เทียนหรานจวี

ไฮไลต์ของงานประชุมกวีนิพนธ์เทศกาลไหว้พระจันทร์ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ภายในห้องมีเสียงดนตรีดังขึ้น

แน่นอนว่าคราวนี้ผู้เล่นเครื่องดนตรีไม่ใช่หลินจือไป๋หรือเซี่ยซินอี๋

นี่คือการแสดงดนตรีและนาฏศิลป์ที่ผู้จัดได้เตรียมไว้ล่วงหน้า

สถานที่จัดแสดงคือบริเวณลานกว้างหน้าโรงเตี๊ยมเทียนหรานจวี

ขณะนี้ลานสว่างไปด้วยแสงประทีป มีทั้งสาวงามบรรเลงพิณ ชายหนุ่มเป่าขลุ่ย และผู้คนที่ดีดพิณผีผา เครื่องดนตรีจีนโบราณหลายอย่างบรรเลงประสานกันอย่างไพเราะ

ท่ามกลางเสียงดนตรี

มีเหล่าสาวงามร่ายรำในลาน ราวกับภูตน้อยใต้แสงจันทร์ในเทศกาลไหว้พระจันทร์ บรรยากาศดูคึกคักแต่ก็ไม่ขาดความงดงามละเมียดละไม จนทำให้บรรยากาศในงานค่อย ๆ สูงขึ้นตามไปด้วย

“ดูท่าฉันคงเป็นคนแรกที่เขียนเสร็จนะ?”

พร้อมกับเสียงหนึ่งที่ดังขึ้นก็มีปราชญ์ท่านหนึ่งลุกขึ้นยื่นกระดาษที่เขาเพิ่งประพันธ์สด ๆ ให้ผู้อื่นได้ชม

“ขอฉันดูหน่อย”

หูเหว่ยรับไปอ่าน แล้วก็ยิ้มน้อย ๆ พร้อมเอ่ยว่า “พอใช้ได้”

เหล่าผู้คนรอบข้างต่างพากันหัวเราะออกมา

คำประเมินของอาจารย์หูคำนี้ ในความหมายจริง ๆ ก็ไม่ต่างจาก “ธรรมดา” นัก

ถ้าผลงานกวีชิ้นนั้นดีจริง อาจารย์หูคงจะอ่านดัง ๆ ให้ทุกคนฟัง แล้ววิจารณ์ให้ฟังโดยละเอียด

ฝ่ายผู้เขียนคนแรกเมื่อทราบว่าผลงานตนเองยังไม่เข้าตาอาจารย์หู ก็ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ดึงกระดาษกลับแล้วยัดใส่กระเป๋า ไม่คิดจะหยิบออกมาอีก

หลังจากนั้นก็มีปราชญ์อีกหลายคนทยอยกันเขียนเสร็จ แล้วแบ่งปันผลงานกับเพื่อนรอบข้าง

ถ้าบทกวีหรือคำประพันธ์ชิ้นใดได้รับการถกเถียงพูดคุยคึกคัก เหมือนเป็นที่ยอมรับว่าเป็นงานดีเลิศ คนทั้งหลายก็จะส่งงานชิ้นนั้นเวียนมือกันจนถึงมือหูเหว่ยหรือสืออวิ๋น

สองท่านนี้เปรียบเสมือนผู้ทรงอิทธิพล

อิทธิพลในที่นี้ ไม่ได้หมายความแค่ทั้งสองท่านมีอาวุโสสูงในวงการวรรณกรรมเท่านั้น

คนที่อยู่มานานในวงการวรรณกรรมมีเยอะแยะ แต่หูเหว่ยกับสืออวิ๋นไม่เหมือนใคร เพราะนอกจากพวกเขาจะมีความสามารถทางวิชาการสูง ทั้งสองยังดำรงตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงของสมาคมวรรณกรรมฉีโจวและสมาคมนักเขียนอีกด้วย

นี่แหละจึงเป็นเหตุที่คนทั้งหลายเชื่อถือยกย่อง

และเมื่อใดที่หูเหว่ยกับสืออวิ๋นเจอผลงานที่ชอบ ก็จะหยิบมาอ่านให้ทุกคนฟัง เพื่อให้ร่วมกันถกเถียง จากนั้นจึงให้คำวิจารณ์เป็นขั้นเป็นตอน

ตัวอย่างเช่นผลงานคำประพันธ์ของหลี่ไป๋

“ผืนนภาใสสีน้ำ แสงจันทร์ส่องสายน้ำนมกระจ่าง กลืนอาบระลอกทอง สงสัยเทพธิดาเหิงออโอบกระจกอันล้ำค่า แขวนไว้บนวังใจกลางขอบฟ้า แมกไม้ขับเสียงร่ำร่าย สายม่านงามประดับดุจภาพวาด รวงอบเชยหอมรื่นทอดสายลม ค่ำคืนเช่นนี้ทุกปี ชวนให้นึกถึงความงามแห่งหออวี้ชั้นนั้น...”

ด้วยความรู้สึกที่ปลาบปลื้ม

สืออวิ๋นจึงอ่านรวดเดียวจบ แล้วเอ่ยชมด้วยเสียงอันดัง “เยี่ยมมาก!”

หูเหว่ยเองก็อดพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำอีกไม่ได้ ก่อนจะกล่าวว่า “ต่อไปนี้ เจ้าเองหลี่ไป๋ก็อย่ามัวแต่หมกมุ่นอยู่กับการแต่งกลอนคู่อย่างเดียวเลย ความจริงฝีมือของเจ้าก็สูงส่งมาก ลองทุ่มเทศึกษาแต่งกลอนและคำประพันธ์ให้มากขึ้นดีไหม?”

“อาจารย์ทั้งสองชมเกินไปแล้วครับ”

ที่จริงหลี่ไป๋เป็นคนออกจะถือดีอยู่บ้าง แต่พออยู่ต่อหน้าหูเหว่ยกับสืออวิ๋น เขากลับแสดงความนอบน้อมยิ่ง

หลังหลี่ไป๋ ก็มีบทกวีหรือคำประพันธ์ชั้นดีอีกหลายชิ้นปรากฏออกมา ได้รับคำชื่นชมจากหูเหว่ยและสืออวิ๋นเช่นกัน

“แสงดาวพราวพร่าง จันทร์กลมดั่งจาน รินสายน้ำนภาสะท้อนลงถ้วย... งาน ‘ท้องฟ้านกกระทา’ ของโฉ่วรั่งวันนี้เข้าถึงใจฉันจริง ๆ”

“ฉันกลับชอบบทนี้มากกว่า ‘จันทร์อ่อนแบ่งแสง ร่วมเงาพรายเหนือสายธาร ส่องประจักษ์ทั้งภายในภายนอก’ แปลกดีนะ ปีก่อนผลงานชั้นเลิศเป็นกลอนเสียมาก แต่มาปีนี้กลับเป็นคำประพันธ์เสียเป็นส่วนใหญ่”

“แต่กลอนก็มีที่ดีนะ”

“อย่างของอาจารย์เย่ตรงนี้ไง ‘ธุลีเล็กปลิวตามสายลม จันทร์ไล่ตามผู้คนมา’ ที่จริงตรงนี้ถ้าเปลี่ยนเป็น ‘ธุลีมัว ๆ ปลิวตามฝีเท้าม้า จันทร์ส่องตามผู้คนไป’ น่าจะดีกว่า”

“น้อมรับคำแนะนำ!”

ทั้งหูเหว่ยและสืออวิ๋นวิจารณ์ผลงาน บางครั้งก็ให้คำแนะนำ ตรงจุดประเด็น จนทุกคนต่างเคารพยอมรับ

เป็นเช่นนี้

งานประชุมกวีนิพนธ์เทศกาลไหว้พระจันทร์จึงปรากฏงานชั้นยอดอย่างไม่ขาดสาย

บรรยากาศค่อย ๆ ไปถึงจุดไคลแม็กซ์

หลังจากวิจารณ์ผลงานคำประพันธ์ไปหลายชิ้นติด ๆ กัน หูเหว่ยก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวความรู้สึกว่า “ปีนี้วงการวรรณกรรมฉีโจวของเราดูจะเฟื่องฟูจริง ๆ พวกคำประพันธ์ไหว้พระจันทร์พวกนี้ คุณภาพสูงกว่าปีที่แล้วไม่น้อยเลยทีเดียว!”

“ไม่ใช่แค่สูงกว่าปีที่แล้วนะ”

สืออวิ๋นพูดด้วยความยินดี “ตลอดสิบปีหลังมานี้ ในงานประชุมกวีนิพนธ์เทศกาลไหว้พระจันทร์ของเรา บทกวีหรือคำประพันธ์เฉลิมจันทร์ที่ฉีโจวแต่งขึ้น คงต้องบอกว่าปีนี้ดีที่สุดแล้ว!”

ทั้งสองคนดีใจอย่างยิ่ง เพราะทุกครั้งที่มีงานประชุมกวีนิพนธ์เทศกาลไหว้พระจันทร์ มักจะมีช่วงใหญ่อย่างนี้ แต่บทกวีที่เรียกได้ว่ายอดเยี่ยมจริง ๆ กลับมีน้อยนัก

ทว่าปีนี้ นักเขียนฉีโจวคนแล้วคนเล่าดูเหมือนมีกำลังมากล้น

บทที่แต่งออกมาล้วนเหนือความคาดหมาย จนมีหลายชิ้นที่สืออวิ๋นและหูเหว่ยเห็นว่าเหมาะจะแทรกลงใน “คำประพันธ์ดีเด่นร่วมสมัยของฉีโจว” เพื่อเผยแพร่ในวงกว้าง!

“แต่ถึงแม้จะมีหลายชิ้นโดดเด่นตามกติกา เราก็ยังต้องคัดเลือกสุดยอดหนึ่งเดียวออกมาอยู่ดี”

สืออวิ๋นว่า “จากที่ฉันดูตลอดมา ฉันชอบบทของหลี่ไป๋ที่สุด โดยเฉพาะส่วนท้ายที่กล่าวว่า ‘ดื่มฉลองสนุกสนาน กลียุคหรือบ้านเมืองสงบ วันไหนเล่าจะไม่ใช่วันดี? ร้อยจอกพันกลอน เมามายพรรณนารับสายลมและจันทรา’”

“ไม่เห็นด้วยสักหน่อย”

หูเหว่ยเห็นต่าง “ในใจของฉัน บทของหลี่ไป๋ได้แค่อันดับสอง ตัวเต็งอันดับหนึ่งน่าจะเป็น ‘ท้องฟ้านกกระทา’ ของเจียงโฉ่วรั่งมากกว่า คุณเองก็อย่าเพิ่งเลี่ยงสงสัยไปเพราะเขาเป็นหลานชายคุณสิ”

“ไม่ขนาดนั้นหรอก”

สืออวิ๋นยิ้มเล็กน้อย ทั้งสองคิดเห็นไม่ตรงกัน แต่ก็คุยกันอย่างนุ่มนวล ทุกปีในงานประชุมก็เป็นเช่นนี้ ต้องคัดงานชั้นยอดหนึ่งเดียว จึงเป็นธรรมดาที่จะมีความเห็นขัดแย้งกันบ้าง

ระหว่างนั้นเอง

มีเสียงดังขึ้นจากกลุ่มคน “ถ้าจะพูดถึงงานชั้นยอด จะขาดงานของพวกเราซินอี๋ ‘ท่วงทำนองธารา’ ไปได้ยังไง!”

ผู้ที่เอ่ยปากไม่ใช่ใครอื่น

นั่นคือหวังจื้อไจ้ ผู้ติดตามตัวเต็งของเซี่ยซินอี๋

ไม่มีใครรู้ว่าชายหนุ่มเข้ามาประชิดตัวเซี่ยซินอี๋ตั้งแต่เมื่อไร

ขณะนี้เขากำลังโหมคำยกยอชมเชยบทประพันธ์ของฉีโจว “ปราชญ์หญิงอันดับหนึ่ง” ผู้นี้อย่างเต็มที่

“อ่านให้ฟังหน่อยสิ”

มีคนในหมู่ผู้คนร้องขึ้นมาเสียงดัง ทุกคนรู้ว่าเซี่ยซินอี๋มีฝีมือดีจริง ๆ สมกับฉายาปราชญ์หญิงอันดับหนึ่งของฉีโจว

สืออวิ๋นกับหูเหว่ยก็สนใจขึ้นมา

“ผมอ่านได้ไหมครับ?”

หวังจื้อไจ้ทำทีเขินอายหันไปถามสตรีที่ตนหลงใหลอยู่ จนเมื่อเซี่ยซินอี๋พยักหน้า เขาจึงได้รับกำลังใจเต็มที่ แล้วอ่านออกเสียงอย่างทุ่มเท

“ฟ้าฤดูใบไม้ร่วงใสกระจ่างดั่งสายน้ำ จันทร์แจ่มกระจ่างดังกระจกแต่ยังมิหยุดนิ่ง เสียงดนตรีก้องกังวาน ณ ที่สูงอันเดียวดาย ถ้อยคำและเสียงหัวเราะปลดเปลื้องธุลีโลกีย์ นอกชายคาเส้นแสงขาวส่องทอดยาวพันจั้ง เบื้องที่นั่งสายน้ำนภากว้างดั่งพันหมื่นห้วง ทั้งใจและจิตวิญญาณล้วนงดงามยิ่งนัก…”

เอ้อ…

เวลาหวังจื้อไจ้อ่านคำประพันธ์ ดูท่าแล้วเขาดูภาคภูมิใจ ราวกับมีเกียรติยิ่งนัก และให้เสียงเหมือนผู้ประกาศเสียด้วย

“ซินอี๋แต่งได้ดีจริง ๆ”

เมื่อฟังจบ สืออวิ๋นก็ยิ้มพร้อมกล่าวว่า “ดูท่าปีนี้คงตัดสินยากอยู่”

หูเหว่ยเองก็พยักหน้าว่า “คำประพันธ์ของหลี่ไป๋ ของเซี่ยซินอี๋ และของเจียงโฉ่วรั่ง ล้วนเป็นผลงานระดับยอดเยี่ยมในเทศกาลไหว้พระจันทร์ปีนี้ หยิบไปวางในปีที่แล้ว ผมว่าทั้งสามชิ้นนี้ไม่ว่าชิ้นไหนก็เป็นหัวแถวได้หมด แต่ที่คาดไม่ถึงคือปีนี้ปรากฏสุดยอดถึงสามคน และยังเป็นคำประพันธ์เหมือนกัน ไม่เหมือนปีก่อนที่กวีบทกลอนมีมากกว่า”

“ฉันขออภัยที่อวดฝีมือเล็กน้อย”

เซี่ยซินอี๋พูดอย่างถ่อมตัว จากนั้นก็ลอบมองไปทางที่หลินจือไป๋นั่งอยู่

เธอเองก็ไม่เข้าใจทำไม ถึงได้อดไม่ได้ที่จะอยากรู้ว่าบุรุษหนุ่มผู้โดดเด่นที่สุดในงานคืนนี้ พอได้ยินผลงานที่เธอแต่งจะมีความเห็นว่าอย่างไร

ทว่ากลับหาไม่เจอหลินจือไป๋โดยตรง

ขณะนี้เขาถูก “สามทหารเสือ” แห่งวงวรรณกรรมฉีโจวล้อมอยู่

สามคนนั้นกำลังส่งกระดาษแผ่นหนึ่งกันไปมา หน้าตาดูเหมือนมีสีหน้าสลับซับซ้อน

เหมือนตื่นเต้น

แต่ก็เหมือนอัดอั้น

โดยเฉพาะเจียงโฉ่วรั่ง ผู้ที่เก่งในการแต่งคำประพันธ์ที่สุดในสามคน สีหน้าดูเหมือนยอมแพ้อย่างไรชอบกล

พวกเขาอ่านผลงานของใครกันแน่?

ไม่ใช่แค่เซี่ยซินอี๋ที่เห็นสิ่งนี้

หูเหว่ยกับสืออวิ๋นก็สังเกตเห็นเช่นเดียวกัน

หรือจะพูดได้ว่าทั้งสองนึกขึ้นมาพร้อมกันว่าดูเหมือนหลินจือไป๋ บุคคลผู้ได้ชื่อว่า “สุดยอดอัจฉริยะอันดับหนึ่งจากฉินโจว” ยังไม่ได้เอาผลงานออกมาแสดง

นอกจากหลินจือไป๋แล้ว เหล่าปราชญ์ชื่อดังคนอื่น ๆ ในที่นี้ก็ได้โชว์ผลงานกันครบแล้ว แถมยังเป็นงานที่คุณภาพสูงมากด้วย

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หูเหว่ยจึงเอ่ยพร้อมรอยยิ้มว่า

“พวกเจ้านั่นดูอะไรกันอยู่หรือ ว่าแต่ใช่งานของสหายน้อยหลินรึเปล่า?”

“ใช่…”

เจียงโฉ่วรั่งเป็นคนตอบ เขาท่าทางเหมือนอยากจะวิจารณ์อะไรสักอย่าง แต่พอจะพูดก็กลับกลืนคำไป ดูลังเลเหลือเกิน

“มีอะไรหรือ?”

สืออวิ๋นขมวดคิ้ว เจียงโฉ่วรั่งคือหลานชายของเขา เขาแทบไม่เคยเห็นหลานตนแสดงท่าทางเช่นนี้มาก่อน

“ทั้งสองท่านลองดูเองเถิด อาจารย์หลินเขาแต่งคำประพันธ์ ‘ท่วงทำนองธารา’ เหมือนกันครับ”

เจียงโฉ่วรั่งพูดจบก็เงียบไปทันที แล้วเดินมาข้างหน้า ยื่นกระดาษที่จดผลงานให้หูเหว่ยกับสืออวิ๋น

เซี่ยซินอี๋กระพริบตา

ช่างบังเอิญจริง ๆ ในบรรดาชื่อคำประพันธ์มากมาย หลินจือไป๋กลับเลือก “ท่วงทำนองธารา” เหมือนกับเธอ

ไม่รู้ว่าหนุ่มคนนี้…

คำประพันธ์เทศกาลไหว้พระจันทร์ของเขาจะเป็นอย่างไร?

เซี่ยซินอี๋รู้สึกสนใจ เหล่าปราชญ์ทั้งหลายที่อยู่ในงานก็สนใจไม่แพ้กัน

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ชมที่กำลังรับชมงานประชุมกวีนิพนธ์แบบถ่ายทอดสด และดูคลิปเจาะภาพเดี่ยวของหลินจือไป๋ ก็สนอกสนใจเช่นเดียวกัน!

เพราะคนถ่ายภาพตั้งใจปกปิด ไม่ยอมแพนกล้องไปที่ผลงานของหลินจือไป๋

ดังนั้นผู้ชมจึงไม่รู้ว่าหลินจือไป๋แต่งอะไร

สิ่งเดียวที่ผู้คนรู้คือ หลัง “สามทหารเสือ” อ่านงานของเขาจบแล้ว มีปฏิกิริยาแปลกประหลาด

จะว่าเป็นความตื่นเต้นก็ไม่เชิง

จะว่าเป็นความผิดหวังก็ไม่ใช่

มันเป็นความรู้สึกสลับซับซ้อนที่ยากจะบรรยาย จนทำให้ผู้ชมต่างสงสัยใจจะขาดว่าตกลงแล้วหลินจือไป๋เขียนอะไรไว้กันแน่ รู้สึกราวกับคันอยู่กลางหลังแต่เกาไม่ถึงอย่างไรอย่างนั้น

【คุณตากล้อง วันนี้อดไก่ทอดแล้ว!】

【ตกลงท่านมหาเศรษฐีเขียนอะไร ทำไมสามทหารเสือถึงได้ดูแปลก ๆ เหมือนซึม ๆ】

【ฉันว่าเหมือนพวกเขาก็ดูตื่นเต้นอยู่เหมือนกันนะ?】

【ก็ตื่นเต้นนั่นแหละ แต่ก็เหมือนแอบกล้ำกลืนด้วย】

【ฮ่า ๆ ๆ เมื่อครู่ฉันเห็นเซี่ยซินอี๋แอบมองท่านเศรษฐีอีกแล้ว】

【ขำจะตาย】

【เซี่ยซินอี๋แอบมองท่านเศรษฐี โดนจับภาพไปสี่ครั้งแล้วมั้ง?】

【เธอคงคิดว่าคนอื่นไม่สังเกตเห็น】

【คนที่อยู่ในงานอาจจะยังไม่สังเกต แต่คนดูทางบ้านเห็นเต็ม ๆ】

เซี่ยซินอี๋ไม่ทันได้รู้เลยว่า การที่เธอแอบมองหลินจือไป๋หลายครั้งถูกบันทึกภาพไว้หมด กลายเป็นสีสันของรายการไปแล้ว

อย่างไรก็ตาม ความสนใจของทุกคนในงาน เวลานี้พุ่งตรงไปที่ผลงานของหลินจือไป๋

หูเหว่ยรับกระดาษผลงานของหลินจือไป๋มา สืออวิ๋นก็ขยับมาเบียดดูพร้อม ๆ กัน

ผลคือแค่อ่านผ่าน ๆ ไปไม่กี่วินาที

สองคนก็เบิกตากว้าง ก่อนจะหันมาสบตากันโดยพร้อมเพรียง

จากนั้น

ทั้งสองอ่านต่อ เสียงพึมพำคล้ายจะอ่านออกเสียงอยู่ในลำคอ แต่คนรอบข้างไม่ได้ยินชัดเลยว่าพวกเขาว่าอะไร

ดูแปลกจริง

เหล่าปราชญ์เริ่มกระสับกระส่าย แต่ก็ไม่กล้าขัด คงมีเพียงหลี่ไป๋ที่ว่าไม่ค่อยเคารพกติกา จึงเอ่ยขึ้นเสียงดังว่า “ท่านอาวุโสทั้งสองมัวแต่อ่านกันเอง จะให้พวกเราดูผลงานของท่านหลินบ้างหรือไม่เล่า!”

เป็นตัวแทนเสียงชั้นดี!

เหล่าปราชญ์ต่างปรบมือให้ในใจ แม้แต่ผู้ชมในไลฟ์ก็ชมเชยที่หลี่ไป๋เอ่ยปากแทน!

“ขอโทษทีนะ”

หูเหว่ยถอนหายใจยาว “คำประพันธ์นี้ช่างดีเกินไป ทำเอาฉันเผลอใจล่องลอยไปชั่วขณะ เหล่าสือ เชิญคุณอ่านเถิด”

เสียงถอนหายใจยาวนี้ ทำให้หัวใจผู้คนในงานสะดุดวูบ

ส่วนสืออวิ๋นก็รับกระดาษนั้น ลุกขึ้นยืน มองหลินจือไป๋อย่างลึกซึ้ง แล้วค่อย ๆ อ่านออกเสียง

“จันทร์เพ็ญเด่นแจ่มฟ้ามานานเพียงไรหนอ ยกจอกเหล้าเฝ้าถามต่อนภากว้างทางสวรรค์ มิรู้ว่าวันเดือนปีค่ำคืนนี้คือเมื่อไร วิมานฟ้าอันไกลใครจะรู้ดูฤกษ์ยาม อยากล่องลมคืนกลับวังแต่เกรงหวั่นชั้นดารา วิมานแก้วแพรวพราวตาหนาวระรัวทั่วกมล เริงระบำเงาจันทร์พรายลอยละล่องต้องแสงนวล หรือบนโลกนี้ควรสุขกว่าฟ้าชั่วนิรันดร์?”

สืออวิ๋นอ่านช้า ๆ

ตัวอักษรทุกตัว ทุกประโยค ถูกขับเน้นตามจังหวะอารมณ์และสัมผัสของคำประพันธ์

ยังไม่ทันอ่านจบครึ่งแรก เรียกได้ว่าตอนสืออวิ๋นเพิ่งอ่านถึง “มิรู้ว่าวันเดือนปีค่ำคืนนี้คือเมื่อไร” สถานที่ก็เงียบลงอย่างสิ้นเชิง

มีบางคนถึงกับอดหันไปมองหลินจือไป๋ไม่ได้

คนที่นั่งอยู่ที่นี่ล้วนมีพื้นฐานวรรณศิลป์สูง การจะรู้จัก “ท่วงทำนองธารา” ไม่ใช่เรื่องแปลก สำหรับคำประพันธ์เทศกาลไหว้พระจันทร์ยิ่งไม่ใช่ของแปลก แต่เมื่อได้ยินเพียงแค่นี้ ทุกคนก็จับได้ถึงความไม่ธรรมดา

ยิ่งใหญ่อะไรอย่างนี้!

เลิศล้ำเกินไป!

บรรยากาศที่เงียบสงบกว้างไกลและภาพในจินตนาการอันเวิ้งว้างราวกับจักรวาล ล้วนดำรงอยู่ในถ้อยคำไม่กี่ตัว

ที่สำคัญ ต่างจากคนอื่นที่ชอบแสดงฝีมือประณีตบรรจง คำประพันธ์ชิ้นนี้กลับใสบริสุทธิ์จนเรียกว่าเป็นการ “คืนสู่สามัญ” เลยทีเดียว

เริ่มต้นด้วยคำถาม “จันทร์เพ็ญเด่นแจ่มฟ้ามานานเพียงไรหนอ?” เหมือนเป็นคำถามแสนสามัญ แต่พอรวมกับประโยคถัดไปก็ขยายภาพให้กว้างขึ้น จนเมื่อไปถึงวังในท้องนภา ก็เหมือนสายน้ำเล็ก ๆ แปรเปลี่ยนเป็นแม่น้ำเหลืองอันเชี่ยวกราก ยามร่อนสู่ท้องฟ้าก็ทรงพลังเหมือนแม่น้ำไหลลงสู่มหาสมุทร!

“ถึงขนาดเวิ้งว้างได้เพียงนี้เลยหรือ…”

เซี่ยซินอี๋พึมพำแผ่วเบา ใบหน้าไม่เหลือเค้าความภาคภูมิใจในฐานะ “ปราชญ์หญิงอันดับหนึ่งของฉีโจว” เหลือแต่อาการพรั่นพรึง

เพียงครึ่งแรกของคำประพันธ์ไม่กี่ประโยค ก็สามารถรังสรรค์ภาพราชวังสวรรค์น่าหลงใหล ไม่แปดเปื้อนกลิ่นควันมนุษย์

เป็น “ท่วงทำนองธารา” เหมือนกัน แต่เหมือนอีกฝ่ายคือเซียนสวรรค์ที่ถูกเนรเทศลงมา ส่วนเธอเป็นแค่มนุษย์ปุถุชน

แสงหิ่งห้อยจะทัดเทียมประกายจันทร์ได้อย่างไร

หลังอ่านครึ่งแรกจบ สืออวิ๋นหยุดชั่วคราว เหมือนจะมองสีหน้าคนฟัง

เห็นว่ารอบข้างเงียบงันไม่มีผู้ใดเอื้อนเอ่ย จึงค่อย ๆ อ่านต่อท่อนหลัง “จันทร์ส่องต้องระเบียงชาดต่ำทาบลาดม่านอำไพ ส่องเงาผู้โศกฤทัยมิหลับใหลเพราะร้าวรอน มิมีเหตุให้หมองศรีไยจันทรีสว่างจร แจ่มยามเราจำจากจรหม่นยามคลอเคล้ากันไป”

ถึงท่อนนี้

เสียงอ่านของสืออวิ๋นแฝงไว้ด้วยอารมณ์สลับซับซ้อน ถ้อยคำบางประโยคเน้นเสียงหนัก “คนเรามีสุขมีทุกข์มีล้มลุกมีห่างไกล จันทร์เองยังเวียนเปลี่ยนไปบ้างกลมดั่งบ้างเสี้ยวแรม เรื่องนี้แต่โบราณมายากนักหนาจักสมปอง เพียงขอให้ใจยืนยงแม้ดำรงอยู่แสนไกล ต่างถิ่นแดนมิหวั่นไหวร่วมชมจันทร์นิรันดร”

ในสถานที่ยิ่งเงียบสงัดลงกว่าเดิม

และในเสี้ยวขณะนั้น สายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปทางหลินจือไป๋

เขายิ้มอยู่อย่างสงบนิ่ง พอมองดูละเอียดจะเห็นเค้าของความมึนเมาบาง ๆ ในแววตา เห็นชัดว่าถึงตอนนี้เขายังไม่สร่างเมา ร่างกายจึงโอนเอนน้อย ๆ

แต่ถ้าเทียบกับความเงียบขรึมในสถานที่

ทางฝั่งไลฟ์กลับฮือฮากึกก้อง!

【พระเจ้า คำประพันธ์นี้ทำฉันขนลุกไปทั้งตัว นี่แหละคือผลงานของปรมาจารย์ตัวจริง!】

【เยี่ยมยอดจริง ๆ】

【ขออนุญาตเรียกท่านว่าปรมาจารย์หลิน!】

【เป็นงานคำประพันธ์ที่ฉันฟังหรืออ่านจากคนในยุคนี้ที่ทำให้ตกตะลึงที่สุด!】

【เหลือเชื่อ! สุดยอดจนไม่รู้จะบรรยายยังไง!】

【ฉันไม่สันทัดเรื่องกวีเลย ยังรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งหัว!】

【แต่ไหนแต่ไรฉันเชื่อว่านักเขียนปัจจุบันเทียบบรมครูสมัยโบราณไม่ได้ แต่พอได้ฟังผลงานชิ้นนี้ของหลินจือไป๋ ฉันกลับคิดว่าเทียบเคียงกับผลงานบรมครูสมัยก่อนก็ไม่ขาดตกเลยสักนิด!】

【ไม่ขาดตกหรือ?】

【ยิ่งกว่านั้นฉันว่าต่อให้ค้นผลงานจวบจนหมดเหล่าบรมครูสมัยโบราณ ก็หาได้ไม่กี่ชิ้นที่จะมาประชันกับ ‘ท่วงทำนองธารา’ บทนี้!】

ผู้ชมส่วนมากในห้องไลฟ์ไม่ได้เชี่ยวชาญงานคำประพันธ์

แต่ “ท่วงทำนองธาราว” นี้ไม่ได้เป็นกลอนที่เข้าใจยาก

คนเคยเรียนหนังสือมา แค่ดูตัวอักษรก็พอเข้าใจได้บ้าง

ส่วนคนที่มีพื้นฐานหน่อย ไม่ต้องพูดถึงเลย

เมื่อเจอกับงานเขียนระดับ อยู่ข้ามกาลเวลาหลายพันปีในอีกโลกหนึ่งแล้วยังไม่สูญเสื่อมความงาม เพียงอ่านสัมผัสแรกก็รู้ซึ้งถึงพลังพิเศษ

ในวงการกวีนิพนธ์เทศกาลไหว้พระจันทร์ “ท่วงทำนองธารา” มาเมื่อไร ที่เหลือก็ไร้ความหมาย!

นี่คือคำวิจารณ์ยุคหลังต่อ “ท่วงทำนองธารา” ที่ค่อนข้างสุดขั้ว แต่ถึงจะสุดขั้วเพียงใด เหล่ากวีเอกทั้งหลายในยุคประวัติศาสตร์ของจีนต่างก็ยอมรับ เพราะคุณภาพนั้นประจักษ์ชัด!

และขณะเดียวกัน เซี่ยซินอี๋ก็เข้าใจแล้วว่าทำไม “สามทหารเสือ” ถึงมีปฏิกิริยาเช่นนั้นเมื่ออ่านจบ

เพราะผลงานของหลินจือไป๋นั้น “ทรงพลัง” จนทำให้รู้สึกสิ้นหวัง

งานชิ้นนี้มันกลายเป็น “ห้วงมืดมน” ของเหล่ากวีไปทันที

พวกสามทหารเสือเองถึงขั้นรู้สึกว่าตนไม่คู่ควรจะร่วมวงกับหลินจือไป๋

ยิ่งไปกว่านั้นเจียงโฉ่วรั่ง ซึ่งเป็นผู้ที่เก่งแต่งคำประพันธ์ที่สุดในวงวรรณกรรมฉีโจว

พอเห็นว่าหลินจือไป๋ก็แต่งคำประพันธ์เหมือนกัน จึงแอบมีใจคิดเปรียบเทียบ

แต่พออ่านจบ กลับถึงกับอยากเก็บตัวเงียบไปเอง

งานของตนแทบไม่มีสิทธิแม้แต่จะเทียบเคียง

พูดตรง ๆ คือเหมือนถูกตีจนแพ้อย่างย่อยยับ

หูเหว่ยพึมพำว่า “เพียงขอให้ใจยืนยงแม้ดำรงอยู่แสนไกล ต่างถิ่นแดนมิหวั่นไหวร่วมชมจันทร์นิรันดร... เพียงขอให้ใจยืนยงแม้ดำรงอยู่แสนไกล ต่างถิ่นแดนมิหวั่นไหวร่วมชมจันทร์นิรันดร...”

ตามปกติ เขากับสืออวิ๋นควรจะวิจารณ์งานนี้

ผลงานคนอื่นทั้งหมดก็ปฏิบัติตามขั้นตอนนี้

แต่หูเหว่ยกลับเอาแต่พึมพำทวนวลีท้ายของ “ท่วงทำนองธารา” วนไปวนมาอยู่นาน แล้วถึงค่อยเค้นพูดออกมาสองคำด้วยความยากลำบาก

“ดีมาก…”

ไม่ใช่ว่าหูเหว่ยไม่อาจวิจารณ์ แต่เป็นเพราะเขาไม่กล้า หรือแทบไม่มีคุณสมบัติจะวิจารณ์

หูเหว่ยอดคิดไม่ได้ว่า หากเขาตลอดชีวิตสามารถเขียนผลงานระดับนี้ได้สักชิ้น ต่อให้ตายไปก็ยอม

ด้วยประสบการณ์หลายสิบปีในวงการแต่งคำประพันธ์ หูเหว่ยเข้าใจถ่องแท้ว่าบท “ท่วงทำนองธารา” ที่หลินจือไป๋เพิ่งเขียนขึ้นในคืนนี้คือผลงานระดับใด

“สุดยอด!”

แม้จะย้อนกลับไปยุคโบราณที่มีนักเขียนเอกพรั่งพร้อม ผลงานนี้ก็ยังโดดเด่นจนเฉิดฉายท่ามกลางรายนามสว่างไสว

จู่ ๆ หูเหว่ยก็เสียใจเล็ก ๆ

ทำไมต้องเชิญหลินจือไป๋ ชาวฉินโจวผู้นี้มาเข้าร่วมงานประชุมกวีนิพนธ์เทศกาลไหว้พระจันทร์ของฉีโจวกันนะ?

เพียงอีกฝ่ายงัดเอา “ท่วงทำนองธารา” ออกมาเท่านั้น เหมือนเป็นการทุบงานฉีโจวเละเป็นผุยผง!

เพราะบรรดาปราชญ์อันดับหนึ่งของฉีโจวที่รวมตัวเขียนงานในค่ำคืนนี้ ผลงานทุกชิ้นราวกับถูกบดบังจนจมสู่ผืนดินใต้ฝ่าเท้าราบคาบ

ทั้ง ๆ ที่ผลงานของพวกเราก็ยอดเยี่ยม…

ทั้ง ๆ ที่ปีนี้พวกเราทำผลงานได้เหนือกว่าปกติ…

แต่ช่องว่างมันกว้างเกินไป จะไปเปรียบเทียบกับหลินจือไป๋ได้ยังไง!

ทว่าทันใดนั้น หูเหว่ยกลับคิดได้อีกมุมหนึ่ง รู้สึกกระตือรือร้นขึ้นมา เพราะเรื่องนี้มองได้อีกอย่าง

หลินจือไป๋ถึงจะเป็นคนฉินโจว แต่บท “ท่วงทำนองธารา” นี้กลับเขียนขึ้นที่ฉีโจว จากนี้เมื่อนำเผยแพร่ออกไป ก็จะเป็นเรื่องงดงามที่พูดถึงกัน ถึงแม้ฉีโจวอาจจะเป็นได้แค่ฉากหลัง แต่อย่างน้อยก็ถือว่ามีส่วนร่วมกับงานนี้!

อะไรนะ?

บอกว่างานประชุมกวีนิพนธ์เทศกาลไหว้พระจันทร์ที่ฉีโจวครั้งนี้ ถูกหลินจือไป๋ใช้ “ท่วงทำนองธารา” มาทุบจนพังยับเยิน จะทำให้ภาพลักษณ์ของวงการวรรณกรรมฉีโจวเสียหรือเปล่า?

บ้าเถอะ!

ใครจะกล้าพูดแบบนั้น ให้วงวรรณกรรมบ้านไหนก็ลองมาเจอกับผลงานนี้หน่อยเป็นไร

การที่หลินจือไป๋เอา “ท่วงทำนองธารา” ออกมา ไม่ว่าผู้ใดก็สู้ไม่ได้ ไม่มีใครมีสิทธิจะเยาะเย้ยฉีโจว!

เพราะนี่มันไม่ใช่ปัญหาเฉพาะฉีโจว แต่จะเป็นฉิน ฉี ฉู่ เยียน หาน จ้าว เว่ย หรือแม้แต่ทวีปใหญ่ ๆ ยังไงก็ไม่มีใครต้านทานพลัง “ผลงานระดับปรมาจารย์” เช่นนี้ได้!

เพียงแค่อ่านก็รู้สึกโผบินได้!

หูเหว่ยอ่าน “ท่วงทำนองธารา” ซ้ำก็ยิ่งชื่นชม ในใจก็เหมือนล่องลอย ยามเหลียวมองใบหน้าหนุ่มแน่นของหลินจือไป๋ ก็บังเกิดรอยยิ้มบนใบหน้า

“สหายหลิน บทนี้คือผลงานที่ยอดเยี่ยมที่สุดของค่ำคืนนี้!”

ก่อนหน้านี้เขาเคยเรียกอีกฝ่ายว่า “สหายน้อยหลิน” คราวนี้ตัดคำว่า “น้อย” ทิ้งไป เพราะบุคคลผู้นี้คู่ควรได้รับความเคารพอย่างที่สุด

“ไม่ถูก!”

สืออวิ๋นสูดลมหายใจลึก “ไม่ได้เป็นแค่งานเด่นประจำค่ำคืนนี้ แต่เป็นงานที่ดีที่สุดในหมู่คำประพันธ์เทศกาลไหว้พระจันทร์ยุคปัจจุบันทั้งหมด!”

“ก็ยังไม่ถูกอีก!”

หูเหว่ยว่า “ต้องพูดให้ชัดว่าไม่ใช่แค่ในยุคปัจจุบันที่ทัดเทียมไม่ได้ แม้ย้อนกลับไปยุคโบราณ ‘ท่วงทำนองธารา’ ชิ้นนี้ก็ยังครองตำแหน่งบทกวียอดเยี่ยมเกี่ยวกับเทศกาลไหว้พระจันทร์ด้วย!”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ”

สืออวิ๋นกับหูเหว่ยสบตากัน แล้วหัวเราะออกมาเสียงดัง

เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่เข้าใจความนัยฝ่ายตรงข้าม จึงส่งเสริมรับส่งกันอย่างเข้าขา

สรุปง่าย ๆ ว่าคือ

“ชม!”

ชมจนถึงสวรรค์ไปเลย!

ขอเพียงยก “ท่วงทำนองธารา” ของหลินจือไป๋ขึ้นสู่ระดับ “สุดยอดแห่งเทศกาลไหว้พระจันทร์” ฝ่ายฉีโจวก็จะไม่เสียหน้า

ต่อไปถ้ามีใครถามเรื่องนี้ ก็จะกล่าวได้ว่า

ไม่ใช่ว่าฉีโจวเราไม่เก่ง แต่ไม่ว่าจะทวีปไหนก็ต้องศิโรราบให้ “ท่วงทำนองธารา” ทั้งนั้น!

แน่นอนว่าถ้าจะทำเช่นนี้ให้ได้ผล ก็ต้องมั่นใจว่าผลงานนี้เป็น “ที่สุดของเทศกาลไหว้พระจันทร์”

จริง ๆ เอ่อ…

ดูเหมือนจะไม่จำเป็นต้องอวยเกินจริงเลย

เพราะมันเป็นข้อเท็จจริงอยู่แล้ว

เมื่อหูเหว่ยกับสืออวิ๋นต่างส่งเสริมกันเช่นนั้น ในหมู่ปราชญ์ที่อยู่ในงานก็พลันเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงพากันยืนขึ้นประสานมือคารวะหลินจือไป๋

“ท่านหลินมีพรสวรรค์ยิ่ง!”

“ผลงานชิ้นนี้ทำให้ข้านอบน้อมยอมรับอย่างเต็มใจ!”

“ใครจะคาดคิดว่าคืนนี้จะมีเพียงจันทร์เพ็ญหนึ่งดวง ส่วนพวกเราคนอื่น ๆ เป็นแค่ดวงดาวรายล้อม”

“ดวงดาวล้อมจันทร์โดยแท้!”

“ฉันว่าไม่ต้องเรียกเขาว่า ‘สุดยอดอัจฉริยะรุ่นใหม่ของฉินโจว’ ต่อไปแล้วล่ะ เอาคำว่ารุ่นใหม่ออกไปได้เลย”

“เห็นด้วย!”

“ท่านหลินนับแต่นี้คือสหายที่ดีที่สุดของวงการวรรณกรรมฉีโจว!”

“อย่าลืมมาเยี่ยมเยือนกันอีกนะ!”

“วงการวรรณกรรมฉีโจวของเรายินดีต้อนรับท่านหลินเสมอ!”

หลินจือไป๋เองก็ยังมึน ๆ ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์สุรา หรือท่าทีของคนพวกนี้ที่เป็นต้นเหตุ เขาโงนเงนเล็กน้อย

พอเห็นว่าหูเหว่ยพุ่งเข้ามาคว้าตัว ประหนึ่งผลักเจียงโฉ่วรั่งที่คิดจะช่วยพยุงเขาให้กระเด็นไป แล้วประคองเขาอย่างนอบน้อมด้วยตนเอง

“ขอบคุณครับ…”

“กล่าวขอบคุณอะไรล่ะ ฉันว่าสหายหลินไหน ๆ ก็ไม่ค่อยถูกกับวงการวรรณกรรมฉินโจวอยู่แล้ว ถ้าเช่นนั้นทำไมไม่มาเข้าร่วมวงการวรรณกรรมฉีโจวเราล่ะ รับตำแหน่งประธานกิตติมศักดิ์สมาคมนักเขียนเป็นไง?”

หลินจือไป๋: “?”

คนฉินโจวอย่างผมจะมารับตำแหน่งประธานวงการวรรณกรรมฉีโจวได้ด้วยหรือ?

ถึงจะเป็นตำแหน่งกิตติมศักดิ์ แต่ก็รู้สึกเหมือนหูเหว่ยทำสิ่งที่ขัดกับบรรพบุรุษนะ…