น้ำตาก็เอ่อคลอแล้ว ทำไมกัน

ทำไม

“ฮุนอา!”

เป็นเสียงของคุณปู่

คุณปู่กำลังเรียกผมอย่างร้อนรน เหมือนตอนที่ตามหาผมในโรงพยาบาล

คุณปู่จะรู้ไหม

ว่าผมชอบท่านมากตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบ

ว่าพ่อของผมเคารพท่านมากยิ่งกว่าผู้ใด

ว่าคุณแม่ซึ่งไม่มีพ่อแม่ของตัวเอง คิดว่าท่านเป็นเหมือนพ่อแท้ ๆ

“ไม่พบความผิดปกติอะไรเลยเหรอ?”

คุณปู่พูดด้วยน้ำเสียงตื่นตกใจ ไล่ถามหมอ

บอกว่าไม่มีอะไรผิดปกติ แล้วทำไมถึงยังไม่ลุกขึ้นมา

ดูเหมือนจะทำให้ท่านเป็นห่วงอีกแล้ว

ผมต้องลุกขึ้น

ต้องรีบลุกขึ้นไปหาพ่อกับแม่พร้อมกับคุณปู่

ทั้งสองคงกำลังรออยู่ใต้ดินที่ชื้นและเย็น ผมต้องไปหาเพื่อบอกว่าผมยังมีชีวิตอยู่ดี บอกว่ารู้สึกเสียใจมากที่ยังมีชีวิตอยู่ บอกว่าขอโทษที่ลืมพวกท่านไป…

เจ็บเกินไป

เจ็บที่หน้าอกเกินไปจนไม่สามารถลุกขึ้นมาได้

แม้จะได้พบกับสิ่งที่มีค่ามากเหลือเกิน แต่พอคิดว่าจะไม่สามารถพบหรือสัมผัสพวกท่านได้อีก หัวใจก็ราวกับถูกบดขยี้

คุณปู่ทนต่อความเจ็บปวดนี้มาได้อย่างไรกัน

“ถ้าไม่เป็นอะไร แล้วจู่ ๆ จะเป็นลมไปแบบนี้ได้ยังไงล่ะ!”

ไม่ใช่คุณปู่แบบที่เคยเป็น

ใช่แล้ว บางทีท่านคงอดทนเพราะผม ทั้งในตอนนั้นและตอนนี้ เพราะผมยังอยู่ ท่านจึงทำเป็นว่าไม่เป็นอะไร

เหมือนกับที่ผมเป็นห่วงคุณปู่ตอนนี้ ท่านเองก็คงเป็นห่วงผมเช่นกัน

ผมที่ไม่สามารถจำอะไรได้เลย ท่านคงแบกรับบาดแผลและความเศร้าอันลึกซึ้งไว้เพียงลำพัง เพื่อไม่ให้ผมเศร้าใจ

จะอยู่เฉย ๆ แบบนี้ไม่ได้

แม้เพื่อพ่อและแม่เอง ก็ไม่อาจมัวแต่เศร้าเสียใจได้ ต้องตั้งสติแล้วลุกขึ้นไปปลอบคุณปู่ และค่อยปล่อยให้ความเศร้าไหลผ่านหลังจากนั้นอย่างเต็มที่

คุณปู่ลูบแก้มผมเบา ๆ

น้ำตาที่หยดแหมะ ๆ เหมือนกำลังบอกให้ผมลุกขึ้น

“คุณปู่ครับ”

เพราะไม่มีแรงในร่างกาย ผมจึงเรียกคุณปู่ทั้งที่ยังหลับตาอยู่

มือที่โอบใบหน้าไว้สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่ทั้งสองมือจะโอบหน้าผมไว้แน่น

“ได้สติแล้วเหรอ หืม?”

“ครับ”

เมื่อได้ยินเสียงคุณปู่ที่ร้อนรน หัวใจกลับสงบนิ่งขึ้นมานิดหนึ่ง

จะเริ่มพูดยังไงดี

คงต้องพูดอย่างตรงไปตรงมา ไม่เติมไม่ลด ถึงจะดีที่สุด

“พ่อครับ ผมไม่เคยเกลียดคุณปู่เลยครับ”

พอลืมตาขึ้นช้า ๆ ก็เห็นดวงตาของคุณปู่สั่นไหวอย่างรุนแรง รอยย่นระหว่างคิ้วลึกมาก

“ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทุกวันแล้วลังเลครับ คงอยากโทรหาคุณปู่มาก ๆ เลย”

“ฮุนอา……”

ผมผ่อนลมหายใจยาว

“แม่เล่าเรื่องคุณปู่ให้ฟังเยอะเลยครับ บอกว่าท่านเป็นคนดีมาก ๆ ถ้าได้ไปเกาหลีจะพาไปเล่นกับคุณปู่ บอกว่าท่านจะต้องเอ็นดูผมมากแน่ ๆ”

คุณปู่พยักหน้าแล้วดึงผมมากอดแน่น

“ผมเองก็คิดถึงคุณปู่มากเหมือนกันครับ”

ร่างของคุณปู่สั่นไหว

ไหล่ของท่านเปียกชื้น และเพราะกลัวว่าจะร้องไห้ออกมา ผมจึงซุกตัวลงในอ้อมกอดของคุณปู่