แม้จะไม่เคยกินหมู แต่ที่ฝ่าฟันวงการบันเทิงจีนมาหลายปี แบบแผนโลกหล้าก็เห็นมาไม่น้อย ละครเรื่องหนึ่งจะปังหรือไม่ แค่มองคุณภาพบทก็พอจะรู้แล้ว

พออ่านจบบทละคร “นักพรตไร้ใจ” ที่ทั้งหนาและละเอียดลออ ฮ่าวจื่อก็ตื่นเต้นแทบขาดใจ ด้วยพล็อตใหม่เอี่ยมบวกกับการออกแบบเนื้อหาที่เนี้ยบ เขากล้าทุบอกยืนยันได้เลยว่า ขอเพียงไม่ไปเชิญดาราหนุ่มกระแสที่ฝีมือการแสดงห่วยมาแสดง ยังไงก็ต้องดัง!

ชั่วขณะนั้น ฮ่าวจื่อตื่นเต้นจนตัวสั่นทั้งตัว!

เขาลับดาบมาหลายปี ก็เพื่อรอโอกาสทะยานสู่ฟ้าครั้งนี้ไม่ใช่หรือ?

“บทนี้เป็นไงบ้าง?” กังจื่อก็อ่านบทเรียบร้อยแล้ว พูดกันตามตรง แค่มองจากเซ็ตติ้งและเนื้อหา ถึงเขาจะเป็นคนนอกวงการก็ยังรู้สึกว่า ถ้าถ่ายทำออกมาต้องขายดีแน่ พอรู้ว่าเนื้อหาบทนี้เป็นออริจินัลที่ดาราตกกระแสคนนั้นเขียนเอง ความรับรู้ของเขาก็ถูกยกระดับขึ้นอีกครั้ง ถึงกับตะลึงในพรสวรรค์ของดาราตกกระแสคนนี้อย่างจัง

แต่งเพลงก็พราวเสน่ห์ เขียนบทก็ฝีมือฉกาจ!

แถมยังมีหน้าตาระดับเทพที่พร้อมจะทำให้สาวๆ ละลาย ทั้งหมดนี้มองย้อนไปทั่ววงการบันเทิงจีนในรอบยี่สิบกว่าปี ก็ยังหาใครมาเทียบไม่ได้สักคน

แต่กลับดันทุรังพุ่งไปผิดทาง...

พอนึกถึงตรงนี้ เขาก็เจ็บจุกเหมือนหัวใจถูกบีบ อยากทุ่มสุดชีวิตปลุกดาราตกกระแสที่หลงเดินทางมืดให้ตื่นเสียเหลือเกิน ช่วงสองสามวันนี้ เขาพยายามขวางและเสนอแนะแทบทุกรูปแบบ แต่ฝ่ายนั้นก็เหมือนตัดใจแน่วแน่จะไปทางดำมืด เขาเลยได้แต่จนปัญญา

“เนื้อหาดีมากๆ!”

“ผมไม่เคยเห็นบทที่สมบูรณ์ขนาดนี้มาก่อน ความสัมพันธ์ตัวละคร แก่นเรื่อง ไฮไลต์ของแต่ละตอน ทุกอย่างเขียนไว้ชัดถ้อยชัดคำ คนที่เขียนบทนี้เรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะของวงการ แถมยังเว้นปลายเปิดในตอนจบ ชัดเลยว่าตั้งใจทำภาคต่อมาตั้งแต่ต้น!”

“นี่ต้องเป็นบทที่ผู้เขียนบทระดับท็อปของวงการละครเขียนแน่ๆ และจากลูกเล่นกับหมายเหตุทั้งหลาย ก็ไม่ยากจะดูออกว่านี่คือผลสรุปรวมมันสมองของคนเก่งในวงการจำนวนมาก!”

“ผู้จัดการหวัง ที่คุณมอบโปรเจกต์สำคัญขนาดนี้ให้ผม ลู่ฮ่าวไม่รู้จะตอบแทนยังไงจริงๆ ผม…ผม…”

ตอนแรกลู่ฮ่าวยังหน้าสว่างพร่างพรายชมไม่หยุดปาก แต่พูดๆ ไปเสียงกลับจุกคอขึ้นมาเฉย

หวังกังเบิกตากว้าง ถึงกับอึ้ง!

ถ้านายรู้ว่าบทนี้เป็นฝีมือของดาราตกกระแสคนนั้น ที่ก่อนหน้านี้เกือบเอาชีวิตนายไป คงกลืนคำพูดตัวเองกลับเข้าไปทันทีล่ะมั้ง?

เขาอ้ำอึ้งแต่ก็ยังไม่เฉลย เพียงเงียบๆ หยิบสัญญาที่เตรียมไว้ตั้งแต่ก่อนหน้าออกมา เปิดไปหน้าสุดท้าย “ถ้าไม่มีปัญหา ก็ลงชื่อได้เลย”

สัญญาฉบับนี้ฝ่าย A คือ “ดาวรุ่ง” แต่กังจื่อที่กำลังดีใจเกินเบอร์ มีแต่ความโหยหาชื่อเสียงเต็มหัว ไหนจะเจ้านายยืนอยู่ตรงหน้า ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก รีบเซ็นชื่อใหญ่ๆ ลงไป แล้วกดลายนิ้วมือเรียบร้อย

จนออกจากห้องทำงานมาแล้ว ลู่ฮ่าวที่ถือสัญญาอยู่ยังอดตื่นเต้นไม่ได้ “รุ่งแล้ว คราวนี้ได้รุ่งแน่ วงการบันเทิงจีน เอ็งดูไว้ ท่านฮ่าวของพวกเอ็งในที่สุดก็ฝ่าฟันจนโผล่พ้นน้ำได้สักที!!”

เสียงฮึกเหิมลอยมาในทางเดิน

ในห้องทำงาน กังจื่อได้แต่พูดไม่ออก ไอ้หนูนี่ถ้าลองเปิดสัญญาดูสักหน้าล่ะก็ เดาว่าตอนนี้คงยิ้มไม่ออกแล้วมั้ง?

“ยังไงก็เถอะ พอเปิดกล้องกองถ่ายเมื่อไหร่ ฉันต้องไปดูหน้างานสักหน่อย!”

……

หลังจากนั้น ลวี่หมิงก็จัดการเรื่องวาไรตี้เพลงไปพร้อมๆ กับคุยกับเสี่ยวหย่าเพื่อเตรียมรายชื่อนักแสดง

แม้เสี่ยวหย่าจะไม่เข้าใจว่าทำไมดาราของเธอถึงยืนกรานจะถ่ายหนังขนาดนี้ แต่พักหลังเรื่องมหัศจรรย์ที่เกิดกับลวี่หมิงมันเยอะเกิน เธอเลยไม่มีเวลามาจมอยู่กับคำถาม

ยังไงเสีย ตั้งแต่ไหนแต่ไร สิ่งที่พี่หมิงตัดสินใจมักไฟลุกท่วมฟ้า ต่อให้เอาวัวเก้าตัวมาก็ฉุดไม่อยู่ และต่อให้คนทั้งโลกไม่เชื่อลวี่หมิง ในฐานะคนที่อยู่เคียงข้างเขาตั้งแต่ช่วงยากลำบากที่สุด เธอก็คือหลักที่มั่นคงที่สุดของดาราตัวเอง ในเมื่อพี่หมิงมั่นใจขนาดนี้ เธอก็ทำงานอย่างสุดความสามารถ ถึงขั้นยุ่งจนต้องเบียดเวลานอนทำสวยของตัวเองออกไปทุกวันเลยด้วย

และบนเวที “ใครคือราชานักร้อง” ลวี่หมิงก็ปล่อยตัวสุดเหวี่ยงไปแล้ว

ไหนๆ ฉู่เซิ่งก็เอาแต่พูดว่าจะแบนเขา งั้นเขาก็เลือกสวนให้ระเบิดไปเลย!

หลังจากนั้นทุกตอน พอขึ้นเวทีปุ๊บ เขาจะโห่เฮหนึ่งเสียงแล้วเชิญชวนผู้ชมไปดูไลฟ์สดรันนิ่งแมนตอนหน้าของตัวเองที่กีวี อย่างน้อยๆ ถ้าไม่ได้ ก็จะไปพูดตรงๆ ในช่วงเมนเทอร์วิจารณ์ภายหลัง ว่า CEO เพนกวิน กำลังจะแบนเขา

ฉู่เซิ่งที่ดูอยู่หลังจอแทบจะร้อนใจเป็นไฟ ยิ่งไปกว่านั้นไลฟ์สดก็หน่วงไม่ได้ ต่อให้ทีมรายการทั้งตัดภาพทั้งตัดเสียง ก็ยังกันไม่อยู่ เพราะดาราตกกระแสคนนี้ชอบโผล่จังหวะเหมาะๆ มาปล่อยหมัดอยู่เรื่อย

ในฐานะประธานบริหารเพนกวินวิดีโอ ฉู่เซิ่งไม่ใช่ไม่คิดจะเตะลวี่หมิงออกจากรายการ แต่ตอนนี้กระแสของดาราตกกระแสทางฝั่งเพนกวินแรงเกิน เชิญเทพมาง่าย ส่งเทพกลับยาก

พูดกันตรงๆ ตอนนี้วาไรตี้เพลงรายการนี้แทบจะอยู่ได้ด้วยดาราตกกระแสคนเดียว เห็นชัดๆ ว่าเขากำลังจะฝ่าฟันเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศคว้าแชมป์ ถ้าบังอาจทำอะไรหุนหันพลันแล่นในจังหวะคอขวดแบบนี้ ผู้ใช้ที่ความสนใจทั้งหมดไปกองอยู่บนตัวเขา ต้องหนีตามกันย้ายค่ายไปกีวีแบบไม่ลังเลแน่

ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่ตั้งโปรเจกต์ รายการนี้ก็โปรโมตยกใหญ่ด้วยธง “ยุติธรรม โปร่งใส ไร้มลทิน” ถ้ากล้าจงใจเล็งเป้าอย่างเปิดเผย บูมเมอแรงจะย้อนกลับมาจนทำให้ผู้ใช้ระดับหลายร้อยล้านของทั้งแพลตฟอร์มเกิดวิกฤตศรัทธาได้เลย!

สำคัญที่สุด เพราะลวี่หมิงออกมาแฉตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าช่วงนี้ แม้แต่ภายในบริษัทเองก็เริ่มมีเสียงโหวตถอดถอนเขาเป็นจำนวนมาก

ส่วนการ “คัดออกอย่างสมเหตุสมผล” ล่ะ?

หลังจากนั้นทุกตอน เพลงที่เขาเอามาคัฟเวอร์ก็อาศัยพื้นฐานการร้องที่แข็งแรงและบรรยากาศเวทีที่อัดแน่นด้วยพลัง เรียกเสียงฮือฮาทั้งฮอลล์ คะแนนโหวตจากชาวเน็ตก็ทิ้งห่างอย่างไร้ข้อกังขา!

คู่แข่งที่สู้กันในรอบคัดออก ถ้าได้สักล้านโหวตก็ว่าไม่ธรรมดาแล้ว แต่นี่ดาราตกกระแสของเราน่ะ เปิดมาทีไรก็เจ็ดแปดล้านโหวตเป็นอย่างต่ำ!

ถ้าพวกเขากล้าจงใจแก้ไขข้อมูลหลังบ้านในจังหวะคอขวดแบบนี้ ไม่ต้องพูดถึงว่า ชาวเน็ตจะว่าไง แค่ผู้ชมในฮอลล์ที่โดนเขาตกไปแล้วก็ต้องตะโกนว่า “มีเบื้องหลัง” แน่ และผลลัพธ์ที่ตามมาอาจยิ่งน่ากลัวกว่าเดิม!

นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้

ประธานบริหารเพนกวินวิดีโอผู้ยิ่งใหญ่ กลับต้องเผชิญศึกนอกศึกในพร้อมกัน ทุกคืนถึงขั้นวิตกกังวลจนต้องพึ่งยานอนหลับถึงจะข่มตาหลับได้

20 มิถุนายน

“ใครคือราชานักร้อง” เปิดฉากรอบรองชนะเลิศ!

คู่ต่อสู้ของลวี่หมิงคือ นักร้องรุ่นใหญ่ที่ค่อนข้างมีชื่อในวงการเพลงจีน เพียงแต่หลายปีมานี้ไม่มีผลงานดีๆ ออกมาเลย ระดับความดังร่วงกราว เพลงออริจินัลที่ดังเปรี้ยงเพลงล่าสุดต้องย้อนไปถึงเจ็ดปีก่อน ถ้าไม่พูดถึงเพลงดังตัวแทนในอดีตของเขา หลายคนถึงกับนึกชื่อเขาไม่ออก

ก่อนรายการเริ่ม เขาคือเต็งหนึ่งตัวท็อปที่คนภายนอกยกให้คว้าแชมป์ แต่พอลวี่หมิงปรากฏตัว เสียงเหล่านั้นก็หายสาบสูญไปโดยสิ้นเชิง

ท้ายที่สุด หลังทั้งสองร้องเพลงที่เตรียมมาเสร็จ ก็ถึงช่วงโหวตของชาวเน็ต ลวี่หมิงคว้าคะแนนโหวตแตะหลักสิบล้านด้วยเพลง “ทะเลกว้างท้องฟ้าไกล” ที่ปลุกไฟในใจทุกคนให้ลุกโชน!

ช่วงเมนเทอร์วิจารณ์ อาจารย์หยางกับอาจารย์ฮวาที่โดนลวี่หมิงทำเอาขวัญผวา แม้จะไม่เต็มใจอย่างยิ่ง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับแรงสนับสนุนออนไลน์ที่น่ากลัวขนาดนี้ ก็ไม่กล้าขวางกระแสสังคม จึงจำยอมแสดงความเห็นด้วยอย่างเจ็บใจ

ลวี่หมิงไม่สนใจเมนเทอร์ทั้งสามคนอยู่แล้ว สุดท้ายก็ฝ่าด่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ วาไรตี้เพลงรายการนี้เหลือศึกสุดท้ายอีกเพียงนัด รอบรองที่ได้รับความสนใจสูงลิ่วแบบนี้ เมื่อผ่านเข้ารอบสำเร็จ อย่างน้อยๆ ก็การันตีขั้นต่ำได้รางวัลรองแชมป์ ทีมรายการย่อมควรให้เวลาผู้เข้าแข่งขันกล่าวความในใจ

ดังนั้น ลวี่หมิงจึงอ้าปากก็ “สัตว์เดรัจฉาน” ทำร้ายเขา ปิดปากก็ “สัตว์เดรัจฉาน” ข่มขู่เขา คำพรั่งพรูที่จริงใจจนเอ่อออกมา เรียกได้ว่าคนดูน้ำตาคลอ คนฟังรู้สึกอินไปตามๆ กัน

เพียงสองนาทีสั้นๆ เขาด่า “สัตว์เดรัจฉาน” ไปไม่ต่ำกว่าหลายสิบครั้ง…

“ไอ้เวร!!!” ในห้องทำงานของฉู่เซิ่ง ประธานบริหารเพนกวินวิดีโอ ใบหน้าเหยเก ดวงตาแดงก่ำด้วยความเดือดดาล “ไอ้ดาราตกกระแสสารเลว นี่ยังจะเล่นบทน่าสงสารใส่ฉันอีกเหรอ นี่มันคิดจะทำลายฉันชัดๆ! มันนึกว่าตัวเองเป็นใคร? กูสู้ตายกับเพนกวินมาครึ่งชีวิตกว่าจะได้นั่งตรงนี้ แม้แต่คณะกรรมการบริหารฝั่งสำนักงานใหญ่กูก็มีเส้น ถ้าไม่รู้จักคน กูจะนั่งเก้าอี้นี้ได้ยังไง!”

“ไม่มีใครล้มฉันได้ ไม่มี!!”

ฉู่เซิ่งที่กำลังเดือดดาลเห็นดาราตกกระแสยังยืนหน้ากล้องไล่ลิสต์ความผิดของตัวเอง ก็รีบกดโทรหาผู้กำกับทีมรายการทันที ตวาดลั่นว่า “ไอ้ไร้ค่า เอ็งไม่เห็นรึไงว่ามันกำลังเล่นงานฉัน? ทำไมไม่มิวต์เสียง ทำไมไม่ตัดภาพ ทำไมปล่อยให้มันอาละวาด!!”

“เจ้า…เจ้านาย พวกเราก็ทำตามคำสั่งเหมือนกันนะครับ…” ผู้กำกับเอ่ยอย่างระมัดระวัง

ฉู่เซิ่ง: “???”

“กูก็เป็นเจ้านายเอ็งอยู่แล้ว แกทำตามคำสั่งใคร?!” เขาตวาดสุดแรงด้วยไฟแค้นเต็มอก

ผู้กำกับ: “……”

ฟังเสียงเงียบงันจากปลายสาย ความโกรธที่พุ่งพล่านของฉู่เซิ่งค่อยๆ แผ่วลง เขาเหมือนจะเชื่อมโยงเข้ากับความเป็นไปได้บางอย่างที่เหลือเชื่อ อยู่ๆ ก็รู้สึกแน่นที่อกแล้วตัวสั่นวาบขึ้นมาทั้งคน

“กะ…แก…แกทำตามคำสั่งใคร!” เสียงฉู่เซิ่งสั่นระริก “พูดสิ พูดมาสิ!”

“ใครเป็นคนวางใจในตัวแก? ใครเป็นคนขึ้นเงินเดือนให้แก? ใครเป็นคนดันแกขึ้นมา? แกลืมหมดแล้วเหรอ? ถ้าไม่มีข้าก็แค่มดปลวกไร้ค่าน่ารังเกียจที่ไม่มีใครแล!”

“พูดมาเดี๋ยวนี้!!”

ฉู่เซิ่งรัวคำถามเหมือนคนเสียสติ

ผู้กำกับ: “……”

“เจ้านาย ขอบคุณมากสำหรับการชุบเลี้ยงของคุณ ผมก็มีคำจะฝากเหมือนกัน ถ้ายังไม่ถึงขั้นที่มันพังไม่เหลือชิ้นดี งั้นคุณไปยอมให้ดาราตกกระแสเขาสักหน่อยเถอะ…”

พูดจบ ปลายสายก็มีเสียงตึ๊กตั๊กดังขึ้นมา

ฉู่เซิ่งยืนนิ่งค้างอยู่ในห้องทำงาน รู้สึกแค่สมองอื้ออึงไปหมด “ไ…ไม่น่าเป็นไปได้ ฉันเป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหาร ฉันเป็น CEO นะ ตลอดหลายปีในเพนกวิน ฉันทุ่มเงินไปตั้งเท่าไหร่ เลี้ยงคนไปตั้งมาก ก็เพื่อรอใช้ในวันนี้ไม่ใช่หรือ?!”

“ไม่มีทาง เขาก็แค่ดาราตกกระแส ต่อให้มีกระแสแล้วไง? ก็แค่แอนตี้แฟนทั้งนั้น เขาจะมาล้มฉันได้ยังไง!!”

ฉู่เซิ่งรีบคว้ากล่องบุหรี่บนโต๊ะ คีบบุหรี่ออกมามวนหนึ่งคาบที่ปาก แต่แค่ท่าทางง่ายๆ เท่านี้ เขากลับมือไม้สั่นเทา แขนสั่นไม่หยุด

พอหยิบไฟแช็กกดอย่างแรง แต่เพราะมือสั่นมากเกินไป ดันทำไฟแช็กหล่นลงบนโต๊ะไปจ่อเข้ากับเอกสารที่ยังไม่ผ่านอนุมัติจนลุกไหม้ เขารีบคว้าขวดเหล้าเงินจากด้านข้าง สะบัดของเหลวในนั้นราดใส่โต๊ะ…

บึ้ม!!

เหล้าขาวติดไฟ เปลวไฟที่ยังไม่ทันลามก็กลับโหมหนักขึ้นทันที

ฉู่เซิ่งที่ลนจนเสียขวัญไม่ทันคิดอะไร รีบคว้าแฟ้มเอกสารอื่นๆ มาฟาดลงบนโต๊ะรัวๆ เลขาที่คอยอยู่หน้าประตูเหมือนจะได้ยินเสียงผิดปกติ รีบผลักประตูเข้ามา ทว่าพอเสียงประตูดังขึ้น ก็ทำให้ฉู่เซิ่งที่ตึงเครียดสุดขีดสะดุ้งเฮือก กระโดดตัวลอยครึ่งเมตร หันกลับไปอย่างตระหนก

“ใคร! ฉันมีเส้น ฉันมีเส้นในคณะกรรมการบริหาร พวกแกทำอะไรฉันไม่ได้!!”

“ปะ…ประธานฉู่?” เลขาตกใจสุดขีด

แม้ไม่เข้าใจว่าทำไมประธานฉู่ผู้สูงส่งถึงทำตัวเหมือนขโมยโดนจับได้ แต่พอเห็นไฟลุกท่วมบนโต๊ะทำงาน เธอก็รีบวิ่งออกไป หยิบถังดับเพลิงจากตู้เก็บถังดับเพลิงที่ทางเดินกลับเข้ามาฉีดรัวไม่ยั้ง

พอไฟสงบลง ฉู่เซิ่งที่สวมสูทผูกไทก็เปรอะไปด้วยคราบฝุ่นขาวเต็มตัว บวกกับสีหน้าซีดเผือด สภาพจิตใจย่ำแย่ ดูอนาถน่าเวทนาอย่างยิ่ง

“ประธานฉู่ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?”

“ออกไป!!”

เลขาวิ่งจ้ำออกไป ด้วยความลนลาน ถึงขั้นลืมปิดประตูห้องทำงานประธานกรรมการบริหารด้วยซ้ำ

ฉู่เซิ่งก็สะดุ้งกลัวจริงๆ ตอนเลขาเข้ามานาทีแรก เขายังนึกว่าเบื้องบนส่ง ‘ประกาศมรณะ’ มาถึงตัวแล้ว หลังจากผ่านอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ อย่างรุนแรง เขาก็ไม่สนเก้าอี้อันทรงเกียรติของตัวเองอีก รีบกดโทรออกเบอร์หนึ่งในมือถือทันที “รับสิ เร็วเข้า รับเดี๋ยวนี้!!”

สักพักใหญ่ กว่าสายจะถูกกดรับ

“ฮัลโหล ในที่สุดก็จะสั่งแบนฉันแล้วเหรอ? กลัวจังเลยนะ!” ฝั่งปลายสาย ลวี่หมิงพูดหยอกแบบสบายๆ

สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือ เสียงของฉู่เซิ่งสั่นเครือเล็กน้อย “ฮัลโหล ดาราตกกระแส ฟังฉันพูดก่อน ไม…ลวี่หมิง…พี่หมิง!”

“ฉันผิดเอง ฉันไม่ควรรีดไถนาย ไม่ควรข่มขู่นาย นายอยากได้ค่าชดเชยอะไร บอกมา ทำได้ฉันจะทำให้แน่นอน! นายต้องช่วยฉันกู้ชื่อ ฉันสู้มาเกือบทั้งชีวิต กว่าจะไต่ขึ้นมานั่งตรงนี้ได้ ฉันพังไม่ได้ นายต้องช่วยฉันนะ ถ้าฉันพัง…นายก็อยู่ไม่ได้…ถึงฉันตายเป็นผี ฉันก็ไม่ปล่อยนายไว้!”

“เมื่อกี้ข้างนอกคนเยอะ พี่ผิดไปแล้ว พี่ผิดแล้ว พี่คุกเข่าให้เลย!”

ลวี่หมิง: “???”

เขาก้มดูหมายเลขให้แน่ใจ เห็นว่ามีประวัติการติดต่อ แถมเสียงก็ใช่ไอ้คนที่ก่อนหน้านี้เชิดคอกร่างใส่จริงๆ ครั้นแล้วเจ้าตัวก็ไปไม่เป็นขึ้นมา

“ซีกซ้ายกับซีกขวาของสมองนายตีกันอยู่หรือไง?” ลวี่หมิงพึมพำงงๆ

จังหวะนั้นเอง ปลายสายดังขึ้นด้วยเสียงผู้ชายแปลกหน้า:

“ฉู่เซิ่ง เลิกพยายามโดยเปล่าประโยชน์ได้แล้ว นี่คือคำสั่งโยกย้ายล่าสุดจากสำนักงานใหญ่ ต่อจากนี้ผมจะมารับช่วงงานของคุณ อ้อ นี่คือแถลงการณ์ปลดออกจากตำแหน่งที่คณะกรรมการบริหารร่วมกันลงชื่อ เนื่องจากเหตุผลส่วนตัวของคุณทำให้ภาพลักษณ์บริษัทเสียหายอย่างหนัก บริษัทจะสงวนสิทธิ์ในการดำเนินคดีกับคุณ และกำหนดให้คุณออกแถลงการณ์ขอโทษต่อสาธารณะภายใน 24 ชั่วโมงเพื่อกอบกู้ชื่อเสียงกลุ่มบริษัท”

“ไม…ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้ ฉันมีเส้นในคณะกรรมการบริหาร เขาไม่มีทางไม่สนใจ นี่ของปลอม ต้องของปลอมแน่ๆ!”

“ชื่อเส้นสายนายอยู่ชื่อแรกนั่นแหละ เป็นคนแรกที่ลงนามในรายงานปลดออกจากตำแหน่งของนาย ดูให้ชัด”

ฉู่เซิ่ง: “……”

หลังความเงียบสั้นๆ ฉู่เซิ่งเหมือนถูกกระตุ้นแรงที่สุดในโลก กรีดร้องอย่างเสียสติ “ไอ้ดาราตกกระแส!!!”

วินาทีถัดมา ลวี่หมิงก็ได้ยินเสียง “เอิ๊ก” ดังขึ้น จากนั้นฝั่งโน้นก็เงียบสนิท

“บ้าขนาดนั้นเลย?” ลวี่หมิงถึงกับตกใจ

ทันใดนั้น มีเสียงฝีเท้ากุกกักดังมาจากทางนั้น ชายคนนั้นสั่งเสียงเย็นชา “หามคนไปที่ห้องพยาบาลด้วย แล้วช่วยปิดประตู ขอบคุณ”

“นี่ลวี่หมิงใช่ไหม? ผมคือหูเทา ประธานบริหารคนใหม่ของเพนกวินวิดีโอ หวังว่าอนาคตจะได้ร่วมงานกันมากๆ” คราวนี้เหมือนมีคนเก็บโทรศัพท์ขึ้นจากพื้น เสียงผู้ชายเอ่ยมาด้วยท่าทีเป็นกันเอง

“ไม่ร่วมงานจะดีกว่าครับ ผมไม่ค่อยชอบเข้าไปยุ่งกับโปรเจกต์ของเพนกวินเท่าไหร่!” ลวี่หมิงยิ้มตอบ

“โปรเจกต์ Go Fighting! ผมให้ค่าตัวงานฤดูกาลละ 30 ล้าน คุณสนใจไหม?” หูเทาพูดออกมาแบบแทงใจดำทันที

ลวี่หมิงชะงักไปนิด ก่อนจะเปลี่ยนลมปาก “ประธานหู คนกันเองจะมาพูดแยกพวกทำไมเล่า คุณมีน้ำใจ ผมมีไมตรี เพื่อนกันไม่พูดเรื่องเงิน!”

“งั้นจะพูดเรื่องอะไร?” หูเทาชะงัก

ใครจะเข้าใจความรู้สึกเขาบ้าง?

เมื่อวานซืน เขายังเป็นแค่ผู้จัดการทั่วไปของแผนกการตลาดฝ่ายเพนกวินกลุ่มบริษัท มองลงไปก็มีแต่คนจ้องชิงเก้าอี้เต็มไปหมด ทั้งเส้นสายทั้งคอนเน็กชันซับซ้อน มองขึ้นไปก็เจอศึกช่วงชิงอำนาจที่กดจนหายใจไม่ออก ในสภาพกดดันแบบนั้น เขาใช้ชีวิตอย่างหวาดๆ ทุกวัน กลัวว่าสักวันจะโดนสังเวยเพราะเลือกข้างพลาด หรือถูกเขี่ยทิ้งเพราะสร้างผลงานไม่ได้…

แล้วจู่ๆ หนังสือแต่งตั้งก็หล่นใส่หัว เมื่อคืนยังคิดว่าชีวิตอันย่ำบนผืนน้ำแข็งบางๆ นี้คงไม่มีวันข้ามฝั่งได้ ที่ไหนได้ หลับไปตื่นเดียว เขาก็ดันเดินทางลัดผ่านเส้นทางที่คนอื่นใช้เวลาทั้งชีวิต!

CEO ของแพลตฟอร์มวิดีโอที่ทรงอิทธิพลที่สุดภายใต้กลุ่มบริษัทเพนกวินเชียวนะ!

เขาถูกดันลงมานั่งเก้าอี้สุดเนื้อหอมที่เหล่าผู้บริหารไม่รู้กี่คนในสำนักงานใหญ่ต่างเฝ้าฝันอยากได้อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย อยู่ๆ ก็หลุดจากสภาพหวาดผวา กลายเป็นบอสของบริษัทย่อยแบบหน้ามือเป็นหลังมือ พอรู้ว่าต้นตอทั้งหมดเป็นเพราะดาราตกกระแสคนหนึ่ง หูเทาก็อุทานว่า นี่มันจะดาราตกกระแสที่ไหนกันล่ะ โธ่เว้ย โคตรเหมือนบรรพบุรุษลงมาดลบันดาลชัดๆ!

ในอารมณ์ดีใจสุดขีด เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง เปิดปากก็หยิบอำนาจสูงสุดในมือมาใช้ตอบแทนทันที

แต่สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงคือ เจอของกำนัลงามๆ ขนาดนี้ ดาราตกกระแสกลับเมินใส่หน้าตาเฉยได้ยังไงกัน?

ขณะที่เขากำลังงงอยู่ว่ามันเป็นไปได้ยังไง ลวี่หมิงก็พูดอย่างลึกล้ำขึ้นมา “คุยเรื่อง ‘ค่า’ กันดีกว่า!”

“ใช่ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับผมได้ ถือว่าเป็นคุณค่าอันใหญ่หลวงจริงๆ!” หูเทารีบพยักหน้ารัวๆ

ลวี่หมิง: “ค่าตัวสามสิบล้าน!”

“…หา?” รอยยิ้มของหูเทาชะงักค้าง

โธ่พ่อคุณ ที่แท้ที่ท่านพูดถึงก็คือค่านี้สินะ?

วางสายแล้ว ลวี่หมิงกับหูเทาก็แอดกันเป็นเพื่อน เรียบร้อยแล้วก็ปล่อยเรื่องร่างสัญญาให้ทางนั้นจัดการ ส่วนเขาก็อารมณ์เริงร่ากลับไปที่โรงแรม

จู่ๆ ก็ได้ค่าตัวงานสามสิบล้านหยวน ต่อให้หักภาษีบริษัทแล้ว ยังไงก็เข้ามือถึงยี่สิบสองจุดห้าล้านหยวน!

ก่อนหน้านี้ลวี่หมิงยังแอบกังวลเรื่องสภาพคล่องไม่พอ พอได้เงินก้อนนี้ก็โล่งอก ส่วนเรื่องที่จู่ๆ เปลี่ยนใจไปรับงาน Go Fighting! น่ะหรือ?

ล้อเล่นหรือไง ทางนั้นเปิดปากมาก็โยนตัวเลขสามสิบล้านแบบสุดขอบฟ้ามาให้!

ค่าตัวงานระดับนี้คือค่าตอบแทนอะไร? ต่อให้เป็นหวงป๋อที่มีออร่าเป็นราชานักแสดง คงยังไม่สูงกว่านี้สักเท่าไหร่ เขามีปัญหากับฉู่เซิ่ง ไม่ได้มีปัญหากับทั้งเพนกวินซะหน่อย เงินมาใครจะไม่เอา ถ้าใครไม่เอาก็โง่สิ!

สะสมแรงพื้นฐานไว้ให้มากหน่อย เผื่อพอรายได้จากนักพรตไร้ใจเข้าบัญชี เขาก็จะเดินเครื่องโปรเจกต์นักสืบไชน่าทาวน์ได้ทันที ถ้าปังขึ้นมาทีเดียว กวาดบ็อกซ์ออฟฟิศสักสองสามพันล้าน หืม ไม่ขึ้นฟ้าก็ให้มันรู้ไปสิ?!

คิดแค่นี้ เขาก็เปี่ยมด้วยความหวังต่ออนาคตแบบสุดๆ!

ใครคือราชานักร้อง จะเริ่มรอบชิงชนะเลิศอีกหนึ่งสัปดาห์ถัดไป ก่อนหน้านั้น นักพรตไร้ใจ ได้เซ็นสัญญานักแสดงครบทุกคนแล้ว ลวี่หมิงกำหนดวันเปิดกล้องในอีกสองวันถัดมา เพื่อให้เขาเตรียมตัวไปถ่ายทำที่เหิงเตี่ยนให้พร้อม

เร่อปาเลือกบทของเยว่ฉีหลัวในท้ายที่สุด อ้างสวยๆ ว่าอยากอินกับบทราชินีสักครั้ง ส่วนลวี่หมิงเพราะรับสองรายการวาไรตี้พร้อมกันทำให้เวลาแน่นเอี๊ยด เขาเลยตัดสินใจรับบทของจางเสี่ยนจงเองแบบเด็ดขาด

แม้ถ้าลงมือเล่นบทพระเอกเอง ด้วยทักษะที่ตอนนี้เทียบชั้นนักแสดงระดับแถวหน้าได้สบายๆ จะช่วยเร่งความคืบหน้าการถ่ายทำให้ไวขึ้นมาก แต่หนึ่งเลย ซีรีส์เรื่องนี้ที่ฮิตระเบิดคือเคมี CP ระหว่างเยว่ฉีหลัวกับจางเสี่ยนจง เขาไม่มีความจำเป็นต้องออกแรงแล้วไม่ได้คะแนน สองคือเพราะเขาเชิญหานตงจวินมารับบทพระเอกหมายเลขหนึ่ง

เจ้าพี่คนนั้นเพิ่งจบจากสถาบันละครเซี่ยงไฮ้มาแค่ไม่ถึงสองปี ถึงตอนนี้ยังไม่มีผลงานเด่นๆ งานแสดงน้อยน่าสงสาร แต่ยังไงก็เป็นหัวกะทิของภาควิชาการแสดง พื้นฐานการแสดงจนเมนเทอร์ในโรงเรียนยังให้การยอมรับอย่างสูง จัดว่าเป็นคนมีของแต่ยังไม่มีวาสนาได้โชว์

แม้หานตงจวินจะรู้ดีว่าตัวเองมีชื่อเสียงเรื่องการแสดงที่ห่วยจนขัดลูกตาอยู่บ้าง แต่พอได้ยินว่าลวี่หมิงลงทุนสี่สิบล้านหยวนทำโปรเจกต์ใหญ่ แล้วยังเชิญเขามาเป็นพระเอกหมายเลขหนึ่ง เจ้าตัวก็รีบดี๊ด๊ามาทันที

ส่วนค่าตัว?

ได้เล่นเป็นพระเอกหมายเลขหนึ่งแล้วจะไปเรียกค่าตัวอะไรอีก? พออ่านบทจบ หานตงจวินกลัวถูกเท รีบร้อนลงชื่อบนสัญญาขายตัวทันที

ด้วยความที่ตัวเองก็เคยเป็นลูกจ้างที่ถูกทุนบีบคั้นมาก่อน หลังจากตรวจสอบแล้วว่าการแสดงของหานตงจวินผ่านเกณฑ์ได้จริงๆ เนื้อหามีทั้งหมด 21 ตอน เขาจึงจ่ายค่าตัวตอนละหนึ่งหมื่นหยวน กำหนดถ่ายทำหนึ่งเดือน รวมแล้ว 2.1 แสนหยวนถ้วน

งานหนักงานสกปรกเป็นของหานตงจวินทั้งนั้น รวมแล้วสองแสนหนึ่งก็ยังไม่พอให้เขาไปอ่านสคริปต์โฆษณาเหล้าขาวสองสามประโยคในรายการวาไรตี้เพลงเลย…

ขนาดนี้แล้ว จะเอาอะไรอีก?