ตอนนี้พี่มี่ไม่ได้มีแค่สถานะนักแสดงหรือศิลปินเท่านั้น แต่ยังเป็นเจ้านายของเจียสิง ในมือก็มีศิลปินที่เซ็นสัญญาอยู่หลายคน

ที่พวกเขาเลือกมาอยู่กับเจียสิง ไม่ใช่เพราะชื่นชมพี่มี่เป็นการส่วนตัว แต่เพราะเชื่อว่าพี่มี่จะหาแหล่งทรัพยากรมาให้พวกเขาได้

ถ้าพี่มี่หาโอกาสและทรัพยากรให้พวกเขาไม่ได้ พวกเขาก็ไม่โง่หรอก

เหมือนตอนถังเหรินในอดีต พอช่วงหลายปีที่ผ่านมา ซีรีส์พีเรียดแนวเซียนกระบี่ในประเทศจีนเริ่มซบเซา ทรัพยากรของถังเหรินก็ยิ่งลดน้อยลง ไม่ใช่แค่รับศิลปินใหม่ยากขึ้น แม้แต่ศิลปินในสังกัดเองก็พากันทยอยย้ายออก

พี่มี่ไม่อยากให้เจียสิงของเธอลงเอยเหมือนถังเหริน เพราะฉะนั้น ถ้าเป็นไปได้ เธอก็อยากดิ้นรนหาทรัพยากรบางอย่างมาให้ศิลปินในมือ

สุดท้ายแล้ว ถ้าศิลปินในมือเติบโตได้ดี สำหรับพี่มี่เองก็ทำเงินได้เหมือนกัน

“อืมๆ!”

เร่อปาพยักหน้ารับ แล้วเอนตัวลงบนโซฟาหลับตาพัก ช่วงนี้เธอตระเวนรับตารางงานกับงานพรีเซนเตอร์จนหมดแรง แทบไม่มีเวลาได้นั่งคุยเปิดใจกับลวี่หมิงเลย

เห็นเร่อปานอนหลับอยู่บนโซฟาแล้ว พี่มี่ก็ย่องออกจากสำนักงานของตัวเองอย่างแผ่วเบา จากนั้นไปหามุมที่ไม่มีคนแล้วโทรหาลวี่หมิง

“นี่ไม่ใช่ท่านเจ้านายใหญ่หยางหรือไง?”

“คุณที่โทรมานี่ อย่าบอกนะว่าเพราะอยากได้บทเชอร์รี่ หยางนั่นน่ะ?”

พอได้ยินน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อของลวี่หมิงจากปลายสาย พี่มี่ก็ชักมีอารมณ์ เดิมทีเธอไม่ได้คิดมากอะไร แต่พอโดนลวี่หมิงพูดแบบนี้ กลับดื้อขึ้นมาทันที เธอพูดโต้กลับไปว่า “ทำไมล่ะ ฉันไม่ได้หรือไง?”

“พี่สาว คุณดูอายุคุณหน่อยสิ!”

“คุณไม่ใช่สาวน้อยแล้วนะ บทนี้มันไม่เหมาะกับคุณ!”

พอได้ฟังคำอธิบายของลวี่หมิง พี่มี่เหลือบมองใบหน้าสวยคมที่สะท้อนอยู่บนกระจกหน้าต่าง ก่อนก้มดูสัดส่วนอวบอิ่มของตัวเอง ก็ยิ่งของขึ้น

แก่แล้วหรือ?

หน้าตาแบบเธอ หุ่นแบบเธอ ใครเห็นก็ต้องอุทานว่าเป็นเทพธิดาทั้งนั้น

อีกอย่าง ถึงเธอจะโตกว่าเร่อปาหน่อย แต่ผู้หญิงสามสิบกำลังงาม เธอไปเป็น “ป้าแก่” ตรงไหนกัน?

“นายว่าฉันเป็นผู้หญิงแก่?”

อกคู่งามของพี่มี่กระเพื่อมขึ้นลงเพราะโทสะ เธอถามลวี่หมิงจากปลายสายด้วยความโกรธเต็มหน้า

“ทำไมล่ะ?”

“คุณไม่รู้จริงๆ เหรอ?”

ได้ยินคำซักไซ้ของพี่มี่ ลวี่หมิงก็พูดด้วยความสงสัยใสซื่อ “พี่สาว ตอนผมเรียนประถมก็ได้ดูคุณเล่น เซียนกระบี่พิชิตมาร 3 แล้วนะ ตอนนี้ผมบรรลุนิติภาวะนานแล้ว”

ได้ยินอย่างนั้น พี่มี่ก็เงียบไป

ไอ้ผู้ชายไร้รสนิยม ไม่รู้จักเสพของดี!

“ฉันไม่ได้สนใจบท ‘เชอร์รี่ หยาง’ หรอก แค่อยากถามว่ามีบทอื่นบ้างไหม ที่พอจะพิจารณาให้ศิลปินของเจียสิงลองได้บ้าง”

“พวกเราเจียสิงอยากร่วมงานกับคุณจริงๆ นะ!”

พี่มี่ไม่อยากต่อปากต่อคำกับลวี่หมิงให้ยิ่งของขึ้นไปกว่านี้ ปากหมอนี่ ยิ่งพูดยิ่งเดือด เธอเลยวกเข้าประเด็นงานทันที

“โอ้ ได้ ไม่มีปัญหา!”

“อยากได้กี่บทล่ะ?”

พอได้ยินคำถามของพี่มี่ ลวี่หมิงก็ตอบรับอย่างเอออออย่างยินดี

ตอบรับง่ายขนาดนี้เชียว?

พี่มี่ก็ไม่คาดคิดว่าลวี่หมิงจะโอเคง่ายขนาดนี้ นึกว่าเป็นเพราะเห็นแก่เร่อปา รีบพูดต่อทันที “แน่นอนว่ายิ่งมากยิ่งดีอยู่แล้วล่ะ ทางเราก็มีศิลปินไม่น้อย ถ้าไม่ได้มาก งั้นขอสักห้าบทก็แล้วกัน!”

ถ้าเป็นไปได้ พี่มี่ก็อยากเหมาบทอื่นๆ ทั้งหมดด้วยซ้ำ แบบนั้นแค่เงื่อนไขนี้ก็พอจะดึงดูดคนมีแววให้เข้ามาอยู่เจียสิงได้เพียบ

แต่พี่มี่ก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ ในละครเรื่องหนึ่งนอกจากบทพระนางแล้ว บทอื่นๆ ก็มีอยู่จำนวนจำกัด ถ้าเธอจะเหมาหมดก็เท่ากับไปขัดใจคนทั้งวงการหรือไง

เพราะยังไงลวี่หมิงเองก็มีสตูดิโอของตัวเอง ใต้มือก็ยังมีคนอีกไม่น้อย ไหนจะเพนกวินวิดีโอหรือกีวีอีกล่ะ ที่อาจจะต้องขอส่วนแบ่งบทไปบ้าง ดังนั้นเธอเองก็ทำเกินหน้าเกินตาไม่ได้

พี่มี่เลยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตอนนี้ในเจียสิงมีศิลปินที่ทั้งมีศักยภาพและมีเวลาอยู่ราวห้าถึงหกคน งั้นเอาน้อยหน่อยก็ได้ ขอแค่บทสมทบสักห้าอะไรก็พอ

“ไม่มีปัญหา!”

“รวมแล้วสิบล้านหยวน!”

คำตอบของลวี่หมิงจากปลายสายแทบไม่ลังเลสักนิด พอได้ยินเข้าไป สีหน้าพี่มี่ก็มีแววชั่งใจเล็กน้อย แต่พอนึกถึงกระแสความร้อนแรงกับทราฟฟิกของลวี่หมิงตอนนี้ ไหนๆ ฝ่ายที่มีเรื่องจะขอก็คือเธอ สุดท้ายเลยตอบตกลงไป

สิบล้านหยวนก็สิบล้านหยวน!

ได้น้อยก็ช่างมัน!

“โอเค โอนเงินเมื่อไหร่ดี?”

“โอนเงินอะไร?”

“ก็คุณบอกจะเอาห้าบทสมทบไงล่ะ? บทละสองล้าน ห้าบทก็สิบล้านพอดี!”

“สบายใจได้ พวกเราเป็นพวกเดียวกันแล้ว จะไม่ขึ้นราคาให้คุณหรอก!”

ได้ยินน้ำเสียงทำเหมือนเรื่องปกติของลวี่หมิงจากปลายสาย พี่มี่เดือดจนตาแดง ถ้าลวี่หมิงมายืนอยู่ตรงหน้า เธอคงอยากคว้ามีดฟันให้รู้แล้วรู้รอด

พวกเดียวกันงั้นเหรอ?

สิทธิพิเศษของพวกเดียวกันคือไม่ขึ้นราคาใช่ไหม?

ที่สำคัญ ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ พี่มี่ก็เข้าใจมาตลอดว่า “สิบล้านหยวน” ที่ลวี่หมิงพูดถึง คือค่าตัวนักแสดงของห้าบทสมทบนั่นต่างหาก

แม้ในมุมของพี่มี่แล้ว ค่าตัวรวมกันห้าบทสมทบแค่สิบล้านหยวนมันก็น้อยไปหน่อย

คำนวณแล้ว คนหนึ่งถ่ายจบทั้งเรื่องก็ได้แค่สองล้าน

สองล้านฟังดูไม่น้อย แต่ต้องดูสถานการณ์สมัยนี้ด้วย

เดี๋ยวนี้ไม่ใช่เหมือนเมื่อหลายปีก่อนแล้ว ตลอดหลายปีที่ทุนไหลบ่าเข้าสู่วงการบันเทิง ค่าตัวของศิลปินก็พุ่งขึ้นเป็นเท่าตัว

สองล้านเมื่อก่อนอาจพอจ้างดาราแถวสองได้ แต่ตอนนี้ก็แค่ราคาดาราเกรดสามตัวเล็กๆ เท่านั้น

โดยทั่วไป ดาราแถวสองอย่างต่ำก็ห้าล้าน ส่วนอย่างพี่มี่ที่อยู่แถวหน้าก็เริ่มต้นด้วยหลักหลายสิบล้านเข้าไปแล้ว แถมยังต้องดูคิวอีกต่างหาก

ถ้ามีใครกล้ามาเสนอราคาให้ดาราแถวสองที่มีชื่อเสียงในสังกัดเจียสิงของเธอแค่สองล้านต่อเรื่อง พี่มี่คงไล่ออกจากห้องแบบไม่ต้องคิด

แต่พอนึกถึงกระแสของลวี่หมิงตอนนี้ กับความร้อนแรงของ คนขุดสุสาน: เมืองโบราณจิงเจวี๋ย ยังไงอนาคตก็มองเห็นชัดๆ ว่าต้องดังระเบิด ถึงจะได้น้อยไปหน่อยก็ช่างเถอะ

ยังไงถ้าเกาะกระแส คนขุดสุสาน: เมืองโบราณจิงเจวี๋ย ของลวี่หมิงจนดังขึ้นมาได้ อนาคตจะหาเงินก็ง่ายเอง

แต่ที่พี่มี่ไม่คาดคิดเลยก็คือ “สิบล้านหยวน” นั่นไม่ใช่ค่าตัวอะไรทั้งสิ้น มันคือ “สินบน” ที่ลวี่หมิงจะเอาจากเธอต่างหาก

“แล้วค่าตัวล่ะ?”

“หรือว่าจะให้ค่าตัวเป็นศูนย์อีก?”

พี่มี่กดกลั้นโทสะไว้แล้วถามลวี่หมิง

“พูดอะไรอย่างนั้น!”

“ถ้าคนของคุณยืนกรานจะรับงานแบบค่าตัวเป็นศูนย์ ผมก็ไม่ได้ปฏิเสธหรอกนะ”

“แต่พวกเราเป็นคนกันเอง ผมจะปล่อยให้พี่น้องเพื่อนสาวของเราหิวท้องกิ่วได้ยังไงล่ะ? ผมไม่ใช่คนแบบนั้นนะ!”

“งั้นเอาแบบนี้ ผมใจกว้างหน่อย ให้ค่าตัวคนละหนึ่งล้านหยวน!”

ได้ยินลวี่หมิงพูดหน้าไม่อายจากปลายสาย พี่มี่ถึงกับหัวเราะหึๆ อย่างเดือดจัด พูดใส่กลับไปว่า “สรุปก็คือพนักงานใต้มือฉันไปช่วยคุณทำงานอยู่หลายเดือน ไม่ได้สักแดง แถมฉันยังต้องควักจ่ายให้หัวละหนึ่งล้านใช่ไหม?”

ได้ยินพี่มี่พูดแบบนั้น ลวี่หมิงที่ปลายสายก็ไม่มีท่าทีลนลานสักนิด แถมยังยิ้มบางๆ แล้วพร่ำหว่านล้อมว่า “มองแคบไปแล้ว นี่มันจะเรียกว่า ‘ควักจ่าย’ ได้ยังไง? มองให้ไกล นี่เขาเรียก ‘ลงทุนเพื่ออนาคต’ ต่างหาก! เอาเป็นว่า จะเอาไหมล่ะ? ถ้าจะเอาก็รีบโอนเงินมา ไม่เอาก็แล้วไป!”

“ไอ้ดาราตกกระแส ฉันจะฆ่าแก! อยู่มาหลายปี ไม่เคยมีใครกล้ารังแกฉันขนาดนี้!”

เพียงฟังเสียงเดือดดาลที่ลอดมาจากปลายสาย ลวี่หมิงก็แทบจินตนาการภาพพี่มี่ที่เหมือนภูเขาไฟใกล้ปะทุออกมาได้แล้ว จากนั้นไม่รอให้พี่มี่ที่อีกฝั่งตั้งหลัก เขาก็ตัดสายทิ้งอย่างไม่ลังเล

ขอแค่ฉันไม่ฟัง ก็ไม่มีใครด่าฉันได้!

ฉันนี่ช่างฉลาดจริงๆ!

ระหว่างที่ลวี่หมิงยังภาคภูมิใจกับไหวพริบของตัวเอง เขาก็เห็นข้อความแจ้งโอนเงินเด้งขึ้นมาบนโทรศัพท์มือถือ ถัดมาสายของพี่มี่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ฉันตกลง!”

“ไอ้ดาราตกกระแส ระวังตัวไว้ อย่าให้ฉันได้จังหวะ!”

พี่มี่ที่ปลายสายกัดฟันข่มเสียงพูดใส่ลวี่หมิง หากมีโอกาสเมื่อไหร่ เธอจะต้องเอาคืนให้ลวี่หมิงลิ้มรสความเจ็บปวดและทรมานแบบที่เธอโดนวันนี้บ้าง

นึกย้อนไปตั้งแต่รู้จักกันมา เธอแทบไม่เคยได้เปรียบลวี่หมิงเลยสักครั้ง ไม่ว่าจะครั้งก่อนตอนเรื่องหมอผีไร้ใจที่เธออยากให้ลวี่หมิงกับเร่อปาอย่าเล่นใหญ่จนเกินไป ก็โดนลวี่หมิงสวนกลับอย่างดุเดือด

หรืออย่างวันนี้ ที่อยากจะขอบทจากลวี่หมิงสักสองสามบท ก็กลับโดนลวี่หมิงเรียกค่าไถ่อย่างหนัก

มองทั้งวงการบันเทิงแล้ว คนที่กล้าปฏิบัติต่อพี่มี่แบบนี้ก็มีไม่กี่คนหรอก

ยังไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้พี่มี่ก็ถือว่าเป็นหนึ่งในบรรดานายทุนใหญ่ของวงการบันเทิง แม้แต่เมื่อก่อนตอนยังไต่ระดับอยู่ ก็ไม่เคยมีใครกล้ารังแกเธอถึงเพียงนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการกล้ารังแกกันโต้งๆ แบบที่ลวี่หมิงทำ

“แค่นี้แหละ ใช่เลย!”

“อีกสองวันพาคนของเธอมาทดสอบบทก็พอ!”

ลวี่หมิงมองข้อความแจ้งเงินเข้าในโทรศัพท์มือถือ แล้วพูดกับพี่มี่ปลายสายอย่างสบายๆ ว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะเราเป็นพวกเดียวกันล่ะก็ คนอื่นต่อให้อยากได้โอกาสนี้ยังไม่มีด้วยซ้ำ”

ได้ฟังคำคุยอวดของลวี่หมิง แม้พี่มี่จะรู้ดีว่าเขาไม่ได้พูดเกินจริง แต่ท่าทีได้ใจนั่นก็ทำให้เธอขุ่นเคืองอยู่ดี

ต้องรู้ว่า แค่กระแสของลวี่หมิงตอนนี้กับ คนขุดสุสาน: เมืองโบราณจิงเจวี๋ย ก็ไม่รู้ว่ามีกี่คนโบกเช็กพร้อมจะจ่ายเพื่อแลกกับโอกาสรับบทสักบท

อย่าว่าแต่หนึ่งล้านหยวนเลย ต่อให้ห้าล้านหยวนก็คงมีเป็นพรวนที่แย่งกันเอาเงินมายื่นใส่มือให้ลวี่หมิง

ใครๆ ก็ไม่ใช่คนโง่ ลงห้าล้านหยวนเพื่อได้บทหนึ่งบท แบบนี้ไม่มีขาดทุนแน่

ต่อให้เป็นแค่หน้าใหม่โนเนม ขอแค่ได้โผล่หน้าใน คนขุดสุสาน: เมืองโบราณจิงเจวี๋ย นิดหน่อย เดี๋ยวลงข่าวประชาสัมพันธ์ไปอีกสองสามชิ้น ก็กลายเป็นดาราเกรดสามที่พอมีชื่อเสียงขึ้นมาได้ไม่ยาก

ถึงตอนนั้นรับงานออกรายการ รับพรีเซนเตอร์อีกสักไม่กี่ชิ้น เงินห้าล้านหยวนก็หาได้สบายๆ

เมื่อเทียบกับความเฟื่องฟูและฟองสบู่ของวงการบันเทิงตอนนี้ ห้าล้านหยวนมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยจริงๆ

ในเวลาเดียวกัน ขณะที่พี่มี่ยังอึดอัดใจที่โดนลวี่หมิงฟันไปดอกหนึ่งนั้น ที่อพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งในเมืองหลวง

“พวกเธอว่าถ้าฉันไปขอรับบทรายจากไอ้ดาราตกกระแสนั่น เขาจะให้ฉันไหม?”

เจิ้งเจี่ยเองก็ติดตามข่าวในวงการ และเธอก็อยากได้บทนางเอกบทนั้นสุดๆ เช่นกัน

จะว่าไป คนที่รู้สึกเสียใจที่สุดในช่วงนี้ก็คือเจิ้งเจี่ย

เจิ้งเจี่ยไม่เคยคิดเลยว่า ลวี่หมิงที่ครั้งหนึ่งเคยทำตัวเกรงใจเธอ ในวันที่เลิกกันไปแล้ว กลับสามารถไต่เต้าจนรุ่งพุ่งแรง แถมตอนนี้ยังดังแซงหน้าเธอไปแล้วด้วย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า ขณะที่เธออาศัยข่าวลือข่าวประชาสัมพันธ์ต่างๆ ค้ำกระแสเอาไว้ ความนิยมของลวี่หมิงกลับแน่นปึกของจริง

ต้องบอกว่าตลอดหลายปีนี้ เพราะเธอไม่ค่อยมีผลงานชิ้นเด่น กระแสของเธอร่วงหนักมาก อย่าว่าแต่แถวหน้าเลย แค่ท็อปสตาร์แถวสองยังรักษาไว้แทบไม่อยู่แล้ว

หากคว้าบทนางเอกของ คนขุดสุสาน: เมืองโบราณจิงเจวี๋ย มาได้ ขอเพียงรอให้ละครเรื่องนี้ไฟลุกฮือขึ้นมาเมื่อออนแอร์ เธอก็จะไม่เพียงพยุงกระแสและความร้อนแรงของตัวเองให้มั่นคงได้เท่านั้น แต่ยังอาจมีลุ้นไต่ขึ้นไปยืนในตำแหน่งดาราหญิงแถวหน้าแบบเดียวกับเร่อปาให้มั่นคงด้วย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า ด้วยรักชังผูกพันระหว่างเธอกับลวี่หมิง ถ้าได้บทนั้นมาแล้วล่ะก็

ขอแค่ช่วงถ่ายทำปล่อยข่าวประชาสัมพันธ์ไปสักหน่อย กระแสทั้งหลายก็เทมาที่เธอทั้งนั้น

พอได้ยินคำของเจิ้งเจี่ย ผู้จัดการส่วนตัวกับผู้ช่วยที่ยืนอยู่ด้านหลังก็มองหน้ากัน แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดูปนสมเพชเหมือนมองคนโง่

ทั้งสองคนยังไงก็ตามความคิดวกวนของเจิ้งเจี่ยไม่ทัน

เพราะดูจากรักชังระหว่างเธอกับลวี่หมิง ถ้าลวี่หมิงไม่โง่จริง เขาไม่มีทางเลือกเธอหรอก

ยิ่งไปกว่านั้น บทนี้ก็ไม่ใช่ของดาษดื่นอะไร จะมองทั้งวงการภาพยนตร์และโทรทัศน์ก็จัดว่าเป็นของหายากยิ่ง คนที่อยากได้บทนี้มีมากเหลือเกิน

พวกเธอนึกไม่ออกจริงๆ ว่าเจิ้งเจี่ยจะเอาอะไรไปคว้าบทนี้มาได้

จะพึ่งฝีมือการแสดง?

เจิ้งเจี่ยก็ไม่มีสักหน่อย!

ถ้ามีฝีมือจริง พอมีทราฟฟิกสะสมมาหลายปี ป่านนี้ก็ขึ้นเป็นดาราหญิงแถวหน้าไปแล้ว ก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพอย่างตอนนี้

จะพึ่งเส้นสายไมตรี?

ยิ่งไม่มีทาง!

ลวี่หมิงอยากให้เจิ้งเจี่ยรีบตายๆ ไปเสียด้วยซ้ำ จะเอาบทนี้ไปยกให้เธอได้ยังไง

“สายตามองอะไรกัน?”

เจิ้งเจี่ยหันกลับมา เห็นแววตาของผู้จัดการส่วนตัวกับผู้ช่วยแล้วก็ของขึ้น เธอเหวี่ยงโทรศัพท์มือถือในมือลงพื้นอย่างแรง สีหน้าไม่พอใจสุดๆ พลางพูดว่า “หรือฉันไม่คู่ควรเหรอ?”

“คู่ควรสิ คู่ควรแน่นอน!”

“คนที่เหมาะกับบทนี้ที่สุดก็คุณนี่แหละ!”

ผู้จัดการส่วนตัวกับผู้ช่วยรู้ธาตุแท้และนิสัยเธอดีเกินไป รีบเข้าไปปลอบ แล้วเอ่ยกับเจิ้งเจี่ยว่า “งั้นคุณลองโทรหาลวี่หมิงสักสายสิคะ ถามเขาตรงๆ ดู?”

“คิดว่าฉันไม่อยากโทรหรือไง!”

พอได้ยินคำของผู้จัดการส่วนตัว เจิ้งเจี่ยเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ยิ่งเดือด เขาตะโกนลั่นว่า “ไอ้ดาราตกกระแสนั่นดันบล็อกเบอร์ฉัน! ฉันอยากติดต่อก็ยังติดต่อไม่ได้!”

เจิ้งเจี่ยอยากติดต่อหาลวี่หมิงมานานแล้ว อยากจะสานสัมพันธ์กันสักหน่อย หวังว่าลวี่หมิงจะเห็นแก่ความเป็นคนเคยรักกัน หากรู้กาลเทศะก็ยกบทนั้นให้เธอ

ยังไงสองคนนี้ก็เคยมีผูกพันกันมาบ้าง ถึงตอนนี้จะเหลืออยู่น้อยเต็มทีแล้วก็เถอะ

แต่ว่า

(จบ)