"อะไรนะ พวกเขาทั้งสามคนตายหมดแล้วเรอะ"
ภายในห้องโถงใหญ่บนเกาะโจรสลัด ด้านนอกคลื่นลมคำรามเกรี้ยวกราด ทว่าที่นี่กลับสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ
หัวหน้าใหญ่แห่งเกาะโจรสลัด หรือที่เล่าลือกันว่าเป็น "จักรพรรดิโจรสลัด" เจียงซ่างเฟย เอนกายอิงเก้าอี้มังกร คาบกล้องยาสูบไว้ในปาก นัยน์ตาสวยดุดันจ้องเขม็งไปที่อสรพิษสาว
โจรสลัดกว่าสามร้อยคนรอบด้านล้วนหน้าตาเหี้ยมเกรียม แต่งกายประหลาด ตอนนี้ต่างก็พากันถลึงตาใส่อสรพิษสาว
"หัวหน้าใหญ่ นังนี่ต้องโกหกแน่! พวกเขาสามคนคือสี่มหาวัชระแห่งเกาะโจรสลัดของเรานะ จะตายได้ยังไง"
"นั่นสิ! ไอ้พวกกระจอกบนฝั่งนั่นจะเป็นคู่มือของพี่เปียกับพวกได้ยังไง"
เหล่าโจรสลัดแผดเสียงคำราม ความเดือดดาลพุ่งทะลุฟ้า
อสรพิษสาวคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเจียงซ่างเฟย ตัวสั่นเทา ไม่กล้าแม้แต่จะช้อนตาขึ้นมองเจียงซ่างเฟย
แม้จะเป็นผู้หญิงเหมือนกัน แต่เจียงซ่างเฟยกลับเป็นถึงหัวหน้าใหญ่เกาะโจรสลัด เหตุผลง่ายมาก พ่อของเธอคือ "ราชาโจรสลัด" แม่ของเธอคือ "ราชินีโจรสลัด" พี่ชายคนโตของเธอคือ "รัชทายาทโจรสลัด" ดังนั้นเธอจึงเป็น "เจ้าหญิงโจรสลัด"
น่าเสียดาย...
หลายปีก่อน พ่อแม่และพี่ชายของเธอถูกกองทัพเรือมาเลเซียล้อมปราบที่น่านน้ำมะละกาและโชคร้ายเสียชีวิต เจ้าหญิงโจรสลัดอย่างเธอจึงพลิกโฉมกลายเป็น "จักรพรรดิโจรสลัด" ในชั่วพริบตา
อีกอย่าง ชื่อจริงของเธอไม่ได้ชื่อ "เจียงซ่างเฟย" แต่ชื่อ "เจียงหลิงเอ๋อร์" เหตุผลที่ใช้ชื่อ "เจียงซ่างเฟย" ด้านหนึ่งก็เพื่อปิดบังตัวตน อีกด้านหนึ่งก็เพื่อให้คนภายนอกคิดว่าเธอเป็นชายชาตรีที่ห้าวหาญ เอาไว้ข่มขวัญชาวยุทธ์
ตอนนี้เจียงหลิงเอ๋อร์เห็นห้องโถงปรึกษาหารือเสียงดังเอะอะ จึงหยิบกล้องยาสูบขึ้นมาเคาะกับเก้าอี้มังกร
กล้องยาสูบโลหะกระทบกับเก้าอี้มังกรโลหะ เกิดเสียงดังกังวานใส
โจรสลัดที่กำลังเอะอะโวยวายเงียบกริบลงในทันตา พร้อมใจกันหันไปมองเจียงหลิงเอ๋อร์
เจียงหลิงเอ๋อร์สวมชุดฟันดาบตะวันตก เหน็บดาบฟันดาบตะวันตกไว้ที่เอว เรือนผมสลวยถูกถักเป็นเปียเล็กๆ นับไม่ถ้วนทิ้งตัวอยู่ด้านหลัง
โจรสลัดชายหญิงที่นี่ล้วนแต่ผิวคล้ำ ทว่าเจียงหลิงเอ๋อร์กลับต่างออกไป ผิวพรรณขาวผ่องดุจหยกขาวมันแกะ รูปร่างอรชร เรียวขายาว เอวคอดกิ่ว หน้าอกเต่งตึง ยิ่งเมื่อมองใบหน้าสวยหวานอมชมพู นัยน์ตากลมโตแก้มเป็นสีระเรื่อ เธอยังสวยและมีเสน่ห์ยิ่งกว่าดาราหญิงฮ่องกงหลายคนเสียอีก เพียงแต่ในความมีเสน่ห์ของเธอนั้นแฝงไว้ด้วยรังสีอำมหิต ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
"แกบอกว่าผู้กองตำรวจน้ำคนนั้น ชื่ออะไรนะ"
"ตู้หย่งเซี่ยว"
"ใช่ ตู้หย่งเซี่ยว..." เจียงหลิงเอ๋อร์ถือกล้องยาสูบ ลุกขึ้นจากเก้าอี้มังกร เอามือไพล่หลัง ค่อยๆ เดินเข้าไปหาอสรพิษสาว "เขาอายุเท่าไหร่"
"สิบแปด เอ่อ ไม่สิบเก้า... ดูยังไงก็อายุแค่สิบแปดสิบเก้าปี"
"คิก คิก คิก!" เจียงหลิงเอ๋อร์หัวเราะร่วน
คนอื่นๆ ก็พากันหัวเราะตาม
"สิบแปดสิบเก้า? ขนยังขึ้นไม่ครบเลยมั้ง!"
"ใช่ไง ก็แค่ไอ้เด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่งไม่ใช่เรอะ"
เหล่าโจรสลัดเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามตู้หย่งเซี่ยว
เจียงหลิงเอ๋อร์ถาม "แกกำลังบอกว่าคนคนเดียวฆ่าพวกอาเปียไปตั้งสามคนงั้นเหรอ"
"ชะ... ใช่แล้ว!" อสรพิษสาวก้มหน้า ตัวสั่นเทา
เจียงหลิงเอ๋อร์ก้าวเข้าไป ท่าทางเย่อหยิ่ง ใช้กล้องยาสูบเชยคางอสรพิษสาวขึ้นมา "มองตาฉัน"
อสรพิษสาวจำต้องช้อนตาขึ้นมองเธอ
นัยน์ตาสวยของเจียงหลิงเอ๋อร์เปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร
หากเปรียบอสรพิษสาวเหมือนงู เจียงหลิงเอ๋อร์ก็คือเสือดาวตัวเมียที่ทั้งดุร้ายและป่าเถื่อน
"ตอนนี้พูดความจริงกับฉันมา ว่าตกลงใครเป็นคนฆ่าพวกมัน"
"คะ... คือตู้หย่งเซี่ยว!" อสรพิษสาวกัดฟันตอบ
เจียงหลิงเอ๋อร์หัวเราะ "แกจะบอกว่าจ่าสิบตำรวจน้ำอายุสิบแปดสิบเก้า ฆ่าพวกมันงั้นเรอะ เชื่อไหมว่าฉันจะโยนแกเข้าห้องเสือดาว"
ห้องเสือดาวคือคุกที่น่ากลัวที่สุดบนเกาะโจรสลัด โดยปกติจะใช้คุมขังผู้หญิงที่ถูกปล้นมา
โจรสลัดคนไหนก็สามารถเข้าไปย่ำยีพวกเธอในห้องเสือดาวได้ตามอำเภอใจ ทำให้ผู้หญิงเหล่านั้นตกอยู่ในสภาพที่ตายทั้งเป็นอยู่เสมอ
พอได้ยินว่าเจียงหลิงเอ๋อร์จะโยนอสรพิษสาวเข้าห้องเสือดาว โจรสลัดพวกนั้นก็อดไม่ได้ที่จะตาเป็นประกาย แลบลิ้นเลียริมฝีปากอย่างตะกละตะกลาม ราวกับหมาป่าหิวโซเจอแกะน้อย พากันหอบหายใจแรงด้วยความตื่นเต้น
ในหมู่ผู้หญิงบนเกาะโจรสลัด รูปร่างหน้าตาของอสรพิษสาวถือว่าอยู่ในระดับต้นๆ ปกติหล่อนมักจะหยิ่งยโส ไม่เคยเห็นหัวพวกโจรสลัดชายอย่างพวกเขาเลย ตอนนี้มีโอกาสได้ย่ำยีหล่อน ไม่ต้องปฏิบัติกับหล่อนเหมือนคน จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไง
"อย่าเลยนะ ฉันพูดความจริง!" พออสรพิษสาวนึกถึงชะตากรรมของผู้หญิงในห้องเสือดาวก็สั่นไปทั้งตัว
"ไอ้แซ่ตู้ไม่ได้มาคนเดียว มันร่วมมือกับไฉฟันหลอ สิบสองเสด็จอาแห่งแก๊งเหอเหอถู... ไฉฟันหลอสมรู้ร่วมคิดกับมัน ถึงได้วางแผนการลอบกัดพวกเรา!"
อสรพิษสาวเล่าเรื่องราวทั้งหมดรวดเดียวจบ ถึงได้พรูลมหายใจออกมา แล้วมองเจียงหลิงเอ๋อร์ด้วยความหวาดกลัว
เมื่อเจียงหลิงเอ๋อร์ฟังจบก็หัวเราะ คิก คิก คิก หัวเราะจนตัวโยน
โจรสลัดทั้งหมดปิดปากเงียบ พวกเขารู้ดีว่า ยิ่งเจียงหลิงเอ๋อร์หัวเราะหนักแบบนี้ ก็ยิ่งน่ากลัว
"แกหมายความว่าไอ้สารเลวไฉฟันหลอก็มีส่วนร่วมด้วยงั้นเหรอ"
"ใช่"
"มันหักหลังฉันเหรอ"
"ใช่"
"ที่มันมาขอให้ฉันช่วยคราวก่อนคือการแสดงทั้งหมดสินะ"
"ใช่"
"มันสมรู้ร่วมคิดกับไอ้แซ่ตู้ แกเห็นกับตาเลยเหรอ"
"ใช่" อสรพิษสาวรู้ว่าขืนคล้อยตามเจียงหลิงเอ๋อร์ต่อไปแบบนี้คงไม่ดีแน่ จึงรวบรวมความกล้าพูดขึ้น "ที่สำคัญที่สุดคือไอ้แซ่ตู้คนนั้น อย่าเห็นว่ามันอายุยังน้อย แต่มันเจ้าเล่ห์เพทุบายมาก โดยเฉพาะเวลาทำอะไรมันไม่เคยเลือกวิธีการ!"
"ในเมื่อมันเก่งกาจขนาดนั้น..." เจียงหลิงเอ๋อร์โน้มตัวลงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอสรพิษสาว "แล้วแกรอดมาได้ยังไง"
"ฉัน..." อสรพิษสาวชะงักไป
"แกลากเอาพวกตำรวจนั่นมาด้วยหรือเปล่า" น้ำเสียงของเจียงหลิงเอ๋อร์เต็มไปด้วยรังสีอำมหิต
อสรพิษสาวอกสั่นขวัญแขวน รีบพูด "จะเป็นไปได้ยังไง ฉันระวังตัวมาก! อีกอย่าง อากาศเลวร้ายขนาดนี้ พวกมันจะตามมาได้ยังไง"
"จริงด้วย หัวหน้าใหญ่! ไอ้แซ่ตู้นั่นก็ไม่ใช่ผู้วิเศษ จะล่วงรู้ได้ยังไงว่าคืนนี้อสรพิษสาวจะหนีกลับมา"
"พูดถูก! ไอ้เด็กเมื่อวานซืน ถ้ามันหาเกาะโจรสลัดของเราเจอ ฉันจะบิดหัวตัวเองทิ้งซะ!"
"ฮ่าๆๆ! ถึงไอ้แซ่ตู้มันมาแล้วจะทำไม เราแค่ฉี่รดคนละทีก็จมน้ำลายตายแล้ว!"
"พวกตำรวจน้ำนั่นมันก็แค่พวกไร้น้ำยา! จะให้พวกมันมาปราบโจรสลัดเนี่ยนะ ไปชักว่าวยังจะดีซะกว่า!"
"ฮ่าๆๆ!"
เหล่าโจรสลัดพากันระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง สำหรับพวกเขาแล้ว ตู้หย่งเซี่ยวและพวกตำรวจน้ำภายใต้การบังคับบัญชาของเขาไม่มีค่าพอให้พูดถึงด้วยซ้ำ เป็นได้แค่เพียงฝุ่นผง
เมื่อเจียงหลิงเอ๋อร์ได้ยินทุกคนพูดเช่นนี้ ก็ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ เริ่มสงสัยว่าตัวเองคิดมากไปหรือเปล่า
ในฐานะหัวหน้าใหญ่แห่งเกาะโจรสลัด นับตั้งแต่พ่อแม่และพี่ชายเสียชีวิต เจียงหลิงเอ๋อร์ก็ก้าวเดินอย่างมั่นคงมาตลอด ทุกครั้งที่เกิดเรื่อง เธอจะไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า พิจารณาอย่างรอบคอบ เกรงว่าจะเกิดข้อผิดพลาดแม้เพียงนิดเดียว
เธอรู้ดีว่าในฐานะโจรสลัด พวกเธอทำเรื่องเลวร้ายมามากมาย ทั้งฆ่าคน ปล้นสะดม ชั่วช้าสารเลว บางครั้งแม้แต่คนแก่หรือเด็กก็ไม่เว้น หากตกไปอยู่ในมือพวกตำรวจน้ำ มีหวังถูกส่งขึ้นตะแลงแกงอย่างแน่นอน
เพื่อให้มีชีวิตรอด เธอจำเป็นต้องระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ แค่มีอะไรผิดปกติเพียงนิดเดียวก็ต้องตื่นตูมระแวงไปหมด...
"หัวหน้าใหญ่ ไม่ต้องคิดมากหรอก! ข้างนอกลมแรงคลื่นจัดขนาดนี้ ต่อให้พวกตำรวจน้ำนั่นตามมา ก็คงกลายเป็นอาหารเต่าไปแล้วล่ะ!" หัวหน้าโจรสลัดคนหนึ่งพูดอย่างโอหัง
"ใช่แล้ว! ถ้าพวกมันมาจริงๆ ฉันจะฟันให้ตายทีละคนเลย!"
"ฮ่าๆๆ!"
สิ้นเสียงนั้น...
ปัง ปัง ปัง!
ทั่วทั้งโถงใหญ่
สะเทือนเลื่อนลั่น!
"เกิดเรื่องอะไรขึ้น"
"แผ่นดินไหวเหรอ"
"แย่แล้ว! ศัตรูบุก!" โจรสลัดคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา "กองเรือสองกองกำลังระดมยิงเกาะโจรสลัด!"
