ซ่า!
ทันทีที่เว่ยซิ่งอวิ้นพูดจบ เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องก็ดังกระหึ่มขึ้นมาอย่างพอดีจังหวะ
แสงไฟบนเวทีเปลี่ยนไป เงาร่างของหลิงเทียนคงก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางสปอตไลต์ที่ส่องตามตัวเขา
บนใบหน้าเขาประดับด้วยรอยยิ้มไร้ที่ติ โบกมือทักทายผู้ชมมากมายเบื้องล่างอย่างเป็นกันเอง
ปฏิกิริยาที่บ้าคลั่งที่สุดของผู้ชม ล้วนสงวนเอาไว้ให้เหล่าซูเปอร์สตาร์ระดับราชวงศ์ สำหรับคนอย่างหลิงเทียนคงกับเสิ่นเว่ย แม้พอออกไปข้างนอกจะเป็นท็อปสตาร์แถวหน้า แต่ในงานคืนนี้ กลับทำได้เพียงนั่งอยู่ในแถวรุ่นน้องที่โดดเด่นเท่านั้น
ดังนั้นเสียงปรบมือที่มอบให้พวกเขา จึงไม่ถึงกับบ้าคลั่ง เป็นเพียงเสียงปรบมือให้กำลังใจอย่างสุภาพ
หลิงเทียนคงยกไมโครโฟนขึ้นพูดว่า “รู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้ยืนอยู่บนเวทีนี้ ผมเองก็ลองแต่งเพลงเล็กๆ เพลงหนึ่งขึ้นมา จากหนึ่งในผลงานของท่านโม่ครับ”
เขาหยุดไปเล็กน้อย
หลิงเทียนคงพูดต่อว่า “ผลงานของท่านโม่กว้างใหญ่ไพศาลดุจทางช้างเผือก ทุกเรื่องล้วนทำให้คนหลงใหล ส่วนเรื่องที่ผมเลือก อาจจะไม่ได้มีโลกทัศน์ยิ่งใหญ่เท่า ‘ไซอิ๋ว’ แต่ส่วนตัวแล้วผมชอบมากจริงๆ”
ประโยคนี้กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของผู้ชมขึ้นมาในทันที
ในห้องไลฟ์ แถบคอมเมนต์ก็เริ่มเดากันไม่หยุด:
“จะไม่ใช่นิยายกำลังภายในหรอกเหรอ?”
“หรืออาจจะเป็นนิยายสืบสวนก็ได้ อย่างเช่น ‘การอุทิศตนของผู้ต้องสงสัย X’ ที่ฉันชอบแบบสุดๆ!”
“ฉันว่าน่าจะเป็น ‘ความรักในห้วงเวลาอหิวาตกโรค’ มากกว่า!”
“ทำไมจะเป็น ‘ซานถี่’ ไม่ได้ล่ะ?”
บนเวที หลิงเทียนคงไม่ได้อ้ำอึ้งเฉลยช้านานนัก เขายิ้มแล้วเฉลยปริศนาออกมา:
“เพลงนี้ ผมแต่งจากเรื่อง ‘บันทึกจอมโจรแห่งสุสาน’ ครับ”
ผู้ชมถึงกับชะงักไปชั่ววินาที แล้วก็พากันยิ้มอย่างเข้าใจในทันที ‘บันทึกจอมโจรแห่งสุสาน’ ในบรรดาผลงานมากมายของหลินโม่ อาจจะไม่ใช่เรื่องที่โดดเด่นที่สุด แต่คนที่ชอบกลับมีอยู่เยอะมาก
โดยเฉพาะคู่จิ้นระหว่างเสี่ยวเกอกับอู๋เสีย เรียกได้ว่าเป็นคู่โปรดของสาววายเลยทีเดียว!
ท่ามกลางความคาดหวังของผู้ชม เพลงอินโทรก็ดังขึ้น ท่วงทำนองสายเครื่องสายตอนเปิดแตกต่างจากความเร่าร้อนของ ‘ฉีเทียนต้าเซิ่ง’ ที่เสิ่นเว่ยร้องออกไปก่อนหน้า อินโทรของเพลงนี้กลับแผ่รังสีความเย็นเยียบและความเดียวดายออกมาในทันที สร้างบรรยากาศการล่าขุมทรัพย์ในสุสานขึ้นมาอย่างชัดเจน
เทคนิคการร้องของหลิงเทียนคงไร้ที่ติ เนื้อเสียงและการคุมอารมณ์ยอดเยี่ยม ท่อนเวิร์สต่ำลึกและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเรื่องราว ส่วนท่อนฮุกก็ใช้เสียงสูงที่ทั้งหรูหราและนิ่งมาก
“เพราะ!”
“รู้สึกว่าเพราะกว่าของเสิ่นเว่ยอีก!”
“ระดับท็อปสตาร์นี่มาตรฐานก็ยังสูงอยู่ดีนะ ชื่อเพลงก็น่าสนใจ ‘โยวซวี’!”
“ต้องขอบคุณท่านโม่ที่เมื่อก่อนมีส่วนร่วมในการวางระบบอันดับดัชนีนักแสดง กำหนดไว้ว่าศิลปินจะอยากติดอันดับได้ ก่อนอื่นต้องมีผลงาน ต้องมีความสามารถ ไม่มีผลงาน ต่อให้แฟนคลับคลั่งแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์”
“ใช่ ก่อนมีอันดับดัชนีนักแสดง เหล่าท็อปสตาร์หน้าใสเมื่อก่อนนี่แทบจะไร้ประโยชน์กันทั้งนั้น”
“แต่ภายใต้อิทธิพลของท่านโม่ พวกหน้าใสไร้ฝีมือพวกนั้น ตอนนี้แทบไม่มีที่ยืนแล้ว คนที่เก่งจริงๆ คือพวกเสิ่นเว่ยกับหลิงเทียนคงที่เป็นสุดยอดศิลปินแบบนี้ต่างหาก”
“หลิงเทียนคงนี่ของจริงเลยนะ เพลงนี้แต่งได้มีรสชาติมาก การเรียบเรียงก็มีระดับ!”
“ถ้าเทียบกับเพลงของเสิ่นเว่ยที่เร่าร้อน เพลงนี้กลับยิ่งเก็บอารมณ์ ยิ่งฟังก็ยิ่งเพราะ!”
“เพลงนี้ทำเอาฉันอยากร้องไห้เลย......”
“สองท็อปสตาร์นี่ปะทะกันตรงๆ เลยนะ คนหนึ่งปล่อยพลังแบบเปิดสุด อีกคนเก็บอารมณ์ข้างใน แต่ทั้งคู่ฝีมือดีมาก!”
คอมเมนต์ในห้องไลฟ์ให้คะแนนเขาสูงยิ่งกว่าเดิม การเลือกใช้ผลงานต้นฉบับและวิธีการถ่ายทอดอารมณ์ของหลิงเทียนคง ดูเหมือนจะตรงใจกับกลุ่มคนดูแนวศิลป์และบรรดาหนอนหนังสือตัวยงเป็นพิเศษ
เมื่อจบเพลง เสียงปรบมือก็ดังกึกก้อง
หลิงเทียนคงโค้งตัวเล็กน้อย เหงื่อเม็ดเล็กซึมตรงขมับ แต่บนใบหน้ากลับเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมและมั่นใจ
ในห้องพักหลังเวที
จีหยุนโจวนั่งมองหน้าจอด้วยสีหน้าทุกข์ใจ
ทั้งเสิ่นเว่ยและหลิงเทียนคงต่างก็โชว์ฟอร์มได้ยอดเยี่ยม แข่งกันดึงเอาเสน่ห์ของซุนหงอคงออกมาได้เต็มที่คนหนึ่ง ส่วนอีกคนก็เลือกเดินเส้นทางใหม่ หยิบ ‘บันทึกจอมโจรแห่งสุสาน’ มาเป็นธีม แต่งเพลงออกมาได้ไม่ธรรมดาเลย
ทำให้จีหยุนโจว ในฐานะท็อปสตาร์ที่ “แต่งเพลงไม่เป็น ทำได้แค่ร้องคัฟเวอร์” แบกรับแรงกดดันมหาศาล
จีหยุนโจวแทบจะจินตนาการออกเลยว่า อีกสักพักตอนที่ตัวเองขึ้นเวที ไปร้องเพลงเก่าของท่านโม่สักเพลง คอมเมนต์ที่อาจจะปรากฏจากทั้งผู้ชมในฮอลล์และในไลฟ์ จะต้องเต็มไปด้วยคำวิจารณ์เรื่อง “ความต่างชั้น” แน่ๆ
เขาหันไปมองกู้สิงโดยไม่รู้ตัว โชคดีที่ยังมีเจ้านี่อยู่เป็นเพื่อนเรา
เพราะก่อนหน้านี้ในรายการ ‘ยุคซูเปอร์โนวา’ เขาแพ้กู้สิงจนเสียหน้าท็อปสตาร์ ทำให้วันนี้เขาไม่อยากพูดกับกู้สิงแม้แต่คำเดียว
ทว่า
ในตอนนี้เอง จีหยุนโจวกลับรู้สึกว่ากู้สิงดูเป็นมิตรขึ้นมาทันที แถมเพราะการมีอยู่ของอีกฝ่าย ยังทำให้เขาเผลอรู้สึกขึ้นมานิดๆ ว่า “อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้เดียวดายอยู่คนเดียว”
เขามองไปทางกู้สิง
จีหยุนโจวกลั้นไม่อยู่ เอ่ยขึ้นว่า “รู้อย่างนี้ว่าพวกเขาสองคนจะทำเพลงแต่งเองกันหมด ฉันก็ควรเตรียมเพลงแต่งเองมาด้วยเหมือนกัน ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าโคตรน่าอายเลย โชคดีที่ยังมีนายอยู่เป็นเพื่อน ฮ่าๆ......”
กู้สิงเหลือบมองจีหยุนโจวทีหนึ่ง แล้วพูดว่า “ฉันอยู่เป็นเพื่อนนายได้อีกแค่แป๊บเดียวเท่านั้นแหละ”
จีหยุนโจว: ?
กำลังงงๆ ว่ากู้สิงหมายความว่ายังไง หลิงเทียนคงก็เดินกลับมาแล้ว
เพลงที่เขาแต่งขึ้นจากเรื่อง ‘บันทึกจอมโจรแห่งสุสาน’ นี้ ได้รับเสียงชื่นชมเป็นเอกฉันท์จากเหล่าซูเปอร์สตาร์ระดับราชวงศ์ รวมถึงผู้ชมในห้องไลฟ์!
ดูจากเสียงตอบรับสดๆ หน้างานและจากเหล่าซูเปอร์สตาร์แล้ว ผลลัพธ์ถือว่าดีกว่าเพลงของเสิ่นเว่ยเสียอีก
ดังนั้นตอนที่หลิงเทียนคงกลับมา ใบหน้าเขาจึงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม โดยเฉพาะตอนมองไปทางเสิ่นเว่ย แววตายิ่งดูภาคภูมิใจสุดๆ
“ยิ้มหาพ่องเหรอ”
ริมฝีปากของเสิ่นเว่ยขยับขึ้นมาทันที
สีหน้าหลิงเทียนคงเปลี่ยนไป “นายว่าอะไรนะ?”
เสิ่นเว่ยพูดเสียงเรียบ “ผมบอกว่าคุณหลิงเทียนคงร้องได้ใช้ได้อยู่”
กำปั้นของหลิงเทียนคงเกร็งแน่น “เมื่อกี้นายแม่งด่าฉันชัดๆ!”
เสิ่นเว่ยยักไหล่ “คุณหลิงจะเล่นตัวเป็นซูเปอร์สตาร์เหรอครับ ผมไปด่าคุณตอนไหนกัน?”
“จีหยุนโจว นายพูดสิ!”
หลิงเทียนคงจ้องเขม็งไปที่จีหยุนโจว
จีหยุนโจวชะงักไปเล็กน้อย เขาสนิทกับทั้งสองคนนี้พอสมควร ไม่อยากขัดใจกับใครเลยสักคน ทำได้แค่กระแอมเบาๆ แล้วพูดว่า “ฉันฟังไม่ค่อยชัด นายไปถามกู้สิงเอาแล้วกัน”
หลิงเทียนคงกับเสิ่นเว่ยจึงหันขวับไปมองกู้สิงพร้อมกัน
กู้สิงไม่คิดเลยว่าความขัดแย้งระหว่างหลิงเทียนคงกับเสิ่นเว่ยจะหนักขนาดนี้ รู้สึกได้เลยว่าทั้งสองคนพร้อมจะซัดกันได้ทุกเมื่อ
ยิ่งคาดไม่ถึงคือจีหยุนโจวดันร้ายกาจ โยนความซวยมาให้คนอื่น เตะบอลข้ามมาที่ตัวเขา เขาจึงส่ายหน้าทันทีอย่างตรงไปตรงมาแล้วพูดว่า
“เรื่องระหว่างพวกนาย ฉันไม่ยุ่ง”
ความตรงไปตรงมาขนาดนี้ กลับทำให้หลิงเทียนคงกับเสิ่นเว่ยเถียงอะไรไม่ออก ทั้งคู่จึงหันกลับไปจ้องหน้ากันอีกรอบ
ทางฝั่งเวทีในตอนนี้
กงซุนเหยียนเริ่มเชิญกู้สิงขึ้นเวทีแล้ว
ก่อนกู้สิงขึ้นไป เขาหันไปมองจีหยุนโจวทีหนึ่งแล้วพูดว่า “จีเกออยู่ใกล้ขนาดนั้น จะฟังไม่ชัดได้ไง?”
พูดจบ
กู้สิงก็เดินขึ้นเวทีไปเลย
จีหยุนโจวจ้องมองแผ่นหลังของกู้สิงด้วยความเหลือเชื่อ
“จีหยุนโจว!”
หลิงเทียนคงจ้องจีหยุนโจวด้วยสายตาเกรี้ยวกราด ส่วนเสิ่นเว่ยก็ส่งสายตาเป็นเชิงข่มขู่มาให้
จีหยุนโจว: ......
กู้สิง! นายมันน่าตายจริงๆ!
พูดถึงฝั่งหลังเวทีที่พร้อมจะปะทุออกมาไม่หยุดนั้น ทางกู้สิงพอขึ้นเวทีไป ก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นรอยยิ้มในทันที
กงซุนเหยียนกับคนอื่นๆ ส่งสัญญาณสายตาให้กู้สิง แล้วก็หลีกทางให้บนเวที
ตอนเดินผ่านเขา เจียงขุยพูดเสียงเบา “ช่วยถ่วงเวลาสักสองสามนาทีให้ฉันหน่อยนะ ฉันจะไปเปลี่ยนชุดขึ้นแสดง”
ให้ถ่วงเวลาสักสองสามนาที?
กู้สิงพยักหน้ารับ เดินขึ้นไปบนเวที มองดูผู้ชมมืดทะมึนเบื้องล่างนับแสนคน เขาใช้เวลาแค่ไม่กี่วินาทีคิดทบทวน แล้วก็ยิ้มกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงซาบซึ้งว่า
“สวัสดีครับทุกคน ผมกู้สิง นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยืนอยู่บนเวทีต่อหน้าผู้ชมหนึ่งแสนคนแบบสดๆ”
เสียงปรบมือดังขึ้นจากผู้ชม แต่พูดไม่ได้ว่าร้อนแรงอะไรนัก เป็นเพียงปฏิกิริยาตอบรับอย่างสุภาพเท่านั้น ท้ายที่สุดแล้ว ทุกคนมางานนี้ก็เพื่อดูเหล่าซูเปอร์สตาร์ระดับราชวงศ์กันทั้งนั้น
สำหรับแขกรับเชิญ เสิ่นเว่ยกับหลิงเทียนคงก็ยังแทบจะเรียกความสนใจจากทุกคนได้ไม่มากนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงศิลปินตัวเล็กๆ อย่างกู้สิงคนนี้เลย
