“ช่วยผม? เรื่องแบบนี้ช่วยกันได้ด้วยเหรอ?”

อุจิวะพาลูกเที่ยว ตาเบิกกว้างจนแทบจะหลุดออกมา

เรื่องอื่นอาจหาคนช่วยได้ แต่การที่ตัวเองโชคดีเกินไปจนไม่รู้จะใช้ยังไงแบบนี้ ใครจะช่วยได้กัน?

มีใครเก่งถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?

“อ๋อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”

“ฉลาดเหมือนผมเลยครับ”

“หมอเฉินถามแบบนั้น ผมก็เดาออกเลยว่าเรื่องมันเป็นยังไง”

“พวกเราเป็นคนบ้านเดียวกันนี่เอง”

“ฮ่าๆๆ สวัสดีเหล่าสหายบ้านเดียวกันทุกคน!”

อุจิวะพาลูกเที่ยว งงจนไม่รู้จะงงยังไง ขณะที่มีผู้ชมบางส่วนในไลฟ์ดูเหมือนจะเริ่มเข้าใจ แต่ผู้ชมส่วนใหญ่ รวมถึงตัวเขาเอง ยังไม่รู้เลยว่าทำไมถึงมีโชคแบบนี้

เฉินหยู มองข้อความที่เต็มไปด้วยมุกและการวิเคราะห์ในไลฟ์ด้วยรอยยิ้ม

แฟนคลับในไลฟ์ของเขานอกจากจะชอบเล่นมุกแล้ว ยังมีหัววิเคราะห์ที่ไม่ธรรมดา

แค่เขาพูดนำไปนิดเดียว หลายคนก็เดาใกล้เคียงความจริงแล้ว

แต่ถึงจะเดาได้ ก็เข้าใจได้แค่บางส่วนเท่านั้น

“พวกพี่ๆ ใครก็ได้ช่วยบอกผมที ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

อุจิวะพาลูกเที่ยว ถึงกับหลุดภาษาบ้านเกิดออกมาด้วยความงุนงง

เฉินหยู เอ่ยขึ้น “คุณลองนึกย้อนดูสิ ตอนที่คุณปู่คุณย่ายังอยู่ ท่านทำอะไรเป็นประจำทุกวัน?”

“ทำอะไรทุกวันเหรอ?”

อุจิวะพาลูกเที่ยว ขมวดคิ้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาเสียงดัง

“กินข้าว นอน...แล้วก็ จุดธูป!”

เขานึกขึ้นได้ทันที “ใช่เลย ท่านทั้งสองจุดธูปทุกวัน เช้า กลางวัน เย็น ไม่มีพลาดแม้แต่ครั้งเดียว!”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ อุจิวะพาลูกเที่ยว รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

ตอนที่ปู่ย่ายังมีชีวิตอยู่ ที่บ้านของเขามีการตั้ง ศาลเจ้าเล็กๆ ไว้บูชา

ตั้งแต่เขาจำความได้ เขาก็ได้กลิ่นธูปทุกวัน

แรกๆ เขาก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะกลิ่นมันไม่ได้แย่นัก

แต่เมื่อมันเป็นกลิ่นที่ต้องเจอทุกวัน เสื้อผ้าและผมของเขาก็เริ่มมีกลิ่นธูปติดตัว

เพื่อนๆ ในวัยเด็กไม่อยากเล่นกับเขา บอกว่าเขามีกลิ่นแปลกๆ

ตอนเข้าโรงเรียนอนุบาล คุณครูหลายคนถึงกับถามว่า

“ที่บ้านของหนูมีอะไรหรือเปล่า?”

จนถึงทุกวันนี้ แค่ได้กลิ่นธูป อุจิวะพาลูกเที่ยว ก็จะนึกถึงอดีตในวัยเด็กที่ทำให้เขารู้สึกอึดอัด

เฉินหยู ถามต่อ “ปู่ย่าของคุณจุดธูปเพื่อบูชาสิ่งที่คนในท้องถิ่นเรียกว่า เจ้าที่ ใช่ไหม?”

“ใช่เลยๆ!”

อุจิวะพาลูกเที่ยว พยักหน้ารัว “คนแก่ในแถบตะวันออกเฉียงเหนือแทบทุกบ้านจะบูชาเจ้าที่”

“พูดว่าเป็นเจ้า แต่จริงๆ แล้วคือสัตว์ป่า”

“บางทีก็ไม่รู้ว่าคิดอะไรกันอยู่”

เขาพูดต่อด้วยความไม่เข้าใจ

“ถ้าบูชาพระโพธิสัตว์ หรือเง็กเซียนฮ่องเต้ อันนั้นผมไม่ว่าอะไร เพราะนั่นเป็นเทพจริงๆ ตามตำนาน”

“แต่การบูชาสัตว์ป่า...มันใช่เหรอ?”

“สัตว์ที่บูชาก็เป็นพวกทั่วไป เช่น หมาจิ้งจอก ตัวมิงค์ เม่น หรือพวกงู”

“บอกว่าให้โชคดี ให้พร...ไม่ขำก็ให้รู้ไปสิ”

อุจิวะพาลูกเที่ยว เริ่มบ่นใหญ่

“ถ้าพวกนี้ให้โชคได้จริง สวนสัตว์คงรวยที่สุดในโลกไปแล้ว”

ทันใดนั้น เขาก็ชะงักและนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“เดี๋ยว! หมอเฉิน คุณจะบอกว่า โชคประหลาดๆ ที่ผมมีอยู่ทุกวันนี้ มันมาจากพวกนั้นเหรอ?”

เฉินหยู ยิ้มเล็กน้อย “ก่อนจะตอบคำถามคุณ คุณช่วยไปเอาศาลเจ้าที่ปู่ย่าคุณเคยบูชาออกมาโชว์หน่อยได้ไหม?”

“อ่า...เดี๋ยวผมลองไปหาดูก่อนนะครับ”

หลังจากที่ปู่ย่าเสียชีวิตไป ศาลเจ้าก็ถูกเก็บเข้าห้องเก็บของ เพราะพ่อแม่ของเขาไม่ได้เชื่อเรื่องนี้

ถ้ามันยังไม่ถูกทิ้ง ก็น่าจะอยู่ในห้องเก็บของ

พูดจบ อุจิวะพาลูกเที่ยว ก็ลุกออกจากหน้าจอ

ทันทีที่เขาออกไป ข้อความในไลฟ์ก็เริ่มหลั่งไหลเข้ามา

“รู้ไหมว่าทำไมคนตะวันออกเฉียงเหนือถึงไม่กินสัตว์ป่า?”

“คำตอบง่ายมาก พวกใหญ่ๆ อย่างเสือไซบีเรีย เราก็สู้ไม่ไหว พวกเล็กๆ อย่างจิ้งจอก เม่น งู พวกนี้เป็นเทพ! ใครจะกล้ากินล่ะ?”

“ฮ่าๆๆ ความคิดนี้เด็ดมาก!”

“ถ้าจะมีใครโดนกิน ก็คงเป็นมนุษย์นี่แหละ”

“ว่าแต่ โชคแบบนี้จะมาจากเจ้าที่จริงๆ เหรอ?”

“ดูจากที่เขาไม่เชื่อเรื่องเจ้าที่ ก็แปลกแล้ว ถ้าเจ้าที่ช่วยเขา คงแปลกน่าดู”

เหล่าผู้ชมในไลฟ์ โดยเฉพาะคนแถบตะวันออกเฉียงเหนือ เริ่มถกเถียงกันว่าโชคของ อุจิวะพาลูกเที่ยว อาจมาจากการบูชาเจ้าที่

เพราะโชคแบบนี้แทบจะหาไม่ได้ในคนล้านคน

สิบกว่านาทีต่อมา อุจิวะพาลูกเที่ยว กลับมาที่หน้าจอ พร้อมศาลเจ้าไม้ขนาดครึ่งตัวคน

ภายในศาลมีแผ่นกระดาษสีเหลืองติดไว้หลายแผ่น แต่ตัวอักษรบนกระดาษเลือนลางไปตามกาลเวลา

ผู้ชมในไลฟ์พยายามเพ่งมอง แต่ก็ไม่สามารถอ่านได้

“หมอเฉิน นี่แหละครับ ศาลที่ปู่ย่าเคยบูชา”

“แต่ผมไม่รู้ว่าบูชาอะไร น่าจะเป็นจิ้งจอกนะครับ”

เขาวางศาลบนเก้าอี้ ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อ

เฉินหยู เริ่มพิจารณาศาลเจ้าอย่างละเอียด

อุจิวะพาลูกเที่ยว ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “หมอเฉิน ตอนนี้คุณบอกผมได้หรือยังว่าโชคที่ผมได้รับ มันมาจากพวกนี้ใช่ไหม?”

เฉินหยู ไม่ได้ตอบทันที แต่กลับถามคำถามใหม่

“หลังจากปู่ย่าคุณเสียไป มีญาติคนหนึ่งมาเยี่ยมบ้าน และคุณเคยพูดบางอย่างที่ทำให้เขาไม่พอใจใช่ไหม?”

อุจิวะพาลูกเที่ยว นึกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า

“ใช่ครับ เคยมีญาติบอกว่าศาลที่ปู่ย่าผมบูชา เป็นเจ้าที่ที่มีพลังมาก ถ้าบูชาต่อไปจะได้รับโชคลาภ”

“แต่ตอนนั้นผมโมโห เพราะไม่อยากได้กลิ่นธูปอีก เลยพูดสวนกลับไปว่า...”

เขาหัวเราะฝืนๆ “ผมบอกไปว่า เจ้าที่แบบนี้ไม่มีจริงหรอก ถ้าพวกเขาทำให้ผมโชคดีทั้งชีวิตได้จริงๆ ผมถึงจะเชื่อ”

เฉินหยู ฟังแล้วหัวเราะเบาๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“คุณอาจไม่ได้เชื่อเรื่องนี้... แต่พวกเขาเชื่อ”