ไก่หิวขโมยข้าว เด็กใช้กระบอกตี

กลอนบทนี้กล่าวถึงฉากชีวิตอย่างง่ายและชัดเจน:

ไก่ที่หิวโหยแอบไปจิกกินข้าวเปลือก เด็กคนหนึ่งก็ถือกระบอกไม้ไผ่มาไล่ตีมัน

ในนั้นมีคำนามอยู่สี่คำ: ไก่, ข้าว, เด็ก, กระบอก

มีคำคุณศัพท์อยู่หนึ่งคำ: หิว

และคำกริยาอีกสองคำ: ขโมย, ตี

นอกจากนี้ ในเจ็ดคำนี้ยังมีคำพ้องเสียงอยู่สามคู่: "หิว" กับ "ไก่", "ขโมย" กับ "ข้าว", "เด็ก" กับ "กระบอก"

ว่าตามตรง

แค่เงื่อนไขล่วงหน้าที่ต้องมีคำนาม คำกริยา คำคุณศัพท์ ก็ถือว่ายากพอสมควรแล้ว

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ากลอนวรรคล่างยังต้องมีมาตรฐานคำพ้องเสียงที่เทียบเท่าอีก ยิ่งดูแล้วก็ยิ่งปวดหัว

หลินจือไป๋มีระบบช่วยเป็นหลักประกัน ไม่รู้ตรงไหนก็คลิกตรงนั้น แน่นอนว่าไม่รีบร้อน แต่สีหน้าของหลี่ไป๋และคนอื่นๆ กลับเปลี่ยนไปในทันที

นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะคิดคำตอบออกได้ในเวลาอันสั้น

แม้จะมีเวลาคิดสิบนาทีก็ยังรู้สึกว่าน้อยเกินไป

แต่พิธีกรก็ไม่สนสิ่งเหล่านี้ เมื่อสวีไห่หยุนออกโจทย์เสร็จ เขาก็เริ่มนับเวลาถอยหลังของข้อนี้ทันที

ในห้องถ่ายทอดสด

บรรดาผู้บรรยายอดไม่ได้ที่จะกล่าวด้วยความประหลาดใจ:

“โจทย์ข้อนี้ไม่ง่ายเลยนะ”

“ที่ยากที่สุดคือเงื่อนไขล่วงหน้าที่มีเยอะเกินไปจริงๆ”

ผู้ชมจากทั่วทุกทวีปต่างกุมขมับ ข้อนี้พวกเขาไม่สามารถนึกอะไรออกได้เลย แถมยังอ่านไม่ค่อยเข้าใจอีก ต้องฟังคำอธิบายจากผู้บรรยายถึงจะเข้าใจ

“ยากเกินไปแล้ว!”

“มีทั้งคำนาม คำกริยา คำคุณศัพท์!”

“ที่เว่อร์ที่สุดคือ ยังต้องมีคำพ้องเสียงที่ตรงกันอีก!”

“มุกคำพ้องเสียงจริงๆ แล้วไม่ใช่สิ่งที่ดูสูงส่งอะไร แต่ใช้ในกลอนบทนี้กลับเหมาะเจาะพอดีเลย”

“พวกเขาจะคิดกลอนวรรคล่างกันออกไหมนะ?”

“บอกยากแฮะ”

“อย่าบอกนะว่าจะไม่มีใครตอบออกเลย?”

“คงไม่ถึงขั้นนั้นมั้ง!”

“เขาขยับแล้ว หลินจือไป๋ขยับแล้ว!”

ท่ามกลางคอมเมนต์ที่ถาโถม หลินจือไป๋ยกพู่กันขึ้น ผู้ชมผ่านหน้าจอเห็นเขาค่อยๆ เขียนลงบนกระดาษ:

หนูร้อน...

ผู้ชมบางคนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ กลัวว่าหลินจือไป๋จะเขียนว่า “หนูร้อนมาก ไม่สามารถแต่งออกได้เลย”

โชคดีที่ “หนูร้อน” นี้ไม่ใช่ “หนูร้อน” แบบนั้น

กลอนวรรคล่างที่หลินจือไป๋เขียนคือ: ฉู่ฉู่เหลียงเหลียงเค่อเขอจิง (แปลว่า: หนูร้อนขึ้นขื่อ แขกไอ ตกใจ)!

ผู้ชมยังไม่ทันจะเข้าใจความหมายเต็มที่ ผู้บรรยายในห้องถ่ายทอดสดก็เบิกตากว้างทันที แล้วเผลอร้องอุทานออกมา:

“ยอดเยี่ยม!”

“กลอนวรรคล่างนี้ก็มีคำพ้องเสียงสามคู่เช่นกัน!”

“หนู กับ ร้อน, ขึ้นขื่อ กับ เย็น, แขก กับ ไอ ทุกคู่สอดคล้องกับกลอนวรรคบนอย่างสมบูรณ์!”

“คำว่า ‘ร้อน’ ใช้เป็นคำคุณศัพท์ บรรยายถึงความร้อนในอากาศ คำต่อๆ มาที่เป็นคำนามและคำกริยาก็เข้าคู่กันได้อย่างสมบูรณ์แบบ!”

“แปลโดยประมาณได้ว่า หนูรู้สึกร้อนจึงขึ้นไปบนขื่อเพื่อรับลมเย็น แต่แล้วแขกกลับไอจนทำให้มันตกใจหนีไป”

“กลอนวรรคล่างของอาจารย์หลินจือไป๋นี้ เมื่อวางคู่กับกลอนวรรคบนของอาจารย์สวีไห่หยุนแล้ว ราวกับเป็นหนึ่งเดียวกันโดยกำเนิด รังสรรค์เป็นภาพวิถีชีวิตชนบทที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของวัฒนธรรมพื้นบ้าน!”

ผู้ชมจากทุกทวีปเมื่อได้คิดตาม

ก็รู้สึกจริงอย่างที่พูด!

กลอนวรรคล่างนี้ เมื่อวางคู่กับวรรคบน ช่างลงตัวราวกับเกิดมาคู่กัน สมบูรณ์แบบเกินจะบรรยาย!

“ต้องเป็นหลินจือไป๋จริงๆ!”

“ฉันว่านับวันหลินจือไป๋ยิ่งดูเหมือนตัวเต็งแชมป์เข้าไปทุกที!”

“หมากล้อมหลินจือไป๋ยังได้แชมป์ ใครจะรู้ว่าเขาเล่นกลอนเก่งขนาดนี้ กลอนของเขานี่ดังอยู่แล้วด้วยซ้ำ!”

“สุดยอด!”

“สมองเขาสร้างมายังไงกันเนี่ย?”

“ปฏิกิริยาเร็วเกินไปแล้ว!”

“เหมือนกับว่าเขาตอบได้ทุกข้อในเวลาห้านาทีเลย!”

“โอ้ หลี่ไป๋ก็ตอบได้ข้อหนึ่งเหมือนกันนะ”

“แต่กลอนวรรคล่างของเขา เทียบกับของหลินจือไป๋แล้วยังรู้สึกไม่ค่อยลงตัว”

กลอนวรรคล่างของหลินจือไป๋สมบูรณ์แบบเกินไป เทียบแล้วของหลี่ไป๋จึงดูด้อยลงเล็กน้อย

แต่อันที่จริงหลี่ไป๋ก็นับว่าทำได้ดีแล้ว

เพราะเมื่อครบสิบนาที นอกจากเขาแล้ว คนอื่นๆ ที่เหลือต่างก็ตอบแบบฝืนๆ กันทั้งนั้น

บางคนใช้คำนามกับคำคุณศัพท์ผิดตำแหน่ง บางคนก็ไม่มีคำพ้องเสียงสามคู่ตามกำหนด

ในสถานการณ์เช่นนี้ กรรมการจะให้คะแนนตามความเหมาะสม ไม่ใช่ให้ศูนย์ทันที เพราะถ้าการแข่งขันแต่งกลอนต้องเคร่งครัดแบบเป๊ะทุกตัวจริงๆ ก็คงสูญเสียความเป็นกิจกรรมบันเทิงที่เหล่าบัณฑิตโบราณนิยมไป

สุดท้าย

หลินจือไป๋ได้คะแนนรอบนี้ 10 คะแนน

หลี่ไป๋ได้ 8 คะแนน

มู่เย่เฟิงได้ 5 คะแนน

เฉินหลิงได้ 5 คะแนน

ต้าซยงได้ 3 คะแนน

เพราะต่อให้กรรมการจะเข้มงวดแค่ไหน ก็ไม่สามารถจับผิดกลอนของหลินจือไป๋ได้ ต่างจากคนอื่นที่ยังมีจุดบกพร่องเล็กๆ น้อยๆ อยู่บ้าง

“ทุกท่าน!”

เมื่อคำถามของสวีไห่หยุนจบลง ต่อไปก็ถึงคราวที่หลินจือไป๋จะเป็นผู้ออกโจทย์

แต่พิธีกรกลับยังไม่ให้หลินจือไป๋ออกโจทย์ทันที หากแต่ยิ้มแล้วกล่าวว่า:

“เชื่อว่าผู้ชมที่สังเกตดีๆ น่าจะเห็นแล้ว ว่าผ่านไปไม่กี่ข้อ อาจารย์หลินจือไป๋ก็ทำคะแนนรวมได้ถึง 50 คะแนนแล้ว ซึ่งหมายความว่าเขาจะได้เข้าสู่รอบสามในฐานะอันดับหนึ่งอย่างแน่นอน…”

แต่ละคนจะสามารถตอบได้แค่ห้าข้อ

เพราะเมื่อถึงตาที่ใครเป็นผู้ออกโจทย์ เขาจะไม่ได้คะแนนในข้อนั้น

และหลินจือไป๋ก็ตอบครบห้าข้อแล้ว แต่ละครั้งได้เต็มสิบ ไม่เหมือนคนอื่นที่มีเสียคะแนนกันบ้าง

แม้แต่สวีไห่หยุน ตอนนี้ก็มีเพียง 39 คะแนน เพราะเขาเสียไปหนึ่งคะแนนในคำถามของมู่เย่เฟิง

ใช่แล้ว

เพียงแค่หนึ่งคะแนนนี้เอง ทำให้สวีไห่หยุนพลาดอันดับหนึ่งในรอบนี้!

ต่อให้เขาได้สิบคะแนนในข้อต่อไปที่หลินจือไป๋ออก คะแนนรวมก็จะมีแค่ 49 คะแนนเท่านั้น

นี่แหละคือการแข่งขันของยอดฝีมือ

แม้เพียงความผิดพลาดเพียงเล็กน้อย ก็อาจต้องจ่ายด้วยราคาที่สูง

และราคาที่สวีไห่หยุนต้องจ่าย ก็คือหลินจือไป๋จะได้เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศแบบไม่ต้องลุ้น ส่วนเขาเองก็มีโอกาสสูงที่จะต้องไปแข่งตัดสินกับหลี่ไป๋!

ต่อเรื่องนี้ หลินจือไป๋ก็เพียงยิ้มบางๆ

“ต่อไปนี้ ก็ถึงตาที่ผมเป็นผู้ออกโจทย์แล้ว”

พูดจบแล้ว

หลินจือไป๋ก็เริ่มครุ่นคิดว่าจะใช้อะไรเป็นกลอนวรรคบน

“หมอกขังตรึงกลางบึงหลิว?”

อืม อันนี้เคยใช้ไปแล้ว

ตามกติกาของวันนี้ เหมือนไม่ได้ห้ามใช้ซ้ำ เพราะยังไงกลอนบทนี้ก็เป็น "ต้นฉบับ" อันล้ำค่าที่เขาเป็นคนแต่งเอง แต่หลินจือไป๋ก็กลัวว่าถ้าใช้ขึ้นมา คนอื่นจะประท้วงกันตรงนั้นเลย

งั้นเอาแบบง่ายๆ ละกัน

ยังไงเขาก็ได้สิทธิ์เข้าสู่รอบชิงแน่นอนแล้ว

จะทำให้พวกนั้นจนแต้มได้หรือไม่ ก็ไม่มีผลกับตัวเขาเลย

คิดมาถึงตรงนี้

หลินจือไป๋จึงหยิบพู่กันเขียนคำไม่กี่คำลงไปว่า: จั้วหนานเฉาเป่ยชือซีกวา ผีเซี่ยงตงฉวาย (แปลว่า: นั่งใต้หันเหนือกินแตงโม แล้วปาเปลือกไปตะวันออก)

ผู้บรรยายเมื่อเห็นกลอนวรรคบนนี้ก็หลุดขำออกมา ขณะที่ผู้ชมจากทุกทวีปก็พากันหัวเราะลั่น

“ฮ่าๆๆ”

“เขาเริ่มเล่นแล้ว!”

“กลอนวรรคบนนี้ไม่มีความงามทางวรรณศิลป์เอาซะเลย!”

“ดูเหมือนจะเป็นบทที่ง่ายที่สุดด้วย”

“พี่เอาจริงดิ อันนี้ไม่มีความยากเลยเหรอ?”

“มันก็ไม่ยากจริงๆ นะ… อึก… โว้ย!!”

“ทิศตะวันออก ตะวันตก ใต้ เหนือ ครบหมดเลยนะ!”

“ยังคิดว่าง่ายอยู่ไหมล่ะ?”

“……”

คนที่ตอนแรกคิดว่าง่าย ตอนนี้พากันเงียบไปหมดแล้ว

ผู้บรรยายหัวเราะแล้วกล่าวว่า: “ถึงแม้กลอนวรรคบนของอาจารย์หลินจือไป๋จะดูธรรมดาไปหน่อย แต่เรารู้ว่าเขาตั้งใจทำให้เป็นแบบนั้น นี่คือกลอนที่มีอารมณ์ขันมาก บรรจุทิศทั้งสี่: ตะวันออก, ตะวันตก, ใต้, เหนือ และยังวาดภาพออกมาอย่างชัดเจนว่า คนคนหนึ่งกำลังกินแตงโมอย่างเอร็ดอร่อย ถึงแม้จะดูว่าแต่งกลอนวรรคล่างได้ง่าย แต่จริงๆ แล้วก็ไม่ได้คิดออกได้ทันที”

ในสถานที่แข่งขัน

หลี่ไป๋หัวเราะออกมา

สวีไห่หยุนก็ยิ้มออกมาเช่นกัน

แม้แต่มู่เย่เฟิงกับคนอื่นๆ ก็ยังหลุดหัวเราะออกมา

ซ่า ซ่า ซ่า

สิบนาทีผ่านไป

ทุกคนต่างก็เขียนกลอนวรรคล่างออกมากันคนละบท

หลี่ไป๋เขียนว่า: “ฤดูใบไม้ผลิหว่านเมล็ด ฤดูใบไม้ร่วงเก็บเกี่ยว ชมเกล็ดหิมะฤดูหนาว ดอกบานฤดูร้อน”

ส่วนของสวีไห่หยุนเขียนว่า: “อ่านจั๋วจวนจากบนลงล่าง หนังสือพลิกจากขวาไปซ้าย”

มู่เย่เฟิง: “ขึ้นฟ้า ลงดิน มองซ้าย คนเดินไปทางขวา……”

โอ้โห

ทุกคนต่างก็ตอบกลอนวรรคล่างกันได้หมด

ในขณะเดียวกัน คะแนนรอบที่สองก็ประกาศออกมาแล้ว

หลินจือไป๋อันดับหนึ่ง สวีไห่หยุนอันดับสอง หลี่ไป๋อันดับสาม

ผลลัพธ์นี้ผู้ชมไม่ได้รู้สึกประหลาดใจ ทุกคนคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจะต้องเป็นสามคนนี้ที่เข้ารอบ ส่วนมู่เย่เฟิงกับคนอื่นๆ ก็ถูกตัดออกจากการแข่งขัน

พิธีกรกล่าวว่า: “เช่นนั้น ตามกติกาของรอบที่สามที่เราได้ตกลงกันไว้ ต่อไปจะเป็นการแข่งขันแบบตัวต่อตัวระหว่างอาจารย์สวีไห่หยุนกับอาจารย์หลี่ไป๋ ผู้ชนะจากการดวลระหว่างทั้งสองคนนี้ จะได้เข้าไปชิงแชมป์กับอาจารย์หลินจือไป๋ ส่วนผู้แพ้จะได้รับตำแหน่งรองแชมป์ในรายการกลอนคู่”

รอบที่สามเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ!

……

ทีมงานรายการได้นำเก้าอี้เล็กตัวหนึ่งมาให้หลินจือไป๋นั่ง เพื่อให้เขาได้นั่งชมการแข่งขัน นี่คือสิทธิพิเศษของผู้ที่ผ่านเข้ารอบชิงโดยไม่ต้องแข่ง

ขณะที่สวีไห่หยุนกับหลี่ไป๋นั่งอยู่คนละฝั่งซ้ายขวา

หน้าทั้งสองมีโต๊ะคนละตัว บนโต๊ะมีอุปกรณ์เขียนพู่กันครบชุด

การแข่งขันประเภทนี้ ต้องใช้พู่กันจีนในการเขียน เพราะในหมู่นักวิชาการ คำว่า “การเขียนหนังสือ” ก็หมายถึงการเขียนด้วยพู่กัน ซึ่งนี่เองก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่บรรดานักวิชาการให้ความสำคัญกับการเขียนพู่กันอย่างมาก

เมื่อได้ยินคำว่า “เริ่ม”

หลี่ไป๋และสวีไห่หยุนก็เข้าสู่การดวลอย่างเป็นทางการ!

แม้จะเรียกว่าดวล แต่จริงๆ แล้วคือกรรมการจะเป็นผู้ออกโจทย์ให้ ทั้งสองคนต้องแย่งกันตอบ

ทั้งหมดมี 20 ข้อ ใครตอบได้มากกว่าจะเป็นผู้ชนะและได้ไปแข่งรอบสุดท้ายกับหลินจือไป๋

กรรมการเริ่มออกโจทย์

หลินจือไป๋รู้สึกว่าโจทย์พวกนี้ไม่ได้ยากจนเกินไป แต่ก็ไม่ง่ายเกินไป ถือว่าออกมาได้ดีมาก

ทั้งสวีไห่หยุนและหลี่ไป๋ต่างก็เป็นยอดฝีมือในด้านนี้

แม้สองรอบแรก สวีไห่หยุนจะแสดงฝีมือได้เหนือกว่าหลี่ไป๋เล็กน้อย แต่ในช่วงต้นของรอบนี้ ทั้งคู่กลับต่อสู้อย่างสูสี

ตอบกันได้อย่างสูสีกันทั้งเจ็ดแปดข้อแรก

ผู้บรรยายถึงกับพูดตลอดรายการว่า “ยอดเยี่ยม” เพราะการแข่งขันแบบแย่งกันตอบแบบนี้ สามารถปลุกอารมณ์ของผู้ชมได้เป็นอย่างดี:

“ทั้งสองคนนี้ต่างก็เป็นสุดยอดฝีมือ!”

“แต่ฉันว่าหลินจือไป๋น่าจะถนัดการแข่งขันแบบตอบเร็วที่สุด”

“พวกเธอคิดว่าใครจะชนะ?”

“น่าจะสวีไห่หยุนนะ รอบก่อนๆ เขาก็แค่แพ้หลินจือไป๋นิดเดียวเอง”

“โดยเฉพาะรอบที่สอง สวีไห่หยุนแค่พลาดไปนิดเดียว ไม่งั้นก็ได้เต็มห้าสิบเหมือนกัน”

“ถ้าเทียบกันแล้ว หลี่ไป๋ก็ดูจะด้อยไปนิดหน่อย”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

“หลี่ไป๋ขำมาก!”

“เขาดูมีสภาพจิตใจดีมากเลย!”

ผู้ชมต่างพากันหัวเราะเสียงดัง ที่แท้กรรมการออกโจทย์ง่ายๆ ข้อหนึ่ง เป็นกลอนวรรคบนว่า:

“หนึ่งบทภาพดอกไม้และนก ภาพวาดของเฉินหวัง”

หลี่ไป๋แย่งตอบทันที กลอนวรรคล่างที่เขาตอบคือ:

“ครึ่งม้วนบทกวี หนังสือของไป๋ตี้”

กลอนตอบกลับนี้ถึงกับทำให้กรรมการอึ้งไปหมด หลินจือไป๋ก็มึนงงอยู่สักพัก กว่าจะรู้ว่าหลี่ไป๋กำลังล้อเลียนตนเอง

ตอนแรกนึกว่ากรรมการจะไม่ให้คะแนน เพราะกลอนวรรคล่างดูจะฝืนไปหน่อย

แต่คาดไม่ถึงเลยว่า กรรมการทุกคนกลับให้คะแนนกันอย่างพร้อมเพรียง

สวีไห่หยุนถึงกับกระตุกตาเล็กน้อย แล้วอดไม่ได้ที่จะพูดว่า: “แบบนี้ไม่เหมาะมั้ง?”

กลอนวรรคบนคือ “หนึ่งบทภาพดอกไม้และนก ภาพวาดของเฉินหวัง” ก่อนจะแต่งกลอนวรรคล่างออกมาได้ ต้องรู้ก่อนว่า “เฉินหวัง” คือใคร!

เฉินหวัง!

ชื่อจริงคือ “เฉินวั่ง”!

เขาเคยเป็น “ราชาแห่งวงการวรรณกรรม” เมื่อหลายร้อยปีก่อน จึงมีผู้เรียกชื่อคล้ายเสียงว่า “เฉินหวัง”

ปรมาจารย์ด้านวรรณกรรมโบราณผู้นี้ กล่าวได้ว่าเก่งทั้งฉิน หมากล้อม การเขียนพู่กัน และการวาดภาพ อีกทั้งยังเชี่ยวชาญบทกวีและบทเพลง มีผลงานตกทอดมามากมาย ซึ่งรวมถึงภาพดอกไม้และนกบางชิ้นด้วย

ส่วนสถานะของเขาในวงวรรณกรรมประวัติศาสตร์นั้น?

คงพอจะเทียบได้กับซูตงโพแห่งแผ่นดินเทียนเฉาเรา

ผลปรากฏว่า หลี่ไป๋กลับกล้าตอบด้วยกลอนว่า “ครึ่งม้วนบทกวี หนังสือของไป๋ตี้”

ไป๋ตี้ก็คือหลินจือไป๋

ข้อนี้หลายคนรู้กันดีอยู่แล้ว

สวีไห่หยุนก็รู้ เขาไม่พอใจตรงที่ว่า “ไป๋ตี้” จะกล้าตอบกับ “เฉินหวัง” ได้อย่างไร!

หลี่ไป๋กลับไม่รีบร้อน ตอบอย่างใจเย็นว่า: “ข้าคิดว่าเหมาะสมมากเลยนะ ไป๋ตี้หมายถึงอาจารย์หลินจือไป๋ ตรงนี้ทุกคนรู้ดี และทุกคนก็ควรจะรู้ด้วยว่า อาจารย์ไป๋ตี้มีความสามารถทางบทกวีสูงมากเช่นกัน”

“แต่เจ้าดันเอาไป๋ตี้ไปเทียบกับเฉินหวัง…”

“ไป๋ตี้แน่นอนว่าสามารถเทียบกับเฉินหวังได้ หนึ่งคือคำว่า ‘หวัง กับ ‘ตี้’ ตรงกันในตำแหน่ง สองคือทั้งสองต่างก็เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง และสามนั้น ข้าไม่จำเป็นต้องพูดก็เข้าใจใช่ไหม…”

ผู้ชมต่างยิ้มอย่างเข้าใจ

แน่นอนว่าเข้าใจดีว่า “สามนั้น” หมายถึง หลินจือไป๋มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะอยู่เคียงข้างชื่อของ “เฉินหวัง” ได้!

“หลี่ไป๋เล่นเป็นจริงเป็นจังเลยแฮะ!”

“รอบนี้ประจบได้คลาสสิคมาก!”

“ประจบอย่างบริสุทธิ์หมดจดจริงๆ”

“แต่นี่มันก็เรื่องจริงนะ เฉินหวังเป็นยอดฝีมือยุคโบราณ เก่งทั้งฉิน หมากล้อม พู่กัน วาดภาพ บทกวี เพลง บทกลอน ส่วนหลินจือไป๋เป็นอัจฉริยะยุคใหม่ เก่งเหมือนกันทั้งบทกวี เพลง พู่กัน วาดภาพ!”

“ฉันยังรู้สึกว่าไม่เหมาะอยู่นะ”

“พวกนายคิดดูสิ ผลงานภาพวาดของเฉินหวังน่ะ เป็นระดับสุดยอดของโลก แต่บทกวีของหลินจือไป๋ ยังไม่น่าจะถึงระดับเดียวกับงานวาดหมึกของเฉินหวังใช่ไหม?”

“ฉันไม่รู้ว่าบทกวีของหลินจือไป๋อยู่ในระดับไหนนะ แต่เรื่องวาดภาพ เขาสามารถเทียบชั้นกับเฉินหวังได้แน่”

“ได้ยินมาว่าบทกวีของหลินจือไป๋ก็ไม่ธรรมดาเลยนะ เขาถูกยกย่องว่าเป็นยอดอัจฉริยะอันดับหนึ่งของฉินโจวเชียวนะ”

“เขาจะอะไรก็เป็นที่หนึ่งหมดเลยเหรอ?”

“นั่นก็แปลว่า ไป๋ตี้กับเฉินหวังก็อยู่ระดับเดียวกันน่ะสิ!”

กลายเป็นว่า จากการแข่งขันกลอนคู่ กลับวกมาเป็นการถกเถียงว่า ไป๋ตี้สามารถเทียบกับเฉินหวังได้หรือไม่

ถ้าในโลกนี้ก็เทียบได้กับการที่ทุกคนกำลังถกกันอย่างจริงจังว่า

บุคคลมีชื่อเสียงยุคปัจจุบันคนหนึ่ง สามารถเทียบกับซูตงโพได้หรือเปล่า

ที่สำคัญคือ ทุกคนยังถกกันอย่างจริงจัง ไม่มีใครคิดว่าคนหลังไม่คู่ควรกับคนแรกเลยสักนิด—

พอทุกคนรู้สึกตัวว่า การที่มีการถกเถียงแบบนี้เกิดขึ้น หมายความว่าอะไร

อารมณ์ของผู้ชมก็ปั่นป่วนกันไปหมด แม้แต่แค่ก่อให้เกิดการถกเถียงได้ ก็เพียงพอจะพิสูจน์แล้วว่าหลินจือไป๋ในตอนนี้ มีสถานะในใจของผู้คนสูงเพียงใด!

“ให้ห้าคะแนนก็พอแล้ว”

เพราะมีข้อโต้แย้ง ประกอบกับการประท้วงเบาๆ ของสวีไห่หยุน

บรรดากรรมการหลังจากกระซิบหารือกันแล้ว ก็ลงความเห็นว่าให้หลี่ไป๋ได้คะแนน แต่ไม่ให้มาก

ความหมายก็คือ กลอนวรรคล่างนี้ยังดูฝืนๆ อยู่หน่อย

หลี่ไป๋เบ้ปากแล้วพูดว่า: “ข้าเห็นว่านี่คือการประเมินความสามารถด้านบทกวีของประธานหลินต่ำเกินไปจากสายตาชาวโลก!”

เขารู้ดีว่ากรรมการกำลังหมายถึงอะไร

ก็แค่มองว่า ถึงแม้หลินจือไป๋จะเป็นอัจฉริยะรอบด้าน แต่ในด้านบทกวียังไม่ถึงระดับเดียวกับฝีมือวาดภาพดอกไม้ของเฉินหวังก็เท่านั้นเอง

“อาจารย์หลี่ไป๋ กรุณามีสมาธิกับการแข่งขันด้วยครับ”

พิธีกรทนไม่ไหวต้องเตือน เพราะหลี่ไป๋พูดมากไปหน่อย

หลี่ไป๋เบ้ปากอีกครั้ง ท่าทางไม่ค่อยพอใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ กลับไปตั้งสมาธิกับการแข่งขันอีกครั้ง

สวีไห่หยุนก็ไม่พอใจเหมือนกัน ในมุมมองของเขา กรรมการไม่ควรให้คะแนนหลี่ไป๋เลย เอาหลินจือไป๋มาเทียบกับเฉินหวังเนี่ยนะ ไอ้บ้านี่กล้าทำแบบนี้ได้ยังไง!

อ่ะ ก็เฉินหวังคือไอดอลของสวีไห่หยุนเองนี่นา!

หลินจือไป๋จะไปเทียบได้ยังไง…

“ปี๊บ!”

สวีไห่หยุนเผลอใจลอยไปนิดเดียว กลอนวรรคบนข้อต่อไปก็โดนหลี่ไป๋แย่งตอบไปอีกแล้ว

ถึงแม้คำตอบจะธรรมดา กรรมการให้แค่เจ็ดคะแนน แต่สวีไห่หยุนไม่ได้ตอบเลย ก็เลยไม่ได้คะแนนสักแต้ม

ทั้งๆ ที่ข้อนี้เขาตอบได้แน่ๆ แถมตอบออกมาก็คงได้เต็มด้วย!

สวีไห่หยุนเจ็บใจจนแทบจะทนไม่ไหว สายตาเคร่งขรึมขึ้นมา เขาจะพลาดอีกไม่ได้ ไม่งั้นวันนี้มีหวังพังแน่…

แล้วก็เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ

ข้อที่ 15

ข้อที่ 16

พริบตาเดียวผ่านไปครบ 20 ข้อ

กรรมการเริ่มนับคะแนนของทั้งสองคน

หลังจากคำนวณผลลัพธ์เสร็จแล้ว พิธีกรก็กล่าวด้วยสีหน้าแปลกๆ ว่า: “ผลการแข่งขันของอาจารย์สวีไห่หยุนกับอาจารย์หลี่ไป๋ออกมาแล้ว ผู้ที่จะได้สิทธิ์ไปชิงแชมป์กับอาจารย์หลินจือไป๋ก็คือ…”

“หลี่ไป๋!”

หลี่ไป๋ชนะสวีไห่หยุนได้จริงๆ!