บทที่ 344 พ่อค้าโบราณวัตถุที่หมายตาบ้านเก่าอายุร้อยปี

"พวกคุณคงไม่ได้คิดว่าของพวกนี้ ฉันเป็นคนทำขึ้นมาหรอกนะ?"

"ตาแก่อย่างฉันอาศัยอยู่ในหมู่บ้านมาทั้งชีวิต ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าในบ้านหลังใหญ่มีของพวกนี้อยู่"

"พวกคุณสองคนอยู่ที่นี่มาสักพักแล้ว ขนาดพวกคุณยังไม่สังเกตเห็น แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไง"

"อีกอย่าง หลอกให้พวกคุณกลัวแล้วมันจะได้ประโยชน์อะไร?"

ลุงเจียงเก็บสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติบนใบหน้าลง เปลี่ยนเป็นโกรธจัดแทน

บ้านพังๆ หลังนี้ไม่มีคนอยู่มาหลายสิบปีแล้ว ต่อให้เขาเป็นคนเล่นตุกติกหลอกทั้งสองคนจริงๆ

แล้วตัวเองจะได้ประโยชน์อะไร?

"คุณมีพิรุธแน่ๆ!"

โจวเข่อซินพูดเสียงดุ "เมื่อกี้ตอนที่หมอเฉินชี้ว่ากำแพงนี้มีปัญหา แล้วหยิบลำโพงมินิออกมาจากข้างใน ฉันเห็นคุณมีท่าทีตึงเครียดมาก"

"ถึงแม้สีหน้าตึงเครียดจะปรากฏบนหน้าคุณแค่ไม่กี่วินาทีก็เถอะ"

"แต่ฉันมั่นใจได้เลยว่าตอนนั้นคุณตึงเครียดจริงๆ"

"ในเมื่อคุณไม่ได้ทำเรื่องละอายใจ แล้วจะตึงเครียดไปทำไม?"

โจวเข่อซินเล่าเรื่องที่บังเอิญค้นพบให้ทุกคนฟัง

บนกำแพงวาดรูปผู้หญิงใส่กี่เพ้า ด้านนอกถูกฉาบปิดด้วยปูนขาวชั้นหนึ่ง

ขอแค่โดนน้ำ หรือในวันที่มีฟ้าร้องฝนตกถึงจะปรากฏออกมา

งั้นรูปนี้ใครเป็นคนวาดล่ะ?

เศรษฐีบ้านนอกที่ใช้ชีวิตอยู่ในชนบท จะไปเข้าใจหลักการทางแสงเหรอ?

เรื่องราวความรักอันแสนเศร้าจากปากของลุงเจียง มีใครพิสูจน์ได้ไหมว่ามันเคยเกิดขึ้นจริง?

"ใช่แล้ว ผู้หญิงที่คุณบอกว่าฆ่าตัวตายบูชารัก ตายไปแล้วกลายเป็นผีร้ายมาก่อกวนเจ้าของเดิมของบ้านเก่าหลังนี้ มีใครพิสูจน์ได้ไหมล่ะ?"

หูเลี่ยงพูดต่อจากโจวเข่อซิน คาดคั้นลุงเจียงว่าถ้าสามารถหาพยานมาได้ เขาถึงจะเชื่อว่าลุงเจียงไม่ใช่คนที่แอบเล่นตุกติก

พานเยว่หลิงหยิบลำโพงบลูทูธในมือของหูเลี่ยงมา ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ลุงเจียง คุณพูดความจริงมาดีกว่า"

"ฉันกับหูเลี่ยงเคยเป็นโปรแกรมเมอร์มาก่อน ไม่มีใครเข้าใจอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์พวกนี้ดีไปกว่าพวกเราอีกแล้ว"

"ขอแค่มีคอมพิวเตอร์สักเครื่อง ฉันก็สามารถตรวจสอบได้ว่ามือถือของใครเคยเชื่อมต่อกับลำโพงบลูทูธเครื่องนี้"

"ถ้าคุณยังดึงดันไม่ยอมพูด งั้นฉันก็คงต้องตรวจสอบเองแล้ว"

"ถึงตอนที่ได้หลักฐานมา เราจะส่งมอบให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องทันที"

หูเลี่ยงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความหมายของแฟนสาวทันที

เธอตั้งใจจะหลอกล่อลุงเจียง

จงใจยกอาชีพก่อนหน้านี้ของทั้งสองคนขึ้นมา เพื่อขู่ให้ลุงเจียงสติแตก

แล้วค่อยหลอกถามความจริงจากปากตาแก่

เมื่อเข้าใจความหมายของแฟนสาว หูเลี่ยงก็ยกนิ้วโป้งให้แฟนสาวอย่างแนบเนียน

ควักมือถือออกมา หารูปคู่ของทั้งสองคนที่ห้อยป้ายพนักงานบริษัทใหญ่

รู้จักใช้มือถือเชื่อมต่อบลูทูธเพื่อหลอกผี ลุงเจียงต้องไม่ใช่ตาแก่ธรรมดาๆ แน่

คงไม่แปลกหน้าสำหรับเรื่องอินเทอร์เน็ต

"พวกคุณอยากตรวจก็ไปตรวจเลย ไอพวกไม่รู้จักแยกแยะคนดีคนเลว"

พูดจบ ลุงเจียงก็ก้าวเท้าเตรียมจะเดินหนี

"หมอเฉิน ตอนนี้จะทำยังไงดี? ต้องขวางเขาไว้ไหม?"

หูเลี่ยงและพานเยว่หลิงคิดไปโดยสัญชาตญาณว่า ลุงเจียงทำผิดแล้วร้อนตัว

เลยกะจะเผ่นหนี

เฉินหยูไม่สนใจคำถามของทั้งสองคน เขายิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "ลุงเจียง คุณเดินหนีไปแบบนี้ ไม่กลัวว่าลูกชายคุณจะโดนจัดการเพราะเรื่องนี้เหรอ?"

ลุงเจียงที่กำลังจะจากไปได้ยินดังนั้น ฝีเท้าก็หยุดชะงักลงทันที

จากนั้น ลุงเจียงก็ค่อยๆ หันกลับมา จ้องมองเฉินหยูด้วยสายตาล้ำลึก

"สรุปแล้วคุณเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงรู้เรื่องเยอะขนาดนี้?"

ตั้งแต่ที่เฉินหยูสาดน้ำแร่ใส่กำแพง ลุงเจียงก็มั่นใจแล้วว่าเฉินหยูต้องมีอะไรไม่ธรรมดาแน่ๆ

ตอนนี้ คำพูดของเฉินหยูพูดถึงลูกชายของลุงเจียง ยิ่งทำให้เขาตึงเครียดหนักเข้าไปอีก

"ผมเป็นจิตแพทย์ผู้เชี่ยวชาญครับ"

"วันหลังถ้าลุงเจียงมีความต้องการด้านจิตวิทยา ยินดีต้อนรับให้เข้าเมืองไปหาผมที่ถนนเหอฟางนะครับ"

เฉินหยูยิ้มพลางบอกที่อยู่คลินิกจิตวิทยาอย่างละเอียด

"คุณอย่ามาหลอกฉันเลย จิตแพทย์ไม่มีทางรู้เรื่องเยอะขนาดนี้หรอก!"

มุมปากของลุงเจียงกระตุก

"ผมจะรู้เยอะแค่ไหน ก็รู้ไม่ละเอียดเท่าคุณลุงหรอกครับ"

"อย่างเช่น พ่อค้าโบราณวัตถุ"

เมื่อได้ยินคำว่าพ่อค้าโบราณวัตถุ สีหน้าของลุงเจียงก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาทันที

หัวใจก็เริ่มเต้นแรงขึ้นตามไปด้วย

เฉินหยูเดินเอื่อยๆ ไปที่นอกประตูห้องนั่งเล่น ก่อนอื่นเขาลูบๆ กรอบหน้าต่างข้างประตู แล้วก็เคาะๆ บานประตูใหญ่

"ไม้จื่อถาน ไม้พะยูงแดง ไม้หนานมู่ ไม้แปะก๊วย"

"พวกนี้ล้วนเป็นไม้ชั้นดี ต่อให้ผ่านเวลามาเป็นร้อยปี ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อมูลค่าของพวกมันเลยสักนิด"

"บ้านที่สร้างเลียนแบบคฤหาสน์หูกวงยงเวอร์ชันคนจนหลังนี้ เผยให้เห็นความประณีตอยู่ทุกซอกทุกมุม"

"แล้วก็ยังมีของใช้ที่เป็นโลหะในบ้านเก่าหลังนี้ ก็ล้วนเป็นของโบราณชั้นดีทั้งนั้น"

"เห็นคานบ้านที่ทำจากไม้หนานมู่ถูกรื้อทิ้งไปทีละท่อน ลุงเจียง ในใจคุณคงเจ็บปวดเจียนตายเลยใช่ไหม?"

หูเลี่ยงสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

คานบ้านเดิมที่เขาคิดว่าเป็นเศษไม้แล้วเปลี่ยนทิ้งไป ที่แท้ก็ใช้ไม้หนานมู่

ก่อนจะซ่อมแซมบ้าน เขากับแฟนสาวได้ทำการบ้านมาอย่างหนัก

สำหรับเรื่องคุณภาพและราคาของไม้ ก็พอจะมีความเข้าใจอยู่บ้าง

ไม้จื่อถาน ไม้พะยูงแดง ไม้หนานมู่ ไม้แปะก๊วย

ไม้กี่ชนิดนี้ล้วนเป็นไม้มีค่า

ราคาแพงลิบลิ่วกันทั้งนั้น

โดยเฉพาะไม้พะยูงแดง แผ่นหนึ่งก็ราคาเป็นหมื่นหยวนแล้ว

เดี๋ยวก่อน!

เฉินหยูบอกว่าที่นี่คือคฤหาสน์หูกวงยงเวอร์ชันคนจน

นั่นก็หมายความว่า

บ้านทั้งหลังนี้สร้างเลียนแบบบ้านเดิมของหูเสวี่ยเหยียน

มิน่าล่ะ อีกไม่นานที่นี่ถึงจะกลายเป็นสถานที่อนุรักษ์โบราณวัตถุสำคัญ

บ้านเดิมของหูเสวี่ยเหยียนในหางโจว ก็เป็นสถานที่อนุรักษ์โบราณวัตถุสำคัญเหมือนกัน

"ฉันเข้าใจแล้ว! ที่คุณหลอกผีพยายามจะไล่พวกเราไป ก็เพื่อจะขโมยโบราณวัตถุของที่นี่!"

พานเยว่หลิงตระหนักขึ้นมาได้ในพริบตา

พ่อค้าโบราณวัตถุ ไม้มีค่าชนิดต่างๆ

คำตอบก็ชัดเจนอยู่แล้ว

บ้านเก่าสร้างโดยช่างฝีมือดี ใช้เงินไปหลายพันตำลึงเงิน

โต๊ะเก้าอี้ม้านั่ง ระเบียงทางเดินและกรอบหน้าต่างภายใน เกรงว่าจะเป็นโบราณวัตถุทั้งหมด

"มิน่าล่ะ ตอนที่เราซื้อที่นี่ บ้านทั้งหลังถึงได้ผุพังไปหมด ขนาดประตูใหญ่ยังโดนคนรื้อไปเลย"

"เรื่องพวกนี้คุณเป็นคนทำใช่ไหม?"

"ห่วงจับประตูของเดิมที่หายไป หน้าต่างหลายบานที่หายไป แล้วก็เฟอร์นิเจอร์อื่นๆ คุณเป็นคนขโมยไปขายหมดแล้วใช่หรือเปล่า?"

พานเยว่หลิงยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ

ตอนที่รู้จากปากลุงเจียงว่าที่นี่ผีดุ ยังนึกว่าเจอคนใจดีเข้าแล้ว

ทนเห็นพวกเขาถูกปิดหูหิดตาไม่ไหว เลยยอมบอกความจริง

ไม่คิดเลยว่า ตาแก่นี่จะร้ายกาจมาก

หลอกผีให้พวกเขากลัว เป้าหมายก็เพื่อบีบให้ทั้งสองคนย้ายออกไป จากนั้นก็ขโมยโบราณวัตถุของที่นี่ต่อไป

"พวกคุณอย่าเพิ่งโกรธเลย เดี๋ยวผมคุยกับเขาเอง"

เฉินหยูมีรอยยิ้มบนใบหน้า ปลอบหูเลี่ยงกับพานเยว่หลิงให้ใจเย็นลง

"ลุงเจียง คุณไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร"

"แต่ยังไงการขโมยโบราณวัตถุก็เป็นพฤติกรรมผิดกฎหมาย แถมตอนนี้พวกเขาก็เป็นเจ้าของที่นี่แล้วด้วย"

"ย่อมมีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่"

"ถ้าคุณไม่อยากพูดจริงๆ เรื่องบางเรื่อง ก็คงต้องให้ผมเป็นคนบอกพวกเขาเองแล้วล่ะ"

เฉินหยูชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อว่า "ประมาณหลายเดือนก่อน คุณเจอผู้ชายคนหนึ่งที่หน้าประตูบ้าน"

"คนคนนี้เอาแต่จ้องมองอิฐหินสีเขียวแกะสลักในบ้านเก่าไม่หยุด ปากก็พร่ำชื่นชมไม่ขาดปาก"

"จากนั้น เขาก็จะหยิบเครื่องมือออกมางัดแงะอิฐหินสีเขียวแกะสลักพวกนี้"

"คุณตวาดใส่คนคนนี้ก่อน แล้วคาดคั้นว่าเขาเป็นพ่อค้าโบราณวัตถุใช่ไหม"

"อีกฝ่ายก็พูดตรงๆ ยอมรับว่าเขาคือพ่อค้าโบราณวัตถุ"

"ผ่านไปไม่ถึงสองวัน คนคนนี้ก็มาหาคุณ บอกว่าอยากจะร่วมมือกับคุณ ซื้อบ้านเก่าหลังนี้"

"โดยเสนอค่าตอบแทนให้คุณหนึ่งล้านหยวน"