‘นี่มันอะไรกันแน่’

โกซูยอลเคยสัมผัสผลงานของศิลปินผู้ยิ่งใหญ่มาแล้วนับไม่ถ้วน

เขาเองก็เป็นจิตรกรชื่อดังระดับประเทศ และรู้ดีว่าหลานชายโกฮุนมีพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดา

ภาพวาดที่หลานเคยวาดมาก็เป็นเครื่องพิสูจน์

เป็นผลงานที่โดดเด่นอย่างแท้จริง จนทำให้หัวใจรู้สึกสั่นไหวเพียงแค่ได้เห็น

มันให้ความรู้สึกเหมือนการกำเนิดของจิตรกรผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุคสมัยใหม่

แต่ภาพวาดนี้แตกต่างออกไป

ทันทีที่มองภาพ เขาก็จมดิ่งลงไปในอารมณ์ที่ภาพนั้นถ่ายทอดออกมาโดยไม่อาจถอนตัวขึ้นมาได้

ทุ่งข้าวสาลีที่เยือกแข็งนั้นเปี่ยมด้วยความรักอันอ่อนโยน แต่ไม่ได้สื่อความหมายมากมายอะไรเลย

ไม่ได้ใช้สีสันหลากหลาย

มีเพียงสีดำ สีน้ำเงิน สีขาว และสีน้ำตาลเท่านั้น

แทนที่จะให้ความสำคัญกับรูปร่าง เขาเลือกที่จะซ้อนสีเข้าหากัน และใช้ฝีแปรงถ่ายทอดพื้นผิวของวัตถุ

สายลมที่วาดด้วยสีน้ำเงิน สีดำ และสีขาวนั้นโหดร้ายอย่างไม่น่าเชื่อ

ท้องฟ้าที่วาดด้วยสีน้ำเงินและสีดำก็ดูไม่ต่างจากลางร้าย

แต่ทำไม... พื้นดินเยือกแข็งใต้ท้องฟ้านั้น กลับอบอุ่นถึงเพียงนี้กันเล่า?

น้ำค้างแข็งเหนือทุ่งข้าวสาลีแห้งแล้งดูราวกับกำลังเปล่งประกาย แสบตาแทบมองไม่ไหว

“เป็นยังไงบ้างครับ?”

โกฮุนเอ่ยถามอีกครั้ง

“……”

โกซูยอลไม่อาจเอ่ยคำใด

เขาไม่รู้จะถ่ายทอดความรู้สึกที่ได้รับจากภาพวาดของหลานชายอย่างไรดี

และในตอนนี้ เขาก็ไม่อยากพูดอะไรด้วย

เขาเพียงต้องการซึมซับความรู้สึกที่ถ่ายทอดมาจากภาพให้เต็มที่

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง

“ฮัดเช้ย!”

โกฮุนจามออกมา

โกซูยอลจึงได้สติกลับคืนมา

“เข้าไปข้างในกันเถอะ”

เขารีบเก็บผ้าใบและคว้ามือของหลานชายไว้แน่น

ฝีเท้าของเขาเร่งร้อนเหมือนกับจังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ

...

เป็นอย่างที่คาดไว้

โกฮุนที่อยู่กลางอากาศหนาวนอกบ้านนานเกินไปก็เป็นไข้หวัดเข้าให้

โกซูยอลรีบพาเขาไปโรงพยาบาลใกล้บ้านทันที

หลังจากรับคำแนะนำจากหมอให้แอดมิท เขาก็พอจะถอนหายใจได้บ้าง

“ฮะ”

“ไอ้เด็กนี่ ยังจะหัวเราะอีกเหรอ?”

พอเห็นหลานชายที่ไข้ขึ้นตั้ง 38 องศา แต่ยังยิ้มอย่างอ่อนแรง ก็รู้สึกปวดใจอย่างบอกไม่ถูก

“ทุ่งข้าวสาลีนั่นน่ะครับ”

โกฮุนพูดพลางยิ้มบาง ๆ

“ผมเคยคิดว่ามันเปล่งประกายได้เพราะแสงแดด”

“แล้วไงล่ะ?”

โกซูยอลเช็ดเหงื่อที่ไหลพรากบนหน้าผากของหลานชาย

“เพราะมันสว่างไสว ผมเลยคิดว่าคงเป็นเพราะได้รับแสงอาทิตย์ แต่ไม่ใช่แค่นั้นครับ”

เสียงของโกฮุนค่อย ๆ แผ่วเบาลง

“ช่วงฤดูใบไม้ผลิกับฤดูร้อนน่ะ เติบโตได้ก็เพราะแดด แต่ฤดูใบไม้ร่วงกับฤดูหนาวล่ะ จะอดทนมาได้ยังไง ทั้งที่มันหนาวขนาดนี้”

“หลับตาเถอะนะ”

ดูเหมือนฤทธิ์ยากำลังเริ่มทำงาน

โกซูยอลลูบผมหลานชายเบา ๆ หวังให้เขาได้หลับสบาย

“ผมคิดดูแล้ว มันก็เพราะผืนดินที่โอบอุ้มไว้นั่นแหละครับ”

โกฮุนมองเห็นความเมตตาและความหวังในทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็งนั้น

ความรักของผืนดินที่ยอมรับลมอันโหดร้ายและน้ำค้างเย็นเฉียบแทนต้นข้าว เพื่อให้เมล็ดข้าวสามารถเติบโตขึ้นในห้วงเวลาแห่งแสงสว่าง

เมล็ดพันธุ์ที่จะผลิยอดขึ้นมาในวันหนึ่งหลังได้รับความรักนั้น

เขารู้สึกว่าความสัมพันธ์นั้น ก็ไม่ต่างจากตัวเขาเองเลย

ทุ่งข้าวสาลีในโอแวร์ญที่เขาเคยมองด้วยความหวาดกลัว ตอนนี้ก็ไม่ได้น่ากลัวอีกต่อไปแล้ว

โกซูยอลนั่งฟังคำพูดของหลานชายเงียบ ๆ

“แต่ไม่มีใครสนใจทุ่งข้าวสาลีในฤดูหนาวเลยครับ… คนมักจะมองแค่ทุ่งข้าวสาลีสีทองในฤดูร้อนเท่านั้น ทั้งที่มันสวยมากนะ…”

โกซูยอลเข้าใจคำพูดของโกฮุนในแบบของเขาเอง

ภาพของศิลปินมากมายที่มีพรสวรรค์และพยายามอย่างไม่หยุดยั้ง แต่กลับไม่ได้รับการยอมรับผุดขึ้นในหัว

คน ๆ เดียวที่ผุดขึ้นมาในใจเมื่อพูดถึงทุ่งข้าวสาลีที่มีน้ำค้างแข็งปกคลุม

วินเซนต์ แวนโก๊ะ

ชายผู้ล้มลงก่อนที่ต้นข้าวจะงอกเงย

จนกระทั่งกลายเป็นรวงข้าวเต็มที่แล้วจึงได้รับการยอมรับในคุณค่า

โกซูยอลเดาว่า

โกฮุนคงวาดภาพนี้เพื่ออุทิศให้วินเซนต์ แวนโก๊ะ

“แล้วก็…”

เสียงโกฮุนงึมงำขณะง่วงนอน

โกซูยอลหลุดหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะจูบหน้าผากของหลานชาย

ฟังจากลมหายใจสม่ำเสมอแล้ว ดูเหมือนเจ้าตัวจะหลับสนิท

เขาดับไฟ แล้วเอนตัวลงบนเตียงเสริมข้าง ๆ

‘……บางที เมืองใหญ่ อาจไม่ใช่คำตอบก็ได้’

โกซูยอลหวังว่าโกฮุน ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากธรรมชาติ จะสามารถเติบโตมุมมองแบบนี้ต่อไปได้

พรสวรรค์นี้ช่างน่าเสียดายเกินไปหากต้องปล่อยให้หล่นหาย

ช่วง 6 สัปดาห์ที่เดินทางยุโรป

โกฮุนดูสดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และสามารถสร้างสรรค์ผลงานอย่างภาพนี้ออกมาได้

เขารู้สึกว่า หากอยู่แต่ในที่เดิม ๆ คงไม่มีทางเกิดขึ้นแน่

ด้วยเหตุนี้ โกซูยอลจึงตัดสินใจว่า

แทนที่จะปักหลักอยู่เมืองใดเมืองหนึ่งนาน ๆ คงจะดีกว่าถ้าจะพาหลานชายไปสัมผัสประสบการณ์หลากหลายจากหลายพื้นที่

พอคิดถึงตรงนี้ ความตึงเครียดก็คลายลง

แล้วเขาก็เข้าสู่นิทราในเวลาไม่นาน

เช้าวันรุ่งขึ้น

โกฮุนซัดอาหารเช้าอย่าง ไก่ต้ม สลัดปลาแซลมอน และขนมปัง อย่างกับตาเห็น

เด็กที่ยังนอนซมอยู่เมื่อวาน กลับกินเหมือนคนที่อดข้าวมาหลายวัน

โกซูยอลทั้งโล่งใจและงงไปพร้อมกัน

“ไม่ป่วยแล้วเหรอ? อร่อยมั้ย?”

“ครับ! อร่อยมากเลย คุณปู่ก็กินด้วยสิครับ”

โกฮุนยื่นส้อมของตัวเองให้

“คุณปู่กินทีหลังก็ได้ กินช้า ๆ เคี้ยวให้ละเอียด แล้วก็ดื่มน้ำด้วยนะ”

“ครับ!”

พอกินชีสเค้กที่มาเป็นของหวาน

โกฮุนก็เบิกตาโตแล้วพูดขึ้นเสียงดัง

“คุณปู่! ต้องลองนี่ดูครับ!”

“ฮ่า ๆ อร่อยขนาดนั้นเชียว?”

“นี่มัน... นี่มันคือการปฏิวัติเลยนะครับ! เป็นการปฏิวัติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของชาวฝรั่งเศสรองจากการปฏิวัติฝรั่งเศส!”

โกซูยอลถึงกับหลุดหัวเราะให้กับคำพูดสุดเว่อร์ของหลานชาย

“ไอ้เด็กนี่ ชีสเค้กมันจะอร่อยขนาดไหนกันเชียว?”

“จริง ๆ นะครับ! ลองกินดูเร็ว!”

โกซูยอลเลยตักชีสเค้กของโกฮุนมาชิมคำหนึ่ง

“อืม?”

“ใช่ไหมล่ะ! ชีสที่เย็นจนแทบจะแข็ง แต่พอแตะลิ้นก็ละลายช้า ๆ นุ่มนวล แล้วก็โอบล้อมลิ้นอย่างอ่อนโยน รสสัมผัสแบบนี้มีอยู่จริงได้ยังไงกัน!”

คำพูดอย่าง “การปฏิวัติฝรั่งเศส” กับ “ละมุนลิ้น” แบบนี้ ไม่ใช่คำพูดของเด็กเลยสักนิด

‘พ่อแม่เด็กนี่เลี้ยงมายังไงกันนะ’

ถึงจะเป็นเด็กที่ชอบอ่านหนังสือมาก แต่บางทีเขาก็ยังตกใจอยู่บ้าง

อย่างตอนที่พูดเรื่องแวนโก๊ะต่อหน้าทีมนักวิจัยก็เหมือนกัน เป็นเด็กที่แปลกจริง ๆ

แต่ถึงจะยังไง ก็เป็นสายเลือดสุดท้ายที่เหลืออยู่ของเขา

เด็กที่เขารักยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

“พูดแบบนั้นคนจะเข้าใจเหรอ?”

โกฮุนกะพริบตาปริบ ๆ

“ต้องพูดให้เข้าใจง่ายสิ ถ้าใช้คำเว่อร์เกินไป บางทีก็สื่อไม่ถึงนะ”

“แล้วควรพูดยังไงล่ะครับ?”

โกซูยอลครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ใช้คำเปรียบน่ะดีสุดแล้ว อย่างเช่น เป็นชีสเค้กที่เหมือนแมวเลยนะ

ภายนอกอาจจะดูเย็นชา แต่พอกอดไว้ในอกก็แสดงความน่ารักเอาอกเอาใจออกมา น่ารักเหมือนแมวไงล่ะ คิดดูสิ”

“……”

โกฮุนจ้องมองโกซูยอลนิ่ง ๆ ก่อนจะไม่พูดอะไร

แล้วหันกลับมากินชีสเค้กต่ออย่างเงียบ ๆ

...

ร่างกายของเด็กนี่ก็ดีจริง ๆ

แค่ได้นอนเต็มอิ่ม ตื่นมาก็สดชื่นสุด ๆ จนได้ออกจากโรงพยาบาลในวันเดียว

แต่ปัญหาคือ

ตอนวาดมันก็ดีอยู่หรอก แต่ไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงให้ภาพแห้งดี

เพราะลมแรงกับอากาศแห้ง สีด้านนอกจึงแห้งเร็วก็จริง

แต่เพราะทาลงไปหนาเอามาก ๆ กว่าที่สีด้านในจะแห้งสนิทคงต้องใช้เวลานาน

ตอนนี้เลยเอาไปวางไว้ที่ริมหน้าต่างชั้นสองของห้องทดลองของมาร์ติน แยนเซนก่อน

แต่ระหว่างที่เดินทางไปเที่ยวต่อ คงไม่สะดวกจะพกติดตัวไปด้วยตลอด

เลยกลายเป็นเรื่องที่ต้องคิดหนัก

“ก็อยู่ที่นี่จนกว่ามันจะแห้งไงล่ะ ไม่ใช่เหรอ?”

มาร์ตินพูดเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่

แต่คุณปู่ส่ายหัว

“ภาพที่ลงสีหนาขนาดนี้ ต่อให้ทาน้ำยาเร่งแห้งก็ยังต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าสีข้างในจะเซตตัวหมด”

“นานขนาดนั้นเลยเหรอ?”

มาร์ตินถึงกับครางในลำคอ

ต้องจัดสภาพแวดล้อมให้เหมาะด้วย พอแห้งดีแล้วก็ต้องเคลือบวานิชอีก

อย่างที่คุณปู่ว่า ขั้นต่ำก็ต้องรออย่างน้อยสามเดือน

ถ้าบางหน่อย ประมาณสองสัปดาห์ก็พอแห้งจนจัดแสดงได้

แต่สำหรับภาพอย่างของเราที่ลงสีหนา มันอาจต้องใช้เวลาครึ่งปีเต็มกว่าจะเซตตัวอย่างสมบูรณ์

น่าลำบากใจจริง ๆ

และภาพนี้เราก็ชอบมากด้วย อยากเก็บให้ปลอดภัยจนกว่าจะทาน้ำยาเคลือบ

“งั้นก็ฝากไว้ที่นี่สิ?”

“……”

มาร์ตินเป็นคนดีและน่าเชื่อถือก็จริง แต่เขาไม่มีความรู้เรื่องภาพวาดมากพอให้ฝากภาพนี้ไว้ด้วยได้

“ทำไมล่ะ?”

“ก็ไว้ใจไม่ได้นี่ครับ ก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสีต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะแห้งสนิท”

“ฉันน่ะไม่รู้หรอก แต่พวกนักวิจัยที่นี่ดูแลดีอยู่แล้ว”

ดูเหมือนว่า พวกนักวิจัยที่สถาบันแวนโก๊ะ และมูลนิธิแวนโก๊ะ จะเป็นคนดูแลภาพของเราที่เก็บไว้อยู่

ก็พอจะเชื่อได้อยู่หรอก แต่…เราก็ยังอยากดูแลด้วยตัวเองมากกว่า

ภาพนี้ไม่สามารถฝากใครได้จริง ๆ

“คุณปู่ครับ เรากลับเกาหลีไม่ได้เหรอ?”

“ก็ไม่เห็นจะเป็นไรหรอก ไปเที่ยวหลาย ๆ ที่แบบนี้ก็เหนื่อยเหมือนกัน… ฮืม… แต่ต้องยึดภาพนี้ให้แน่นหนาหน่อยนะ”

คุณปู่มองภาพสักพัก เหมือนตัดสินใจได้แล้วก็พยักหน้า

“มาร์ติน แถวนี้มีร้านทำกรอบรูปมั้ย?”

“อืม... อย่าหาแถวนี้เลย ออกไปหาที่ปารีสดีกว่าไหม?”

ดูเหมือนจะดีกว่าตามที่มาร์ตินเสนอ

เราก็อยากได้กรอบรูปที่แข็งแรง และยึดภาพได้ดีเพราะยังห่วงอยู่มาก

“งั้นก็เอาตามนั้นละกัน ไหน ๆ ก็ต้องหาบริษัทขนส่งด้วยอยู่แล้ว… ฮุนอา พรุ่งนี้ไปปารีสกับคุณปู่นะ”

“ไม่ไปวันนี้เลยเหรอครับ?”

“เพิ่งออกจากโรงพยาบาลเอง อย่าฝืน วันนี้พักผ่อนให้เต็มที่ก่อน”

พอเราพยักหน้ารับ มาร์ตินก็หัวเราะเสียงดัง

“ฮ่าฮ่าฮ่า! งั้นวันนี้ขอยืมปู่ของเธอหน่อยนะ”

“ยืม...?”

“ใช่ พอปู่เธอพูดอะไรสักหน่อย พวกผู้สนับสนุนก็จะมารวมตัวกันไงล่ะ แบบนั้นเราก็สามารถจัดแสดงภาพของแวนโก๊ะที่โรงแรมลาบูได้อีกครั้งน่ะสิ”

คุณปู่ส่ายหน้า

ดูเหมือนจะไม่เต็มใจนัก

“ก็แกเอาแต่พูดไม่หยุด ฉันเลยยอมให้ไง แค่ครั้งเดียวนะ ไม่มีครั้งที่สองแล้ว”

ถ้าภาพของเราจะถูกจัดแสดงในห้องใต้หลังคาของโรงแรมลาบูจริง ๆ ก็คงดีไม่น้อย

“น่าจะเท่มากเลยครับ”

“ใช่ไหมล่ะ? เห็นไหม ฮุนก็ว่าน่าจะเท่ งั้นในเมื่อจะพูดแล้วก็พูดให้ดี ๆ ไปเลยนะ!”

“แฮ่ม…”

คุณปู่แค่กระตุกริมฝีปาก แต่ดูเหมือนจะพอใจอยู่ไม่น้อย

ภาพคุณปู่โกซูยอล ศิลปินชื่อดังที่ไม่ว่าไปที่ไหนในยุโรปก็มีคนยกมือทักทาย

จะขึ้นกล่าวสุนทรพจน์ น่าตื่นเต้นสุด ๆ

“ผมก็อยากไปด้วยครับ”

“ไม่ได้ ต้องนอนพัก แล้วกินยารึยัง?”

“ไม่ต้องกินก็ได้ครับ ผมหายแล้ว ไม่มีไข้แล้วนะครับ”

“หมอจะสั่งยาให้เปล่า ๆ หรือไง? อย่าดื้อ พักผ่อนซะ ปู่จะกลับมาก่อนมื้อเย็น”

ทั้ง ๆ ที่แข็งแรงแล้วแท้ ๆ แต่ก็ไม่มีใครเชื่อเลย

ถึงจะซาบซึ้งในความรักที่คุณปู่มีให้

แต่ก็อยากให้เข้าใจความอึดอัดของเด็กคนหนึ่งที่ออกไปไหนไม่ได้เพราะมีนักข่าวรออยู่เหมือนกัน

“ตอนกลับมาจะซื้อชีสเค้กให้นะ”

“เดินทางปลอดภัยนะครับ”

แต่ถ้าเป็นชีสเค้กล่ะก็ คุ้มค่าที่จะรอเลยล่ะ