“พวกนาย ฉันเดาผิดจริง ๆ ว่ะ! ดูเหมือนว่านี่จะไม่ใช่เกมแอ็กชันความยากสูง แต่เป็นเกมแนว… อะไรนะ? เกมปีนป่าย? หรือเกมกระโดดข้ามแพลตฟอร์ม?”

“เอาเถอะ ฉันว่ามันน่าจะเหมือนกับพวกเกมกระโดด เหมือนหลาย ๆ เกมนั่นแหละ.”

“ไม่ต้องห่วงนะทุกคน! ฉันถนัดเกมแนวนี้อยู่แล้ว! ก่อนหน้านี้ฉันก็เล่นโหมด ‘กระโดด’ ในเกม FPS มาเยอะ อย่างเช่น ‘Path of Ascension’ น่ะ พูดเลยว่าเรื่องการกระโดดข้ามแพลตฟอร์ม ฉัน ไอ้ติง ไม่มีแพ้ใครแน่นอน!”

“วันนี้จะโชว์ให้พวกนายดูเอง ว่าการกระโดดแบบเหนือชั้นมันเป็นยังไง!”

ในฐานะสตรีมเมอร์ การคุยโม้โอ้อวด และ การพล่าม ถือเป็นทักษะที่จำเป็น และอาจารย์ติงก็เชี่ยวชาญในเรื่องนี้แบบถึงขั้นปรมาจารย์

เพียงแค่พูดไม่กี่คำ เขาก็เปลี่ยนความสนใจของผู้ชมจาก “สปอนเซอร์” ไปสู่ตัวเกมนี้ได้อย่างง่ายดาย

หลังจากทำความคุ้นเคยกับการควบคุมได้เล็กน้อย อาจารย์ติงก็เริ่มต้นการเดินทางอันทุกข์ทรมานของซิซีฟัส

“เอาล่ะพวกนาย ข้างหน้ามีโค้งหักศอก เราต้องระวังหน่อย ค่อย ๆ ผ่านไป…

“ไม่มีปัญหา สบายมาก!

“นี่มีหลุมอยู่.

“เอ้า ไม่เป็นไร เราแค่ยกก้อนหินขึ้น แล้วกระโดดข้ามไป!

“เกมนี้มันง่ายนี่นา! แค่นี้ใคร ๆ ก็เล่นได้ ฉันว่าแม้แต่ยายฉันมาเล่นยังไหวเลย! ก็แค่เดินตามทางขึ้นเขาไปเรื่อย ๆ ใช่ไหม?”

อาจารย์ติงเริ่มต้นเกมด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม เขาคุยเล่นกับคนดูในแชตอย่างสนุกสนาน

ในช่วงแรก ความอดทนของเขายังเหลือเฟือ เขาจึงพยายามเล่นอย่างรอบคอบในทุกจุดที่มีหลุมหรือสิ่งกีดขวาง และเขาก็ไต่ขึ้นไปจนถึงระดับแรกสำเร็จ นั่นก็คือ “ผู้ที่สารภาพบาปเมื่อสายเกินไปเพราะความเกียจคร้าน”

บริเวณนี้นับเป็นชั้นนอกของภูเขาแห่งการชำระบาป

ในชั้นในสุดที่สี่ของภูเขานี้ยังมีสถานที่คล้ายกัน เรียกว่า “ผู้เกียจคร้าน” ซึ่งทั้งสองชั้นมีธีมเดียวกันคือ “ความเกียจคร้าน”

สภาพแวดล้อมในเกมจึงเต็มไปด้วย ขยะกองพะเนิน อาคารที่ไม่ได้รับการซ่อมแซม ถนนที่เต็มไปด้วยของเกะกะ และ โครงการก่อสร้างที่ถูกทิ้งร้าง

แต่ชั้นนอกนี้มีขยะน้อยกว่าและระดับความยากก็ต่ำกว่า จึงเหมือนเป็นเวอร์ชัน “วัยเยาว์”

เมื่อมาถึงชั้นนี้ เกมจึงเริ่มเข้าสู่ระดับที่ยากขึ้นอย่างแท้จริง

หลังจากผ่านกองขยะจำนวนมาก อาจารย์ติงก็พบกับตัวละครสำคัญของชั้นนี้ เบลัคควา

เขาดูเหมือนยักษ์ที่มีรูปร่างสูงใหญ่ แบกสิ่งของจำนวนมากไว้บนหลังจนหลังของเขางองุ้มแทบยืดตัวไม่ได้

เบลัคควายืนอยู่บนพื้น ทิ้งรอยเท้าลึก ๆ ไว้เบื้องหลัง แต่รอยเท้าเหล่านี้เป็นรอยวงกลม เพราะเขาเดินวนไปวนมาบนชั้นนอกนี้ซ้ำไปซ้ำมา

นี่เป็นการชำระล้างนิสัยขี้เกียจที่เขามีในชีวิตก่อนตาย

อาจารย์ติงเดิมคิดว่าเขาสามารถพูดคุยหรือมีปฏิสัมพันธ์กับ NPC ตัวนี้ได้ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะคิดไปเอง

ตัวละคร NPC ขนาดใหญ่นี้ก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งของฉากในเกม และนอกจากการขยับตัวได้แล้ว เบลัคควาก็ไม่มีความแตกต่างจากขยะที่กองอยู่ข้างทางเลย

“เฮ้ พวกนาย! ฉันเพิ่งคิดไอเดียบ้า ๆ ขึ้นมาได้”

“พวกนายว่าถ้าฉันเอาก้อนหินไปขัดขาเขาดูจะเกิดอะไรขึ้น?”

เมื่อความตึงเครียดจากการไต่ขึ้นมาถึงจุดใหม่เริ่มลดลง ไอเดียแผลง ๆ ก็โผล่มาในหัวอาจารย์ติง

เขาลงมือทันที ดันก้อนหินไล่ตามเบลัคควา แล้วหมุนหินไปขัดไว้ที่เท้าของเขา

แต่ในวินาทีถัดมา ยักษ์เบลัคควาเดินผ่านหินไปเหมือนไม่มีอะไรขวางอยู่! และเขาเตะก้อนหินเข้าเต็มแรง!

“เห้ย! ไอ้บ้า!”

อาจารย์ติงอุทานอย่างตกใจ เขาเห็นก้อนหินหลุดจากการควบคุมของซิซีฟัส

ก้อนหินกลิ้งขึ้นไปเล็กน้อยตามแรงเฉื่อย แต่จากนั้นมันก็เริ่มไหลลงเนินเขาอย่างรวดเร็ว ด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

มันเด้งข้ามหลุมต่าง ๆ “ตึง ตึง ตึง” และสุดท้ายก็กลิ้งกลับไปที่ชายหาดจุดเริ่มต้น พร้อมเสียงกระแทกดังสนั่น

ในวินาทีนั้น ซิซีฟัสถูกวาร์ปกลับไปยังก้อนหินอีกครั้ง

เขาถอนหายใจลึก ๆ ส่ายหัวด้วยความเสียใจ แต่ในที่สุดก็ยืนขึ้นใหม่และจับก้อนหินอีกครั้ง

เกมนี้ได้แสดงให้เห็นว่าซิซีฟัสและก้อนหินมี “พันธะวิญญาณ” อยู่

หากก้อนหินหลุดมือ ซิซีฟัสจะไม่สามารถทำอะไรได้เลย นอกจากมองดูมันกลิ้งลงไปข้างล่าง แล้วเริ่มต้นการเดินทางใหม่ตั้งแต่จุดที่ก้อนหินหยุดลง

เวลาที่ใช้ปีนขึ้นชั้นนี้คือประมาณ 30 นาที แต่เวลาที่หินกลิ้งกลับลงไป ใช้เพียงไม่กี่วินาที

“เกมนี้ไม่มีจุดเซฟเลยเหรอ??”

“ถ้ารู้แบบนี้ ฉันไม่ซ่าหรอก! โธ่เว้ย!”

แม้อาจารย์ติงจะเสียใจ แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากดันหินขึ้นไปใหม่

การผจญภัยนี้เปลี่ยนทัศนคติของเขาโดยไม่รู้ตัว จากการเล่นแบบปลอดภัยเริ่มกลายเป็นการอยากลัดเส้นทาง

แต่ความใจร้อนก็ทำให้เขาล้มเหลวซ้ำ ๆ

สุดท้าย เสียงหัวเราะไม่ได้หายไปไหน เพียงแต่ย้ายจากหน้าของอาจารย์ติง ไปอยู่บนหน้าของผู้ชมในไลฟ์แทน...

ขณะที่อาจารย์ติงเล่นไปเรื่อย ๆ ผู้ชมในไลฟ์สตรีมก็เริ่มเข้าใจถึงกลไกลึก ๆ ของเกมนี้

แม้ภายนอกดูเหมือนว่าเกมนี้จะเป็นแค่การ "ดันก้อนหิน" แต่จริง ๆ แล้วมันมีโหมดการเคลื่อนไหวอยู่สามรูปแบบ

โหมดแรก: โหมดปกติ

ผู้เล่นสามารถกดปุ่ม ASWD เพื่อกลิ้งก้อนหินไปตามทางหลักที่นำไปสู่ยอดเขาแห่งการชำระบาป วิธีนี้ปลอดภัยที่สุด

แม้ว่าจะเคลื่อนที่ได้ช้าเมื่อเจอทางลาดชัน หรือใช้แรงมากเมื่อผ่านสิ่งกีดขวาง แต่หินจะไม่หลุดมือผู้เล่น

เมื่อถึงจุดเลี้ยว ผู้เล่นสามารถหมุนมุมมองด้วยเมาส์และคลิกขวาเพื่อปรับมุมให้ตรงกับเส้นทาง ทำให้ลดโอกาสผิดพลาดลง

โหมดที่สอง: โหมดขับรถ

อาจารย์ติงค้นพบวิธีนี้โดยบังเอิญ เขาพบว่าหากกดปุ่มเมาส์ขวาค้างไว้ มุมมองจะหมุนตามร่างกายของซิซีฟัส

ตอนนี้การดันหินจะให้ความรู้สึกเหมือนการเล่นเกมจำลองการขับรถ

ข้อดีคือมันช่วยให้ปรับตำแหน่งได้แบบเรียลไทม์ เหมาะสำหรับทางที่มีโค้งต่อเนื่อง ทำให้การเคลื่อนที่ราบรื่นและเร็วกว่าโหมดปกติ

แต่ข้อเสียคือ เมื่อก้อนหินเริ่มกลิ้ง จะใช้เวลานานกว่าที่จะหยุดได้ ดังนั้น หากเจอโค้งที่เลี้ยวไม่ทัน หินอาจจะ “พัง” และหลุดมือได้

โหมดที่สาม: โหมดแบก

ในโหมดนี้ ผู้เล่นสามารถกดเมาส์ซ้ายค้างไว้เพื่อยกก้อนหินขึ้นเหนือหัว ซิซีฟัสสามารถกระโดดข้ามสิ่งกีดขวางหรือหลุมลึกได้

นอกจากนี้ ผู้เล่นยังสามารถพยายามกระโดดไปยังพื้นที่เสี่ยง เช่น แพลตฟอร์มลอยฟ้า

โหมดนี้เหมาะกับการลัดเส้นทางและตัดผ่านพื้นที่ที่ยากลำบาก

แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นการเดิมพันที่มีความเสี่ยงสูง เพราะหากพลาดเพียงครั้งเดียว การเดินทางทั้งหมดจะต้องเริ่มต้นใหม่

ดูเหมือนว่าเกมนี้จะน่าสนุก แต่ปัญหาของเกมคือ ระหว่าง “ดูเหมือนสนุก” กับ “สนุกจริง” นั้น มีช่องว่างขนาดใหญ่มาก!

และ "ซิซีฟัส" ก็เป็นหนึ่งในเกมที่มักจะทำให้ผู้เล่นอยากเขวี้ยงคอนโทรลเลอร์ลงพื้น

อาจารย์ติงคิดว่าเขาเริ่มเข้าใจกลไกของเกมแล้ว แต่ความจริงคือ… "นรกที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้น"

“เห้ย! ทำไมอ่ะ! ฉันยืนตรงนั้นได้แล้ว แต่ทำไมตกลงมาอีกล่ะ!”

“เวรเอ้ย! ตัวละครตัวนี้มันชนฉันทำไมเนี่ย!”

“เดี๋ยว! ตรงนี้วางหินไม่ได้เหรอ? ทำไมมันกลิ้งลงไปล่ะ!!”

“พวกนายช่วยดูหน่อยเถอะ! ซิซีฟัสมันเป็นเทพไม่ใช่เหรอ? ทำไมมันดูเหมือนคนเป็นอัมพาตไปแล้วเนี่ย!!!”

เสียงกรีดร้องของความสิ้นหวังดังไปทั่วไลฟ์ของอาจารย์ติง

และนี่คือกับดักที่ใหญ่ที่สุดของเกมที่ผู้พัฒนาได้ซ่อนเอาไว้:

ความอ่อนแอของร่างกายของตัวละครในเกม!