บทที่ 185 ไม่มีใครมาจับฉัน พี่สาวก็ทุกข์ใจ

“พวกสิบแปดมงกุฎงี่เง่า พูดแบบนี้ไม่ใช่แค่ล้อเลียนหมอเฉิน แต่ยังหักหน้าเหล่าลุงๆ ด้วย รอดูวันตายเถอะ!”

“เรียนหนังสือน้อยไปก็มีแต่จะทำให้คนตาย หมอเฉินอยากจับเธอเมื่อไหร่ก็แค่พริบตาเดียว”

“ผู้ตกเป็นเหยื่อ: ฉันนี่โคตรซวย โดนพวกงี่เง่าแบบนี้หลอกได้ไงวะ”

“สิบแปดมงกุฎผู้หญิง = คนโง่ผู้หญิง”

“สมองแบบนี้หลอกเงินคนอื่นได้ยังไง? แล้วทำไมฉันฉลาดขนาดนี้ถึงไม่มีเงินบ้าง?”

“ถ้าโยนความดีออกไป เงินก็จะมาเอง”

“ถ้าคนร้ายทุกคนงี่เง่าแบบนี้ก็ดีสิ”

คนที่โกงเงินไปหลายสิบล้านหนีไปต่างประเทศ ถ้าไม่ไปจุดธูปไหว้พระขอพรให้ตัวเองรอดจากการถูกจับกุมหรือส่งตัวกลับประเทศ ก็ต้องหาที่หลบซ่อนตัวเงียบๆ แล้วใช้ชีวิตแบบไร้ตัวตนไปตลอดชีวิต

แต่พอมาถึงพี่จาง กลับไม่เป็นไปตามสูตรเลย

ตอนแรกทำตัวลึกลับ เรียกหมอเฉินมาวิเคราะห์เรื่องราวชีวิตของตัวเองในช่วงครึ่งแรกของชีวิต

จากนั้นก็เผยธาตุแท้ ใช้ปากโจมตีคนอื่นไปทั่ว

ท้าทายกฎหมาย แหย่ประสาทชาวเน็ตทั้งหลาย

แถมยังท้าทายหมอเฉินกับตำรวจอีกด้วย

“พวกหนูๆ ที่รักทั้งหลาย ต่อไปพี่สาวจะเข้ามาเยี่ยมดูพวกหนูในเน็ตเป็นประจำนะ อย่าลืมพี่สาวล่ะ”

พี่จางพูดด้วยท่าทีล้อเล่น พร้อมสอบถามความคิดเห็นชาวเน็ตว่า หากเธอผันตัวเป็นสตรีมเมอร์ควรจะสตรีมเนื้อหาอะไรดี

แม้กระแสคอมเมนต์จะเต็มไปด้วยการเสียดสี แต่ดูเหมือนพี่จางจะไม่ได้สนใจเลย

ชาวเน็ตด่าของเขาไป ส่วนพี่จางก็พูดเรื่องการเป็นสตรีมเมอร์ของตัวเองต่อไป

“จริงสิ หมอเฉิน คุณว่าถ้าฉันเป็นสตรีมเมอร์สายต่อต้านการโกงล่ะ คิดว่าเป็นไง?”

พูดไปพูดมา พี่จางก็ส่งสายตาโปรยเสน่ห์ให้หมอเฉิน

สายตานั้นทำเอาชาวเน็ตหลายคนอยากจะอาเจียนกันเลยทีเดียว

“ขอโทษด้วย คุณไม่มีโอกาสนั้นแล้ว”

หมอเฉินพูดด้วยรอยยิ้มบางๆ “ถ้าคุณอยากให้ผมแนะนำคุณละก็ คงจะเป็นคำพูดสองประโยคเดิม”

“ตอนนี้ถ้ายอมรับการบำบัดอย่างสมัครใจ ยังมีโอกาสแก้ไข”

“แต่ถ้ายังดื้อรั้น เลือกที่จะปล่อยตัวเองแบบนี้ คุณจะต้องเสียใจในภายหลัง”

พอพี่จางได้ฟัง เธอก็หัวเราะออกมาเสียงดัง

“ฉันรู้ว่าคุณหมายถึงอะไร คุณก็แค่หวังให้ฉันไปมอบตัวใช่ไหมล่ะ”

“ฉันก็อยากไปมอบตัวอยู่หรอก แต่เสียดาย ไม่มีใครจับฉันได้เลย”

พี่จางพูดอย่างอารมณ์ดี พร้อมเล่าเรื่องลับๆ ให้ชาวเน็ตฟัง

หลังจากที่เธอมาถึงประเทศนี้ไม่นาน เธอเคยโพสต์คลิปวิดีโอออนไลน์

ในคลิปนั้น เธอประกาศอย่างเปิดเผยกับคนในประเทศว่าตัวเองได้หนีออกมาอยู่ต่างประเทศแล้ว

และเชิญให้มาจับตัวเธอ

“คลิปนั้นโพสต์ไปแล้วตั้งเจ็ดแปดวัน แต่ก็ยังไม่มีใครมาจับฉันเลย”

“เฮ้อ พี่สาวก็ทุกข์ใจนะ”

พี่จางทำท่าทางเหมือนคนกลุ้มใจ

เธออยากจะมอบตัวจริงๆ แหละ

แต่มีข้อแม้ว่า ตำรวจในประเทศจะต้องหาตัวเธอให้เจอก่อน

หมอเฉินยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย แต่ชาวเน็ตแทบจะระเบิดด้วยความโกรธ

คนเลวแบบนี้มีทุกปี แต่ในไลฟ์สดกลับมีเยอะเป็นพิเศษ!

"หมอเฉิน จัดการโชว์ฝีมือซักหน่อย บอกตำแหน่งของผู้หญิงสิบแปดมงกุฎคนนี้มา ฉันจะโทรแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้เลย"

"บอกตำแหน่งได้แล้วจะมีประโยชน์อะไรล่ะ? เธอหนีไปอยู่ต่างประเทศ จะจับตัวไม่ใช่เรื่องง่ายๆ หรอก"

"ถ้าไม่จับตัวเธอมาให้ได้ มันก็เหมือนไม่มีความยุติธรรมในโลกนี้"

"เกร็ดความรู้เล็กๆ น้อยๆ: ประเทศเรามีสนธิสัญญาส่งตัวผู้ร้ายข้ามแดนกับประเทศนี้นะ"

"แค่หนีไปประเทศกระจอกๆ ก็กล้าทำตัวโอหังขนาดนี้ ถ้าหนีไปประเทศมหาอำนาจ ฉันไม่อยากจะคิดเลยว่าเธอจะกร่างขนาดไหน"

"หยิ่งยโสเกินไปแล้ว!"

"ไลฟ์สดของหมอเฉินมีคนดูตั้งหลายล้านคน ถ้าไม่จัดการเธอให้ได้ มันจะทำให้ลุงๆ เสียหน้ามาก"

"พวกที่มีนามสกุล 'ไล่' ยังโดนส่งตัวกลับมาเลย เธอจะหนีไปสุดขอบจักรวาลได้ยังไง?"

"สิ่งที่ 'จางซาน' อาชญากรผู้หนีคดีไม่กล้าทำ แต่ยัยนี่กลับกล้าทำ!"

"ต่อให้มีสนธิสัญญาส่งตัวผู้ร้ายข้ามแดนแล้วไง ถ้าตำรวจท้องถิ่นไม่ให้ความร่วมมือ ต่อให้พูดมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์"

ชาวเน็ตต่างเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

เมื่อความนิยมของไลฟ์สดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จำนวนผู้ชมก็ใกล้แตะสามล้านคน

ในบรรดาผู้ชมที่เข้ามาใหม่ มีไม่น้อยที่เป็นเหยื่อจากการหลอกลวงทางการเงิน

มีทั้งผู้ที่ถูกโกงเงินค่ารื้อถอนบ้านแทบจะหมดตัว เหยื่อเหล่านี้แทบอยากจะกินเลือดกินเนื้อเธอ

เมื่อเห็นข้อความจากเหยื่อในช่องแชท พี่จางยิ้มหวานตอบกลับ

"พวกคุณพวกที่รวยแบบชั่วคราว ได้เงินค่ารื้อถอนมาแล้วก็เอาไปผลาญกับเรื่องไร้สาระ ถึงฉันไม่หลอกพวกคุณ สุดท้ายเงินพวกนี้ก็ต้องถูกคนอื่นหลอกไปจนหมดอยู่ดี"

"ในเมื่อยังไงก็ต้องถูกหลอก ทำไมไม่ยกให้ฉันซะเลยล่ะ"

"พวกหนูๆ พี่สาวพูดถูกไหม?"

พูดจบ พี่จางก็ยกโทรศัพท์ขึ้นหมุนตัวรอบหนึ่ง

"พวกหนูทั้งหลาย หลายคนในนี้น่าจะยังไม่เคยออกนอกประเทศเลยใช่ไหม?"

"วันนี้พี่สาวอารมณ์ดี จะพาเที่ยวรอบๆ ให้ดูว่าต่างประเทศเป็นยังไง"

มองดูพี่จางที่ทำตัวหยิ่งผยองในจอ หมอเฉินกลับไม่ได้พูดอะไร

ชาวเน็ตที่เริ่มสงบลงบางส่วนเริ่มรู้สึกสงสัย

ทำไมพอหมอเฉินรู้ตัวจริงของพี่จาง เขากลับเงียบไป

คำพูดที่ออกมามีแค่ไม่กี่ประโยค และส่วนใหญ่เป็นคำตอบที่ตอบกลับคำถามของพี่จาง

หรือบางทีอาจเป็นอย่างที่ชาวเน็ตบางคนพูด

เขาไม่สามารถทำอะไรกับพี่จางได้

"ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ"

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของหมอเฉินก็ส่งเสียงดังขึ้น

หมอเฉินก้มมองโทรศัพท์ ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ดูน่าค้นหา

"คนไข้ที่รัก การมีความมั่นใจในยามเจ็บป่วยถือว่าเป็นสิ่งที่ดี"

"เพราะอารมณ์ที่ดีช่วยบรรเทาอาการเจ็บป่วยได้ในระดับหนึ่ง"

"แต่ถ้าเป็นความมั่นใจแบบผิดๆ มันจะยิ่งทำให้อาการแย่ลง"

หมอเฉินยิ้มไม่หุบก่อนพูดต่อว่า

"และคุณก็อยู่ในประเภทหลังพอดี"

"หึ"

พี่จางได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเยาะเบาๆ ด้วยความดูแคลน

"ฉันรู้ว่าคุณจะพูดอะไร คงไม่พ้นคำพูดพวก 'ฟ้าดินมีตา ไม่มีใครหนีพ้นกฎแห่งกรรม' หรือไม่ก็ 'ทำชั่วมากไป สุดท้ายจะพินาศด้วยตัวเอง'"

"ถ้ามันมีกรรมตามสนองจริง ฉันจะหนีออกนอกประเทศได้ง่ายๆ แถมยังเอาเงินออกมาได้สำเร็จแบบนี้เหรอ?"

ต่างจากพวกสิบแปดมงกุฎทั่วไป พี่จางวางแผนหนีไว้ล่วงหน้าตั้งแต่เริ่มหลอกลวง

เธอเตรียมเอกสารปลอมและหนังสือเดินทางไว้ล่วงหน้า

เพื่อรับมือกับสถานการณ์ที่อาจจะถูกเปิดโปงและไม่มีทางหลบหนี

ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เธอวางไว้

เมื่อรู้ว่าหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเริ่มจับตามอง เธอก็รีบเก็บของหนีทันที

ไม่เพียงแค่หนีตัวเอง เธอยังสั่งการให้พรรคพวกแยกย้ายกันหนีออกนอกประเทศ

ผลลัพธ์คือ สมาชิกในกลุ่มหลอกลวงของเธอ มีเพียงปลาซิวปลาสร้อยไม่กี่คนที่โดนจับ

ส่วนตัวเธอและแกนนำหลักหลบหนีออกนอกประเทศได้ทั้งหมด

สำหรับคำถามว่าจะถูกจับตัวส่งกลับไปหรือไม่

พี่จางมีคำตอบสั้นๆ สามคำว่า "ไม่มีทาง"

ตำรวจในประเทศไม่มีทางจัดการเธอได้

ตำรวจท้องถิ่นในประเทศนี้ก็ไร้ประสิทธิภาพ แค่ใช้เงินติดสินบน ทุกอย่างก็จบ

เธอถึงกับพูดเยาะเย้ยว่า ถ้าอยากไปเต้นในสถานีตำรวจก็ทำได้ เพราะไม่มีใครสนใจ

"คุยกับพวกคุณนานจนพี่สาวเริ่มหิวแล้วสิ"

พี่จางทำหน้าโอเวอร์แอคติ้ง ยื่นปากบ่นว่า

"พี่จะไปกินข้าวที่โรงแรมห้าดาวแห่งเดียวในเมืองนี้แล้วนะ พวกหนูๆ ไว้เจอกันใหม่คราวหน้า"

หมอเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งว่า

"คุณไม่มีโอกาสไปกินข้าวที่โรงแรมห้าดาวอีกแล้ว และยิ่งไม่มีโอกาสไลฟ์สดอีกต่อไป"

"ต่อจากนี้ อาหารที่คุณจะได้กิน คืออาหารจานเดียวราคายี่สิบหยวนเท่านั้น"

พี่จางหัวเราะเยาะ "พูดเล่นอะไรกัน? อาหารขยะแบบนั้น ต่อให้ตายฉันก็ไม่..."

"วูม วูม วูม!"

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ รถตำรวจหลายคันก็ขับตรงเข้ามาข้างหน้า

และยังมีรถตู้สีดำคันหนึ่งขับตามหลังรถตำรวจมาอีก

ในวินาทีนั้น ดวงตาของพี่จางเบิกกว้างจนดูใหญ่กว่าตาวัว!