ผู้กำกับกลัวจริงๆ ว่าอาจารย์หวงจะทำอะไรเกินเลย จึงจับตัวไว้แน่น ไม่ยอมให้ไปไหนทั้งนั้น

ขณะเดียวกัน ทีมรายการบ้านเห็ดก็พากันมายืนหน้ากล้อง คอยเฝ้าดูหลี่ชางเฟิงกับอู๋เชียนที่กำลังเพ้อคลั่งอยู่ เพื่อป้องกันไม่ให้ทั้งคู่มีอาการหนักขึ้นกว่าเดิม

เสียงโทรศัพท์ดังระรัวต่อเนื่องหลายครั้ง ผู้กำกับถึงขั้นลืมไปว่ามีกล้องอยู่ กดรับสายทันที

“ไอ้บ้า รีบช่วยฉันตามหาสามีหน่อยสิ!” เสียงผู้หญิงตะโกนลั่นจากปลายสาย

ผู้กำกับงงเป็นไก่ตาแตก: “เอ่อ พี่ครับ คุณเป็นใครนะ? ถ้าจะหาสามี ไปข้างๆ รายการ If You Are the One เถอะครับ ที่นี่ไม่ได้มีบริการแบบนั้นนะ”

“พะ…พี่? ฉันซุนลี่!”

ผู้กำกับตบต้นขาฉาดหนึ่ง เพิ่งนึกได้ว่าเฉาเกอยังอยู่ในป่าไม่มีใครดูแล รีบพูดรัวๆ ว่า “โอย พี่ลี่ ตอนนี้สถานการณ์มันโกลาหลมากจริงๆ ผมเผลอจนจำเสียงพี่ไม่ได้เลย ขอโทษๆ เดี๋ยวผมจะเพิ่มคนไปช่วยตามหาสามีพี่เดี๋ยวนี้!”

ซุนลี่เงียบเป็นพักใหญ่

ฟังแล้วทำไมมันขัดหูชะมัด?

แม้สามีตัวแสบจะทำให้เธอเสียหน้าเละเทะบนอินเทอร์เน็ต แต่พอนึกว่าเติ้งเฉาทำตัวชวนงงเพราะกินเห็ดพิษจนเกิดภาพหลอน แถมยังแก้ผ้าวิ่งเข้าป่าตัวเปียกแฉะ ซุนลี่ก็แยกแยะได้ว่าอะไรสำคัญกว่า จึงเร่งผู้กำกับให้รีบไปตามหาสามีก่อน

ผู้กำกับเองก็อยากมากที่จะเพิ่มคนเข้าป่าช่วยตามหาตัว แต่ซวยนัก อู๋เชียนกับหลี่ชางเฟิงดันอาการกำเริบขึ้นมาอีกอย่างไม่คาดคิด…

ทีมรายการมีคนอยู่แค่นี้ เขาไม่มีปัญญาจะแบ่งคนไปช่วย เลยจำใจปล่อยให้เด็กๆ คุมสถานการณ์วุ่นวายนั่นต่อไป ส่วนตัวเองรีบไปที่คอกหมูช่วยสอง PD หนุ่มออกมาก่อน จากนั้นทิ้งชือชือไว้ในลาน ให้ไปร่วมเพ้อกับอีกสองไอดอล แล้วก็พาสอง PD หนุ่มถือไฟฉาย วิ่งโร่พุ่งเข้าป่าไปทันที

“เฉาเกอ! กลับมา…”

“เฉาเกอ! กลับมา…”

“เฉาเกอ! รีบกลับมาเถอะ…”

ซุนลี่ที่อยู่หลังหน้าจอฟังแล้วเส้นเลือดขึ้นหน้า หันไปมองผู้ช่วยส่วนตัว: “พวกเขานี่กำลังเรียกวิญญาณกันรึไง?”

“พี่ อย่าไปสนว่าตะโกนยังไงเลย ตอนนี้ฟ้าก็มืด ป่าก็มืดมิด อุณหภูมิก็ต่ำ ถ้าเฉาเกอโชคดี อาจเดินวนอยู่ใกล้ๆ อย่างมากก็แค่หนาวสั่น แต่ถ้าโชคไม่ดีล่ะก็ ไม่แน่ว่าจะเจอพวกสัตว์ดุร้าย หรือไม่ก็พลัดตกหลุมตกบ่อที่ไหนเข้า…”

ผู้ช่วยทำหน้าเป็นกังวล

พอได้ยินแบบนั้น ซุนลี่ก็ลนลานทันที ยกมือพนม ภาวนาอย่างเคร่งครัด: “ขอให้สวรรค์คุ้มครอง สามีฉันอย่าเป็นอะไรไปเลยนะ!”

……

ในเวลาเดียวกัน

คอมเมนต์กระสุนในห้องไลฟ์สดกีวีก็พุ่งรัวไม่หยุดสักวินาที

[บ้านเห็ดตอนนี้บอกได้คำเดียวว่า ขุนศึกโผล่มาเพียบ วีรชนรวมพล!]

[ใฝ่ฝันเวทีใหญ่ มีงานก็มา!]

[ไปวาไรตี้โชว์อื่นคือไปหาเงิน มาออกรายการบ้านเห็ด ค่าตัวยังไม่พอค่าล้างกระเพาะเลย!]

[ล้างกระเพาะยังเรื่องเล็ก ชื่อเสียงนี่สิเรื่องใหญ่ ไอดอลตัวท็อปถ้ากินไส้ใหญ่เก้าชั้นที่รสชาติคล้ายอุจจาระเพียงคำเดียว แบรนด์หรูเจ้าไหนจะกล้าให้เป็นพรีเซนเตอร์อีก?]

[คิดเล็กไป เงินทองก็แค่ของนอกกาย รอดชีวิตจากมือของตะวันออกพิษหวงเย่าซือได้ ถือเป็นบุญมหาศาลของชีวิตแล้ว]

[บ้านเห็ดของเราก็มีห้าขุนพลของตัวเอง!]

[แม่ทัพใหญ่ลวี่หมิง แม่ทัพรองอู๋เชียน แม่ทัพสามหลี่ชางเฟิง แม่ทัพสี่เติ้งเฉา แม่ทัพห้าเฉินชือชือ ห้าขุนพลบุกเหนือเล่นงานหวงเย่าซือ รายการจะระเบิดขนาดไหน?]

[เสียดายแม่ทัพลวี่ไม่มา ไม่งั้นวันนี้ปาดาวเลย!]

[…]

เวลานี้ ในลานบ้านเห็ด อาจารย์หวงก็มองไปก็เห็นเพื่อนเก่ากำลังแอบยืนดูอยู่ตรงมุมทันที

เพราะก่อนหน้านี้สถานการณ์มันชุลมุนเกินไป นอกจากเฉาเกอคนเดียวแล้ว ทุกคนล้วนพากันหันมาจ้องเล่นงานเขาจนเพี้ยน รวมถึงทีมงานทั้งหมดของรายการก็ด้วย เลยไม่มีใครสังเกตอาการของอาจารย์เหอ พอสถานการณ์เริ่มคุมได้แล้ว อาจารย์หวงที่ถูกกระหน่ำยับเยินแทบพรุนทั้งตัว เหลือบไปเห็นเพื่อนเก่านั่งเงียบๆ เหม่ออยู่มุมห้อง ความน้อยใจที่อัดแน่นในอกไร้ที่ระบายก็พลุ่งขึ้นมาควบคุมไม่อยู่ทันที!

อาจารย์หวงก้าวฉับๆ สองสามก้าวก็ไปถึงตรงหน้าอาจารย์เหอ:

“พี่ชาย พี่ชาย พี่ชายเอ๊ย!”

อาจารย์เหอทำหน้าชาไร้อารมณ์

อาจารย์หวงกดไหล่อาจารย์เหอแน่นจนเสียงสั่นเครือ:

“พี่ต้องช่วยผมเรียกความเป็นธรรมให้ผมนะ”

“ผมก็เลี้ยงดูปูเสื่อพวกเขาอย่างดี ทั้งกินทั้งดื่ม สุดท้ายโดนกัดบ้าง โดนฟาดบ้าง แถมโดนตบหน้าผัวะๆ อีกตั้งหลายสิบที แบบนี้มันมาทานข้าวที่ไหนกันล่ะ? นี่มันมาป่วนบ้านชัดๆ!”

“ผมไม่อยากอยู่แล้ว อายจนไม่กล้าอยู่แล้ว!”

ตอนนี้อาจารย์หวงที่กำลังพร่ำบ่นเล่าความทรมานให้เพื่อนสนิทฟัง ดูไปก็เหมือนเด็กประถมที่ถูกเพื่อนรังแกที่โรงเรียน แล้วกลับมาฟ้องพ่อแม่ไม่มีผิด

แม้แต่ทีมงานรายการ พอเห็นน้ำตาคลอของอาจารย์หวง ก็ยังเผลอสะเทือนใจตาม

สีหน้าที่เดิมทีเหม่อลอยของอาจารย์เหอ ค่อยๆ แววตากลับคืนมา เขานั่งฟังอาจารย์หวงระบายอยู่นาน จนอีกฝ่ายหมดคำจะพูด ถึงได้เอ่ยขึ้นว่า “ชะตาพี่จะลำบากยังไง จะลำบากเท่าผมไหม?”

อาจารย์หวงไม่เข้าใจ: “ลำบากอะไรของพี่?”

“ผมมีเพื่อนคนหนึ่ง อาจารย์หวง พี่รู้จักไหม?”

อาจารย์หวง: “???”

กูก็คืออาจารย์หวงนั่นแหละ!

เดี๋ยวนะ

เมื่อกี้เห็นอาจารย์เหอดูปกติดี เลยคิดว่าเจ้าตัวยังไม่หลอน ก็เทความน้อยใจออกไปหมดเปลือก ที่ไหนได้ ตอนนี้ดูท่า คำพร่ำบ่นเมื่อครู่ของตัวเอง เหมือนบรรเลงพิณให้วัวฟังซะแล้ว?

อาจารย์หวงกำลังจะอ้าปาก ก็ได้ยินอาจารย์เหอพูดต่อว่า:

“เรื่องที่ผมกลัวที่สุดทุกเดือน คือการได้ทำงานร่วมกับเขา!”

“ไปออกรายการวาไรตี้อื่น ทีมงานไม่เลี้ยงข้าว บางทีกลับบ้านดึกดื่นยังต้องทำกับข้าวกินเอง แต่พอมาบ้านเห็ด การกินข้าวคือเนื้อหารายการ…”

อาจารย์หวง: “แล้วจะกลัวอะไรล่ะ กินดีดื่มดี ไม่เห็นจะไม่ดีตรงไหน?”

“ดี? ดีบ้านพี่สิ!” อาจารย์เหอน้ำตาจวนจะไหล: “ทำงานรายการกับเขาทีไร หิวสามวันเก้ามื้อ ว่างๆ ยังต้องไปล้างท้องอีกต่างหาก!”

“แฟนๆ ถามว่าทำไมเข้าวัยกลางคนแล้วยังผอม ไม่อ้วนลงพุงสักที ผมจะกล้าบอกได้ยังไงล่ะว่า ผอมเพราะมาบ้านเห็ดจนหิวโซแบบนี้!”

“เดือนหนึ่งก็มีแค่สามสิบวัน คิวบ้านเห็ดกินเวลาไปตั้ง 21 วัน กินเข้าไปยังไม่เท่ากับที่อ้วกออกมา แต่ละวันสุทธิแล้วคือหิวทั้งนั้น!”

อาจารย์หวง: “……”

เขาเหมือนเพิ่งได้ยินอะไรที่เหลือเชื่อ ดวงตาเบิกกว้างวูบเดียว ยกมือสั่นเทารัวชี้ไปที่อาจารย์เหอ ตัวสั่นทั้งตัว!

สีหน้าไม่อยากจะเชื่อของเขาตอนนี้ เหมือนสามีที่เพิ่งรู้ว่าภรรยานอกใจไม่มีผิด…

อาจารย์เหอไม่รู้สึกตัวเลย ซ้ำยังรำพึงจากใจ:

“ทุกวันนี้อยู่ยาก หาเงินก็ยาก!”

“ยกตัวอย่างถั่วแขกต้มนั่น ตอนนั้นกำลังไลฟ์อยู่ อาจารย์หวงจับถั่วที่ยังไม่สุกมากัดกร้วมๆ พอผมได้ยินเขาพูดว่า ‘ถ้าถั่วแก่ ใครจะรับผิดชอบ’ ตอนนั้นมารยาทในวิชาชีพพิธีกรที่ผมฝึกฝนมากว่าเป็นสิบๆ ปี เกือบเอาไม่อยู่หลุดขำออกมาแล้ว!”

“นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมละเมิดจรรยาบรรณวิชาชีพของตัวเอง และก็เป็นครั้งที่ผมรู้สึกขอบคุณอาจารย์หวงมากที่สุดด้วย”

“ตลอดการอัดบ้านเห็ด เขาให้ผมชิมอาหารไป 98 ครั้ง มีอยู่ครั้งเดียวที่น่าจะมีพิษได้มากที่สุดอย่างกับตั้งใจจะฆ่าผม เขาไม่ให้ผมชิม!”

“คืนนั้นหลังเรื่องเกิด ผมซาบซึ้งใจในบุญคุณที่เขาไม่ฆ่าผมเอามากๆ!”

“ผมก็เผลอคิดไปเองว่า หลังเกิดอุบัติเหตุไลฟ์สดแบบนั้น อาจารย์หวงต้องยกไว้เป็นบทเรียน มีสติรู้ระดับฝีมือทำอาหารของตัวเองอย่างชัดเจนแน่ๆ”

“แต่ผมไม่คิดเลยว่า แค่เพราะผมเผลอพูดเกรงใจไปประโยคเดียว ตั้งแต่นั้นมาอาจารย์หวงเหมือนกับทะลวงพลังลมปราณได้สำเร็จยังไงยังงั้น ไม่เพียงไม่ยอมจดจำบทเรียนจาก #เหตุการณ์ถั่วพิษ# กลับยิ่งทำหนักข้อขึ้นไปอีก!”

“จนไม่นานมานี้ผมถึงได้ตาสว่าง ว่าที่ตอนนั้นเขาไม่เอาถั่วแขกมาฆ่าผม ไม่ใช่เพราะเสียดายฝีมือผมหรอก แต่เพราะเขาอยากขังผมไว้ในบ้านเห็ดนี่แหละ ทรมานกันทั้งวันทั้งคืน!”

“นี่มันทรมานโหด! ถึงขั้นอุกฉกรรจ์!”

อาจารย์หวง: “……”

เขา ‘ปุ’ ลงไปนั่งกองกับพื้น หลังที่เคยเหยียดตรงมาครึ่งค่อนชีวิต ในที่สุดก็ยวบยาบกลายเป็นก้อน

“ข้าวต้มข้นรสหูหลาถัง คุณเคยดื่มไหม?”

“เช้าวันหนึ่งที่สวยงาม ผมตื่นงัวเงียขึ้นมา ก็เห็นอาจารย์หวงยื่นข้าวต้มข้นมังสวิรัติของแบรนด์พาร์ทเนอร์มาให้ในมือผม”

“ผมไม่ทันระวังตัวก็ดื่มเข้าไปเลย!”

“ตอนที่ข้าวต้มข้นรสหูหลาถังไหลเข้าปาก คุณเดาดูสิว่า ปฏิกิริยาแรกที่ผมคิดคืออะไร?”

อาจารย์หวงฟังเส้นทางในใจของเพื่อนเก่า แล้วเอ่ยรับอย่างไร้เรี่ยวแรง: “รสชาติไม่ถูกปาก?”

“ไม่!” อาจารย์เหอสีหน้าหวาดเสียว: “ตอนนั้นผมคิดว่า ต่อมรับรสของผมสุดท้ายก็ถูกวางยาจนได้!”

“แม้ไม่กล้ารับความจริงอันเลวร้ายนี้ แต่พอนึกถึงว่าตัวเองกินอาหารเมนูทมิฬของอาจารย์หวงมานาน ชะตาแบบนี้ก็นับว่าอยู่ในความคาดหมาย”

อาจารย์หวง: “?!”

เห็นสีหน้าเพื่อนเก่าที่เปิดโปงความจริงอย่างซื่อตรง อาจารย์หวงจ้องตาเขม็งอยู่นาน หลายครั้งที่ทำท่าจะเอ่ยก็กลืนคำกลับลงไป สุดท้ายสักคำก็พูดไม่ออก

เพียงแต่ หลังที่ยุบไปแล้ว ก็ยิ่งโค้งงอมากขึ้นอีกหน่อย

“ถั่วขม คุณเคยกินไหม?”

“เป็นถั่วชนิดเฉพาะกลุ่มมากๆ” อาจารย์เหอทั้งนึกย้อนไปทั้งอธิบาย: “ทางร้านก็บอกเขาแล้ว ว่านั่นเป็นถั่วสำหรับคั้นน้ำมัน แต่อาจารย์หวงดันอยากโชว์ความเห็นล้ำๆ ของตัวเอง ดื้อด้านไม่ฟังห้าม เอาน้ำมันที่คั้นจากถั่วสำหรับคั้นน้ำมัน มาผัดถั่วสำหรับคั้นน้ำมันทั้งจาน!”

“คำเดียว แค่คำเดียว ผมนึกถึงช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดทั้งชีวิต ก็ยังยิ้มไม่ออก”

“เรื่องมันควรจบแค่นั้น”

“แต่เขากลับพูดตรรกะที่ปฏิเสธวิทยาศาสตร์ออกมา!”

“ถั่วเม็ดเดียวกินแล้วขม งั้นตักกินเป็นกำมือ จะไม่รู้สึกขม”

“แขกรับเชิญพากันเงียบหมด ในฐานะพิธีกร ผมยึดหลักกู้สถานการณ์ ก็เลยกิน กินแบบไม่คิดชีวิต ครั้งนั้นแหละ คือครั้งที่ผมหลัง #เหตุการณ์ถั่วแขก# แล้ว เข้าใกล้เหยียนหวังที่สุด!”

อาจารย์หวง: “……”

“พอเถอะ ถือว่าพี่ขอ อย่าพูดอีกเลย!”

อาจารย์เหอ: “ไม่! ผมจะพูด! วันนี้อาจารย์หวงไม่อยู่ ผมต้องระบายความในใจให้หมดครั้งเดียว!”

“ซุปเหล้าหวงจิ่วของเขาน่ะ ตอนดื่มเสร็จ เกือบส่งแขกรับเชิญไปพร้อมหน้ากันทั้งกอง!”

“แล้วยังหมูหันของเขาอีก ยกขึ้นมาเสิร์ฟทั้งที่ยังดิบๆ สุกๆ”

“แล้วยังมีอีก…”

อาจารย์เหอพรั่งพรูพูดไม่หยุดราวห้านาที

ฟังจนจบ อาจารย์หวงทั้งคนราวกับแก่ลงไปในพริบตายี่สิบปี เผลอๆ ริ้วรอยบนหน้าก็เหมือนจะเพิ่มขึ้นไม่น้อย

อาจารย์เหอสรุป: “เพื่อนคนนี้ของผมนะ ไม่รู้จริงแต่ชอบทำเป็นรู้ รักจะสั่งสอน ทำไม่ได้แต่ชอบทำท่า ทำเป็นเด่น ความสามารถไม่มาก อารมณ์มาก ดังก็ไม่มาก แต่จัดใหญ่ไปหมด อาวุโสก็ไม่สูง แต่มาตรฐานสูงลิบ!”

“สรุปแล้วคือ รู้ทุกอย่าง แต่ไม่เก่งสักอย่าง สรุปคือไม่ไหวสักอย่าง!”

อาจารย์หวง: “……”

เขาหน้าบวมฉึ่ง สีหน้าสลับไปมา นิ่งเงียบอยู่นานไม่ยอมพูดอะไรอีก

ครู่ต่อมา อาจารย์หวงที่ใจปวดราวกรีดด้วยมีดกลับยิ้มผ่อนคลายขึ้นมา แล้วเอนตัวพิงไปด้านหลัง นอนหงายกับพื้น ลืมตาเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างไร้แวว

ณ วินาทีนี้ อาจารย์หวงดูทรุดโทรมประหนึ่งคนแก่ที่ใกล้ลงโลงจริงๆ เอวที่เดิมก็เสียทรงงอเป็นก้อนอยู่แล้ว คราวนี้เหมือนจะหักสนิท!

【6666!】

【คำโกหกไม่ทำร้ายคน ความจริงต่างหากคือมีดคม!】

【ไม่มีตะโกนโวยวาย ไม่มีคร่ำครวญปวดใจ ความสิ้นหวังของจริงนั้นเงียบงัน】

【ช็อตนี้ศิลป์จัดๆ!】

【ฉันจะขำตายแล้วโว้ย ทุกประโยคที่อาจารย์เหอพูด สีหน้าอาจารย์หวงก็ทรุดลงที เหมือนไม่มีปฏิกิริยา แต่จริงๆ คือปฏิกิริยาล้วนๆ! เหมือนไม่ตอบ แต่จริงๆ ตอบทุกลมหายใจ!】

【ครั้งก่อนฉันเป็นลูกน้องนาย แต่คราวนี้ ฉันไม่ขานรับรอยยิ้มของนายอีกต่อไป — เหอ】

【ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงเป็นพิธีกร แม้แต่คอมเมนต์ยังคล้องจองเหมือนคำกลอน】

【พ่อหนุ่มยังต้องยอมรับว่าอย่างหรู!】

【รอดูสีหน้าอาจารย์เหอตอนได้รู้ความจริงแล้วโล่งอก】

【ต่อหน้าต่อตาอาจารย์หวง แล้วยังแซะอาจารย์หวงอีก โคตรมีมู้ดรายการ!】

【คาดไม่ถึงจริงๆ บ้านเห็ดไม่ได้มีแค่ห้าขุนพล ยังมีจอหงวนสายศิลป์ด้วย ห้าขุนพลทรมานกาย จอหงวนสายศิลป์ทรมานใจ จัดคอมโบชุดนี้เข้าไป อาจารย์หวง ‘เสพ’ เต็มอิ่ม!】

【นี่มันชีวิตจริงสุดๆ!】

【โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว ชาวเน็ตรุ่นนี้โคตรมีของ】

【จะให้ฉันหัวเราะตายเลยไหมนี่?】

【หัวเราะไปเถอะ แต่อย่าลืมเก็บไว้เป็นความทรงจำ ถ้าวันไหนแม้แต่อาจารย์เหอยังไม่ชมฝีมือทำอาหารของอาจารย์หวงอีกละก็ แปลว่าบ้านเห็ดมีแนวโน้มจะพังจริงๆ แล้ว】

【หา?】

【……】

ชาวเน็ตฝั่งกินแตงถึงกับขำจนชาไปทั้งตัว

ท่ามกลางเสียงไซเรน รถพยาบาลก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ไม่นานก็มาถึงหน้าประตูบ้านเห็ด

บุคลากรการแพทย์ที่ลงจากรถเห็นสภาพเละเทะไปทั้งลาน ก็อดประหลาดใจไม่ได้: “พวกคุณอีกแล้วเหรอ?”

“ใช่ พวกเราอีกแล้ว!”

“รีบช่วยขึ้นรถก่อน อ้อว่าแต่ บนรถพวกคุณมีเชือกไหม? แบบที่ใช้มัดคนน่ะ”

คุณหมอ: “???”

พยาบาลสองคนที่มาด้วยกันทำหน้าระแวดระวังทันที

นี่มันรถพยาบาลนะโว้ย ไม่ใช่แก๊งลักพาตัว จะไปเอาเชือกจากไหนล่ะ?

“พวกเขาหลายคนเกิดอาการประสาทหลอนเพราะกินเห็ด ถ้าไม่มัดไว้ ผมกลัวเดี๋ยวขึ้นรถแล้วดิ้นจนมีเรื่อง!” เจ้าหน้าที่ทีมรายการคนหนึ่งเห็นว่าทุกคนเข้าใจผิด รีบอธิบาย

คุณหมอ: “รายการพวกคุณนี่ เล่นใหญ่ใช่เล่นนะ!”

ระหว่างที่คุยกันอยู่ ไฟฉายจากไกลๆ ก็สาดมาเป็นทาง: “มาแล้วๆ เอาเสื้อผ้ามาด้วย หาเฉาเกอเจอแล้ว!”

ทุกคนหันไปมอง ก็เห็นผู้กำกับกับ PD หนุ่มสองคนหามเติ้งเฉาที่หมดสติเดินมา ตอนนี้เฉาเกอหน้างงๆ เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากกิ่งไม้บนเขา เลือดซิบไปทั่ว ที่สำคัญที่สุดคือ มือซ้ายขวาของเขากำกระต่ายป่าไว้คนละตัว

หูกระต่ายถูกเขาจับไว้แน่น ขยับไม่ได้ กำลังเบิ่งตาใสแจ๋วมองพวกคนที่อยู่ตรงหน้าเหมือนขอความช่วยเหลือ

“กระต่ายป่ามาจากไหน?”

“เฉาเกอจับเอง เราไปถึงตอนที่เขาบุกรัง ในนาทีนั้นกำลังต่อสู้ชุลมุนกับกระต่ายป่าทั้งฝูง!”

พยาบาล: “……”

เจ้าหน้าที่: “……”

คำว่า “ต่อสู้ชุลมุนกับกระต่ายป่า” นี่มันศัพท์เฉพาะทางบ้าอะไรกัน?!

แต่พอคิดถึงภาพเฉาเกอลุยป่ากลางดึกด้วยมือเปล่าแล้วคว้ากระต่ายป่าได้สองตัว ทุกคนก็อดมองด้วยแววตานับถือไม่ได้

ไม่นาน เจ้าหน้าที่ทีมรายการก็ประสานกับพยาบาลช่วยกันพาแขกรับเชิญขึ้นรถพยาบาลเรียบร้อย

ผู้กำกับที่หอบหายใจอยู่ เหลือบตามองก็เห็นอาจารย์หวงนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น ท่าทางแข็งทื่อเหมือนจากไปได้พักใหญ่แล้ว!

ผู้กำกับสะดุ้ง รีบพุ่งเข้าไปดูอาการ: “อาจารย์หวง คุณยังไม่จากไปใช่ไหม?”

อาจารย์หวงลืมตาขึ้นมองแวบหนึ่ง แล้วก็หลับตาลงอย่างสงบอีกครั้ง

พอแน่ใจว่าอาจารย์หวงยังไม่ตาย ผู้กำกับถึงได้โล่งใจ: “อาจารย์หวง สภาพของคุณ เดี๋ยวผมพยุงขึ้นรถพยาบาลนะ!”

“พาพวกเขาไปเถอะ ฉันไม่ไป”

“อาจารย์หวง คุณดูอาการหนักอยู่นะ ไปให้หมอตรวจเถอะ!”

“ไม่ล่ะ ฉันกลัวว่าพอขึ้นไปในคันนั้น ฉันจะเผลอแย่งพวงมาลัยคนขับ แล้วขับพาพวกเศษสวะพวกนั้นไปลงเหวตายหมู่!”

ผู้กำกับ: “……”

“อาจารย์หวง คุณยังไม่ตายจริงๆ ใช่ไหม?”

“ไม่ตาย!”

“โอ้ มองไม่ออกเลยนะอาจารย์หวง คิดไม่ถึงว่าท่านอายุก็มากแล้ว แต่กระดูกกระเดี้ยวยังแข็งแรงขนาดนี้ แถมทนโดนซัดได้ด้วยฮะ”

อาจารย์หวง: “!!!”

“ไปบอกคนขับที ให้เจ้าหน้าที่แพทย์พักอยู่ตรงนี้ก่อน” อาจารย์หวงสะบัดตัวผงกขึ้นจากพื้นในทีเดียว นั่งได้อย่างคล่องแคล่ว สายตาคมกริบ: “คืนนี้ฉันจะขับรถพาพวกเขาไปโรงพยาบาลเอง!”