สองวันต่อมา ที่หอประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัยศิลปะฉินโจว “การแข่งขันกลอนคู่แห่งวิทยาลัยศิลปะฉินโจว” กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

เดิมทีทางมหาวิทยาลัยตั้งใจจะจัดการแข่งขันนี้ที่สนามกลางแจ้ง เพื่อให้มีพื้นที่รองรับนักศึกษาได้มากขึ้น แต่ด้วยอากาศในเดือนกันยายนที่ร้อนจัด จึงเปลี่ยนมาจัดในหอประชุมแทน ซึ่งสามารถรองรับผู้ชมได้ประมาณสองพันคน

บริเวณหน้าประตูคึกคักเต็มไปด้วยผู้คน

นักข่าวพากันตั้งกล้องเตรียมรายงานข่าว

แม้ว่าการแข่งขันจะยังไม่เริ่ม แต่ทางแพลตฟอร์มเฉินฮวาก็ได้เปิดห้องถ่ายทอดสดแล้ว มีผู้ชมจำนวนไม่น้อยเฝ้ารออยู่หน้าจออย่างใจจดใจจ่อ

“ยังไม่เริ่มอีกเหรอ?”

“ฉันอยากดูไป๋ตี้!”

“พวกคุณคิดว่าไป๋ตี้จะแข่งกลอนคู่เก่งไหม?”

“ไม่รู้สิ”

“ไป๋ตี้มีความสามารถด้านวรรณศิลป์ก็จริง แต่การแข่งกลอนคู่ไม่ได้ดูแค่ความสามารถด้านวรรณศิลป์ มันต้องใช้ทั้งความคิดสร้างสรรค์และปฏิภาณไหวพริบ อีกอย่างความสามารถของไป๋ตี้ก็ไม่ได้ถึงขั้นสะดุดตาขนาดนั้น”

“มันเหมือนการแข่งแบบฟรีสไตล์”

“ใช่ว่าคุณแต่งเพลงเก่งแล้วจะสามารถแต่งสดได้ตลอดเวลา ถ้าเป็นฉู่ฉือมาแข่ง ฉันว่าคงดูมีภาษีกว่านะ เพราะเขาเก่งมากในการแต่งเพลงสด ต่อให้แต่งเพลงสดขึ้นมาแบบกะทันหัน เนื้อเพลงก็ยังคงมีคุณภาพสูง นี่แหละที่การแข่งกลอนคู่ต้องการ”

“แฟนคลับฉู่ฉือเหรอ?”

“ฉู่ฉือทำได้ แต่ไป๋ตี้ทำไม่ได้หรือไง?”

“ฉันแค่พูดตามความจริง ฉู่ฉือแต่งเพลงได้เร็วมาก แถมเนื้อเพลงยังดีอีก มันไม่ใช่เรื่องจริงเหรอ?”

“ฮึ! เนื้อเพลงของไป๋ตี้ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าฉู่ฉือเลยนะ”

“การแข่งกลอนคู่มันไม่ใช่การแต่งเพลง พวกคุณเข้าใจผิดประเด็นหรือเปล่า?”

“…”

จากความคิดเห็นในห้องแชทก็พอจะมองออก ว่าคนที่สนใจการแข่งขันครั้งนี้มีไม่น้อยที่มาดูเพราะไป๋ตี้ อีกทั้งยังมีแฟนคลับของฉู่ฉืออยู่ไม่น้อย

อาจเพราะไป๋ตี้กับฉู่ฉือมักถูกนำมาเปรียบเทียบกันอยู่เสมอ พอไป๋ตี้มีอะไรเคลื่อนไหว ฝั่งแฟนคลับของฉู่ฉือก็มักจะตามมาดูด้วย เพื่อรอดูว่าจะมีจุดไหนให้วิพากษ์วิจารณ์ได้บ้าง

เช่นเดียวกับเวลาฉู่ฉือไลฟ์สด ก็มักจะมีแฟนคลับของไป๋ตี้ตามเข้าไปดูเสมอ ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนจึงดูน่าสนใจอย่างบอกไม่ถูก

และในขณะที่ห้องแชทกำลังถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อน บรรยากาศในสถานที่ถ่ายทอดสดก็กำลังดำเนินไป

พิธีกรได้ขึ้นเวทีพร้อมกล่าวเปิดงาน

“ขอต้อนรับผู้ชมในสถานที่และทางออนไลน์ ขอบคุณทุกท่านที่ให้ความสนใจการแข่งขันกลอนคู่ของมหาวิทยาลัยศิลปะฉินโจวในวันนี้ และในโอกาสนี้ เราได้เชิญแขกผู้มีเกียรติหลายท่านมาร่วมเป็นสักขีพยาน…”

หลังจากการกล่าวแนะนำยืดยาว พิธีกรก็เข้าสู่ประเด็นสำคัญ

“สำหรับการแข่งขันในวันนี้ มีผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 105 คน แบ่งเป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยศิลปะฉินโจว 50 คน นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยศิลปะฉีโจว 50 คน และปรมาจารย์ด้านกลอนคู่ 5 ท่าน…”

ปรมาจารย์ทั้ง 5 คนได้รับสิทธิ์เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศโดยอัตโนมัติ

เพราะพวกเขาเป็นปรมาจารย์ระดับแนวหน้า ไม่ได้มาเพื่อแข่งขัน แต่เพื่อเป็นเกียรติและช่วยยกระดับงาน แถมระดับฝีมือของพวกเขาก็เพียงพอจะเป็นกรรมการได้อยู่แล้ว

ส่วนผู้เข้าแข่งขันที่เป็นนักศึกษาทั้ง 100 คนจากสองมหาวิทยาลัย จะต้องเผชิญหน้ากับโจทย์ 50 กลอนคู่ในรอบคัดเลือก โดยพวกเขาจะต้องหาโจทย์ที่สามารถแต่งกลอนต่อได้ และแต่งกลอนคู่ในเวลา 10 นาที ใครที่ทำคะแนนได้ 50 คะแนนขึ้นไปจะได้เข้าสู่รอบต่อไป

เมื่ออธิบายกติกาเสร็จสิ้น พิธีกรก็กล่าวเตือน

“เนื่องจากโจทย์ทั้ง 50 ข้อนั้นมีระดับความยากที่แตกต่างกัน คะแนนที่ได้รับก็จะต่างกันไป เช่น ข้อแรกที่ง่ายมาก หากแต่งกลอนต่อได้จะได้เพียง 1 คะแนนเท่านั้น แต่ข้อที่สองที่มีความยากเพิ่มขึ้น หากแต่งต่อได้จะได้รับ 2 คะแนน ซึ่งหมายความว่ายิ่งเลือกโจทย์ที่ยาก คะแนนก็จะยิ่งสูง…”

พิธีกรประกาศก้อง:

“ต่อไป ขอเชิญผู้เข้าแข่งขันขึ้นเวที!”

สิ้นเสียงประกาศ

หลินจือไป๋ก้าวขึ้นเวทีพร้อมกับผู้เข้าแข่งขันอีกเก้าสิบเก้าคน

ไม่มีข้อสงสัยใด ๆ เลยว่า หลินจือไป๋คือดาวเด่นของผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดในวันนี้

ทันทีที่เขาขึ้นเวที เสียงเชียร์จากผู้ชมด้านล่างก็ดังกระหึ่ม!

“ไป๋ตี้!”

“ไป๋ตี้!”

“ไป๋ตี้!”

ขณะเดียวกัน ในห้องถ่ายทอดสดออนไลน์ เหล่าผู้ชมก็พากันพิมพ์คำว่า “ไป๋ตี้” บนหน้าจอแชทอย่างคึกคัก

ทีมงานถ่ายทอดสดก็เข้าใจสถานการณ์เป็นอย่างดี

พวกเขาจึงซูมกล้องไปที่หลินจือไป๋ ซึ่งถึงแม้จะใส่ชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยศิลปะฉินโจวธรรมดา ๆ แต่ก็ไม่อาจปิดบังหน้าตาอันหล่อเหลาโดดเด่นของเขาได้

หลินจือไป๋ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอาการตื่นเต้นแม้แต่น้อย

ตรงกันข้ามกับนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยศิลปะฉีโจวที่ขึ้นเวทีพร้อมกับเขา

พวกเขาหลายคนมีสีหน้าประหลาดใจและซุบซิบกัน

“ไป๋ตี้คือใคร?”

“ไป๋ตี้? ตี้ที่แปลว่าจักรพรรดิ์หรือ?”

“ชื่อแบบนี้ฟังดูโอ้อวดชะมัด”

“เหมือนจะเป็นคนดังของมหาวิทยาลัยศิลปะฉินโจวนะ?”

“เขาดูโด่งดังในหมู่นักศึกษาเหมือนกัน”

นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยศิลปะฉินโจวยิ้มพลางอธิบาย

“ไป๋ตี้ไม่ใช่แค่คนดังในมหาวิทยาลัยของเรา แต่ยังเป็นคนดังของทั้งฉินโจวเลยนะ นอกจากนี้ ไป๋ตี้เป็นแค่นามแฝง ชื่อจริงของเขาคือหลินจือไป๋!”

“คนดังของมหาวิทยาลัยฉินโจว?”

“ก็เข้าใจได้แบบนั้นแหละ”

นักศึกษาที่ตอบคำถามพยักหน้าแล้วยกมือชี้ไปทางหลินจือไป๋ที่ยืนอยู่ข้างหน้า

“คนที่หล่อที่สุดนั่นไง เขาดังมากในมหาวิทยาลัยเรา การที่การแข่งขันนี้ได้รับความสนใจมากขนาดนี้ ก็เพราะชื่อเสียงของเขาล้วน ๆ เลย”

“เหรอ?”

นักศึกษาจากฉีโจวบางคนยิ้มเยาะแล้วพูดว่า

“แล้วไงล่ะ? คนดังก็ใช่ว่าจะเก่งเรื่องกลอนคู่เสียหน่อย ที่นี่คือการแข่งขันกลอนคู่ วัดกันที่ฝีมือล้วน ๆ”

แม้ว่านักศึกษาทั้งสองมหาวิทยาลัยจะอายุไล่เลี่ยกัน แต่กลุ่มนักศึกษาจากฉีโจวกลับมีความภาคภูมิใจในตัวเองสูง พวกเขาไม่ได้รู้สึกประทับใจในตัว “ไป๋ตี้” เพียงเพราะอีกฝ่ายเป็นคนดังในฉินโจว

อีกอย่าง…

สำหรับนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยศิลปะชั้นนำอย่างพวกเขา การเห็นดาราไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะในรุ่นพี่ รุ่นน้อง หรือแม้กระทั่งเพื่อนร่วมชั้นของพวกเขา ก็มีหลายคนที่เป็นดาราอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น หลายคนในกลุ่มพวกเขาก็วางแผนจะเข้าสู่วงการบันเทิงในอนาคตด้วยเช่นกัน

ดังนั้นชื่อเสียงของไป๋ตี้จึงไม่ได้ทำให้พวกเขารู้สึกตื่นตาตื่นใจแต่อย่างใด

นักศึกษาจากฉีโจวบางคนถึงกับเกิดอาการอิจฉา

ในใจก็คิดว่าต้องทำให้ดาวเด่นของฉินโจวคนนี้เสียหน้าให้ได้ในการแข่งขันรอบนี้

นี่เป็นเรื่องธรรมดาสำหรับคนหนุ่มสาว

การที่พวกเขามีความมุ่งมั่นอยากเอาชนะไม่ใช่เรื่องผิดอะไร

และในขณะที่ความคิดเช่นนี้กำลังวนเวียนอยู่ในหัวของพวกเขา

สายตาของนักศึกษาจากฉีโจวหลายคนก็หันไปมองร่างสูงสง่าและหล่อเหลาอีกคนที่ยืนอยู่ในกลุ่มเดียวกัน

“พูดถึงดาราแล้ว เจียงเทาก็เป็นดารานะ…”

ใช่แล้ว

ในบรรดาผู้เข้าแข่งขันทั้งห้าสิบคนของมหาวิทยาลัยศิลปะฉีโจว ก็มีดาราชื่อดังคนหนึ่งเหมือนกัน

เขาชื่อว่า เจียงเทา

เป็นคนที่ได้รับความนิยมอย่างมากในฉีโจว แถมยังมีความสามารถด้านวรรณศิลป์โดดเด่นอีกด้วย

ในสายตาของนักศึกษาฉีโจว พวกเขามองว่า "ไป๋ตี้" กับเจียงเทาน่าจะเป็นคนประเภทเดียวกัน

แต่แน่นอนว่าในใจของพวกเขา

“ไป๋ตี้ไม่มีทางเทียบเจียงเทาได้!”

...

ในขณะที่แต่ละคนกำลังคิดต่างกันไป นักศึกษาทั้ง 100 คนก็ถูกจัดให้นั่งประจำโต๊ะของตัวเอง

โต๊ะทุกตัวถูกกั้นด้วยแผงแบ่ง เพื่อไม่ให้ผู้เข้าแข่งขันแอบดูคำตอบของกันและกัน

บนหน้าจอขนาดใหญ่ที่เวที

มีการฉายภาพโจทย์กลอนคู่ทั้งหมด 50 ข้อ

โจทย์มีทั้งแบบ 4 คำ 5 คำ 6 คำ 7 คำ ฯลฯ

ทั้งหมดเป็น "โคลงต้น" หรือ "บทบน" ที่รอการต่อด้วย "บทล่าง"

หลินจือไป๋มองผ่าน ๆ ก็เห็นว่าความยากของโจทย์นั้นเพิ่มขึ้นตามลำดับข้อจริง ๆ

ในจังหวะนี้

พิธีกรพูดขึ้นมาเพื่อเตือนทุกคน:

“ตอนนี้พวกคุณมีเวลา 5 นาทีในการอ่านโจทย์”

เวลานี้ยังไม่นับเป็นเวลาแข่งขันอย่างเป็นทางการ แต่สำหรับผู้เข้าแข่งขันถือว่ามีค่ายิ่งนัก เพราะพวกเขาจะได้ใช้เวลานี้เตรียมตัวคิดคำตอบล่วงหน้า

ในขณะเดียวกัน

ผู้ชมในสถานที่และผู้ชมทางออนไลน์ก็ร่วมดูโจทย์ทั้ง 50 ข้อด้วยอย่างตั้งใจ

ทุกคนรู้สึกเหมือนได้มีส่วนร่วมในเกมนี้ไปด้วย

“เฮ้ย!”

“นี่มันต้องมีฝีมือจริง ๆ ถึงจะเข้าร่วมได้ ฉันยังต่อข้อแรกไม่ได้เลย ทั้งที่มันเป็นข้อที่ง่ายที่สุด!”

“ฉันพอมีไอเดียอยู่นะ คงจะต่อได้บางข้อ”

“สามข้อแรกฉันน่าจะต่อได้”

“แต่ข้อสามแรกแต้มมันน้อย แค่ส่งให้คนผ่านด่านเอง”

“ข้อที่ 5 เริ่มยากแล้ว ถ้าต่อได้จะได้ถึง 4 คะแนนเลย!”

แล้วทันใดนั้น

เสียงผู้ชมก็เริ่มดังขึ้นเมื่อพวกเขาสังเกตเห็นข้อสุดท้ายในโจทย์:

“เดี๋ยวก่อน! พวกเธอดูข้อสุดท้ายเร็ว ๆ!”

“ข้อที่ 50 เป็นโจทย์พิเศษเลยนะ! ถ้าตอบได้ถูกปุ๊บ จะผ่านเข้ารอบทันที ไม่ต้องตอบข้ออื่นเลย!”

“โอ้โห!”

“เอ๊ะ!”

“โจทย์นี้ดูไม่ยากขนาดนั้นนะ?”

“‘เงียบเหงาเฝ้าห้องอ้างว้างจิต’”

“ฉันว่าอาจจะเป็น ‘เหี่ยวเฉาระเบียงประตูด้วยจิตที่ภักดี’ ได้ไหม?”

“ฮ่า ๆ”

“ไม่เพียงแค่คำขาดจังหวะและเสียงไม่ได้เท่านั้น นายยังไม่ทันสังเกตอีกหรือว่า บทกลอนนี้มีอะไรพิเศษ?”

“หา? พิเศษยังไง?”

“โจทย์บทบนนี้ ทุกคำมีสัญลักษณ์ ‘หลังคา’ ในตัวอักษรทั้งหมดเลยนะ!”

“อะไรนะ!”

“โธ่! จริงด้วย!”

“ใครจะต่อได้ล่ะทีนี้!”

บรรยากาศในสถานที่และผู้ชมทางบ้านถึงกับนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้ตัวว่าโจทย์พิเศษข้อสุดท้ายนี้มีความยากเพียงใด เพราะทุกตัวอักษรในบทบนต้องมี “หลังคา” นำหน้าทั้งหมด!

หลินจือไป๋เองก็สังเกตเห็นโจทย์ข้อสุดท้ายนี้

“เงียบเหงาเฝ้าห้องอ้างว้างจิต”

เมื่อได้เห็นโจทย์นี้ เขาถึงกับแอบยิ้มในใจทันที

“โถ! โจทย์นี้ฉันจำได้แม่นเลย!”

“ของง่ายแบบนี้ ใครให้มาก็ต้องขอบคุณ!”

“ใช่ไหม... อี้อันจวี้ซื่อ?”

...

เวลาห้านาทีสำหรับการอ่านโจทย์หมดลงแล้ว

พิธีกรประกาศด้วยเสียงดัง:

“ต่อไป การแข่งขันจะเริ่มต้นขึ้น เราจะเริ่มจับเวลาถอยหลัง 10 นาที…”

เมื่อสิ้นเสียงประกาศ

หลินจือไป๋เริ่มลงมือเขียนทันที

บนโต๊ะของเขามีพู่กันและแท่นหมึกเตรียมไว้เรียบร้อย

เพราะการแข่งขันกลอนคู่แบบนี้ แน่นอนว่าห้ามใช้ปากกาลูกลื่นหรือปากกาแบบอื่น ทุกคนต้องใช้พู่กันเขียนตอบ

หลินจือไป๋เคยฝึกเขียนพู่กันตั้งแต่เด็ก

แม้จะไม่ได้ถึงขั้นเชี่ยวชาญมาก แต่ก็เพียงพอที่จะเขียนออกมาได้อย่างเรียบร้อย พร้อมกับแสดงท่าทางการจับพู่กันที่เป็นมาตรฐาน

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา

หลินจือไป๋ก็วางพู่กันลง

จากนั้นเอนตัวพิงเก้าอี้ หลับตาอย่างสงบ รอให้เวลาสิบนาทีหมดลง

ใช่แล้ว

เขาตอบเพียงข้อเดียวเท่านั้น

เพราะคำตอบของข้อนั้นเพียงพอที่จะผ่านเข้ารอบแล้ว!

ทางด้านตัวแทนของนักศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปะฉีโจว

เจียงเทา ซึ่งเป็นตัวแทนคนสำคัญของพวกเขาก็กำลังเร่งเขียนคำตอบอย่างรวดเร็ว

เสียงพู่กันขยับ “ซวา ซวา ซวา”

เขาตอบโจทย์ไปได้หลายข้อรวดเร็ว และแต้มคะแนนก็ถึงระดับที่เพียงพอสำหรับการผ่านเข้ารอบ

แต่เขายังไม่หยุด เขาเหลือบมองไปที่โจทย์ข้อสุดท้าย—ข้อพิเศษ

“เงียบเหงาเฝ้าห้องอ้างว้างจิต”

เจียงเทารู้สึกอยากตอบโจทย์ข้อนี้ให้ได้ เพราะสำหรับเขาแล้ว โจทย์อื่น ๆ แทบไม่มีความท้าทายเลย

แต่เมื่อมองดูโจทย์นี้ เขาก็เข้าใจในทันทีว่ามันยากแค่ไหน

“ถ้ามีเวลามากกว่านี้ ฉันน่าจะคิดคำตอบได้…”

เจียงเทาขมวดคิ้ว ใช้เวลาทั้งหมดที่เหลือพยายามคิดคำตอบ

แต่ในเวลาเพียงสิบนาที เขาก็ยังหาคำตอบที่เหมาะสมไม่ได้

ไม่นาน

เวลาสิบนาทีหมดลง

พิธีกรประกาศ

“เวลาสิบนาทีสิ้นสุดลงแล้ว ขอให้ทุกท่านหยุดตอบคำถาม ต่อไปจะเป็นหน้าที่ของคณะกรรมการทั้งสามท่านที่จะตรวจสอบว่าคำตอบของพวกคุณผ่านเกณฑ์หรือไม่”

กรรมการทั้งสามคนล้วนเป็นผู้ทรงคุณวุฒิที่มีอายุพอสมควร

ชายชราสองคนและหญิงชราที่สวมแว่นอีกหนึ่งคน ทุกคนดูมีภูมิฐานและน่าเคารพอย่างยิ่ง

นักศึกษาทุกคนวางพู่กันลง

บางคนยิ้มอย่างมั่นใจ

บางคนก็ส่ายหน้าอย่างเสียดาย

เจียงเทาเองก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

เพราะเขาไม่สามารถหาคำตอบสำหรับโจทย์ข้อสุดท้ายได้ทันเวลา

“ถ้าฉันตอบข้อสุดท้ายนี้ได้ ฉันคงจะเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในงานนี้!”

เจียงเทามั่นใจมากว่า:

“ไม่มีใครสามารถตอบข้อสุดท้ายนี้ได้ นอกจากฉัน!”