ต้องยอมรับเลยว่าลี่ซานในชนบทมีเสน่ห์แบบบ้านทุ่งไม่น้อย

หลินจือไป๋ฟังเสียงกบร้องขับกล่อมก่อนหลับไป

หลับสนิทตลอดคืน จนตื่นมาอีกทีตอนฟ้าสว่าง

พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นก็พบว่าแปดโมงเช้าแล้ว

กลิ่นหอมของข้าวต้มลอยมาแตะจมูก

มีคนทำอาหารเช้าเหรอ?

หลินจือไป๋เหลือบมองไปที่ห้องครัว คนที่เดินออกมาพอดีคือฉู่ฉู่

เธอแต่งหน้าเรียบร้อยแล้วยิ้มสดใสถามขึ้นว่า

“จะกินข้าวเช้าไหม?”

“กิน”

“หนึ่งเหรียญดอกท้อ”

ดวงตาฉู่ฉู่เป็นประกาย

เธอทำอาหารไม่เป็นก็จริง แต่แค่หุงข้าวต้มด้วยหม้อหุงข้าวมันง่ายจะตาย

แค่ตื่นเช้าหน่อยก็ทำเงินได้แล้ว

“อืม”

หลินจือไป๋เดินไปนั่งที่โต๊ะ

“ทอดไข่ให้ฉันด้วย ฉันซื้อมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วก็เอาผักดองที่ฉันซื้อมาออกมาด้วย ให้เธอเพิ่มอีกสองเหรียญ”

แค่เศษเงินแต่สามารถจ้างให้ฉู่ฉู่บริการเขาได้

ฉู่ฉู่ไม่มีปัญหาเลย รีบเข้าครัวไปทอดไข่อย่างกระตือรือร้น

แต่เพียงครู่เดียว…

“อ๊า!”

เสียงร้องดังขึ้น

หลินจือไป๋ตกใจ รีบเข้าไปดูก็พบว่าฉู่ฉู่โดนน้ำมันกระเด็นลวกมือ!

“เปิดน้ำเร็ว เอามือล้างด้วยน้ำเย็น”

ฉู่ฉู่รีบเปิดก๊อก ล้างมือตัวเอง

“นายไปนั่งรอข้างนอกก่อน ฉันทำเองได้”

“โอเค”

เห็นว่าเธอไม่เป็นอะไรมาก หลินจือไป๋ก็เดินกลับไปนั่งรอ

อีกไม่กี่นาทีต่อมา…

เขามองไข่ดาวที่ไหม้จนดำปี๋… ถอนหายใจยาว

“เอาไข่นี่ไปกินเองเถอะ ฉันกินแค่ข้าวต้มพอ”

“แล้ว… เรื่องเงินล่ะ…”

ฉู่ฉู่ถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“ยังให้เธอสองเหรียญเหมือนเดิม แต่ถ้าไหม้อีกคราวหน้าจะไม่ให้แล้วนะ อย่าเสียของไปเปล่าๆ กลับไปดูวิดีโอฝึกทอดไข่ด้วย ฉันจะอุดหนุนบ่อยๆ”

ที่ตกลงกันได้เพราะหลินจือไป๋ขี้เกียจทำอาหารเช้าเอง เสียเงินนิดหน่อยแต่ได้นอนต่อสบายๆ คุ้มจะตาย

อาหารเช้าไม่ต้องใช้ฝีมืออะไรขนาดนั้นอยู่แล้วแค่ฝึกนิดหน่อยก็ทำได้ ให้โอกาสฉู่ฉู่ฝึกฝีมือไปเรื่อยๆ…

บางทีเธออาจจะกลายเป็นแม่ครัวประจำทีมก็ได้ ที่สำคัญ… เธอคุมง่ายกว่าเย่อิงเยอะ!

“ขอบคุณค่ะ พี่ไป๋”

ฉู่ฉู่ซาบซึ้ง ไม่คิดเลยว่าเขาจะยังให้เงิน แม้ไข่จะไหม้ขนาดนี้

“พี่ไป๋เป็นคนดีจริงๆ”

…พี่ไป๋?

หลินจือไป๋เกาหัว แต่ก็ปล่อยผ่าน

จะเรียกอะไรก็เรียกเถอะ ขอกินข้าวต้มพร้อมผักดองก่อนละกัน

ไม่นาน…

หานเยว่ซวงและเย่อิงก็ตื่นตามมา พอเห็นอาหารเช้าก็ตื่นเต้นทันที

“โอ้โห มีข้าวเช้าด้วยเหรอ”

ฉู่ฉู่ยิ้มแป้น “คนละหนึ่งเหรียญดอกท้อค่ะ”

เย่อิงตกใจสุดขีด

“เธอเป็นเพื่อนสนิทฉันนะ”

ฉู่ฉู่ตอบอย่างไร้เยื่อใย

“พี่น้องต้องคิดบัญชีให้ชัดเจน”

“…โหดจริง เอ้า เอาไป”

เย่อิงจ่ายเงินแต่โดยดี

ขณะรับเงินไป ฉู่ฉู่ยังพูดต่อ

“พี่ไป๋เป็นคนดีมากเลยนะ”

หานเยว่ซวงหันมองฉู่ฉู่ทันที

“เธอโอเคแน่เหรอ?”

“โอเคมาก! พี่ไป๋ยังให้ไข่ดาวฉันด้วยนะ”

เย่อิงโมโหจนพูดไม่ออก

“นั่นเพราะมันไหม้จนเขาไม่อยากกินต่างหาก!”

“แล้วไงล่ะ?”

ฉู่ฉู่กินไข่ไหม้ๆ อย่างอารมณ์ดี

“มันหอมกรอบดีออก”

ในจังหวะนั้นเองก็มีประกาศจากทีมงานในแชทกลุ่มใหญ่!

“เวลา 9 โมงเช้าจะเริ่มเกม 【หมาป่ามาแล้ว】 ทีมแดงเป็น ‘หมาป่า’ รอบแรก กรุณาเตรียมตัวให้พร้อม!”

เย่อิงตื่นตัวทันที

“อีกแป๊บเดียวก็ต้องเล่นเกมแล้ว!”

“แยกกันหนีนะ! ห้ามโดนจับเด็ดขาด!”

หานเยว่ซวงเสนออีกแนวทาง

“ฉันว่าหนีไม่ใช่ทางที่ดี น่าจะหาที่ซ่อนดีกว่า”

“พื้นที่มันกว้างมากนะ ซ่อนดีๆ ยังไงก็หาไม่เจอ”

แต่ฉู่ฉู่มีไอเดียอีกอย่าง

“ก่อนอื่นเราต้องตั้งกรุ๊ปแชทเล็กๆ ไว้ก่อน”

“เวลาเล่นเกมให้แชร์โลเคชันกันไว้”

“ห้ามส่งข้อความในกรุ๊ปใหญ่ เดี๋ยวทีมอื่นรู้หมด”

ขณะพูดคุยกัน พวกเขาก็แอดเพื่อนกันและตั้งกลุ่มแชทเล็กๆ ของทีมสีน้ำเงินขึ้นมา

หลินจือไป๋กล่าวขึ้นว่า

“เอาตามแผนของเยว่ซวงเลย พวกเธอไปหาที่ซ่อนให้ดี”

ทีมสีน้ำเงินมีแต่สาวๆ ถ้าถูกเจอตัวคงไม่มีทางสู้พละกำลังของหนุ่มๆ จากทีมอื่นได้

ดังนั้นซ่อนตัวคือทางรอดที่ดีที่สุด!

หานเยว่ซวงถามกลับ

“แล้วนายล่ะ?”

“ฉันจะคอยเป็นตัวล่อให้พวกเธอ”

หลินจือไป๋ยิ้มมุมปาก

“พวกเธอเป็นลูกแกะของฉัน จะให้ทีมอื่นมาโกงเหรียญดอกท้อไปได้ยังไง?”

ขณะเดียวกัน

ทีมงานประกาศกฎเกมเพิ่มเติมในแชทกลุ่มใหญ่

【ขอแจ้งกฎของเกม ‘หมาป่ามาแล้ว’ ให้ทราบนะครับ แต่ละทีมจะได้เป็นหมาป่า 30 นาที จับตัวโดยการสัมผัสตัวถือว่าเป็นการจับสำเร็จ ทีมสีเหลืองจะเป็นหมาป่าเป็นทีมถัดไปและหลังจากนั้นเป็นทีมสีขาว ทีมสีน้ำเงินจะเป็นหมาป่ารอบสุดท้ายและ ‘ลูกแกะ’ ห้ามหลบในบ้าน!】

“อ๊าวววว!!”

เสียงหอนดังขึ้น!

โจวหานจิ้นจากทีมแดงเริ่มปลุกขวัญกำลังใจ!

ขณะที่กู้สิง เพื่อนร่วมทีมก็ตะโกน

“ฉันเคยเป็นแชมป์วิ่งตอนมัธยมปลาย!”

…ใครจะไปแข่งวิ่งกับนายกันล่ะ?

หลินจือไป๋แค่นยิ้ม ขนาดเขายังขี้เกียจวิ่งเลย

เกมแบบนี้ใช้สมองดีกว่า!

เริ่มแผนหลบซ่อน!

หลังอาหารเช้า หลินจือไป๋พาสามสาวไปหาที่ซ่อน

“ถังขยะนี้…”

“อย่าหวังเลย!”

ทั้งสามคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน!

พวกเธอเป็นดารานะ! ให้ไปซ่อนในถังขยะ? ไม่มีทาง!

“งั้นนี่ล่ะ?”

หลินจือไป๋ชี้ไปที่ ถุงขยะสีดำขนาดใหญ่ข้างถังขยะ

“อันนี้พอได้”

ฉู่ฉู่ตอบ

“โอเค งั้นเดี๋ยวฉันช่วยเธอ”

หลินจือไป๋ช่วยคลุมถุงขยะให้ฉู่ฉู่

“ยังดูเด่นไปหน่อย”

เขาหันมองรอบๆ

“ฉันอุ้มเธอไปไว้ข้างเสานู่นดีไหม?”

“โอเค”

หลินจือไป๋อุ้มฉู่ฉู่ไปซ่อนหลังเสา มองเผินๆ ไม่มีทางสังเกตเห็นแน่ๆ จากนั้นหันไปหาเย่อิงกับหานเยว่ซวง

“พวกเธอซ่อนตรงนี้นะ ฉันจะใช้ฟางคลุมให้”

แถวนั้นมีฟางอยู่เยอะ เขาจัดการใช้ฟางปิดบังพวกเธอให้แนบเนียนที่สุด

ตามกฎของเกม ทีมที่จับลูกแกะได้มากที่สุดจะได้รางวัลพิเศษ

ดังนั้นเขาต้องปกป้องสามสาวให้ดีที่สุด

“นายเองก็ระวังตัวด้วยนะ”

สามสาวเป็นห่วงหลินจือไป๋

“ไม่ต้องห่วง ฉันจะอยู่แถวนี้แหละ ถ้าจำเป็นจะล่อให้พวกมันตามฉันไป”

9 โมงเช้า เกมเริ่ม!

ทีมแดงเริ่มไล่ล่าทันที!

หนึ่งนาทีผ่านไป…

สองนาทีผ่านไป…

สามนาที…

จนถึงห้านาที…

หลินจือไป๋เห็นเงาลึกลับเคลื่อนตัวมาอย่างแอบๆ ซ่อนๆ

ฉีเทียนเหวิน!

หมอนี่กล้ากระโดดลงไปซ่อนในถังขยะที่สาวๆ รังเกียจสุดขีด!

ฉีเทียนเหวินเป็นลูกแกะเหมือนกัน หลินจือไป๋ไม่กังวลอะไรมากแต่ก็ไม่ได้ทักทายให้เป็นที่สังเกต

ตอนนี้เขายังคงซ่อนตัวอยู่หลังที่กำบัง

“อ๊าาาา!!”

“ปล่อยฉันไปเถอะ!!”

เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากที่ไกลๆ

หลินจือไป๋แอบมองไปทางต้นเสียง

ฉีเจียนเจียจากทีมแดงกำลังไล่จับหนิงหลิงจากทีมเหลือง!

“หนิงหลิง ถูกคัดออก!”

เสียงประกาศดังก้องผ่านลำโพงเหมือนเสียงประกาศจากหอกระจายข่าวในหมู่บ้าน

ฉีเจียนเจียกับหลี่เซียวร่วมมือกันจับตัวหนิงหลิงได้สำเร็จ

“คนอื่นอยู่ไหน?”

พวกเขาสองคนเริ่มออกค้นหาอีกครั้ง

และ…

ตอนนี้พวกเขากำลังมุ่งหน้ามาทางหลินจือไป๋!

สามสาวของทีมสีน้ำเงินหลบอยู่ด้านหลังหลินจือไป๋

ถ้าสองคนนั้นมาเจอเข้า… ได้กลายเป็นความวุ่นวายแน่นอน!

เย่อิงหายใจถี่ขึ้นเพราะเธอรับไม่ได้สุดๆ ถ้าจะโดนฉีเจียนเจียจับตัวได้!

จะทำยังไงดี!?

หลินจือไป๋จะล่อพวกเธอออกไปหรือเปล่า!?

ทั้งสามสาวตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น

ทำไมเขายังไม่ทำอะไรเลย!?

แล้วจู่ๆ หลินจือไป๋ก็เอ่ยขึ้นว่า

“เซียวเซียว เจียนเจีย พวกเธอไปดูแถวถังขยะเถอะ เมื่อกี้ฉันเห็นฉีเทียนเหวินเดินวนอยู่แถวๆ นั้น”

“อ้าว…?”

หลี่เซียวหยุดชะงักทันที

“โจวหานจิ้น นายอยู่ไหน?”

ฉีเจียนเจียขมวดคิ้ว เธอได้ยินเสียงของโจวหานจิ้นแต่กลับไม่เห็นตัวเขาอยู่แถวนี้เลย

แต่ถึงจะงง เธอก็เดินไปที่ถังขยะตามที่ได้ยินมา

“โจวหานจิ้น นายไม่ได้ไปฝั่งตะวันออกเหรอ?”

เธอถาม

“ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น ฉันเลยเดินอ้อมมา เมื่อกี้เห็นลูกแกะตัวหนึ่งวิ่งไปทางทิศตะวันตก ฉันจะไปตามมันก่อนนะ”

“โอเค”

ฉีเจียนเจียและหลี่เซียวเดินไปที่ถังขยะแต่เธอรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง

ทันใดนั้น!

ปัง!

มีเสียงดังขึ้นมาจากถังขยะ!

“ฮ่าๆๆๆๆ!!”

ฉีเทียนเหวินกระโดดออกมาอย่างกะทันหัน!

“ฉีเทียนเหวิน!!”

“นายกล้าซ่อนในถังขยะจริงๆ เหรอ!?”

ฉีเจียนเจียและหลี่เซียวตกใจปนดีใจ

พวกเธอลืมเรื่องอื่นไปหมดและไล่ตามฉีเทียนเหวินทันที!

“โจวหานจิ้น! นายเสร็จฉันแน่!!”

ฉีเทียนเหวินไม่รู้เลยว่าโจวหานจิ้นไม่ได้เป็นคนบอกข้อมูลนี้จริงๆ แต่ในใจเขาตอนนี้มีเป้าหมายชัดเจนแล้ว

ถ้าเขาได้เป็นหมาป่า โจวหานจิ้นจะเป็นเหยื่อคนแรกแน่นอน

และแล้ว… พวกเขาก็วิ่งหายไป

ด้านหลังของหลินจือไป๋

เย่อิงที่ถูกฟางคลุมไว้เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ฉู่ฉู่ที่ซ่อนอยู่ในถุงขยะก็ตกใจจนแทบหายใจไม่ออก

แม้แต่ทีมงานที่ตามถ่ายทำก็อึ้งไปหมด

พวกเขามองหลินจือไป๋ด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ!

เพราะพวกเขารู้ความจริงดี…

โจวหานจิ้นไม่ได้อยู่ที่นี่เลยสักนิด

เสียงเมื่อกี้… มันคือเสียงของหลินจือไป๋เอง

เขาเลียนเสียงโจวหานจิ้นได้เหมือนเป๊ะ

ไม่ใช่แค่ฉีเจียนเจียที่โดนหลอก แม้แต่หลี่เซียวก็ไม่มีความสงสัยเลย!

“เป็นไปได้ยังไง!?”

“เขาทำได้ยังไง!?”

ทุกคนตกใจเหมือนเห็นผี

แต่ในขณะที่ทุกคนอึ้ง หานเยว่ซวงกลับยิ้มออกมา

นี่แหละ!

“พรสวรรค์พิเศษ” ของราชันย์ร้อยหน้า!

“ไอ้พ่อค้าหน้าเลือด!”

เย่อิงอดไม่ไหวกระซิบเสียงสั่น

“นายเลียนเสียงโจวหานจิ้นได้ยังไง!?”

“บ้าสุดๆ ไปเลย!”

ฉู่ฉู่ก็ตื่นเต้นสุดๆ

“พี่ไป๋ นายเป็นปีศาจหรือเปล่า!?”

หลินจือไป๋ยิ้มกริ่ม

“ถ้าฉันเป็นปีศาจ… พวกเธอก็คือนางปีศาจสามตัว”

“อยู่เฉยๆ ให้ดีล่ะ วันนี้ฉันจะพาพวกเธอชนะโดยไม่ต้องออกแรงเลย!”

ราชันย์ร้อยหน้าคืนชีพอีกครั้ง!!!