“สวัสดีครับ”

ก่อนจะออกเดินทางไปยุโรป ผมก็เปิดไลฟ์อีกครั้งหลังห่างหายไปนาน

ตอนแรกก็คิดว่าจะไม่มีใครเข้ามาดูเพราะหายไปนานเกินไป แต่พอเห็นมีคนเข้ามาดูตั้ง 600 คนก็รู้สึกแปลกใจมาก

“ทุกคนสบายดีไหมครับ?”

พอผมโบกมือทักทาย ช่องแชทก็พุ่งขึ้นรัว ๆ

└ ไม่เลย! ไม่โอเคเลย!

└ หายไปตั้งเดือนหนึ่งจริงดิ? หายไปไหนมาฮุน!

└ อยากกินข้าวหน้าหมูผัดเผ็ด

└ สตรีมเมอร์หายไปเดือนหนึ่ง นี่มันละทิ้งหน้าที่แล้วนะ

└ นายไม่ใช่แค่จิตรกรแล้วนะ อินฟลูเอนเซอร์แล้วจ้า 555

└ ผู้ติดตามลดแล้วเนี่ย

└ ทำไมไม่เปิดไลฟ์เลยล่ะ ㅠㅠ

└ ตอนอ็องรี มาร์โซช่วยไว้ ตอนนั้นรู้สึกยังไง?

└ ที่ผ่านมาทำอะไรอยู่บ้าง?

ทุกคนก็ยังเหมือนเดิม

คนที่บอกว่าอยากกินข้าวหน้าหมูผัดเผ็ดนั่น ไม่รู้ว่ายังไม่ได้กิน หรือว่ากินแล้วก็ยังอยากกินอยู่ตลอดกันแน่

ถ้ามีโอกาสได้เจอกัน อยากจะเลี้ยงข้าวให้ซะเลย

ดูเหมือนว่าอ็องรี มาร์โซเองก็เข้ามาดูอยู่ด้วย

“ก็ทำอะไรหลายอย่างครับ ซ้อมอ่านบทสารคดีด้วย อ้อ รู้จักพิพิธภัณฑ์ศิลปะนิวเทตโมเดิร์นไหมครับ? จะเอา <หน้ากาก> ไปจัดแสดงที่นั่นแหละ”

ในบรรดาพิพิธภัณฑ์หลายแห่งที่บังแทโฮแนะนำให้ ที่ตอบรับอย่างกระตือรือร้นที่สุดคือนิวเทตโมเดิร์น จึงตัดสินใจจัดแสดง <หน้ากาก> ที่นั่น

└ สารคดีเหรอ? เรื่องอะไรล่ะ?

└ ไม่ใช่ว่าไม่ว่างหรอก อายมากกว่าเลยไม่เปิด

└ นี่ทำสารคดีชีวิตตัวเองตอนอายุ 11 แล้วเหรอเนี่ย

└ อย่าทำเรื่องไร้สาระเลย ไปโฟกัสกับงานศิลป์เถอะ

└ จัดแสดง <หน้ากาก> ได้ค่าอะไรบ้างอะ?

└ สนิทกับอ็องรี มาร์โซขนาดไหนแล้วตอนนี้?

คนที่จับประเด็นไว ก็ปล่อยผ่านไปเถอะ

จากประสบการณ์ ต้องไม่ปล่อยช่องโหว่ให้พวกเขาเล่นได้

คนดูไลฟ์นี่นะ เหมือนรอโอกาสแกล้งเจ้าของช่องอยู่ตลอดเวลา

“โปรเจกต์นี้ทำโดยมูลนิธิแวนโก๊ะครับ เป็นเรื่องราวที่ติดตามชีวิตของวินเซนต์ โดยผมจะเลือกบางภาพมาวาดใหม่ในแบบของตัวเอง แล้วก็จะมีการอธิบายประกอบด้วยครับ”

มีคนถามว่าเริ่มถ่ายทำเมื่อไหร่ เลยบอกว่า หลังการประกวดอาร์นูโวเสร็จ

“แล้วก็ตอนทำสัญญา ทางนิวเทตโมเดิร์นขอให้ไม่เปิดเผยรายละเอียดครับ ได้ค่าจัดแสดงเยอะเลยครับ”

ผมเซ็นสัญญาแสดงงานเป็นเวลา 1 ปี ได้ค่าจัดแสดง 30,000 ปอนด์ และยังทำประกันคุ้มครองมูลค่า 6 ล้านปอนด์ในกรณีที่ผลงานเสียหาย

ทั้งคุณปู่ บังแทโฮ และจางมีแร ต่างก็บอกว่าข้อเสนอนี้ดีมากแล้ว จึงไม่มีเหตุผลจะไม่พอใจ

“แล้วก็เรียนหนังสือครับ จำเพื่อนที่เคยไลฟ์ด้วยกันได้ไหมครับ? เขาคอยช่วยเหลือหลายอย่างเลย”

ตอนแรกก็ตัดใจไม่ตามเรียนคลาสแบบเข้มข้น แต่ตั้งใจว่าจะเรียนคอร์สปกติแทน โชคดีที่ได้ชาชีฮยอนช่วยไว้เยอะ

ยกเว้นเรื่องที่เขาชอบเอาพวก “ลิมิตของฟังก์ชัน” หรือ “ความต่อเนื่อง” มาบอกว่านี่คือพื้นฐาน อันนั้นแอบน่าหงุดหงิดอยู่บ้าง แต่นอกนั้นถือว่าเป็นคลาสที่ดี

“อ้อ พูดถึงก็คิดได้ว่ามีการบ้านอยู่ครับ ต้องทำเลยล่ะ ช่วยผมหน่อยได้ไหมครับ?”

└ การบ้านเหรอ?

└ จะให้ช่วยทำการบ้านโรงเรียน?

└ ถึงจะห่างจากการเรียนไปนาน แต่การบ้านระดับประถมนี่กล้วย ๆ เลย

└ การบ้านต้องทำเองสิ!

└ อยากกินข้าวหน้าหมูผัดเผ็ดอีกแล้ว

“SNBA ขอให้ช่วยประชาสัมพันธ์ประกวดอาร์นูโวหน่อยครับ ได้ค่าจ้างเยอะเลยครับ 7,000 ยูโร”

พอบังแทโฮบอกว่าควรเปิดเผยว่าเป็นการรับโฆษณา ผมก็เลยพูดตรง ๆ และช่องแชทก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ “555”

└ อะไรน่ะ 555 การบ้านคืออันนี้เหรอ 555

└ แม่เจ้า

└ 7,000 ยูโรนี่เท่าไหร่กันเนี่ย?

└ ราว ๆ 10 ล้านวอนมั้ง

└ บ้าไปแล้ว พิงกูของเราเป็นบริษัทใหญ่ไปแล้ว

└ ลืมแล้วเหรอว่าทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็งขายได้เท่าไหร่? ไลฟ์ของฮุนแค่งานอดิเรกน่ะ

└ ใครเป็นคนตั้งค่าโฆษณาเนี่ย

└ แต่ว่าโฆษณากับพวกเราก็ไร้ประโยชน์นะ เพราะเราไปไม่ได้อยู่ดี

└ ฉันนี่แหละที่คิดว่าเป็นโจทย์คูณหารธรรมดา…

└ ทุกคน! ตั้งสติหน่อย!

└ เอาล่ะ ต้องไปปารีสอาทิตย์หน้าแล้วสิ

└ นั่นสิ ไปทั้งทีต้องกินครัวซองต์ด้วยนะ แบบนี้ใช่ไหม?

ใครเป็นคนตั้งค่าโฆษณาเนี่ย...

ตอนแรกผมอยากจะถามกลับว่าทำไมถึงถามเรื่องนี้ แต่พอมาคิดอีกที ผมยังไม่ได้ใส่ซับเลย พวกเขาเข้าใจภาษาเกาหลีได้ยังไงเนี่ย?

ต้องไปถามอ็องรีตอนถึงปารีสแล้วล่ะ

“เงินที่ได้จากอันนี้ ผมเอาไปบริจาคหมดเลยครับ ให้มูลนิธิโดแบน เป็นองค์กรที่ช่วยเหลือเด็กยากไร้”

ผมยกใบรับรองการบริจาคที่บังแทโฮเอามาให้ขึ้นให้กล้องดู

“ถึงไม่ได้ไปปารีสก็สามารถชมได้ครับ ทางเว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์จะมีห้องจัดแสดงเสมือนสำหรับการประกวดอาร์นูโว ใครมีแว่น VR ก็จะดูสมจริงมากยิ่งขึ้น เขาว่าจัดห้องแสดงเหมือนกับสถานที่จริงเป๊ะ ๆ เลย ยังไงก็ช่วยเข้าไปดูกันเยอะ ๆ นะครับ”

ผมหันไปมองบังแทโฮกับคุณปู่ที่สัญญาว่าจะช่วยเขียนสคริปต์ให้ พวกเขากำลังพยักหน้าด้วยสีหน้าอิ่มเอม

ผมคลิกเปิดภาพที่ทาง SNBA ส่งมาให้

โปสเตอร์ของการประกวดอาร์นูโวแสดงขึ้นบนจอ

“วันพฤหัสหน้าครับ วันที่ 30 พฤศจิกายน เวลา 9 โมงเช้า ถึงวันที่ 6 ธันวาคม เวลา 4 ทุ่ม ตามเวลาปารีส ฟรีครับ”

ผมพลิกไฟล์ไปยังหน้าแรกของกิจกรรมต่าง ๆ

“มีกิจกรรมเยอะมากเลยครับ อย่างแรกคือ ‘ตามหาผลงานศิลปะ’ ที่ปารีสมีเกาะที่ชื่อว่า ‘ซีเต’ คล้าย ๆ กับยออีโดของบ้านเรา”

ตอนแรกนึกว่าจะไม่มีใครรู้จัก แต่ดูเหมือนจะมีคนรู้

“ใช่ครับ ที่นั่นแหละ ที่มีมหาวิหารน็อทร์ดาม ผลงานศิลป์จะจัดแสดงอยู่ที่นั่น แต่ละห้องจัดแสดงจะอยู่ห่างกัน ใครที่ค้นพบผลงานครบ 100 ชิ้นภายในหนึ่งสัปดาห์ จะได้สิทธิ์ลุ้นของรางวัล ยิ่งเจอเยอะ โอกาสได้รางวัลก็ยิ่งสูงครับ ลองตามหากันเยอะ ๆ นะครับ”

└ ถ้าอยู่ในอาคาร จะหายากไม่ใช่เหรอ?

└ ฟังดูโหดนะ ;;

└ แล้วจะยืนยันผลงานที่เจอได้ยังไงอะ???

└ แล้วคนที่ดูผ่าน VR ล่ะ จะทำยังไง?

“แค่ติดตั้งแอปของการประกวดอาร์นูโวแล้วถ่ายรูปผลงาน ระบบจะตรวจสอบให้ครับ ส่วนคนที่ใช้ VR ก็จะตรวจจากเส้นทางเดินในระบบครับ ไม่ต้องกังวลเลย”

ผมไล่ดูช่องแชทอีกครั้งว่ามีอะไรตกหล่นไปไหม

“อ้อ ผลงานทั้งหมดอยู่แค่ที่ชั้น 1 เท่านั้นนะครับ ไม่มีในชั้นใต้ดินหรือชั้นบน และที่ประตูจะมีโลโก้ของการประกวดติดอยู่ด้วย จะหาไม่ยากครับ มีจัดแสดงกลางแจ้งด้วยนะ”

└ เอาจริง ๆ นี่ดูน่าเบื่อชะมัด

└ เห็นด้วย เห็นด้วย

└ มีสติกันหน่อย!

└ พอมาคิดอีกที ก็เป็นกิจกรรมที่ดีนะ

└ ว้าว น่าสนุกมากเลย

กิจกรรมที่มิเชล พลาตินีและภัณฑารักษ์หลายคนช่วยกันคิดดูเหมือนจะไม่ได้รับกระแสตอบรับดีอย่างที่หวัง

แน่นอนว่ามันค่อนข้างยากเกินไปหน่อย เลยรู้สึกเป็นห่วง แต่ไหน ๆ ก็มีเรื่องที่ต้องพูดต่อ จึงเดินหน้าต่อ

“รางวัลมีด้วยนะครับ คนที่หาผลงานเจอมากกว่า 100 ชิ้น จะถูกจับสลาก 1,000 คน ได้รับเงินรางวัลคนละ 1,000 ยูโร แบ่งเป็น 500 คนที่ถ่ายรูปเอง กับอีก 500 คนที่ชมผ่าน VR”

└ ??????????

└ 1,000 ยูโรนี่กี่วอนเนี่ย?

└ น่าจะราว ๆ 1.3 ล้านวอนเกาหลี

└ ว้าว… ที่ว่าใจดีเหมือนเทพธิดา ไม่เกินจริงเลย ;;;

...ดูเหมือนจะไปได้สวย

“ยังมีกิจกรรมทายชื่อศิลปินด้วยนะครับ ถ้าเข้าเว็บหรือแอปจะมีช่องให้กรอกชื่อศิลปิน ต้องพิมพ์ชื่อจริงเป็นภาษาอังกฤษ คนที่ทายถูกเยอะที่สุด 100 คน จะได้รางวัลคนละ 3,000 ยูโรครับ”

ถ้ากิจกรรมแรกมีเป้าหมายให้ผู้ชมไปหาผลงานด้วยตนเอง กิจกรรมที่สองก็คงมีเป้าหมายให้ไม่หยุดแค่การ “พบเห็น” แต่ต้อง “จดจำ” ให้ได้ด้วย

เพราะเป็นนิทรรศการแบบไม่เปิดเผยชื่อ ผู้จัดจึงหาวิธีที่ทำให้ผู้ชมต้องมองผลงานอย่างลึกซึ้ง

└ ถ้ามีคนทายถูกเกิน 100 คนล่ะ?

└ เป็นไปได้เหรอ? ศิลปินตั้ง 1,700 กว่าคน จะมีใครจำได้หมดเหรอ

└ อย่าดูถูกพวกโอตาคุไป เชื่อเถอะ เหล่าสาวกฝั่งตะวันตกบางคนคือเหนือมนุษย์จริง ๆ

“ถ้าเกิดแบบนั้นขึ้น เขาจะจับฉลากครับ”

ผมเองก็คิดจะลองเหมือนกัน แต่เพราะยังไม่รู้จักศิลปินร่วมสมัยมากนัก คงเป็นเรื่องยาก

ทั้งคุณปู่และบังแทโฮก็ยังบอกว่าทายให้ถูกหมดเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นคงไม่เกิดเรื่องแบบที่ผู้ชมกลัวกันหรอก

“ถ้าไปชมด้วยตัวเอง จะมีเล่นเกมตอบคำถามแลกกับการได้ ‘เบาะแส’ ด้วยนะครับ น่าจะสนุกมากเลย ผมกับคุณปู่ก็จะไปร่วมกิจกรรม ถ้าเจอผม จะขอลายเซ็นได้นะครับ มาให้ได้นะครับ!”

...

การประกวดอาร์นูโว ครั้งที่ 1 ปี 2028 ได้รับความสนใจมากกว่างานวิตนีย์ เบียนนาเล่ ที่จัดในปีเดียวกันเสียอีก

ทั้งหมดเป็นผลจากข้อเสนอสุดปังของมิเชล พลาตินี ผู้บริหารแกลเลอรี่มาร์โซ

เดิมที SNBA ตั้งงบประชาสัมพันธ์ทั่วโลกไว้ที่ 20 ล้านยูโร แต่สุดท้ายสามารถลดงบได้มหาศาล

กิจกรรม “ตามหาผลงาน” และ “ทายชื่อศิลปิน” ที่มิเชลเสนอ ใช้งบเพียง 1.3 ล้านยูโรก็สามารถสร้างปรากฏการณ์ระดับโลกได้แล้ว

รวมงบโปรโมตทั้งหมดทั้งที่จ่ายให้ศิลปินชื่อดังและอินฟลูเอนเซอร์ ยังไม่ถึงครึ่งของที่ตั้งไว้ คือราว 10 ล้านยูโรเท่านั้น

ข่าวเกี่ยวกับการประกวดอาร์นูโวแพร่กระจายปากต่อปาก จนแม้แต่คนที่ไม่เคยสนใจศิลปะก็หันมาสนใจ

เมื่อปริมาณผู้ค้นหาข้อมูลเพิ่มขึ้น สื่อมวลชนจึงแห่กันตีข่าว

แอปพลิเคชันอย่างเป็นทางการของการประกวดอาร์นูโว มียอดดาวน์โหลดทะลุ 10 ล้านครั้งก่อนวันเปิดงาน กลายเป็นงานศิลปะที่เรียกได้ว่า “ปังที่สุดในโลก”

“นี่…”

กลางดึกคืนหนึ่ง ที่โกซูยอลและบังแทโฮต่างหลับไปแล้ว

ชาชีฮยอนที่นอนคว่ำอยู่บนเตียงพลางอ่านเกี่ยวกับศิลปินร่วมสมัย ก็เอ่ยขึ้น

“แค่ดูภาพ จะรู้ได้ไงว่าใครวาด?”

หลังจากพยายามจำชื่อและลักษณะเด่นของศิลปินหลายคน ชีก็เริ่มมีคำถามเชิงปรัชญา

โกฮุนที่นอนข้าง ๆ และอ่านหนังสือไปด้วย ตอบว่า

“ก็ดูจากโทนสี ลายพู่กัน ว่าเขาวาดอะไร องค์ประกอบหลายอย่าง”

“แต่มันก็วาดคนละแบบก็ได้นี่นา”

“ส่วนใหญ่เขาจะมีแนวทางที่สม่ำเสมอ”

“ทำไมล่ะ?”

“เพราะความจริงใจมั้ง? มันแสดงให้เห็นว่าเขาคิดกับธีมเดียวนั้นมาอย่างลึกซึ้ง ซึ่งมันสะท้อนออกมาในผลงาน”

“อืม…”

“อีกอย่าง มันจำง่ายด้วยนะ ถ้าภาพนี้เป็นของศิลปินคนนั้นแบบชัดเจน สมมุติถ้านายเป็นจิตรกรแล้ววาดต้นไม้สีน้ำเงินเป็นประจำ คนก็จะจดจำได้ว่านั่นคือลายเซ็นของนาย”

“เริ่มเข้าใจล่ะ”

ชีฮยอนพยักหน้า แล้วก็ส่ายหัวอีกครั้ง

“มาคิดดูแล้ว ก็ไม่เข้าใจแฮะ วาดแต่สิ่งเดิม ๆ มันไม่เบื่อเหรอ?”

“แต่นายก็วาดแต่ต้นไม้สีน้ำเงินนะ”

“ฉันวาดไม่เหมือนกันซักต้นเลยต่างหาก”

“ศิลปินคนอื่นก็เหมือนกัน อ็องรี มาร์โซวาดภาพตัวเอง 800 ภาพนะ แต่ก็ไม่เหมือนกันซักภาพเลย”

พอโกฮุนยกตัวอย่างภาพเหมือนของอ็องรี มาร์โซขึ้นมา ชีฮยอนก็พยักหน้าอีกครั้ง

“ถ้าอ็องรีลุงร่วมประกวดด้วยก็ดีสิ อย่างน้อยเราจะได้ตอบชื่อเขาถูกซักคนหนึ่ง”

“แต่เขาไม่ได้บอกว่าจะเข้าร่วมไม่ใช่เหรอ”

“แต่ก็อาจจะเข้าก็ได้นะ แค่ไม่พูดออกมาเฉย ๆ?”

“แต่นั่นมันไม่จำเป็นสำหรับเขานี่ แล้วนี่ก็เป็นงานของ SNBA เขาเป็นเจ้าภาพงานนี้เอง ไม่เห็นจะมีเหตุผลอะไรที่เขาจะเข้าประกวด”

“นั่นก็จริง… แต่ใครจะไปรู้ล่ะ นายก็รู้ว่าเขาทำเรื่องแปลก ๆ บ่อยแค่ไหน”

“……”

คำพูดของชาชีฮยอนนั้นมีน้ำหนัก

โกฮุนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหัว

“เป็นไปไม่ได้หรอก”

“แต่จำได้ไหม? อาจารย์จางมีแรเองก็บอกว่า ถ้ารู้ว่าจะจัดยิ่งใหญ่ขนาดนี้ก็คงอยากเข้าประกวดเหมือนกัน”

พอฟังแบบนั้นก็ชักรู้สึกว่ามีเหตุผลอยู่เหมือนกัน

ถ้าเป็นคนที่ชอบได้รับความสนใจอย่างอ็องรี มาร์โซ งานใหญ่ระดับนี้ที่มีผู้สนใจเกินสิบล้านคน (รวมถึงใน VR) ย่อมเป็นเวทีในฝัน

‘ถ้าเธอลงประกวด แล้วคนอื่นจะได้รางวัลได้ยังไงล่ะ!’

แต่แล้วโกฮุนก็อดขำไม่ได้ เมื่อหวนนึกถึงข้อความในแชตที่อ็องรีเคยส่งมา

“ตอนไลฟ์คราวก่อน ฉันพูดแบบนี้กับเขาว่า ถ้านายเข้าร่วม มันก็แย่งโอกาสจากคนอื่นไปหมดเลยนะ แล้วเขาก็ตอบกลับมาว่า ไม่มีทางเข้าหรอก”

“อื้ม…”

“แม้เขาจะเพี้ยนไปหน่อย แต่เขาก็เป็นคนที่รักษาคำพูดนะ”

ชาชีฮยอนเชื่อคำพูดของเพื่อน แล้วก็ก้มหน้ากลับไปมองสมาร์ตโฟนในมือ

พรุ่งนี้จะได้พบกับผลงานแบบไหนในงานอาร์นูโว แค่คิดก็ใจเต้นจนนอนไม่หลับ

“บลานช์ ฟาฟร์ บลานช์ ฟาฟร์ คนนี้ดูแปลกดีเนอะ ว่ามั้ย?”

ชีฮยอนหันไปหาโกฮุนที่หลับไปแล้ว แล้วก็ค่อย ๆ ห่มผ้าให้เขาอย่างแผ่วเบา