ระหว่างทางกลับบ้าน หลินตงเป็นคนขับรถ ทุกคนในครอบครัวเงียบกริบ

งานวันเกิดครบรอบ 80 ปีนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยความสุขอย่างที่ควรจะเป็น คุณปู่ดูเหมือนจะป่วย แม้ว่าร่างกายของเขาจะยังดูแข็งแรงแต่ถ้าร่างกายไม่มีปัญหาอะไรจริง ๆ ด้วยนิสัยอันแข็งกร้าวของปู่ คงไม่มีทางพูดเรื่องการแบ่งทรัพย์สินของกลุ่มบริษัทเฉินฮวาให้กับลูกหลานเร็วขนาดนี้

อย่างไรก็ตาม หมอส่วนตัวของปู่ไม่ได้เปิดเผยข้อมูลใด ๆ

ไม่มีใครรู้ถึงสถานการณ์สุขภาพของปู่อย่างแน่ชัด ทุกคนได้แต่คาดเดา

และเมื่อเรื่องทรัพย์สินถูกหยิบยกขึ้นมา การรับประทานอาหารร่วมกันในครอบครัวคืนนี้จึงจบลงอย่างสงบ แต่ภายใต้ความสงบนั้นรุ่นสองและรุ่นสามต่างมีแผนการในใจ

ไม่ใช่แค่ครอบครัวเศรษฐี

แม้แต่ครอบครัวธรรมดา ๆ หากผู้สูงอายุมีทรัพย์สิน ลูกหลานก็มักจะเกิดความขัดแย้งหรือถึงขั้นแตกแยกกันเมื่อมีการแบ่งมรดก

ยิ่งเป็นครอบครัวอย่างหลินซึ่งเป็นกลุ่มธุรกิจขนาดใหญ่ รุ่นสองและรุ่นสามต่างมีความบาดหมางกันมาโดยตลอด

หลินจือไป๋มั่นใจว่าในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า การแข่งขันระหว่างรุ่นที่สองและรุ่นที่สามจะทวีความรุนแรงขึ้น

บางทีในเทียนกวง ก็คงเป็นแบบนี้เช่นกัน ไม่อย่างนั้นวันนี้ซูฉานคงไม่ร่วมมือกับเขาสร้างความวุ่นวาย

รวมถึงอิ๋นเทียนโฉว ประธานของน่าเซินเองก็คงไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่ดีเท่าไหร่นัก...

"พ่อคะ"

หลินซีทนไม่ไหวจึงพูดขึ้น "บางเรื่องถ้าต้องสู้ก็ต้องสู้ หนูไม่ว่าอะไรหรอกแต่พ่อควรจะคิดถึงลูกชายทั้งสองบ้าง"

หลินตงที่กำลังขับรถไม่ได้ตอบกลับ

แต่แม่กลับเป็นคนพูดขึ้นแทน "พ่อของเธอรู้ดีอยู่แล้ว"

หลินตงไม่ได้สนใจการแย่งชิงมรดกมากนัก ไม่เช่นนั้นเขาคงเข้าไปขอปู่เอาตำแหน่งระดับสูงในกรุ๊ปแล้ว

แต่พูดตามตรง ไม่มีใครรู้ว่าปู่จะมีชีวิตอยู่ได้อีกกี่ปี ตอนนี้หลินตงก็คงต้องเริ่มคิดถึงความรู้สึกของลูกชายทั้งสองแล้ว

หลินจือไป๋ยิ้ม "พ่อทำในสิ่งที่พ่ออยากทำเถอะ ปู่บอกแล้วว่าทุกคนมีข้อสอบของตัวเอง"

"ผมเห็นด้วยครับ" หลินเซิ่งเทียนเสริม

หลินซีเบ้ปาก "แต่ก็ต้องระวังอย่าให้พวกนั้นกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก"

หลินซีมั่นใจมากว่า หากในอนาคตไม่มีปู่คอยควบคุม พี่ ๆ ของพ่อจะไม่มีทางปล่อยให้ครอบครัวของพวกเขาอยู่สบายแน่นอน

เหมือนนึกอะไรขึ้นได้

หลินซีเสริมขึ้นมาอีกว่า "พรุ่งนี้มีซ้อมการแสดงสำหรับงานตรุษจีน พี่จางอวิ๋นซ่างยังคิดจะแย่งโอกาสร้องเดี่ยวจากจางซีหยางอีก เฮอะ นี่มันแผนของหลินหลิว ไม่เคยหยุดชิงดีชิงเด่นในเฉินฮวากรุ๊ปเลยจริง ๆ"

เมื่อกลับถึงบ้าน

หลินจือไป๋ได้รับโทรศัพท์จากเจียงเฉิง

"เจ้านายครับ วันนี้ผมเห็นคุณแล้ว"

ในงานเลี้ยงวันนี้คนเยอะมาก หลินจือไป๋จึงไม่ได้สังเกตเจียงเฉิง หรืออาจจะเป็นเพราะเขามัวแต่สนใจกับเรื่องวุ่นวายต่าง ๆ

"วันนี้ผมยุ่งนิดหน่อย" หลินจือไป๋ตอบกลับ โดยไม่ได้เล่าว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น "การพัฒนาคุนเผิง ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าต้องเร่งขึ้นอีก"

เจียงเฉิงหัวเราะ "เราเร่งอยู่แล้วไม่ใช่หรือครับ?"

"ผมต้องการให้เร็วขึ้นอีก"

"ผมเข้าใจแล้วครับ"

เจียงเฉิงคิดว่าวันนี้ที่บ้านหลินคงมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น ทำให้เจ้านายรู้สึกถึงแรงกดดัน

"จับตาดูตระกูลหลินรุ่นสามให้ดี"

หลินจือไป๋สั่งไว้ หากมีโอกาสเขาอยากจะควบคุมหลินกงและคนอื่น ๆ ในรุ่นสามให้อยู่มือ

ส่วนรุ่นสอง หลินจือไป๋ยังไม่มีอำนาจมากพอที่จะจัดการได้

ครอบครัวของลุงใหญ่ใหญ่หลินชุนนั้นเสแสร้งมาก

ครอบครัวของลุงรองหลินเซี่ยดุดันที่สุด

ครอบครัวของลุงสามหลินชิวก็เจ้าเล่ห์เกินไป

หลินจือไป๋รู้สึกว่าเป้าหมายที่ง่ายที่สุดในการจัดการควรจะเป็นครอบครัวของลุงรองหลินเซี่ย

หลินเซี่ยอารมณ์ร้อนเกินไป ลูกชายทั้งสองอย่างหลินหู่และหลินเป่าไม่มีความสามารถมากนัก

ส่วนลูกสาวของหลินเซี่ย หลินเฟิ่งได้แต่งงานไปแล้ว และดูเหมือนว่าสามีของเธอจะเป็นคนที่มีความสามารถไม่น้อย?

หลินจือไป๋ครุ่นคิด

ดูเหมือนว่าคนที่เกี่ยวข้องกับครอบครัวของลุง ๆ นั้นก็ล้วนไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ...

...

วันถัดมา

เมื่อเดือนธันวาคมมาถึง

ที่กองถ่ายรายการตรุษจีน

สองกลุ่มใหญ่เดินทางมาถึงพร้อมกัน

กลุ่มแรกคือจางอวิ๋นซ่าง พร้อมทีมผู้จัดการและผู้ช่วย

อีกกลุ่มคือจางซีหยาง พร้อมทีมผู้จัดการและผู้ช่วย

หากเทียบทั้งจำนวนคนและความน่าเกรงขาม จางอวิ๋นซ่างเหนือกว่าชัดเจน ในฐานะราชาเพลงเขามักมีคนติดตามมากถึงสิบคนทุกครั้งที่ออกงาน

ในขณะที่จางซีหยางมาพร้อมเพียงผู้จัดการและผู้ช่วยอีกหนึ่งคน

ทีมผู้กำกับรายการตรุษจีนมีทั้งหมด 11 คน

ผู้กำกับหลักไม่มีเวลามาพูดเล่น จึงเปิดประเด็นตรง ๆ

"ลองดูผลการซ้อมกันก่อน ใครจะเริ่มก่อน?"

"ผมก่อน"

จางอวิ๋นซ่างจ้องจางซีหยางด้วยสายตาข่มขู่ ก่อนจะก้าวขึ้นเวที

ไม่นานนัก

เสียงเพลงดังขึ้น

จางอวิ๋นซ่างร้องเพลงรักหนึ่งเพลง

ทีมผู้กำกับหันมามองหน้ากัน ก่อนจะพยักหน้าเห็นพ้องกัน

"ไม่มีปัญหาเรื่องเพลงหรือการร้องแต่ท่าเต้นต้องเปลี่ยน ท่าเต้นนี้ดูร่าเริงเกินไปไม่เหมาะกับเพลงรัก" หัวหน้าฝ่ายเพลงและเต้นรำกล่าว

"ไม่เป็นไร"

ผู้กำกับร่วมยิ้ม "ยังเหลือเวลาอีกเดือน ท่าเต้นสามารถเปลี่ยนได้ทัน"

ผู้กำกับหลักหันไปมองผู้กำกับร่วม รู้ดีว่าฝ่ายนั้นสนับสนุนจางอวิ๋นซ่าง

"งั้นให้จางซีหยางลองดูบ้าง"

และแล้ว

จางซีหยางขึ้นเวที

เสียงดนตรีเริ่มต้นอย่างสดใสและเต็มไปด้วยความร่าเริง จากนั้นเสียงร้องของจางซีหยางก็ดังขึ้น

"หืม?"

ผู้กำกับร่วมเปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อย "จางซีหยางไม่ได้จะร้องเพลง《ดอกไม้ไฟ》เหรอ?"

เพลงที่กำลังร้องอยู่นี้ ไม่ใช่《ดอกไม้ไฟ》เลย!

หัวหน้าฝ่ายเพลงและเต้นรำประหลาดใจ "นี่เป็นเพลงใหม่เหรอ?"

และแล้ว

เพลงนี้...

"น่าสนใจ..."

หัวหน้าฝ่ายเพลงและเต้นรำฟังอย่างตั้งใจ ดวงตาเริ่มเปล่งประกายมากขึ้นเรื่อย ๆ

แม้แต่ทีมผู้กำกับคนอื่น ๆ ก็ถูกเสียงเพลงดึงดูดไปทีละคน ๆ

สายตาของพวกเขาเริ่มแสดงความประหลาดใจ แม้แต่ผู้กำกับหลักยังอดตั้งใจฟังไม่ได้

ที่มุมหนึ่ง

จางอวิ๋นซ่างที่ร้องจบไปก่อนหน้านี้ ตอนแรกยังมั่นใจเต็มเปี่ยม

แต่เมื่อได้ฟังจางซีหยางร้อง สีหน้าของเขาเริ่มดูไม่สู้ดี

เพลงนี้เป็นเพลงใหม่ และเป็นเพลงใหม่ที่มีคุณภาพสูงมาก!

ไม่กี่นาทีต่อมา

เมื่อจางซีหยางร้องจบ

ทีมผู้กำกับทั้ง 11 คนต่างมีสีหน้าที่หลากหลาย แต่ไม่มีใครพูดอะไร

ผู้จัดการของจางซีหยางก้าวออกมาทันที "ผู้กำกับคิดว่าเป็นอย่างไรบ้างครับ?"

หัวหน้าฝ่ายเพลงและเต้นรำถามอย่างอดไม่ได้ "นี่เป็นเพลงของใคร? เป็นผลงานของพ่อเพลง ใช่ไหม?"

"ไม่ใช่ครับ"

ผู้จัดการยิ้มเล็กน้อย "คำร้องและทำนองแต่งโดยไป๋ตี้ครับ"

"ไป๋ตี้?"

ในทีมผู้กำกับ 11 คน บางคนเคยได้ยินชื่อ "ไป๋ตี้" มาก่อน บางคนไม่คุ้นเคยเท่าไหร่

หัวหน้าฝ่ายเพลงและเต้นรำดูเหมือนจะคุ้นกับชื่อ "ไป๋ตี้"

"อ๋อ ที่แท้ก็เป็นไป๋ตี้ ไม่แปลกเลย นอกจากพ่อเพลงแล้ว ก็คงมีแต่ไป๋ตี้ที่สามารถแต่งเพลงแบบนี้ได้ เพลงนี้ฉันคิดว่า..."

"เป็นแบบนี้เอง"

รองผู้กำกับพูดแทรกขึ้นทันที "ผมคิดว่าเพลงนี้ไม่มีปัญหา แต่เรามีเพลงที่สร้างบรรยากาศตรุษจีนแบบนี้อยู่แล้วเยอะ รายการหลักที่เน้นบรรยากาศตรุษจีนก็มีไม่น้อย ถ้าเพิ่มเข้ามาอีกมันจะเกินไป และยิ่งเพลงใหม่ที่ไม่ได้แต่งโดยพ่อเพลงเราต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ"

"ผมเห็นด้วย"

มีคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างรองผู้กำกับแสดงความเห็นทันที

หัวหน้าฝ่ายเพลงและเต้นรำเริ่มไม่พอใจ "งานตรุษจีนจะกลัวบรรยากาศมงคลมากเกินไปได้ยังไง? เพลงนี้มันเหมาะสมอย่างมากสำหรับงานตรุษจีน! ส่วนเรื่องที่ว่า 'ไป๋ตี้' จะเป็นพ่อเพลงหรือไม่ มันไม่ใช่ประเด็นสำคัญ จุดสำคัญคือคุณภาพของเพลงต่างหาก!"

"ไม่ใช่กลัวบรรยากาศมงคลจะมากเกินไป"

มีอีกคนออกความเห็น "แต่เพลงแนวนี้บนเวทีงานตรุษจีนมันมีความซ้ำซากมากเกินไปแล้ว!"

"คำว่า 'ซ้ำซาก' นี้ใช้ได้ดี" คนหนึ่งพูดขึ้นมา "แต่ถึงจะซ้ำซากคุณก็ต้องยอมรับว่าในบรรดาเพลงแนวเดียวกันที่มีในงานตรุษจีนปีนี้เพลงนี้ดีที่สุด ผมรู้สึกว่าเพลงนี้สามารถนำไปเปรียบเทียบกับเพลง《หมื่นคำสมปรารถนา》ของหลินเฟิงเหมียนในอดีตได้เลย"

"เนื้อเพลงอาจจะมีแนวทางที่ไม่ดีเท่าไหร่?"

"ออกแนวอวดร่ำอวดรวยไปหน่อย"

"เฮ้ พูดคำมงคลนิดหน่อยเอง จะเรียกว่าอวดรวยได้ยังไง?"

"ในเนื้อเพลงมีคำว่า 'คฤหาสน์หรู' นะ!"

"แล้วถ้าประชาชนอยากมีคฤหาสน์หรูล่ะ? มันเป็นความฝันที่พวกเขาต้องสู้ด้วยตัวเอง ไม่ใช่สิ่งผิดกฎหมายซะหน่อย!"

ผู้กำกับเหล่านี้เริ่มเถียงกันเสียงดัง

ผู้กำกับหลักสูดลมหายใจลึก เขารู้ดีว่าที่ทุกคนถกเถียงกันไม่ใช่เพราะเพลงแต่เพราะแต่ละคนต่างสนับสนุนคนละฝ่าย

"โหวต!"

เขาตัดสินใจใช้วิธีดั้งเดิมที่สุดในการตัดสิน "ใครสนับสนุนจางอวิ๋นซ่าง ยกมือ"

ห้าคน

"แล้วใครสนับสนุนจางซีหยาง?"

อีกห้าคน

เหลือเพียงผู้กำกับหลักที่ยังไม่ได้แสดงความเห็น

ผู้กำกับหลักรู้สึกเสียใจที่ตัดสินใจให้โหวต เพราะเขาไม่คิดว่าผลโหวตจะออกมาเสมอกัน และตอนนี้เขาต้องเป็นคนตัดสินใจ

จางอวิ๋นซ่าง หรือจางซีหยาง?

ไม่ใช่เรื่องของพวกเขาสองคน...

แต่คือการเลือกระหว่างหลินหลิวหรือหลินซี

ผู้กำกับหลักถอนหายใจ "ผมขอโหวตให้จางซีหยาง"

ในแง่ของอำนาจและอิทธิพล หลินหลิวเหนือกว่า

แต่ในแง่ของคุณภาพเพลงและผลการซ้อม เพลงใหม่ที่ไป๋ตี้แต่งให้จางซีหยางชัดเจนว่าดีกว่า

ในตระกูลหลินยังมีการต่อสู้กันภายใน

ในโลกภายนอกก็ยังมีการขับเคี่ยว

บางตำแหน่งหลีกเลี่ยงการทำให้ใครไม่พอใจไม่ได้

และในกรณีของเพลงนี้ ผู้กำกับหลักรู้ดีว่าเขาไม่สามารถเป็นกลางหรือทำตัวเพิกเฉยได้เลย

...

คืนนั้น

คฤหาสน์ฝั่งตะวันตก

ในห้องทำงาน เลขาจินกำลังรายงานให้หลินเจามู่ฟัง

"หลินหลิวแพ้ครับ"

"ถ้าอย่างนั้นก็ปลดเธอออกเถอะ"

หลินเจามู่พูดอย่างเรียบเฉย "ล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง"

เลขาจินถาม "แล้วจะให้เธอไปทำงานตำแหน่งไหนต่อดีครับ?"

หลินเจามู่ตอบ "ในเมื่อทุกคนจะได้รับกระดาษข้อสอบกันคนละชุด ฉันก็ไม่ถึงกับตัดสิทธิ์เธอโดยสิ้นเชิง แต่... ส่งเธอไปทำงานในตำแหน่งพื้นฐานที่สำนักงานใหญ่ของกลุ่มสักหนึ่งปีก่อน ส่วนจะเลือกตำแหน่งไหนในระดับพื้นฐานนั้น ให้เธอตัดสินใจเอง"

"เข้าใจแล้วครับ" เลขาจินพยักหน้า

อีกด้านหนึ่ง

หลินหลิวจ้องไปที่จางอวิ๋นซ่างด้วยความโกรธ

"คุณเป็นถึงราชาเพลง แต่กลับสู้กับนักร้องแถวหน้าไม่ได้?"

"เขาร้องเพลงใหม่ เพลงที่แต่งโดยไป๋ตี้!"

"ไป๋ตี้..."

หลินหลิวสูดลมหายใจลึก "ฉันจะใช้พลังของทั้งสามแผนกเพื่อ..."

ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

หลินหลิวรับสาย

เสียงของเลขาจินดังมาจากปลายสาย "คุณหลิว ประธานสั่งว่าพรุ่งนี้คุณจะถูกโยกย้ายไปที่สำนักงานใหญ่ ทุกตำแหน่งระดับพื้นฐานเปิดให้คุณเลือกได้ตามใจ"

หลินหลิวชะงัก

สีหน้าของเธอซีดลงอย่างรวดเร็ว

อำนาจของเธอมาจากครอบครัวส่วนหนึ่ง และอีกส่วนหนึ่งจากอิทธิพลของตำแหน่งหัวหน้าแผนกเพลงที่สามของเฉินฮวากรุ๊ป

ถ้าสูญเสียตำแหน่งนี้ อิทธิพลของเธอจะลดลงอย่างมาก!

"ฉันอยากเจอคุณปู่!"

"ท่านประธานจะไม่พบคุณ ท่านกล่าวว่าอีกหนึ่งปีจะมีการจัดสรรใหม่ ดังนั้นปีต่อจากนี้ ขอให้คุณอยู่อย่างสงบเถอะครับ"

พูดจบ เลขาจินก็วางสาย

หลินหลิววางโทรศัพท์ลงด้วยอาการเหม่อลอย

จางอวิ๋นซ่างเดินเข้ามาใกล้ "หลิวเอ๋อร์ เกิดอะไรขึ้น?"

"อวิ๋นซ่าง..."

หลินหลิวมองเขาด้วยใบหน้าซีดเซียว "คุณยังสนับสนุนฉันอยู่ใช่ไหม? แม้ว่าฉันจะต้องออกจากแผนกเพลงที่สาม..."

"คุณต้องออกจากตำแหน่ง?"

"ฉันถูกโยกย้ายไปที่สำนักงานใหญ่ แต่คุณไม่ต้องห่วง ปู่ของฉันไม่ใจร้ายขนาดนั้น! ท่านรับปากไว้แล้วว่าหลินทุกคนจะได้รับกระดาษข้อสอบและข้อสอบของฉันยังไม่ได้ออกมาเลย อีกหนึ่งปีฉันจะกลับมาแน่นอน..."

"ได้ ผมจะรอคุณ"

จางอวิ๋นซ่างตอบกลับ

คำพูดนี้ทำให้หลินหลิวซาบซึ้งจนหลั่งน้ำตา เธอโผเข้าไปกอดเขาแน่น

แต่ใบหน้าของจางอวิ๋นซ่างกลับเย็นชา สายตาเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจที่ซ่อนอยู่

ดูเหมือนว่าฉันต้องหาคนใหม่แล้ว