เย่อิงถึงกับหมดคำพูด

ที่จริงฉีเจียนเจียเองก็แทบจะทนไม่ไหวเหมือนกัน

เธออุตส่าห์กำลังกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสเนื้อตุ๋นอยู่จริงๆ

แต่ทุกคนก็รู้กันดีว่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสเนื้อตุ๋นเนี่ย มันไม่มีเนื้อวัวจริงๆ อยู่ในนั้นเลยสักชิ้น!

แต่ในรูปที่เย่อิงส่งมา กลับเป็นเนื้อวัวผัดพริกหยวกของแท้ เห็นแค่ภาพก็หอมฉุยชวนกินสุดๆ!

ถึงแม้จะรู้ว่าพ่อค้าหน้าเลือดที่ชื่อหลินจือไป๋คนนั้นต้องโก่งราคากับเย่อิงแน่ๆ แต่พอมองดูบะหมี่ในมือตัวเองแล้ว ฉีเจียนเจียก็ยอมให้โก่งราคาเลยก็ยังดี!

แต่ปัญหาคือยังไม่มีโอกาสได้กินเลยต่างหาก

จากที่ฟังฉู่ฉู่พูด อาหารจานนี้ทำโดยหลินจือไป๋งั้นเหรอ?

อีกแล้วเหรอ หลินจือไป๋อีกแล้ว หมอนี่มันเป็นใครกันแน่เนี่ย!

ขับรถเก่งก็เรื่องหนึ่งแล้ว ทำอาหารยังอร่อยอีก!?

ต่อให้เป็นคนที่มีพื้นฐานทำอาหารมาบ้าง ก็ยังยากที่จะทำให้หน้าตาอาหารออกมาดูดีขนาดนี้!

ช่างน่าหมั่นไส้!

อย่างนี้ก็ยิ่งทำให้ยัยนั่นได้ใจเลยสิ!

ส่วนผู้เข้าแข่งขันกลุ่มอื่นๆ ต่างก็มีความรู้สึกไม่ต่างกันเพราะว่าคนเรามักจะไม่กลัวการมีน้อย แต่กลัวการไม่เท่าเทียมกัน

ถ้าเป็นปกติ ต่อให้เห็นรูปอาหารน่ากินดึกแค่ไหน พวกเขาก็แค่กดสั่งเดลิเวอรี่มาแก้หิวก็จบ

แต่นี่มันคือภูเขาลี่ซาน!

ที่นี่กันดารยิ่งกว่าหมู่บ้านชานเมืองซะอีก!

ไม่ต้องพูดถึงเดลิเวอรี่เลย แค่จะซื้อเนื้อกินยังลำบาก ถึงแม้บางคนจะพอมีเงินซื้อเช่นพวกหลานเย่ที่ใช้เงินมือเติบ แต่ปัญหาคือพวกเขาทำอาหารไม่เป็น!

แต่ดูสิ กลุ่มสีน้ำเงินดันมีหลินจือไป๋ที่แค่เห็นรูปก็รู้เลยว่าฝีมือทำอาหารสุดยอด!

พอเป็นแบบนี้ อาหารเย็นของทุกคนก็ดูจืดชืดไร้รสชาติไปหมด

ด้านทีมสีน้ำเงิน

ฉู่ฉู่เห็นในแชทกลุ่มมีแต่คนร้องไห้โอดครวญก็อดหัวเราะไม่ได้

“เย่อิง เธอนี่เล่นกับจิตใจคนอื่นเลยนะ”

“ฉันเรียกว่าส่งต่อความสุขต่างหาก!” เย่อิงหัวเราะจนตัวโยน

แม้ว่าหลินจือไป๋จะขี้โกงสุดๆ ก็เถอะ

แต่จู่ๆ เย่อิงก็รู้สึกว่าความน้อยเนื้อต่ำใจที่เจอจากหมอนั่น มันกลับสามารถหาทางคืนกลับไปที่คนอื่นได้เหมือนกัน

เช่น ความรู้สึกเหนือกว่าที่ได้จากอาหารมื้อนี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้รับการเยียวยาอย่างบอกไม่ถูก!

หืม?

ว่าแต่หลินจือไป๋หายไปไหน?

เย่อิงหันไปมองก็พบว่าหลินจือไป๋กลับมาพร้อมกับผลไม้รวม

มีทั้งแอปเปิลและแคนตาลูปและตอนนี้เขากำลังกินมันอย่างเอร็ดอร่อย

หมอนี่ยังมีของหวานล้างปากอีกเหรอ!?

ไม่เหมือนพวกคนอื่นๆ ที่พยายามประหยัดเงินจนไม่กล้าซื้อผลไม้เลยสักชิ้น!

“ไอ้พ่อค้าหน้าเลือด!”

เย่อิงอิจฉาตาร้อนแต่ก็ไม่ได้โวยวายขอกินด้วยเพราะเธอรู้ดีว่า หมอนี่ให้แน่ แต่ขอเก็บค่าบริการแน่นอน

“มีเงิน ก็ต้องใช้ให้สุด”

หลินจือไป๋เลียนแบบท่าทางดีใจของเย่อิง

จริงอยู่ว่ามื้อนี้เขาเสียไปสิบเหรียญดอกท้อ แต่เพื่อนร่วมทีมทั้งสามคนก็ต่างให้เขาคนละห้าเหรียญ

สรุปแล้วเขาได้กำไรห้าเหรียญฟรีๆ แถมออกแรงแค่นิดเดียว เพราะยังไงเขาก็ต้องทำอาหารกินเองอยู่แล้ว

คนทำอาหารก็แบบนี้แหละ ทำมากทำน้อยก็เหนื่อยพอกัน

“สุรุ่ยสุร่าย!”

ฉู่ฉู่ที่เพิ่งกินอิ่มถึงกับรู้สึกเสียดายห้าเหรียญของตัวเองขึ้นมา

“ฉันยังสุรุ่ยสุร่ายได้มากกว่านี้อีกนะ”

หลินจือไป๋พูดขึ้นมา “ใครไปหยิบโยเกิร์ตจากตู้เย็นให้ฉัน ฉันให้หนึ่งเหรียญดอกท้อ”

“คุณชายเชิญนั่งสบายๆ เลยเจ้าค่ะ บ่าวจะไปหยิบให้เดี๋ยวนี้!”

ฉู่ฉู่พุ่งตัวเข้าครัวทันที หยิบโยเกิร์ตจากตู้เย็นมาให้

“แกะให้ด้วย เอาช้อนมาด้วย”

หลินจือไป๋นั่งไขว่ห้างอย่างผู้ยิ่งใหญ่

“รับทราบค่ะ!”

เพื่อหนึ่งเหรียญดอกท้อ ฉู่ฉู่ยอมทำงานหนักไม่เกี่ยง

“ดี ทีหลังมีอะไรก็จะใช้เธออีก”

หลินจือไป๋พอใจมาก

เขาดื่มโยเกิร์ตดับเลี่ยน คิดว่าเดี๋ยวไปเดินเล่นสักหน่อย

เย่อิงกับหานเยว่ซวงที่นั่งข้างๆ ถึงกับอึ้ง! มันทำได้ขนาดนี้เลยเหรอ!?

ปกติแล้วในบ้านที่มีผู้ชายอยู่แค่คนเดียว เขาไม่ควรเป็นเสาหลักคอยปกป้องสาวๆ หรอกเหรอ!?

นี่มันอะไรกัน!?

พวกเราสามคนเป็นทาสต้องคอยรับใช้คุณชายผู้ร่ำรวยอย่างนั้นเหรอ!?

เย่อิงกับหานเยว่ซวงรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นข้าทาสบริวาร

ไหนจะยัยฉู่ฉู่นั่นอีก!

ไร้ศักดิ์ศรีจริงๆ!

เธอออกจะเป็นศิลปินระดับหนึ่งของฉีโจวทั้งที ทำไมถึงยอมก้มหัวรับใช้หมอนี่เพียงเพราะหนึ่งเหรียญดอกท้อได้ง่ายๆ แบบนี้!?

แต่เดี๋ยวก่อน...

ถ้างั้นคราวหน้าก็ให้พวกเราทำแทนสิ!?

เอาจริงๆ เย่อิงกับหานเยว่ซวงอยากจะบ่นแต่ก็อดอิจฉาไม่ได้ เพราะพวกเธอดันคิดช้าไปนิดเดียว!

แค่หยิบโยเกิร์ตให้ก็ได้เงินหนึ่งเหรียญ มันง่ายขนาดนี้เลย!?

แต่พวกเธอหารู้ไม่ หลินจือไป๋คิดมาแล้วทุกอย่าง!

ระหว่างอิ่มแค่วันนี้กับอิ่มไปตลอด เขาย่อมเลือกข้อหลัง

ถ้าเขารีดไถเพื่อนร่วมทีมจนหมดตัว แบบนี้จะไปหาเงินจากใครต่อ?

หว่านพืชต้องหวังผล

ต้องให้พวกเธอพอมีเงินบ้าง เพื่อให้ระบบการเงินหมุนเวียนไปเรื่อยๆ เหมือนตอนนี้ไง... ทุกคนแฮปปี้กันหมด ไม่ใช่เหรอ?

คิดได้แบบนี้ หลินจือไป๋จึงหยิบหนึ่งเหรียญดอกท้อจากกำไร 15 เหรียญที่ได้มายื่นให้ฉู่ฉู่พร้อมชมว่า

“ฉู่ฉู่ ขยันจริงๆ!”

ฉู่ฉู่ยิ้มหน้าบาน “มีงานอะไรให้ทำอีกมั้ยคะ?”

หลินจือไป๋คิดนิดนึงแล้วถามกลับ

“เธอนวดขา นวดไหล่เป็นมั้ย?”

“…”

หมอนี่บ้าไปแล้วเหรอ!? คิดจะให้ฉันนวดให้อีก!?

ฉู่ฉู่กลั้นความอึดอัดแล้วตอบว่า

“งั้นฉันไปเก็บขี้แกะพรุ่งนี้ดีกว่า”

“งั้นต้องรีบไปแต่เช้านะ”

หลินจือไป๋เตือนด้วยความหวังดี

“ดูจากที่ฉันวิเคราะห์ งานนี้ไม่ต้องใช้คนเยอะ แค่สองสามคนก็น่าจะพอแล้ว”

“อืม ก็จริงแฮะ”

ฉู่ฉู่พยักหน้าเห็นด้วย

พอกินโยเกิร์ตเสร็จ เห็นว่ายังมีผลไม้อยู่ ถ้าปล่อยไว้นานก็จะเสียรสชาติ หลินจือไป๋เลยถามขึ้นมา

“พวกเธอจะกินไหม? ฟรีนะ”

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ผลไม้ก็เข้าปากสามสาวไปแล้วเรียบร้อย!

หลินจือไป๋ : “…”

เขาลุกขึ้นตั้งใจจะออกไปเดินเล่น

ต้องไปหาช่องทางทำเงินต่อ

ถ้าอยู่ในรายการนี้แล้วไม่หาเงิน ก็จะต้องกลายเป็นเหยื่อของพวกคนรวย

เย่อิงถามขึ้น

“นายจะไปไหน?”

“เดินเล่น”

“ไปด้วย!”

สามสาวเห็นพ้องต้องกัน

พวกเขาออกจากบ้าน เดินเล่นรอบๆ

ทีมงานคงตั้งใจจัดแสงไฟให้สว่างหน่อย เพื่อความสะดวกในการถ่ายทำช่วงกลางคืน

กว๊ากๆๆๆ

เสียงกบดังมาจากริมแม่น้ำ

หลินจือไป๋ยิ้มมุมปาก เขาสังเกตเห็นตั้งแต่กลางวันแล้วว่ามีอะไรเคลื่อนไหวอยู่ในน้ำ

ดูทรงแล้ว น่าจะมีปลาหรือไม่ก็เป็นปลาเลี้ยงที่ทีมงานเอามาปล่อย

“เฮ้ ตรงนี้มีป้ายอะไรอยู่!”

หานเยว่ซวงชี้ให้ดู

พวกเขาเดินเข้าไปดู พบว่าบนป้ายเขียนว่า

【รับซื้อขวดพลาสติก กระดาษลัง และกระป๋องน้ำอัดลม สามารถนำไปขึ้นเงินที่ศูนย์กิจกรรมได้】

ฉู่ฉู่เข้าใจทันที

“เก็บขยะขายได้เงิน! งานนี้ง่ายกว่าตักขี้แกะอีก!”

หลินจือไป๋เสนอไอเดียว่า

“คนอื่นคงยังไม่เห็นป้ายนี้แน่ๆ เรามาเอาป้ายนี้กลับบ้านกันเถอะ จะได้มีแต่พวกเราที่หาเงินจากเก็บขยะได้”

“แค่ก!”

ทีมงานที่ตามถ่ายทำถึงกับสะอึก คิดจะผูกขาดธุรกิจเก็บขยะเลยเหรอ!?

นี่มันดาราประเภทไหนกัน!

รายการวาไรตี้ทั้งทีดันมีนักธุรกิจสายทุนผูกขาดโผล่มาเนี่ยนะ!?

“ปิดบังได้ แต่เอากลับบ้านไม่ได้”

“แบบนี้เหรอ…”

หลินจือไป๋แอบเสียดายแล้วก็เห็นว่าเย่อิงเริ่มหาฟางมาแล้ว

เธอตั้งใจจะเอามาบังป้ายจริงๆ!

“เธอปิดแบบนี้มันดูชัดเจนไปนะ เหมือนตั้งใจปิดมากเกินไป”

หลินจือไป๋มองซ้ายมองขวาก่อนจะพูดว่า

“ตรงนั้นมีป้ายอีกอัน”

ป้าย ‘ห้องซักผ้า’ ข้างบนเขียนว่า “ใช้บริการซักผ้า ต้องจ่ายหนึ่งเหรียญดอกท้อ”

อ๋อ… ป้ายนี้เกี่ยวกับการซักผ้านี่เอง

ถ้าจะประหยัดเงินก็ต้องซักเองแต่คงมีไม่กี่คนที่อยากจะลงมือเอง

แบบนี้แหละดี!

หลินจือไป๋เสนอแผนใหม่

“เธอเอาป้ายรับซื้อขยะ ไปแปะรวมกับป้ายนี้สิ ถ้าไม่สังเกตดีๆ ไม่มีใครเห็นแน่นอน”

เย่อิงตาวาวทันที

“สุดยอด ทำเลยละกัน!”

ว่าแล้วเธอก็ลงมือทันที

ป้ายเดิมติดอยู่กับผนัง แค่เอาป้ายขยะไปแปะทับซ้อน ก็แทบจะมองไม่ออกแล้ว

คราวนี้ล่ะไม่มีใครรู้แน่นอน!

ทีมงานที่คอยตามถ่ายทำก็ไม่ได้เข้ามาขัดขวางอะไรเพราะรายการนี้ให้อิสระกับผู้เข้าแข่งขันเต็มที่

พวกเขาแค่อยากดูว่าแขกรับเชิญจะงัดกลยุทธ์อะไรออกมาเล่นบ้าง และบอกเลยว่าหลินจือไป๋… คือตัวสร้างสีสันอันดับหนึ่งของรายการ!

ตอนนี้ทีมงานแทบจะมั่นใจแล้วว่า…

เมื่อรายการ “เดินทางสู่ลี่ซาน” ออกอากาศตอนแรก คนที่ได้เวลาออกกล้องเยอะที่สุดต้องเป็นเขาแน่ๆ!

เพราะทุกอย่างที่เขาทำ มันเต็มไปด้วยเรื่องน่าสนใจ!

แต่ขณะที่พวกเขากำลังทำเรื่องลับๆ ล่อๆ อยู่

“พวกนายทำอะไรอยู่?”

เสียงหนึ่งดังขึ้น

ทีมสีขาวเดินผ่านมา

จางซีหยาง ฉีเทียนเหวิน กู้สิง และฉินเลี่ยน สี่คนเดินมาพอดี

ฉู่ฉู่สะดุ้งนิดหน่อย รีบปฏิเสธเสียงอ่อย

“ปะ...เปล่าทำอะไรสักหน่อย…”

แต่ฉีเทียนเหวินไม่เชื่อ รีบเดินไปดูป้ายที่ถูกซ่อน

พอเห็นว่าพวกหลินจือไป๋กำลังปิดบังข้อมูลเพื่อให้ทีมตัวเองผูกขาดงานเก็บขยะ

เขาก็ชี้หน้าตะโกนขึ้นมา

“โธ่เอ๊ย! พวกนายเล่นสกปรกแบบนี้เลยเหรอ!?”

“คิดจะใช้ ‘ข้อมูล’ เป็นเครื่องมือได้เปรียบงั้นเหรอ?”

ฉินเลี่ยนหัวเราะขำ

“ฮ่าๆๆ ถ้าพวกนายซ่อนป้าย คนอื่นก็จะไม่รู้เรื่อง แล้วพวกนายก็จะเป็นทีมเดียวที่ได้เงินจากเก็บขยะงั้นสิ แบบนี้มัน… ไม่แฟร์เลยนะ”

แต่แล้วเธอก็พูดต่อ

“งั้นก็ต้องแบ่งให้พวกเราด้วยสิ!”

ทุกคนหัวเราะ

กู้สิงเดินเข้าไปดูป้ายแล้วส่ายหน้า

“เย่อิง เธอปิดป้ายยังไม่มิดเลยนะ ต้องแนบสนิทกว่านี้ ใครมีกาวบ้าง?”

หลินจือไป๋: “…”

พวกนายมันโหดกว่าฉันอีกนะ!

แปลว่าตอนนี้… ไม่มีใครคิดจะปล่อยให้ทีมอื่นได้ทำเงินเลย!

ทุกคนเริ่มเข้าใจถึงความสำคัญของเหรียญดอกท้อแล้ว และนี่คือจุดเริ่มต้นของสงครามเศรษฐกิจในรายการ!

แต่หลินจือไป๋เอง… ไม่ได้สนใจงานเก็บขยะอยู่แล้ว

เขาแค่อยากให้เพื่อนร่วมทีมมีเงินเยอะๆ เพื่อจะได้ ‘ขูดรีด’ ต่อไปได้ง่ายๆ เท่านั้นเอง

แล้วในจังหวะนั้นเอง ทีมงานก็ประกาศประกาศบางอย่างในแชทกลุ่มใหญ่ของรายการ

【พรุ่งนี้เช้า ทุกคนจะต้องเล่นเกมกลุ่ม! ชื่อเกม: ‘หมาป่ามาแล้ว’ แต่ละทีมจะมีโอกาสเป็น ‘หมาป่า’ เพื่อล่าผู้เล่นทีมอื่น หากจับ ‘แกะ’ ได้หนึ่งตัวจะได้รับ 3 เหรียญดอกท้อ โดยเหรียญดอกท้อจะถูกหักจากผู้ที่ถูกจับได้】

หืมมม?

หลินจือไป๋ตาเป็นประกาย

นี่สิ วิธีหาเงินที่น่าสนุก ดีกว่าเก็บขยะเป็นร้อยเท่า

แชทกลุ่มเดือดทันที

“หมาป่ามาแล้ว?”

“แต่ละทีมมีโอกาสจับทีมอื่น?”

“ไม่ใช่เกมซ่อนแอบเหรอ?”

“ฉันเก่งเรื่องนี้นะ”

“เฮ้ย! ฉันออกกำลังกายตลอด ไม่มีใครจับฉันได้แน่!”

“ระวังตัวไว้ พรุ่งนี้ฉันจะไม่ออมมือ!”

“ทีมแดงชนะอยู่แล้ว!”

“พวกเราทีมเหลืองชนะขาด!”

“@หลินจือไป๋ ถ้าพรุ่งนี้ฉันได้เงินเยอะ ฉันจ้างนายทำอาหารให้ฉันได้ไหม?”

ทุกคนมั่นใจในความสามารถตัวเองกันสุดๆ

แต่ในวงการบันเทิง แค่ร่างกายแข็งแรง… ไม่ได้หมายความว่าจะชนะเกมได้หรอก!

หลินจือไป๋หรี่ตาลง

เขาต้องหาแผนการดีๆ เพื่อทำเงินรอบใหญ่ ต้องหาทางทำเงินให้มากที่สุด

จะได้มีชีวิตสุขสบายต่อไปโดยไม่ต้องทนกินอาหารแย่ๆ เหมือนคนอื่น