ภายในออฟฟิศเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในจิมซาจุ่ย หวังจื้อเสียนยื่นรายงานให้ชายวัยประมาณ 40 ปีคนหนึ่ง
"เจ้านาย นี่คือแผนงานที่หยางเหวินตงเสนอมา" หวังจื้อเสียนอธิบายว่า "โดยสรุปคือ เราจะรับงานกำจัดหนูในโกดังมา แล้วส่งต่อให้เขารับช่วงต่ออีกที"
"อืม ความคิดไม่เลวเลย" ชายวัยกลางคนเหลือบมองรายงานแล้วพูดว่า "ถ้าเป็นแบบนี้ ก็ช่วยให้เราไม่ต้องเสียเวลาไปจ้างคนมาทำเอง"
หวังจื้อเสียนกล่าวว่า "ใช่ครับ พวกเราได้ใบรับรองที่รัฐบาลฮ่องกงแนะนำมาเพราะมีคอนเนคชั่นดี แต่สุดท้ายแล้ว โกดังพวกนี้ส่วนใหญ่เป็นของบริษัทยุโรปที่ลงทุนในฮ่องกง รัฐบาลทำได้แค่แนะนำ แต่เราต้องเป็นฝ่ายทำงานให้ออกมาดี
การกำจัดหนูฟังดูเหมือนง่าย แค่หาคนงานธรรมดามาทำก็อาจจะจับหนูได้บ้าง แต่ถ้าจะทำให้ดีที่สุดโดยใช้ต้นทุนต่ำที่สุด มันมีรายละเอียดที่ต้องเข้าใจเยอะมาก
ผมเคยให้คนลองวางกับดัก วางยาเบื่อหนู แต่ผลลัพธ์แย่มาก จากที่ผมได้รับข้อมูลมา ประสิทธิภาพยังห่างจากหยางเหวินตงกับทีมของเขามาก"
ชายวัยกลางคนถามว่า "หยางเหวินตงเหรอ? ดูเหมือนจะอายุยังไม่ถึง 20 ด้วยซ้ำ เขาเชี่ยวชาญเรื่องกำจัดหนูขนาดนั้นเลย?"
หวังจื้อเสียนตอบว่า "ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่ความจริงก็คือเขาเริ่มต้นจากการขายกับดักหนูที่ทำจากไม้ไผ่ฟรี ๆ แล้วไม่รู้ไปเชื่อมโยงกับโกดังแถวจอร์แดนในจิมซาจุ่ยได้ยังไง
จากนั้นเขาก็เลิกขายกับดักหนู หันมาทำธุรกิจกำจัดหนูในโกดังแบบเต็มตัว มีลูกน้องแค่ 4 คน แต่ผลลัพธ์ดีกว่าผมจ้างคนมาทำ 10 คนเสียอีก
ผมคิดว่าเขาน่าจะเข้าใจพฤติกรรมการเคลื่อนไหวของหนูเป็นอย่างดี เลยสามารถตั้งกับดักจับหนูได้อย่างมีประสิทธิภาพ"
"น่าสนใจแฮะ" ชายวัยกลางคนเริ่มสนใจขึ้นมา "แล้ววิธีของเขา เราจะเรียนรู้ได้ไหม? ถ้าเรียนรู้ได้ เราก็ทำเองได้เลยสิ"
หวังจื้อเสียนตอบว่า "อาจจะเป็นไปได้ครับ แต่ต้องใช้เวลานาน และเขาคงไม่มาสอนเราง่าย ๆ เจ้านายเองก็รู้ดีว่ารัฐบาลฮ่องกงเร่งรัดให้กำจัดหนูเพราะแรงกดดันจากอังกฤษ
อีกไม่กี่เดือนหรือครึ่งปีข้างหน้า แรงผลักดันนี้อาจจะลดลง ถ้าเรามัวแต่รอเรียนรู้ อาจจะเสียโอกาสทองไปครับ"
ชายวัยกลางคนพยักหน้าแล้วถามว่า
"งั้นหมายความว่า คุณตัดสินใจร่วมมือกับพวกเขาแล้วสินะ?"
หวังจื้อเสียนตอบว่า
"ใช่ครับ ผมลองคำนวณดูแล้ว ถ้าเราหาคนมาทำเอง นอกจากจะเสียแรงจัดการแล้ว
ค่าแรงที่ต้องจ่ายก็สูง ไม่แน่ว่าจะถูกกว่าการจ้างเหมารายนี้"
"อืม... 30 ต่อสัปดาห์?" ชายวัยกลางคนยิ้มเล็กน้อย
"ราคานี้ถือว่าต่ำจริง ๆ แค่ 30% ของราคาที่เราคิดอยู่เท่านั้น"
หวังจื้อเสียนหัวเราะ
"จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะครับ
เรายังต้องจ่ายค่า ‘ดูแล’ ให้พวกคนในโกดังด้วย
บางคนนี่โลภมากจริง ๆ"
ชายวัยกลางคนพูดอย่างสงบนิ่ง
"เสี่ยวหวัง คุณคิดผิดแล้ว
พวกเราต้องการทำกำไร คนอื่นก็ต้องการเหมือนกัน
ตราบใดที่เราหาเงินเพิ่มได้ 1 เหรียญ แล้วแบ่งให้คนอื่น 99 เหรียญ
เราก็ไม่ได้ขาดทุนหรอก
อย่าคิดแต่ว่าจะต้องทำกำไรมากกว่าคนอื่น
ทำธุรกิจอย่าคิดเอากำไรส่วนใหญ่ไว้เอง
ถ้าคิดแบบนั้น ต่อไปคุณต้องขาดทุนแน่ ๆ"
หวังจื้อเสียนรีบตอบทันที
"ครับนาย ผมคิดผิดไปแล้ว"
ชายวัยกลางคนมองกระดาษในมือก่อนพูดต่อ
"งานแต่ละอย่างมีความเชี่ยวชาญของมัน
ที่หยางเหวินตงพูดมาก็มีเหตุผล
ปัญหาหลักของเราคือ ‘เวลา’ ไม่ใช่ต้นทุน
ถ้าโกดังที่เรารับผิดชอบกำจัดหนูได้ไม่ดี
การมีเส้นสายกับรัฐบาลฮ่องกงก็ไม่มีประโยชน์อะไร"
หวังจื้อเสียนพยักหน้า
"จริงครับ ความสัมพันธ์ของเรากับรัฐบาลก็ไม่ควรใช้กับเรื่องแบบนี้"
ชายวัยกลางคนพยักหน้าอีกครั้ง
"เด็กคนนี้ฉลาดมาก รู้จักใช้สถานการณ์ให้เป็นประโยชน์
พอรู้ว่ามีคนใช้เส้นสายมาแย่งตลาดของเขา
เขาไม่แข่งตรง ๆ แต่เลือกมาอยู่ฝั่งเราแทน เก่งจริง ๆ"
หวังจื้อเสียนเห็นด้วย
"ใช่ครับ แถมดูแล้วยังไม่ถึง 20 ด้วยซ้ำ
ตอนที่ผมอายุเท่านั้นยังเรียนหนังสืออยู่เลย
แต่เขาฉลาดกว่าผมเยอะ"
ชายวัยกลางคนสรุป
"งั้นก็ตกลงร่วมมือกับพวกเขา
และงานนี้ต้องทำให้ออกมาดีที่สุด
แม้จะเป็นการจ้างเหมา แต่ถ้าช่วยได้ก็ควรช่วย"
หวังจื้อเสียนถาม
"เราต้องช่วยด้วยเหรอครับ?"
ชายวัยกลางคนตอบ
"สิ่งที่ฉันสนใจคือ การทำให้ภารกิจสำเร็จโดยไม่มีข้อผิดพลาด เรื่องอื่นเป็นเรื่องเล็ก"
หวังจื้อเสียนพยักหน้า
"เข้าใจแล้วครับ งั้นผมจะเตรียมเอกสารไว้
รอให้พวกเขาติดต่อมาแล้วค่อยคุยรายละเอียด"
แล้วเขาก็ถามต่อ
"เรื่องราคาล่ะครับ? เอาที่ 30 เลยไหม?"
ชายวัยกลางคนตอบเรียบ ๆ
"กดได้ก็ให้กด ราคาถูกแค่ไหนก็ลองดู
แต่พวกเขาก็คงอยากร่วมมือกับเราอยู่แล้ว
ขอให้ตกลงกันได้ก็พอ"
"เข้าใจแล้วครับ เจ้านาย" หวังจื้อเสียน ตอบรับ
สองวันให้หลัง
หลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จ หยางเหวินตงกับจ้าวลี่หมิงก็เดินทางไปที่บริษัทของหวังจื้อเสียน
ที่นั่นเป็น อาคารสำนักงาน 8 ชั้น
ในยุคที่ราคาที่ดินในฮ่องกงยังไม่แพงมาก อาคารส่วนใหญ่มักสูงไม่เกิน 10 ชั้น
เพราะต้นทุนการสร้างตึกสูงนั้นแพงกว่าการซื้อที่ดินแล้วสร้างตึกเตี้ย ๆ
หากคำนวณต่อตารางเมตร การสร้างตึกสูงถือว่าไม่คุ้มค่า
จ้าวลี่หมิงสังเกตเห็นหยางเหวินตงยืนจ้องตึกอย่างเหม่อลอย จึงถามขึ้น
"พี่ตง คิดอะไรอยู่เหรอ?"
หยางเหวินตงยิ้มเล็กน้อยก่อนพูดว่า
"ไม่มีอะไรหรอก แค่คิดว่าถ้ามีเงินเมื่อไหร่ ยังไงก็ต้องซื้ออาคารแบบที่อยู่ตรงหน้านี้สักหลัง"
จ้าวลี่หมิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบว่า
"พี่ตง ถึงพี่จะเก่งแค่ไหน แต่ความฝันแบบนี้ เอาไว้ไปฝันตอนกลางคืนเถอะ"
"ก็ได้ กลางวันไม่ฝัน มุ่งทำงานให้จริงจัง" หยางเหวินตงไม่พูดอะไรมากกว่านี้ เพราะสำหรับคนที่อาศัยอยู่ในห้องเช่าแออัด ความฝันแบบนี้อาจจะเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่กล้าฝันถึง แม้แต่ตอนกลางคืน
ทั้งสองคนถือบัตรชื่อของหวังจื้อเสียน เดินไปแจ้งกับพนักงานรักษาความปลอดภัยทางโทรศัพท์ และไม่นานก็ได้รับอนุญาตให้เข้าไปพบ
หลังจากการทักทายตามมารยาท หวังจื้อเสียนก็พูดขึ้นว่า
"คุณหยาง ตามหลักการแล้ว เราเห็นด้วยกับการร่วมมือกับคุณนะ แต่เรื่องราคานี่ คุณต้องลดลงอีกหน่อย"
หยางเหวินตงตอบกลับทันที
"คุณหวัง ราคานี้ของผมถือว่าต่ำมากแล้วนะครับ อีกอย่าง ผมยังต้องจ้างคนเพิ่มด้วย"
ในใจเขารู้สึกยินดีเล็กน้อย เพราะเมื่อการเจรจาเข้าสู่ขั้นตอนการต่อรองราคา ก็แปลว่าข้อตกลงเกือบจะสำเร็จแล้ว
หวังจื้อเสียนกล่าวต่อ
"ผมเข้าใจครับ แต่คุณเองก็เคยร่วมมือกับคลังสินค้าอื่นมาก่อนใช่ไหม? ในเรื่องพวกนี้ มันก็ต้องมีค่าดำเนินการ เราเป็นฝ่ายจ่ายในส่วนนี้ให้คุณนะ"
หยางเหวินตงยิ้มแล้วตอบ
"เรื่องนี้ผมเข้าใจครับ แต่คุณหวังก็น่าจะรู้ว่าธุรกิจบริการแบบนี้ ราคาที่เราตั้งมามันต่ำมากแล้ว อีกอย่าง เราก็ไม่ได้ละเลยค่าดำเนินการเหมือนกัน จริงไหมครับ?"
"อืม... ถ้าอย่างนั้น คุณลดราคาให้ลงมาหน่อยก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นทางฝั่งผมอาจจะลำบากใจ" หวังจื้อเสียนเข้าใจดีว่า ‘ค่าดำเนินการ’ ที่อีกฝ่ายพูดถึง ก็คือส่วนที่เขาจะได้รับนั่นเอง
หยางเหวินตงพยักหน้าแล้วกล่าว
"แบบนี้แล้วกันครับ แต่เดิมเราก็ไม่ได้คิดราคา 30 เหรียญต่อสัปดาห์ต่อคลังสินค้าเป็นมาตรฐานตายตัวอยู่แล้ว เพราะคลังสินค้าของคุณหวังบางแห่งมีขนาดใหญ่มาก ซึ่งย่อมต้องมีราคาที่แตกต่างกัน ถ้ากำหนดราคาสุดท้ายลงตัวแล้ว ผมจะลดให้อีกนิดหน่อย โอเคไหมครับ?"
"ตกลง หวังว่าเราจะร่วมมือกันอย่างราบรื่น" หวังจื้อเสียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบตกลงในที่สุด
