เมื่อพูดประโยคนั้นออกมา เฉินหยูอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเมิ่งต้าไห่

เมิ่งต้าไห่เคยบ่นเกี่ยวกับสถานการณ์ของคนในสายปรัชญาเซียน

เหมือนกับคำพูดที่ว่า “แล้งก็ตาย ฝนก็ตาย”

คนในสายปรัชญาที่เข้าใจศาสตร์แห่งภูเขา แพทย์ ดวงชะตา โหงวเฮ้ง และการทำนาย ถูกตระกูลใหญ่ๆ เชื้อเชิญให้เป็นแขกผู้มีเกียรติไม่น้อย

แต่คนอย่างเมิ่งต้าไห่ที่สืบทอดศาสตร์สาขาอื่น กลับต้องดิ้นรนใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก

ดูเหมือนว่าคำพูดเหล่านั้นจะเป็นจริงเสียแล้ว

เฉินหยูได้พบเจอคนรวยมาบ้างในระยะนี้ ไม่เยอะจนเกินไปแต่ก็ไม่น้อย

พวกเขาแทบทั้งหมดเชื่อในฮวงจุ้ยและดวงชะตา ต่างหลงใหลในการหาผู้เชี่ยวชาญเพื่อเปลี่ยนดวงชะตาและเสริมโชคลาภให้มั่งคั่งไม่มีวันสิ้นสุด

"แท้จริงแล้วเป็นเพราะเหตุผลนี้เอง"

หวงถิงไม่เคยนึกมาก่อนว่า สาเหตุที่คุณหยินประสบแต่โชคร้ายจะเป็นเรื่องแบบนี้

เขาเอาบรรพบุรุษของคนอื่นมาทำเหมือนเป็นบรรพบุรุษของตัวเอง

แล้วยังย้ายกระดูกจากที่ห่างไกลมาไว้ที่สำนักงานใหญ่ของบริษัท

จะไม่โชคร้ายได้ยังไง?

"คุณหมอเฉิน ในเมื่อคุณรู้สาเหตุแล้ว คุณก็คงรู้ว่าควรจะแก้ปัญหายังไงใช่ไหม?"

หวงถิงมีภารกิจสำคัญ เธอจึงไม่ติดใจสงสัยว่าคำพูดของเฉินหยูจะเชื่อได้มากน้อยแค่ไหน

เธอสนใจแค่ว่าจะแก้ปัญหาให้คุณหยินที่โชคร้ายจนทำอะไรก็ล้มเหลวได้ยังไง

เฉินหยูยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า

"ก็เอากระดูกของบรรพบุรุษคนอื่นกลับไป แล้วพาบรรพบุรุษของเขาเองกลับมาไงล่ะ"

"นี่เรียกว่าง่ายเหรอ?!"

หวงถิงแทบจะหลุดหัวเราะเพราะโมโหกับคำพูดของเฉินหยู

เนื่องจากเกิดแผ่นดินไหว ทำให้กระดูกจำนวนมากผสมปนเปกัน

มองด้วยตาเปล่าก็ไม่รู้เลยว่ากระดูกไหนเป็นของใคร

เฉินหยูพูดขึ้นมาอย่างเรียบๆ

"เจ้านายของพวกคุณงมงายมากเกินไป มันไม่ดีเลย"

"ไม่ใช้วิธีทางวิทยาศาสตร์ กลับไปเชิญพวกผู้วิเศษจนตัวเองต้องตกอยู่ในปัญหา แบบนี้มันลำบากตัวเองเปล่าๆ"

"พวกคุณไม่รู้เหรอว่า สามารถใช้การตรวจ DNA เพื่อตรวจสอบได้ว่ากระดูกไหนเป็นของญาติตัวเอง?"

คำพูดของเฉินหยูทำให้หวงถิงถึงกับพูดไม่ออก

ถ้าจะบอกว่าเฉินหยูเป็นจิตแพทย์ที่เชื่อในวิทยาศาสตร์

ตั้งแต่ที่เธอดูการไลฟ์ของเขามาจนถึงตอนนี้ ทุกอย่างที่เขาทำดูจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับวิทยาศาสตร์เลย

แค่ใช้ดวงตาเพียงคู่เดียว ถามคำถามไม่กี่ข้อ

เขาก็สามารถพูดถึงเบื้องหลังของคนได้อย่างละเอียดราวกับตาเห็น

แถมยังทำนายอนาคตได้อีก

แต่ตอนนี้ เขากลับบอกให้หวงถิงใช้วิธีวิทยาศาสตร์อย่างการตรวจ DNA

เพื่อหาว่ากระดูกชิ้นไหนเป็นของบรรพบุรุษของเจ้านายเธอ

มันดูเป็นวิทยาศาสตร์จริง แต่ลุง! นี่มันไม่เข้ากับบุคลิกของคุณเลย!

เหมือนกับชายชราที่ดูมีลักษณะเหมือนเซียนปราชญ์

ที่พูดขึ้นมาว่า “ในโลกนี้ไม่มีเรื่องของการบำเพ็ญตบะหรอก ทุกคนต้องเชื่อในวิทยาศาสตร์”

แล้วจากนั้นก็เหาะขึ้นฟ้า หายตัวไปในพริบตา

"ปัญหาของเจ้านายพวกคุณ ผมได้ให้วิธีแก้ไปแล้ว"

"ทีนี้ เรามาคุยเรื่องปัญหาของคุณกันบ้าง"

เฉินหยูไขว้มือมองหวงถิง

"ถ้าคุณอยากรับการรักษา เราจะเริ่มกันตอนนี้เลย"

"รบกวนคุณหมอเฉินด้วยค่ะ"

ด้วยความอยากรู้ หวงถิงจึงโอนเงิน 10,000 หยวนให้เฉินหยูอีกครั้ง

"คุณหมอเฉิน ฉันโอนเงินไปแล้ว ตอนนี้คุณช่วยบอกฉันได้ไหมว่า ฉันจะเจอปัญหาอะไรในเร็วๆ นี้?"

เฉินหยูพูดว่า

"ปัญหาที่คุณกำลังจะเจอ จะส่งผลกระทบโดยตรงต่อครอบครัวและงานของคุณ"

"แต่ถ้าอยากหลีกเลี่ยงปัญหา ก็ง่ายมาก ออกจากที่นี่แล้วเดินไปทางซ้ายประมาณ 150 เมตร"

"จะเจอร้านขายรองเท้าผ้าร้านเก่าแก่ ให้คุณซื้อรองเท้าผ้าที่ใส่พอดีกับเท้าคุณ"

"ปัญหาก็จะคลี่คลายไปเอง"

"…"

หวงถิงถึงกับอึ้ง

นี่มันอะไรกัน?

จ่าย 10,000 หยวนเพื่อให้เฉินหยูชี้ทางให้

แต่เขากลับบอกให้เธอไปซื้อรองเท้าผ้าคู่หนึ่งเนี่ยนะ?

นี่มันเกินไปแล้ว!

หวงถิงอดคิดไม่ได้ว่า บางทีร้านขายรองเท้าผ้านั่นอาจจะมีหุ้นของเฉินหยูก็ได้

"คุณหมอเฉิน คุณไม่ได้ล้อฉันเล่นใช่ไหม? ซื้อรองเท้าผ้าแล้วจะแก้ปัญหาได้? ฉันมองไม่เห็นว่ามันเกี่ยวข้องกันตรงไหนเลย"

หวงถิงไม่ได้เสียดายเงิน เธอแค่รู้สึกว่าเฉินหยูนั่นแหละที่โกงกันชัดๆ

ต่อให้เฉินหยูขอเงินไปตรงๆ เธอยังจะรู้สึกดีกว่านี้อีก

แต่แบบนี้มันอะไรกัน?

รองเท้าราคาแพง? หรือคิดว่าเธอเป็นคนโง่?

"ถ้าภายในหนึ่งวันไม่มีผล ผมคืนเงินให้"

บางเรื่องเฉินหยูสามารถพูดออกมาได้อย่างตรงไปตรงมา

ทำให้คนฟังเข้าใจได้ชัดเจน

แต่ก็มีบางเรื่องที่เขาต้องใช้วิธีชี้แนะเป็นนัยๆ

เหมือนกับหวงถิงที่กำลังจะพบเจอเคราะห์ร้ายครั้งใหญ่ในไม่ช้า

“เฮ้อ ขอบคุณคุณหมอเฉินที่ชี้แนะนะคะ ฉันมีธุระ ต้องไปก่อน”

พูดจบ หวงถิงก็รีบเดินออกจากห้องจิตบำบัดไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อมาถึงหน้าประตู หวงถิงหันกลับไปมองห้องจิตบำบัดอีกครั้ง

ในใจรู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนโง่สุดๆ

เงินหนึ่งหมื่นหยวนถึงจะไม่ใช่เงินจำนวนมาก

แต่ก็ไม่ใช่เงินที่ได้มาง่ายๆ

คิดมาถึงตรงนี้ หวงถิงก็เปิดกระเป๋าดูเอกสารสัญญาที่อยู่ข้างใน

แล้วตัดสินใจว่า ควรจะนำสัญญานี้กลับไปก่อน

ไว้รอแก้ปัญหาของคุณหยิ่นให้เรียบร้อย แล้วค่อยคิดว่าจะเอาสัญญานี้มาให้เฉินหยูดีหรือไม่

“เอ๊ะ ทำไมฉันเดินมาถึงที่นี่ได้”

ในระหว่างที่เดินพลางคิดเรื่องต่างๆ อยู่ หวงถิงก็พบว่าตัวเองมายืนอยู่หน้าร้านขายรองเท้าผ้าเก่าแก่ร้านหนึ่ง

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หวงถิงก็ตัดสินใจเดินเข้าไปในร้าน

ไม่นานนักเธอก็ออกมาพร้อมกับถุงช้อปปิ้งใบหนึ่งในมือ

ภายในถุงมีรองเท้าปักลายคู่หนึ่งที่มีขนาดพอดีกับเท้าของเธอ

เธอไม่ได้ซื้อเพราะเชื่อคำพูดของเฉินหยู

แต่เพราะคิดว่าไหนๆ ก็มาแล้ว ซื้อไว้เป็นที่ระลึกจะดีกว่า

เพื่อเตือนตัวเองว่าอย่าสงสัยอะไรแบบนี้อีก

จากนั้นหวงถิงก็นั่งรถไปยังสนามบิน ระหว่างจ่ายค่าโดยสารผ่านมือถือ

เธอเดินพลางคิดว่าจะโทรรายงานคุณหยิ่นเกี่ยวกับสถานการณ์ตอนนี้หรือไม่

“โอ๊ย!”

หวงถิงเกือบสะดุดล้มลง

เมื่อก้มมองถึงพบว่า ส้นรองเท้าส้นสูงของเธอไปติดอยู่ในร่องกระเบื้องบนพื้น

เธอลองดึงหลายครั้ง แต่ก็ไม่สามารถดึงส้นรองเท้าออกมาได้

ระหว่างที่กำลังคิดจะออกแรงเพิ่มเพื่อดึงรองเท้าออก หวงถิงก็นึกถึงคำพูดของเฉินหยูขึ้นมา

หากต้องการเลี่ยงปัญหา ควรไปซื้อรองเท้าผ้าก่อน

เธอจึงหันไปมองถุงช้อปปิ้งในมืออย่างไม่รู้ตัว

ทันใดนั้น หวงถิงก็ก้มลงถอดสายคาดรองเท้าส้นสูงออก แล้วเปลี่ยนมาใส่รองเท้าปักลายคู่นั้นแทน

“แบบนี้จะพอแล้วหรือเปล่านะ?”

หวงถิงพึมพำกับตัวเองอย่างงุนงง สายตามองไปรอบๆ อย่างเลื่อนลอย

ทันใดนั้น เธอก็เห็นรถยนต์คันหนึ่งขับตรงมาทางนี้

รถคันนั้นดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติ

ตัวรถโคลงเคลงไปมาเหมือนควบคุมไม่ได้

ในวินาทีนั้น หวงถิงรู้สึกใจหล่นวูบ

“หรือว่าเมาแล้วขับ!”

ด้วยความตกใจ หวงถิงยิ่งดูรถคันนั้นยิ่งมั่นใจว่าเป็นคนเมาแล้วขับ เธอจึงรีบก้าวออกห่างจากริมถนนทันที

“โครม!”

เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น รถคันนั้นก็พุ่งชนเข้ากับจุดที่หวงถิงยืนอยู่เมื่อครู่

รถยังคงแล่นด้วยความเร็วสูงและพุ่งข้ามไปยังอีกฝั่ง ก่อนจะชนกับแผงกั้น

เมื่อเห็นภาพนั้น หวงถิงที่ยืนอยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตรถึงกับขนลุกเกรียว

หากเธอไม่รีบหลบออกมา และมัวแต่พยายามดึงรองเท้าออก

ผลลัพธ์คงเลวร้ายเกินจะจินตนาการได้

รองเท้าส้นสูงของเธอเป็นแบบสายรัดข้อเท้า

หากไม่ปลดสายรัดออก หวงถิงก็ขยับตัวไปไหนไม่ได้

แม้ว่าเธอจะสังเกตเห็นว่ารถคันนั้นผิดปกติ แต่เธอก็อาจจะไม่สามารถรอดพ้นได้ทันเวลา

“ฉันผิดไปแล้ว! ไม่ควรสงสัยในตัวเขาเลย!”

“ถ้าไม่ได้รองเท้าผ้าคู่นี้ ต่อให้ไม่ตาย ฉันก็คงเจ็บหนักแน่ๆ!”

ด้วยความโล่งใจราวกับเพิ่งรอดตายมาได้ หวงถิงมีเหงื่อเย็นผุดเต็มตัว

เธอหยิบเอกสารในกระเป๋าออกมา ก่อนจะเรียกรถแท็กซี่คันหนึ่ง