อาคารเฉินฮว่าเอนเตอร์เทนเมนต์ ห้องประชุมหมายเลขเจ็ดของฝ่ายผลิตภาพยนตร์ อากาศแน่นข้นจนแทบจะบิดเอาน้ำออกมาได้
บนจอโปรเจ็กเตอร์
กราฟเรตติ้งย่ำแย่ของซีรีส์พีเรียดเรื่องหนึ่ง บวกกับคะแนน 3.0 บนซีโจวฟิล์มแอนด์ทีวีเน็ต ทำให้หลินอวี่รู้สึกหมดแรงเล็กน้อย สายตาของเธอกวาดมองสมาชิกทีมสองฝั่งของโต๊วยาว ก่อนพูดออกมาอย่างอ่อนล้าเล็กน้อยว่า
“ถ้างั้นมาทบทวนงานกันหน่อยเถอะ”
ซีรีส์พีเรียดเรื่องนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่โปรเจ็กต์ที่ยังพอประคองให้เดินหน้าต่อได้ในมือของหลินอวี่ เธอไม่คิดเลยว่าจะมีปัญหาโผล่มาเยอะขนาดนี้
งบผลิตบานปลาย คุณภาพตัวซีรีส์ก็แค่กลางๆ พอออกอากาศแล้วก็เงียบกริบไร้กระแส!
หลังจากห้องประชุมเงียบไปชั่วครู่ กลิ่นดินปืนก็ลอยอบอวลทันที รองหัวหน้าฝ่ายที่รับผิดชอบงานประสานงานภายนอกและประสานงานกับศิลปินบางส่วนอย่างเหล่าจางเป็นคนเปิดศึกก่อน เขาใช้นิ้วเคาะโต๊ะไปด้วยพลางพูดว่า “ตอนคัดเลือกนักแสดงช่วงแรกผมก็พูดแล้ว ว่าพระรองคนนั้นฝีมือการแสดงไม่ไหวเลย ราคาอีก ก็ไม่ถูก! ใครกันแน่ที่ต้องดึงดันจะใช้ให้ได้? เป็นแผนกดูแลศิลปินยัดมาให้ หรือเป็นการตัดสินใจของฝ่ายผลิตเรากันแน่?”
เหล่าจางเหลือบมองเหล่าหลี่ที่รับผิดชอบงานพัฒนาเบื้องต้นและติดต่อศิลปินอย่างมีนัยยะ
เหล่าหลี่สะดุ้งเหมือนโดนเหยียบหาง “แกอย่ามาทำเป็นเก่งตอนหลัง! ตอนนั้นรายงานงบประมาณกับวิเคราะห์ความเหมาะสมของนักแสดงก็เอามาหารือในที่ประชุมแล้วนะ! ออกอากาศแล้วกระแสไม่ดี งั้นฝ่ายประชาสัมพันธ์ล่ะ? การดันขึ้นหน้าแพลตฟอร์มล่ะ? แล้วจังหวะการทำโพสต์โปรดักชันที่ยืดเยื้อไม่เป็นปัญหาหรือไง?!”
“แพลตฟอร์มเขาก็ดูที่คุณภาพตัวซีรีส์สุดท้ายเหมือนกันนั่นแหละ!”
“พวกคุณคุมงานช่วงแรกกันออกมาเป็นยังไง ในใจตัวเองไม่รู้หรือไง?”
“โพสต์โปรดักชันทั้งเวลาจำกัดทั้งภาระงานหนัก ก็เพราะคนช่วงก่อนหน้ามัวแต่ชักช้าไม่ยอมขยับ!”
“อย่ามาโยนมั่ว! ที่เป็นแบบนี้ไม่ใช่เพราะงบเพิ่มเติมรออนุมัติไม่ลงสักทีเหรอ!”
เสียงของทั้งคู่ดังขึ้นเรื่อยๆ หน้าแดงคอแดง คนอื่นๆ บางคนก็ก้มหน้าทำเป็นนกกระจอกเทศ บางคนก็คอยช่วยเถียงเบาๆ ไม่นานห้องประชุมก็กลายเป็นตลาดที่มีแต่คนผลัดกันโยนความผิดกันไปมา
หลินอวี่มองภาพทั้งหมดด้วยสายตาเย็นชา แต่ในใจกลับค่อยๆ จมดิ่งลง นี่แหละคือทีมของเธอในตอนนี้
ใจคนแตกกระจัดกระจาย ความสามารถก็ไม่เท่ากัน บางคนเป็น “ข้าราชการเก่า” ที่ถูกส่งมาดองที่นี่เหมือนเธอ บางคนก็เป็น “เศษขอบโต๊ะ” ที่ไปไหนไม่รุ่งเลยถูกยัดมาไว้ที่นี่
โปรเจ็กต์ล้มเหลว
สิ่งแรกที่คนพวกนี้คิด ไม่ใช่การทบทวนตัวเอง แต่คือจะล้างมือให้ตัวเองยังไงให้สะอาด เพราะทุกคนรู้อยู่แก่ใจว่าตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายผลิตชุดที่เจ็ดของเธอตอนนี้ก็ยังเอาตัวไม่ค่อยรอด จะไปกันภัยให้ใครก็ไม่ได้ แถมยังไม่มีสิทธิตัดสินอนาคตของพวกเขาเลย
“เลิกประชุม!”
ตอนที่การโต้เถียงเริ่มจะลุกลามกลายเป็นการลงไม้ลงมือ หลินอวี่ก็ลุกขึ้นยืนประกาศเลิกประชุมกะทันหัน แล้วเก็บสมุดบันทึกบนโต๊ะ
สมาชิกทีมต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
พอเห็นสีหน้าของหลินอวี่เย็นชืดไปหมด ทุกคนก็ลุกขึ้นออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ ไม่นานห้องประชุมก็เหลือเธออยู่เพียงลำพัง
ภายในห้องประชุมอันว่างเปล่า
เสียงแอร์ดังฮัมต่ำๆ
หลินอวี่เดินไปที่ข้างหน้าต่าง มองลงไปยังทิวทัศน์ถนนเบื้องล่างที่คึกคักและสายน้ำรถที่ไหลไม่หยุด หน้าอกเหมือนมีอะไรจุกแน่น การที่ลูกน้องไม่ขยับทำอะไร ไม่ใช่เรื่องน่ากลัวที่สุด แต่การถูกหัวหน้ากลั่นแกล้งต่างหาก ที่เป็นต้นตอสำคัญของสารพัดปัญหา
ทั้งที่ตอนแรกเป็นหัวหน้าของเธอนั่นแหละที่ดันทุรัง ฝืนให้เธอเข้าไปทำโปรเจ็กต์ 《เซียนกระบี่พิชิตมาร 2》
สุดท้ายพอโครงการนี้พัง เธอกลับกลายเป็นแพะรับบาป ส่วนหัวหน้าก็หายตัวไปอย่างสบายใจ นับแต่นั้นมา เส้นทางของหลินอวี่ก็เริ่มติดขัดไปหมด
“จะลาออกดีไหม?”
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หลินอวี่คิดจะลาออก แต่ก็ยังตัดใจเด็ดขาดไม่ได้สักที
เธอบีบขมับที่ปวดตุบๆ แล้วเตรียมเก็บของกลับบ้าน ทันใดนั้นหน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างขึ้น พร้อมเสียงแจ้งเตือนพิเศษ
นี่คือเสียงแจ้งเตือนที่หลินอวี่ตั้งไว้เฉพาะสำหรับกลุ่มรายชื่อผู้ติดต่อสำคัญในงาน
หลินอวี่ก้มมองหน้าแอปวีแชทอย่างไม่ใส่ใจเท่าไร แต่พอเห็นข้อความชัดๆ ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที ตัวทั้งตัวแทบจะโผเข้าไปแนบกับมือถือ
เส่าซือมิ่ง!?
ตลอดหลายปีมานี้ หลินอวี่พยายามติดต่อเส่าซือมิ่งมาตลอด แต่ข้อความที่ส่งไปเหมือนหายสาบสูญในทะเลลึก จนเธอแทบจะคิดไปแล้วว่าอาจารย์นักเขียนบทคนนี้อาจจะไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้วด้วยซ้ำ ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้รับข้อความตอบกลับจากอีกฝ่าย!
เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ
หลินอวี่พิมพ์ตอบไปว่า: 【อาจารย์มีอะไรสั่งได้เลยนะคะ ตอนนี้ฉันเป็นหัวหน้าฝ่ายผลิตชุดที่เจ็ดของเฉินฮว่าเอนเตอร์เทนเมนต์ค่ะ】
เส่าซือมิ่ง:【หืม?】
เส่าซือมิ่ง:【ด้วยความสามารถของคุณ ต่อให้ยังขึ้นไปไม่ถึงระดับผู้บริหารกลาง อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่ควรจะเป็นแค่หัวหน้ากลุ่มเล็กๆ ใช่ไหมล่ะ?】
หลินอวี่ยิ้มขมขื่น
ไม่รู้ว่าอาจารย์เส่าซือมิ่งกำลังยืนยันในความสามารถของตัวเอง หรือกำลังบ่นว่าตำแหน่งของเธอต่ำเกินไปกันแน่?
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
หลินอวี่พิมพ์ตอบไปว่า: 【ไม่เป็นไรหรอกค่ะอาจารย์ คุณคือคนเขียนบทที่ประธานหลินตอนยังมีชีวิตอยู่ให้ความสำคัญมาก ถ้ามีอะไรต้องการ ฉันสามารถติดต่อผู้บริหารข้างบนมาดูแลคุณโดยตรงได้ค่ะ】
เส่าซือมิ่งคือหนึ่งในคนเขียนบทที่ประธานหลินเป็นคนดึงเข้าบริษัทด้วยตัวเองเมื่อยังมีชีวิตอยู่
แม้ว่าอีกฝ่ายจะเขียนบทมาแค่เรื่องเดียว ไม่ได้ขยันผลิตงานเหมือนบรรดาคนเขียนบทระดับบิ๊กเนมคนอื่นๆ ที่ประธานหลินดึงเข้าบริษัทมา
แต่…
ตราบใดที่เป็นคนเขียนบทที่ประธานหลินดึงเข้าบริษัทด้วยตัวเอง ไม่มีใครเป็นมืออ่อนได้เลยสักคน ผลงานของพวกเขา บริษัทจำเป็นต้องให้ความสำคัญเป็นพิเศษ!
เส่าซือมิ่ง:【ไม่ต้องลำบากหรอก】
เส่าซือมิ่ง:【ฉันเพิ่งเขียนบทขึ้นมาหนึ่งเรื่อง เป็นแนวสมัยสาธารณรัฐจีน แฟนตาซีสืบสวน ฉันมอบให้เธอเป็นคนเตรียมงานผลิตจะมีปัญหาไหม?】
มอบให้ฉัน!?
หัวใจของหลินอวี่เต้นกระหน่ำขึ้นมาทันที ตึกตักๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ ในหัวมีคำสองคำผุดขึ้นมาอย่างชัดเจนว่า
“โอกาส!”
โอกาสทองมหาศาล!
ทว่าเหมือนเธอนึกบางอย่างขึ้นมาได้ แววตาจึงหม่นลงเล็กน้อย แล้วพิมพ์ตอบไปว่า: 【ให้ฉันดูแลแน่นอนว่าไม่มีปัญหาค่ะ เพียงแต่โปรเจ็กต์ 《เซียนกระบี่พิชิตมาร 2》 ก็เป็นกลุ่มของเรารับผิดชอบเหมือนกัน แล้วสุดท้ายก็ล้มเหลว…】
เส่าซือมิ่งคือบิดาแห่งเซียนกระบี่พิชิตมาร!
หลินอวี่จำต้องยอมสารภาพอย่างตรงไปตรงมาว่า ตัวเองเป็นคนดูแล 《เซียนกระบี่พิชิตมาร 2》 แต่กลับพาโปรเจ็กต์พังไม่เป็นท่า
เส่าซือมิ่ง:【ไม่เป็นไร】
หลินอวี่ชะงักไป เธอกำลังจะอธิบายต่อถึงสาเหตุที่ล้มเหลว แต่ผลกลับกลายเป็นว่าอาจารย์เส่าซือมิ่งพูดว่า “ไม่เป็นไร”?
เส่าซือมิ่ง:【《เซียนกระบี่พิชิตมาร 2》 ไม่ใช่บทที่ฉันเป็นคนเขียน ล้มเหลวก็ล้มไปสิ อย่างมากเดี๋ยวฉันเขียนภาคสามมาช่วยกู้สถานการณ์ดูสักที】
นี่แหละหรือวิสัยทัศน์ของตัวท็อปตัวจริง?
หลินอวี่ตื่นเต้นจนแทบจะนั่งไม่ติด เกือบจะในเวลาเดียวกันนั้น เส่าซือมิ่งก็ส่งข้อความมาอีกว่า:【เธอช่วยฉันถ่ายละครสมัยสาธารณรัฐจีนเรื่องนี้ให้ออกมาดีก็พอ บทฉันส่งให้ทางอีเมลแบบเข้ารหัสแล้ว】
หัวใจของหลินอวี่สั่นวูบ!
เธอรีบเปิดอีเมล ใส่รหัสผ่านเข้าไป แล้วก็พบว่ามีบทละครเรื่องหนึ่งถูกส่งเข้ามาจริงๆ ชื่อเรื่องคือ 《หมอผีไร้ใจ》!
“หมอผีไร้ใจ?”
หลินอวี่พยายามบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง แววตาคมเข้มขึ้น ก่อนพิมพ์ตอบอย่างหนักแน่นว่า: 【อาจารย์เส่าซือมิ่งวางใจได้เลยค่ะ เรื่องนี้ฉันจะควบคุมคุณภาพทุกขั้นตอนเอง จะไม่ปล่อยให้เกิดข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว!】
เส่าซือมิ่ง:【อืม】
หลินอวี่:【ถ้าอาจารย์เส่าซือมิ่งมีข้อเรียกร้องอะไร สามารถบอกฉันได้ทุกเมื่อเลยนะคะ ทั้งเรื่องการคัดเลือกนักแสดง ผู้กำกับ หรือเรื่องอื่นๆ ของละครเรื่องนี้】
เส่าซือมิ่ง:【แล้วแต่เธอจัดการ】
เส่าซือมิ่ง:【ในเรื่องนี้มีตัวละครหนึ่งชื่อจางเสี่ยนจง จำเป็นต้องหานักแสดงที่ถนัดเล่นบทตัวร้าย อายุห้ามเกินสามสิบ ยี่สิบห้าได้จะดีที่สุด เรื่องหน้าตาต้องให้เต็มสิบไม่มีหัก】
หลินอวี่:【รับทราบค่ะ!!】
ถ้าเป็นคนเขียนบททั่วไป แน่นอนว่าไม่มีสิทธิ์มาตั้งเงื่อนไขแบบนี้หรอก แต่เส่าซือมิ่งไม่เคยเป็นแค่ “คนเขียนบททั่วไป” ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
อีกฟากหนึ่งที่โรงแรมซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายพันลี้
กู้สิงมองคำว่า “รับทราบค่ะ” ที่หลินอวี่ส่งมา ก็ยิ้มบางๆ ก่อนจะกดปิดหน้าต่างแชตลง
ใช่แล้ว
บทที่กู้สิงเลือกสุดท้ายก็คือ 《หมอผีไร้ใจ》 เพราะเขาหมายตาตัวละครตัวร้ายตัวหนึ่งในเรื่องนี้เอาไว้แล้ว
ขุนศึกคลั่งรักจางเสี่ยนจง!
ส่วนอีกสองเรื่อง ถึงแม้กู้สิงจะเล่นได้เหมือนกัน แต่กลับไม่มีตัวร้ายที่เหมาะกับเขาเป็นพิเศษ ถ้าไม่ได้เล่นบทจอมวายร้าย ก็เรียกใช้พรสวรรค์ “จอมวายร้าย” ไม่ได้ พอถึงเวลานั้นการแสดงของเขาอาจจะยังไม่ดีพอ กลายเป็นตัวตลกให้คนหัวเราะเยาะขึ้นมาจะทำยังไง กู้สิงในตอนนี้ย่อมไม่อยากให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น ดังนั้น 《หมอผีไร้ใจ》 จึงกลายเป็นคำตอบที่ดีที่สุดในบรรดาบททั้งสามเรื่องนี้
ส่วนเรื่องตัวนักแสดงนั้น
กู้สิงในความเป็นจริงก็พยายามชี้เป้าไปที่ตัวเองอย่างเต็มที่แล้ว: อายุราวยี่สิบห้าปี ถนัดเล่นบทตัวร้าย แถมยังต้องหน้าตาหล่อเหลาเต็มสิบไม่หัก แบบนี้มันชัดๆ ว่าเป็นบทที่ตัดเย็บขึ้นมาเพื่อกู้สิงโดยเฉพาะเลยไม่ใช่หรือไง
อย่าลืมสิว่า
นี่คือละครของเฉินฮว่าเอนเตอร์เทนเมนต์ การคัดเลือกนักแสดงยังไงก็ต้องให้นักแสดงในสังกัดตัวเองได้สิทธิ์ก่อนอยู่แล้ว
และกู้สิงก็บังเอิญเป็นนักแสดงของเฉินฮว่าเอนเตอร์เทนเมนต์พอดี เขาไม่เชื่อเลยว่าภายใต้เงื่อนไขแบบนี้ รายชื่อนักแสดงที่หลินอวี่คัดเลือกออกมาจะไม่มีชื่อเขาอยู่ด้วย
ถ้าคัดเลือกแล้วไม่มีเขา?
นั่นก็แสดงว่าความสามารถในการทำงานของหลินอวี่มีปัญหา กู้สิงเองก็ไม่คิดจะลังเลถ้าจะต้องเปลี่ยนคนดูแลงานตรงนี้
แน่นอนว่า
กู้สิงก็สามารถบอกให้เธอมาติดต่อเขาโดยตรงเพื่อร่วมงานกันได้เหมือนกัน แต่แบบนั้นมันเสี่ยงทำให้ตัวตนที่แท้จริงของเขาถูกเปิดโปงออกมาน่ะสิ…
