สิ่งแรกที่นำออกประมูลคือภาพวาดลายดอกไม้และนกผลงานของปรมาจารย์จิตรกรรมจากเยี่ยนโจว เมื่อพิธีกรแนะนำเกี่ยวกับภาพนี้เสร็จสิ้น การประมูลก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ บรรดาเศรษฐีต่างก็แข่งขันเสนอราคา โดยเริ่มต้นที่หนึ่งแสนหยวน

สองแสน

สามแสน

สี่แสน

ด้วยการเสนอราคาที่ต่อเนื่องไม่หยุด ภาพวาดลายดอกไม้และนกชิ้นนี้ถูกขายไปในที่สุดในราคาสองล้านหยวน ผู้ที่ซื้อภาพไปคือเศรษฐีจากเยี่ยนโจว หลังจากนั้นปรมาจารย์ผู้สร้างสรรค์ผลงานก็ขึ้นเวทีเพื่อกล่าวคำขอบคุณต่อเศรษฐี พร้อมทั้งแสดงเจตนาสนับสนุนการกุศล เพราะของประมูลชิ้นนี้เป็นสิ่งที่เขามอบให้เอง ดังนั้นเงินที่ได้จากการขายภาพนี้ก็ถือได้ว่าเป็นการบริจาคของเขาเช่นกัน หากผลงานของเขาไม่มีมูลค่า ก็คงไม่มีเศรษฐียอมจ่ายถึงสองล้านหยวนเพื่อซื้อ

“ราคาสูงเกินไปหน่อยนะ”

หลินจือไป๋ได้ยินปรมาจารย์จิตรกรรมคนหนึ่งจากฉินโจวพูดพึมพำเบา ๆ ว่า “ภาพของเจียงเหยียนในตลาดปกติขายได้แค่ประมาณหนึ่งล้านหยวนเท่านั้น ผลงานที่เป็นตัวแทนสูงสุดของเธอก็ยังขายได้แค่สามล้านหยวนเอง แต่ภาพนี้ยังไม่ถึงระดับนั้นเลย...”

การประมูลยังคงดำเนินต่อไป

ชิ้นที่สอง

ชิ้นที่สาม

ชิ้นที่สี่

ราคาของแต่ละชิ้นมีทั้งสูงและต่ำ ชิ้นที่มีราคาสูงสุดขายได้สี่ล้านกว่า เป็นโต๊ะน้ำชาที่ออกแบบโดยนักออกแบบชื่อดัง ทั้งวัสดุและรูปทรงถือว่ายอดเยี่ยมมาก เรียกได้ว่าเป็นผลงานระดับสุดยอดในวงการออกแบบ แต่ราคาก็ถือว่าเกินจริงอยู่ดี ซึ่งก็เป็นเพราะนี่คือการประมูลการกุศล

และแล้ว

ของประมูลชิ้นที่หกของโจวหานจิ้นก็ออกมา คราวนี้เขาเล่นแหวกแนวหน่อย โดยนำการแสดงร้องเพลงขนาดกลางมาให้ประมูล ใครชนะก็จะได้ให้ซุปเปอร์สตาร์ระดับแถวหน้าคนนี้ร้องเพลงให้ห้าเพลง ค่าตัวของนักร้องระดับนี้สำหรับการไปโชว์แต่ละครั้งถือว่าไม่ถูกเลยทีเดียว

สุดท้าย

เศรษฐีคนหนึ่งเสนอราคาเจ็ดล้านหยวนและชนะการประมูลไป ข้าง ๆ เขามีเด็กผู้หญิงตัวน้อยที่แสดงความดีใจสุด ๆ คาดว่าน่าจะเป็นลูกสาวของเศรษฐี และเธอก็คงเป็นแฟนคลับของโจวหานจิ้น

หลังจากนั้น

ของสะสมโบราณของหลินจือไป๋ก็ถูกนำมาประมูล

ราคาสุดท้ายจบที่เจ็ดล้านกว่าหยวน พ่อบอกว่าเขาได้มาด้วยราคาแค่สามล้านหยวนเท่านั้น และในงานประมูลการกุศลที่ไม่มีค่าคอมมิชชั่นแบบนี้ แปลว่าเศรษฐีที่ประมูลไปก็คงตั้งใจมาช่วยงานกุศลด้วยเช่นกัน หลินจือไป๋ยังแอบสังเกตด้วยว่า คุณพ่อของเขาไม่ได้ยื่นมือเข้าร่วมประมูล คงเพราะคิดว่าไม่คุ้มค่า

แต่ฝ่ายจัดงานนี่มีความคิดร้ายกาจพอตัว

ทำไมแค่จัดงานประมูลถึงต้องใส่ “อันดับการบริจาคเพื่อการกุศล” บนหน้าจอใหญ่ด้วย?

ตารางอันดับนั้นสะดุดตาเกินไป มันแสดงตัวเลขยอดเงินที่แต่ละทวีปบริจาคให้กับงานประมูลการกุศลนี้อย่างชัดเจน

อันดับหนึ่ง: ฉีโจว

ยอดบริจาค: 24.53 ล้านหยวน

อันดับสอง: จงโจว

ยอดบริจาค: 22.00 ล้านหยวน

อันดับสาม: ฉู่โจว

ยอดบริจาค: 19.83 ล้านหยวน

อันดับสี่: เว่ยโจว

ยอดบริจาค: 18.21 ล้านหยวน

อันดับห้า: ฉินโจว

ยอดบริจาค: 15.97 ล้านหยวน

...

ในงานบรรยากาศดูเหมือนจะถูกอันดับนี้กระตุ้นเข้าแล้ว

เช่นฝั่งฉินโจว ทุกคนดูหน้าตาไม่ค่อยสู้ดีนัก

“ทำไมถึงได้ที่ห้าล่ะ!”

“พวกเรานี่เป็นเจ้าภาพเลยนะ!”

“แปดทวีปเข้าร่วม แต่เราหลุดจากท็อปสี่!”

“ไม่เป็นไร”

“ฝั่งเรายังมีของประมูลชิ้นใหญ่ ๆ อยู่”

“พวกเราต้องขึ้นไปที่หนึ่ง!”

...

ฝั่งฉีโจว

“ฮ่า ๆ ๆ พวกเราอยู่อันดับหนึ่ง!”

“เรื่องการกุศลต้องยกให้ฉีโจว!”

“อ้าว! เดี๋ยวนะ!”

“จงโจวไล่ตามมาแล้ว!”

“ของชิ้นนั้นประมูลได้เก้าล้านกว่า!”

“ต้องระวังแล้ว!”

...

ฝั่งเยี่ยนโจว

“โอ๊ย!”

“โธ่!”

“ขายหน้าแล้วสิ!”

“ทำไมได้เกือบที่โหล่แบบนี้!”

“ดูเหมือนว่าของประมูลจากเยี่ยนโจวไม่ค่อยดึงดูดเศรษฐีเท่าไหร่!”

...

ฝั่งจงโจว

“อีกนิดเดียวก็จะที่หนึ่งแล้ว!”

“ฉันไปเพิ่มของประมูลอีกชิ้นดีกว่า!”

“ฮ่า ๆ เตรียมมาล่วงหน้าแล้วใช่ไหมเนี่ย?”

“แน่นอน”

“ตำแหน่งที่หนึ่งต้องคว้ามาให้ได้!”

“คนดูในจงโจวต่างก็มองดูอยู่!”

...

เหล่าผู้แทนจากทุกทวีปไม่ใช่คนโง่ ต่างรู้ดีว่านี่คือแผนการของฝ่ายจัดงานที่ใช้ “ตารางอันดับ” เพื่อกระตุ้นการแข่งขัน หวังให้ยอดบริจาคการกุศลเพิ่มมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

แต่ถึงอย่างนั้น ทุกคนก็เล่นตามเกมนี้!

เพราะตารางอันดับนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องของศักดิ์ศรีของแต่ละทวีป แต่ยังแสดงรายละเอียดยอดบริจาคของคนดังแต่ละคนในทวีปด้วย ว่าผลงานของพวกเขาประมูลไปได้ในราคาเท่าไหร่!

นี่คือการถ่ายทอดสดระดับโลก!

โอกาสที่จะได้แสดงตัวแบบนี้หายากมาก!

ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงอยากแสดงให้ดีที่สุด

เช่นในฝั่งฉินโจว ตอนนี้ผู้ที่มีส่วนร่วมยอดบริจาคมากที่สุดก็คือหลินจือไป๋ ของสะสมโบราณของเขาถูกประมูลไปในราคาเจ็ดล้านกว่าหยวน ตามมาด้วยโจวหานจิ้น

แต่ไม่นานก็มีของประมูลจากฝั่งฉินโจวที่มีมูลค่าสูงกว่านี้ออกมา

อันดับการมีส่วนร่วมของหลินจือไป๋ในยอดบริจาคโดยรวมของฉินโจวจึงค่อย ๆ ลดลง

แต่หลินจือไป๋ไม่ได้ใส่ใจอะไรเป็นพิเศษ

ยังไงเขาก็ได้ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่แล้ว

ตรงกันข้ามกับผู้ชมจากฉินโจวที่เริ่มร้อนใจ

“แบบนี้ไม่ได้แล้ว!”

“อันดับทำไมตกมาอยู่ที่หกได้ล่ะ!”

“ในงานกุศลทุกปีที่ผ่านมา ทวีปที่เป็นเจ้าภาพมักจะติดอันดับท็อปสามตลอด!”

“เจ้าภาพต้องแสดงอะไรให้สมหน้าสมตาหน่อยสิ”

“ทำไมพอถึงคราวฉินโจวเราจัด ยอดบริจาคกลับมาอยู่ที่หกแบบนี้ล่ะ!”

“ไม่มีใครยื่นมือมาช่วยเลยเหรอ?”

“เฉินหลิงยังไม่ได้ลงมือเลยนี่นา ผลงานพู่กันของเขาน่าจะทำเงินได้เยอะมากนะ เขาเป็นถึงหนึ่งในสุดยอดนักพู่กันของฉินโจว!”

“หลิ่วอั้นต่างหากที่ผลงานมีมูลค่าสูงกว่า!”

“หลิ่วอั้นคืออันดับหนึ่งของนักพู่กันในฉินโจวเลยนะ ผลงานชิ้นที่เป็นตัวแทนของเขาเคยขายได้ถึงสิบเก้าล้านหยวน!”

เมื่อคิดแบบนี้ ผู้ชมจากฉินโจวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หากเฉินหลิงและหลิ่วอั้น สองสุดยอดนักพู่กันลงมือ สถานการณ์น่าจะเปลี่ยนไปได้

ไม่ผิดจากที่คิด

หลังจากผ่านการประมูลอีกหลายรอบ ในที่สุดก็ถึงคราวผลงานพู่กันของเฉินหลิงขึ้นประมูล เหล่าเศรษฐีแสดงความสนใจอย่างชัดเจน!

“สามล้าน!”

“ห้าล้าน!”

“หกล้าน!”

“หกล้านห้าแสน!”

“เจ็ดล้านห้าแสน!”

หลังจากการเสนอราคาแข่งขันกันหลายรอบ ผลงานพู่กันของเฉินหลิงถูกประมูลไปในราคาสิบห้าล้านหยวน ทำลายสถิติราคาสูงสุดของผลงานเขาเองได้สำเร็จ!

“ยอดเยี่ยมมาก!”

“เฉินหลิงสุดยอด!”

“ช่วยกู้หน้าฉินโจวได้แล้ว!”

โจวไท่ถึงกับยิ้มด้วยความดีใจ

แม้แต่คุณยายจ้าวก็เผยรอยยิ้มออกมา

เฉินหลิงเองก็ตื่นเต้นอย่างมาก เขาไม่คาดคิดว่าผลงานของเขาจะทำราคาได้สูงขนาดนี้ หลังจากวันนี้ ชื่อเสียงของเขาจะต้องเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน และจะกลายเป็นหนึ่งในสามอันดับแรกของนักพู่กันในฉินโจวได้อย่างเป็นทางการ ซึ่งก่อนหน้านี้เขามักจะถ่อมตัวว่าตัวเองอยู่ในสิบอันดับแรกเท่านั้น

“หลิ่วอั้นจะรู้สึกกดดันแน่!”

ทุกคนต่างพากันหยอกล้อหลิ่วอั้น นักพู่กันอีกคน

หากดูเฉพาะราคาประมูลผลงาน หลิ่วอั้นคืออันดับหนึ่งในฉินโจว เขาเคยมีผลงานที่ขายได้สูงถึงสิบเก้าล้านหยวน ผลงานของเฉินหลิงในวันนี้เริ่มเข้าใกล้ตัวเลขนั้นแล้ว

“ยินดีด้วยนะ เฉินหลิง”

หลิ่วอั้นยิ้มเล็กน้อย

เขายังมั่นใจในผลงานของตัวเองอยู่

ด้วยการแสดงฝีมือที่ยอดเยี่ยมของเฉินหลิง ทำให้อันดับของฉินโจวพุ่งขึ้นมาอยู่ที่อันดับสี่ เรียกได้ว่ากู้หน้ากันได้มากพอสมควร ที่เหลือก็ต้องรอดูว่าผลงานของหลิ่วอั้นจะช่วยดันให้ยอดบริจาคของฉินโจวทะลุเข้าสู่สามอันดับแรกได้หรือไม่ เพราะถ้ายอดบริจาคของเจ้าภาพไม่ติดท็อปสาม มันจะดูน่าอายอยู่เหมือนกัน เหมือนฉินโจวไม่มีคนเก่งอะไรเลย

...

ในงาน

การแข่งขันเป็นไปอย่างดุเดือด

ด้วยมูลค่าของของประมูลที่แตกต่างกัน

อันดับของแต่ละทวีปจึงเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ

ในที่สุด อันดับหนึ่งของฉีโจวก็รักษาไว้ไม่อยู่

จงโจวกลายเป็นแชมป์ใหม่ในอันดับหนึ่ง

ส่วนฉินโจวยังคงอยู่อันดับสี่

ชาวเน็ตฉินโจวต่างตึงเครียดกันไม่น้อย

“งานประมูลใกล้จบแล้วใช่ไหม?”

“อันดับสี่จะเป็นอันดับสุดท้ายของพวกเราจริง ๆ หรือ?”

“ไม่แน่นอน!”

“ต้องรอดูผลงานของหลิ่วอั้น!”

“อย่างน้อยต้องเข้าท็อปสามถึงจะสมศักดิ์ศรีสิ!”

“ผลงานของหลิ่วอั้น อาจทำราคาได้สูงกว่าเฉินหลิงอีกนะ!”

“เศรษฐีหลายคนเป็นแฟนผลงานของหลิ่วอั้นเลยล่ะ”

“ดูสิ!”

“ผลงานของหลิ่วอั้นมาแล้ว!”

“ตัวอักษรนี้…”

“มันยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!”

ท่ามกลางเสียงพูดคุยอย่างออกรส ผลงานพู่กันของหลิ่วอั้นก็เข้าสู่รอบการประมูล และได้สร้างความฮือฮาในทันที!

“สิบล้าน!”

เศรษฐีคนหนึ่งจากฉินโจว เปิดราคาประมูลที่สิบล้านหยวนในทันที!

แต่ราคานี้ก็ไม่ได้ทำให้เศรษฐีคนอื่นล่าถอย หลายคนยังคงเสนอราคาขึ้นไปอีก!

“สิบเอ็ดล้าน!”

“สิบสองล้าน!”

“สิบห้าล้าน!”

“สิบแปดล้าน!”

“สิบเก้าล้าน!”

ราคานี้เทียบเท่ากับสถิติสูงสุดของเฉินหลิงแล้ว แต่การเสนอราคาก็ยังไม่จบ!

เศรษฐีจากทวีปอื่น ๆ ก็ยังเข้าร่วมการประมูลด้วย

ทั้งที่ปกติเศรษฐีแต่ละทวีปมักจะสนับสนุนผลงานจากทวีปของตัวเอง ไม่ค่อยสนใจของจากทวีปอื่น

นั่นแสดงว่าพวกเขาชื่นชอบผลงานพู่กันของหลิ่วอั้นจริง ๆ

หลินจือไป๋ก็ได้ดูผลงานของหลิ่วอั้นเช่นกัน

เป็นลายพู่กันแบบ “เสวียนสิงซู” (ลายหวัด) ที่เขียนออกมาได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ!

ดีกว่าฝีมือพู่กันของเขาเล็กน้อย ทั้งที่หลินจือไป๋มีฝีมือถึงเจ็ดส่วนของหวังซีจือเชียวนะ!

เขาต้องยอมรับจริง ๆ ว่าไม่อาจประเมินยอดฝีมือในโลกนี้ต่ำเกินไปได้

สมกับที่หลิ่วอั้นเป็นอันดับหนึ่งของนักเขียนพู่กันแห่งฉินโจว!

“ยี่สิบหกล้าน!”

ทันใดนั้นก็มีคนเสนอราคาอีกครั้ง และครั้งนี้เป็นหลินเจามู่ที่ยื่นมือเข้ามา พร้อมเพิ่มราคาขึ้นไปอีก!

“ท่านหลินนี่สุดยอดไปเลย!”

โจวหานจิ้นถึงกับเอ่ยปากชื่นชม แม้จะรู้ว่าหลินเจามู่ไม่ได้ยิน

หลินจือไป๋ถึงกับพูดไม่ออก ผู้เฒ่าของเขาช่างเหลือเชื่อจริง ๆ ไม่คิดจะสนับสนุนหลานชายคนนี้เลย แต่กลับไปสนับสนุนหลิ่วอั้นแทน

เอาเถอะ!

หลินจือไป๋ยอมรับว่าตัวเองรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย แต่ในอนาคต หากเขาได้รับการถ่ายทอดวิชาพู่กันของหวังซีจือครบถ้วน เขาจะเขียนผลงานชิ้นหนึ่งออกมา แล้วจะเรียกเงินหนึ่งร้อยล้านจากคุณปู่ให้ได้! ถ้าไม่จ่าย ก็ไม่ขาย!

สุดท้ายผลงานของหลิ่วอั้นก็ถูกประมูลไปในราคายี่สิบหกล้านหยวน

หลินจือไป๋มองดูปู่ของเขาได้ผลงานนั้นไปด้วยความรู้สึกปนเป

“หลิ่วอั้นนี่สุดยอดจริง ๆ”

เฉินหลิงเองก็อดรู้สึกอิจฉาไม่ได้ แม้จะยอมรับว่าหลิ่วอั้นมีฝีมือเหนือกว่าตนอยู่ขั้นหนึ่ง

ในที่สุด ด้วยราคาของผลงานหลิ่วอั้น ทำให้ยอดบริจาคของฉินโจวพุ่งขึ้นแซงหน้าจงโจว ขึ้นสู่อันดับหนึ่งของตารางได้ในทันที!

ชาวฉินโจวต่างฉลองกันอย่างมีความสุข

นี่แหละเจ้าภาพที่สมศักดิ์ศรี!

ส่วนในโลกออนไลน์ของฉินโจวก็เต็มไปด้วยความคึกคัก!

“ท่านหลินนี่โคตรเท่!”

“ดูภาพโคลสอัพสิ ทำไมเหมือนจือไป๋ทำหน้าเศร้า ๆ ล่ะ ฮ่า ๆ”

“ขำไม่ไหวแล้ว หลินจือไป๋ต้องคิดว่า: ‘คุณปู่ครับ ผมก็เขียนพู่กันได้นะ ฝีมือผมก็เจ๋งมากเลยนะ!’”

“จริง ฝีมือพู่กันของจือไป๋เก่งมาก แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นหลิ่วอั้น”

“แน่นอนอยู่แล้ว หลิ่วอั้นคืออันดับหนึ่งของฉินโจวเลยนะ!”

“เฉินหลิงเคยพูดไว้ว่า ฝีมือของจือไป๋ติดอันดับสิบแรกในฉินโจว”

“ไม่ว่าจะยังไง ตอนนี้ฉินโจวเป็นที่หนึ่งแล้ว!”

“งานประมูลใกล้จบแล้วล่ะ อันดับหนึ่งของฉินโจวคงไม่มีใครแย่งไปได้แล้ว!”

ฉินโจวที่เคยอันดับรั้งท้าย สามารถไต่ขึ้นมาเป็นอันดับหนึ่งได้ด้วยผลงานพู่กันของเฉินหลิงและหลิ่วอั้น!

แต่ในขณะที่กลุ่มตัวแทนของฉินโจวกำลังเฉลิมฉลองอยู่นั้น

สีหน้าของตัวแทนจากจงโจวกลับดูไม่สู้ดีนัก

จนกระทั่งชายชราผู้หนึ่งจากจงโจวพูดขึ้นว่า:

“ไม่เป็นไรหรอก ข้าจะลงมือเอง”