ตั้งแต่มาทำงานที่สำนักงานกฎหมายไป๋จวิน หลี่เสวี่ยเจินได้เข้าร่วมการว่าความไปแล้วสามคดี
หนึ่ง คดีธนาคาร
สอง คดีฉ้อโกงการหย่า
สาม คดีโทษประหาร
ทั้งสามคดีล้วนเป็นคดีอาญา
แม้บางคดีจะมีคดีแพ่งพ่วงมาด้วยแต่หลักๆ ก็ยังเป็นคดีอาญาอยู่ดี
แล้วคดีแรงงานนี้ล่ะ?
จะเป็นคดีอาญาอีกหรือเปล่า?
สายตาของหลี่เสวี่ยเจินเป็นประกาย เธอหันไปถามซูไป๋ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
"ทนายซู! ถ้าสำนักงานของเรารับคดีนี้ เราจะส่งเจ้าของบริษัทเข้าคุกเลยไหมคะ?"
ซูไป๋: "???"
เด็กสาวธรรมดาแบบเธอ คิดอะไรอยู่กันแน่..?
ทำไมดูเหมือนจะตั้งหน้าตั้งตารอจับคนขังคุกแบบนี้?!
"แค่กๆ"
ซูไป๋กระแอมไอเบา ๆ ตัดบทความคิดเพ้อเจ้อของเธอ
"คดีนี้ไม่ใช่เรื่องของการส่งใครเข้าคุกหรือไม่ แต่ขึ้นอยู่กับความต้องการของลูกความเป็นหลัก!"
"สิ่งที่ลูกความต้องการมากที่สุดก็คือได้เงินคืน ได้เงินที่พวกเขาหามาด้วยหยาดเหงื่อคืนมา"
"เพราะฉะนั้นสิ่งที่เราต้องโฟกัสคือทำยังไงให้พวกเขาได้เงินคืน เข้าใจไหม?"
"เข้าใจค่ะ! นอกจากได้เงินคืน เรายังต้องจับเจ้าของบริษัทเข้าคุกด้วย!"
หลี่เสวี่ยเจินพูดด้วยใบหน้าตื่นเต้น
ซูไป๋: "???"
ไม่ใช่ว่าเธอเป็นเด็กสาวธรรมดาเหรอ?
ทำไมกลายเป็นคนกระหายคดีอาญาแบบนี้ไปแล้ว?!
คดีแรงงานนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเตรียมพร้อมก่อนฟ้องร้อง รวมถึงการเจรจาไกล่เกลี่ยกับฝ่ายตรงข้าม
ตามกฎหมายแรงงาน
ตราบใดที่มีหลักฐานชัดเจน ฝ่ายลูกจ้างก็แทบจะชนะคดีแน่นอน
แต่ปัญหาใหญ่ของคดีแรงงานคืออะไร?
ไม่ใช่เรื่องชนะหรือแพ้
แต่เป็นเรื่องที่ฝ่ายนายจ้าง "ยื้อเวลา" ไม่ยอมจ่ายเงิน
คนส่วนใหญ่ไม่ได้ไม่มีเงิน แต่แค่ไม่อยากจ่าย!
พวกเขามักจะถ่วงเวลาให้นานที่สุด จนกว่าลูกจ้างจะหมดแรงสู้หรือเลิกล้มไปเอง
ส่วนเรื่องฟ้องร้อง?
พูดตามตรงมันไม่ได้ยากเลย
ถ้ามีหลักฐานเพียงพอ ศาลแพ่งจะตัดสินให้ชนะคดีแน่นอน
แต่ถ้าเจอผู้พิพากษาที่ตัดสินผิดพลาด
ก็จะเป็นเรื่องที่ "น่าสนุก" มากเลยทีเดียว
คดีนี้เป็นคดีแรงงานในศาลชั้นต้น
หากสามารถหาหลักฐานมัดตัวฝ่ายตรงข้ามได้ตั้งแต่ตอนนี้ ต่อให้ไปถึงศาลอุทธรณ์ก็มีแนวโน้มสูงมากที่ศาลจะยืนกรานตามคำตัดสินเดิม
แต่ทั้งหมดนี้ต้องรอให้ลูกความตัดสินใจจ้างสำนักงานของพวกเขาก่อน
ถ้าลูกความไม่ว่าจ้าง...
ก็แค่คุยกันเปล่า ๆ เสียเวลาเปล่า!
"พอได้แล้ว อย่าเพิ่งคิดไปไกล"
"ตอนนี้ลูกความยังไม่ได้ว่าจ้างสำนักงานของเราเลย"
"รอให้พวกเขามาจ้างก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที"
ซูไป๋พูดขึ้นเพื่อลดความตื่นเต้นของหลี่เสวี่ยเจิน
เพราะถ้าปล่อยไว้แบบนี้ เธอคงจะคิดแต่เรื่องจับคนเข้าคุกแน่ ๆ
ตั้งแต่คดีที่แล้วที่จับทนายฝ่ายตรงข้ามเข้าคุกได้ ดูเหมือนว่าเธอจะติดใจซะแล้ว!
ถ้าปล่อยไปแบบนี้ในอนาคตเธออาจจะชี้หน้าผู้พิพากษาแล้วพูดว่า
"ฉันว่าเราควรส่งท่านไปเข้าคุกด้วยนะคะ!"
"โอ้..."
หลังจากเข้าใจเรื่องนี้ หลี่เสวี่ยเจินก็ทำหน้าหงอยทันที
ไม่มีคดีให้ว่าความ น่าเบื่อ
ถ้าไม่มีคดีใหญ่ ยิ่งน่าเบื่อเข้าไปอีก!
"เมื่อไหร่ฉันจะเป็นทนายฝึกหัดที่ชนะ 4 คดีติดกันสักที?"
"ฉันอยากเป็นหุ้นส่วนของสำนักงานกฎหมายไป๋จวินนะ!"
แค่คิดเธอก็รู้สึกหดหู่ขึ้นมาทันที
ในทางกลับกัน
ในสำนักงาน สวีเสี่ยงกำลังยุ่งมาก
แม้ว่าเขาจะรับผิดชอบแค่คดีไกล่เกลี่ยทางแพ่ง
แต่เขาก็เริ่มช่วยสำนักงานรับคดีอาญาเล็ก ๆ ด้วย
เช่นคดีหมิ่นประมาทและดูหมิ่นผู้อื่น
สำหรับคดีหมิ่นประมาทและดูหมิ่นนั้น องค์ประกอบของคดีทั้งสองค่อนข้างคล้ายกัน แต่แตกต่างกันตรงลักษณะการกระทำความผิด
ดูหมิ่น = ใช้คำพูดหรือพฤติกรรมดูถูก เหยียดหยาม เช่น ด่าทอ ดูถูกต่อหน้า หรือใช้กำลังทำร้ายจิตใจผู้อื่น
หมิ่นประมาท = แต่งเรื่องโกหกให้คนอื่นเสียหายแล้วเผยแพร่ต่อสาธารณะ
ในคดีนี้
จำเลยทำทั้งสองอย่างเลย!
ดูหมิ่นเหยื่อซึ่งหน้า ใช้คำพูดรุนแรงต่อว่าเหยื่อ ทำลายศักดิ์ศรีและความเคารพตัวเองของเหยื่อ หมิ่นประมาทเหยื่อในที่ลับ ปล่อยข่าวลือเท็จ สร้างความเสียหายต่อชื่อเสียงของเหยื่ออย่างรุนแรง
ภายใต้คำแนะนำของซูไป๋
สวีเสี่ยงกำลังจัดการคดีนี้อย่างจริงจัง
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด มีหลักฐานแน่นหนาขนาดนี้ เหยื่อชนะคดีแน่นอน!
เมื่อได้ยินเกี่ยวกับคดีหมิ่นประมาทและดูหมิ่น หลี่เสวี่ยเจินถึงกับโกรธจัดรีบถามซูไป๋ด้วยความโมโห
"ทนายซู! คนที่ใส่ร้ายคนอื่นแบบนี้มันเกินไปจริง ๆ! ถ้าเราต้องเจอกับคนแบบนี้ ควรทำยังไงดีคะ?"
ซูไป๋ยิ้มเล็กน้อยก่อนตอบ
"ถ้าต้องเผชิญกับเหตุการณ์แบบนี้ สิ่งแรกที่ต้องทำคือเก็บหลักฐานทันที แล้วรีบแจ้งตำรวจ"
"อย่าพยายามแก้ตัวด้วยตัวเองหรือพยายามพิสูจน์ตัวเอง"
"เจ้าหน้าที่จะทำหน้าที่เป็นคนกลางในการไกล่เกลี่ยและรวบรวมหลักฐานให้"
"แต่ถ้าคุณคิดว่าโทษที่ได้รับมันเบาเกินไปหรืออีกฝ่ายไม่ยอมไกล่เกลี่ยก็สามารถยื่นฟ้องร้องและขอให้เจ้าหน้าที่ช่วยรวบรวมพยานหลักฐานได้"
"ใช้กฎหมายปกป้องสิทธิของตัวเอง!"
"เล่นงานมันซะ!"
หลี่เสวี่ยเจิน: "เข้าใจแล้วค่ะ ทนายซู!"
สวีเสี่ยงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็พยักหน้ารับ ตั้งใจจดจำคำแนะนำ
ในสำนักงานกฎหมายไป๋จวิน สวีเสี่ยงและหลี่เสวี่ยเจินต่างก็ทำตัวเหมือนไม่รู้จักกัน
แต่ซูไป๋รู้ทันทุกอย่าง ถึงพวกเขาจะแกล้งทำเป็นไม่รู้จักกัน แต่ในความเป็นจริงซูไป๋อ่านเกมออกหมดแล้ว!
"คิดว่าถ้าแกล้งทำเป็นไม่รู้จักกัน ก็ไม่ใช่ศิษย์พี่ศิษย์น้องแล้วเหรอ?"
"เอาเลย! แกล้งทำไปเถอะ!"
"ถ้าพวกเธอเล่นละคร ฉันก็จะเล่นด้วย!"
ในสำนักงานกฎหมายมีอยู่สามคน แบ่งมันสมองออกเป็น 802 ส่วน
ซูไป๋: มี 800 ส่วน
สวีเสี่ยง: มี 1.5 ส่วน
หลี่เสวี่ยเจิน: แทบไม่มีเลย
เอ่อ ไม่สิ บางครั้งหลี่เสวี่ยเจินก็คิดอะไรแปลก ๆ ได้บ้าง แต่ไม่นานก็ลืมไปหมด
โอเค ถ้างั้นให้เธอมี 0.5 ส่วนก็แล้วกัน
...
ช่วงบ่าย
ซูไป๋กำลังเตรียมตัวงีบหลับในห้องทำงาน แต่โทรศัพท์ดังขึ้น
เป็นเบอร์ของหญิงเจ้าของคดีแรงงาน
ก่อนหน้านี้ซูไป๋เคยแลกเบอร์กับเธอไว้
เขารับสายทันที
"ทนายซู ฉันคุยกับสามีแล้วค่ะ เราตัดสินใจให้สำนักงานกฎหมายไป๋จวินเป็นตัวแทนว่าความ"
"แต่สามีของฉันยังต้องพักฟื้นอยู่ที่บ้าน ไม่สามารถไปที่สำนักงานของคุณได้ ทนายซูช่วยมาหาเราหน่อยได้ไหมคะ?"
น้ำเสียงของหญิงคนนั้นเต็มไปด้วยความขอร้อง
ซูไป๋พยักหน้ารับ
"ได้แน่นอนครับ ช่วยส่งที่อยู่ให้ผมด้วยนะครับ ผมจะไปหาในช่วงเย็นนี้"
"ขอบคุณมากค่ะ ทนายซู!"
ภายในสำนักงานกฎหมายไป๋จวิน
หลังจากวางสาย ซูไป๋เดินออกจากห้องทำงาน
เขาเห็นหลี่เสวี่ยเจินนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของทนายฝึกหัด
เธอกำลังอ่านประมวลกฎหมายอาญาและกฎหมายปกครองอย่างจริงจัง
ไม่เพียงแค่นั้น...
เธอยังใช้ปากกาจดบันทึกบางอย่างลงไปด้วย
"แค่กๆ"
ซูไป๋กระแอมไอเบา ๆ
หลี่เสวี่ยเจินรีบเงยหน้าขึ้น ก่อนจะใช้มือปิดบันทึกของตัวเองไว้อย่างรวดเร็ว
ซูไป๋ยิ้มมุมปาก
"ไม่ต้องปิดก็รู้หรอกว่าเธอจดอะไรอยู่..."
แต่เขาไม่ได้สนใจจะสืบสวนต่อ
"เตรียมตัวออกไปข้างนอก"
"คดีแรงงานนี้ ลูกความตกลงจ้างสำนักงานของเราแล้ว"
"เธอไปกับฉัน เพื่อสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติม"
"อย่าลืมเอาสัญญาว่าจ้างทนายไปด้วย"
หลี่เสวี่ยเจินตาเป็นประกาย!
"ได้ค่ะ ทนายซู! ฉันจะเตรียมตัวเดี๋ยวนี้เลย!"
