“หัวหน้าหลี่ คุณจ้องผมทำไมครับ?”

เฝิงหลางถามด้วยความกังวล

หัวหน้าหลี่คว้าโทรศัพท์จากมือเขาและดูหมายเลขที่โทรเข้า

“เฝิงหลาง ฉันได้จัดเวรกับเพื่อนร่วมงานแล้ว เธอจะมารับฉันเมื่อไหร่?”

เมื่อโทรศัพท์เชื่อมต่อ เสียงผู้หญิงที่ไพเราะก็ดังขึ้น

“เจียวเจียว ฉันเอง พี่ชายของเธอ!”

หัวหน้าหลี่พูดเสียงแข็ง

“พี่! โทรศัพท์ของเฝิงหลางมาอยู่ในมือพี่ได้ยังไง?”

หลี่ฉางจวินไม่ได้อธิบายอะไรและวางสายทันที

“เฝิงหลาง แกนี่แน่จริงๆนะ”

“เพิ่งมาถึงหางโจวเมื่อบ่ายวานนี้ ก็สนิทกับน้องสาวฉันขนาดนี้”

ใบหน้าของหัวหน้าหลี่เผยรอยยิ้มเย็นเยียบ

ในฐานะพี่ชายที่รักน้องสาวอย่างมาก เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า

เพียงแค่เชิญเฝิงหลางมาทานข้าวที่บ้าน

เจ้าหนุ่มนี้ก็สนิทสนมกับน้องสาวของเขาขนาดนี้

ภายในวันเดียว

พวกเขาก็ถึงขั้นไปดูหนังด้วยกันแล้ว

อีกไม่กี่วันอาจจะถึงขั้นพูดคุยเรื่องแต่งงาน

“หัวหน้าหลี่ ให้ผมอธิบายนะครับ ผมกับเจียวเจียวจริงๆ แล้ว...”

“ห้ามเข้าใกล้น้องสาวฉันอีก”

หัวหน้าหลี่พูดและเตรียมจะบล็อกเบอร์น้องสาวในโทรศัพท์ของเฝิงหลาง

“หัวหน้าหลี่ ผมแนะนำว่าอย่าทำอย่างนั้น”

เฉินหยูกล่าวทันทีหลังจากหัวหน้าหลี่บล็อกเบอร์เสร็จ

“ทำไมถึงไม่ควรบล็อก?”

หลี่ฉางจวินพูดอย่างไม่พอใจ

เฉินหยูหัวเราะ “สามวันก่อน คุณยืมเงินน้องสาวหนึ่งพันหยวนไปชำระหนี้ใช่ไหม ถ้าภรรยาของคุณรู้เรื่องนี้ล่ะก็...”

“คุณคงไม่รอดแน่”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลี่ฉางจวินตัวสั่นเล็กน้อย

สีหน้าจากโกรธกลายเป็นหวาดกลัว

“ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด…”

โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง

หลี่ฉางจวินกลืนน้ำลาย ถอนหายใจ และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

“ถ้าไม่รับสาย เรื่องจะยิ่งแย่กว่าเดิม”

เฉินหยูเตือน

หลี่ฉางจวินถอนหายใจอย่างยากลำบากก่อนจะกดรับสาย

“หลี่ฉางจวิน นายเก่งขึ้นเยอะเลยนะ”

“ฉันบอกให้นายเลิกบุหรี่เพราะหวังดี แต่นายกลับไปยืมเงินร้านข้างล่างเพื่อซื้อบุหรี่”

“ไม่มีเงินชำระหนี้ก็ดันไปยืมเงินน้องสาว นายยังมีหน้าจะเป็นพี่ชายอยู่ไหม?”

หลี่ฉางจวินถูกตำหนิ จนต้องก้มหน้า ไม่กล้าเถียงสักคำ

“ถ้านายเก่งขนาดนี้ เงินเดือนสามร้อยหยวนต่อเดือนก็คงไม่จำเป็นแล้ว”

“ภรรยาอย่าโกรธเลย ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอีก”

เมื่อได้ยินว่ากำลังจะถูกตัดเงินหลี่ฉางจวินก็ตกใจ

“พรุ่งนี้ส่งรายงานขอโทษห้าพันคำ แล้วค่อยว่ากัน”

จากนั้นโทรศัพท์ก็เงียบไป

เฝิงหลางก้มหน้าและยิ้มอย่างลับๆ

หลี่ฉางจวินมองดูเฝิงหลาง

นี่มันเวรกรรมอะไรเนี่ย

น้องสาวที่ดูแลมา 22 ปีแท้ๆ

กลับกลายเป็นฝ้ายดำ

“หมอเฉิน รอสักครู่”

จากนั้น หลี่ฉางจวินเรียกเฝิงหลางออกไปข้างนอก

ประมาณสิบนาทีต่อมา ทั้งสองคนกลับเข้ามา

เฝิงหลางดูสดใส

หลี่ฉางจวินกลับดูไม่ดีนัก

“มีคำถามอะไรอีกไหม?”

“ถ้าไม่มี ผมคงต้องขอให้กลับไปก่อน”

เฉินหยูถามด้วยรอยยิ้ม

ไม่ว่าจะเป็นเฝิงหลางหรือหลี่ฉางจวิน ต่างก็รู้สึกกังวล

หลังจากพูดคุยกันแล้ว ทั้งคู่ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก

เฉินหยูมีความสามารถจริงๆ

สองสายโทรศัพท์ก็สามารถให้คำตอบได้แล้ว

หลังจากพูดคุยกับผู้บังคับบัญชา

ความคิดเห็นที่ได้รับคือให้ติดต่อกับเฉินหยูต่อไป

แต่ต้องระมัดระวังอย่าให้เกิดความขัดแย้ง

เมื่อได้ยินคำของเฉินหยู หลี่ฉางจวินส่งสัญญาณให้เฝิงหลาง

“เอ่อ...หมอเฉิน ร้านของคุณตกแต่งได้ดีมาก”

“เห็นภาพนักจิตวิทยาเหล่านี้ ทำให้ผมรู้สึกเหมือนกลับไปอยู่ในห้องเรียนมหาวิทยาลัยอีกครั้ง”

เฝิงหลางเริ่มสนทนา

เฉินหยูกล่าวเบาๆ “ก็แค่ทาสีขาว”

เฝิงหลางหัวเราะออกมา

พี่ชาย คุณจะพูดแบบนี้ทำให้คุยกันต่อไม่ได้เลย

“เอ๊ะ นี่คือฟรอยด์ใช่ไหม?”

เฝิงหลางเห็นรูปปั้นทองส่องแสงนั้น

เฉินหยูพยักหน้า “ใช่ ลูกค้าส่งมาให้”

“หัวหน้าหลี่ ดูสิ รูปปั้นฟรอยด์นี้มีรายละเอียดดีมาก”

เฝิงหลางเริ่มพูดคุย

หลี่ฉางจวินจ้องเฝิงหลาง

ให้หาทางสนทนาอย่างมีประโยชน์กับเฉินหยู ไม่ใช่พูดไร้สาระ

จากนั้นหลี่ฉางจวินเห็นอุปกรณ์ “การรักษา” ที่มีอยู่เต็มชั้นวางสินค้า

เขาเริ่มรู้สึกว่าต้องการจับเฉินหยูเข้าคุก

นมแคลเซียม AD ราคา 100,000 หยวน

เค้กตุ๊กตาหิมะ ราคา 100,000 หยวน

สติกเกอร์การ์ตูนแบล็คแคทที่มีหลายแบบ ราคา 100,000 หยวน

ของลักษณะนี้ยังมีอีกหลายสิบชิ้น

หลี่ฉางจวินมั่นใจเต็มที่ว่าสิ่งของเหล่านี้หากซื้อจากซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้บ้านจะรวมกันไม่เกิน 500 หยวน

สินค้าเล็กๆ ที่มีราคาสูง

รูปปั้นทองคำฟรอยด์ขนาดใหญ่

นักจิตวิทยาที่มีภูมิหลังลึกลับและความสามารถอันน่าทึ่ง

นี่มันอะไรกันแน่?

ร้านขายของชำ?

ร้านปรึกษาทางจิตวิทยา?

หรือเป็นร้านทำนายดวงที่ติดป้ายผิด?

หลี่ฉางจวินรู้สึกเหมือนฟ้าผ่าลงมา

“หัวหน้าหลี่ เพื่อสุขภาพของคุณ ผมแนะนำให้คุณซื้อสติกเกอร์การ์ตูนนี้”

ในขณะที่หลี่ฉางจวินกำลังโกรธ เฉินหยูก็เดินเข้ามาพร้อมหยิบสติกเกอร์แบล็คแคท

“ถ้าผมซื้อ นั่นแสดงว่าผมมีโรคจริงๆ”

หลี่ฉางจวินคิดในใจและพูด “ของมันแพงไป ผมเป็นแค่หัวหน้าหน่วยเล็กๆ ไม่มีเงินขนาดนั้น”

“ไม่เป็นไร คุณสามารถซื้อแค่สติกเกอร์หนึ่งอันได้”

เฉินหยูตอบ

“มีทั้งหมดห้าสิบสติกเกอร์ สามารถแยกขายได้ อันละสองหมื่น”

เมื่อได้ยินว่าแยกขายได้ หลี่ฉางจวินก็ถอยออกไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

รู้สึกเหมือนกระเป๋าเงินจะต้องเสียหาย

ผู้บังคับบัญชาสั่งไม่ให้ตัวเองทำให้เฉินหยูโกรธ

ถ้าเฉินหยูยืนยันจะขาย จะทำยังไงดี?

“ใช่แล้ว นักสืบเฝิง คุณก็ควรซื้อด้วย”

“ไม่ๆ ผมเพิ่งเริ่มทำงาน ไม่มีเงิน...”

พูดยังไม่ทันจบ เฝิงหลางก็หยุดชะงัก

“หมอเฉิน อาการของผมและหัวหน้าหลี่หนักมากไหม?”

เฝิงหลางถามอย่างรีบร้อน

“อาการของคุณยังไม่หนักมาก จะปรากฏอาการในอีกไม่กี่เดือน”

“แต่สำหรับหัวหน้าหลี่ อาการของเขาใกล้จะปรากฏแล้ว”

เฉินหยูพูดพร้อมแกว่งสติกเกอร์แบล็คแคทในมือ

“เราจะซื้อ เราซื้อ!”

“หัวหน้าหลี่ ค่าใช้จ่ายนี้ผมจ่ายเอง”

เฝิงหลางรีบควักกระเป๋าสตางค์ออกมา

“หมอเฉิน สามารถรูดบัตรได้ไหม?”

“ได้”

ไม่นานหลังจากนั้น เฉินหยูนำเครื่อง POS ที่เพิ่งติดตั้งเสร็จออกมา

ภายใต้สายตาของหลี่ฉางจวินที่ตกตะลึง เฝิงหลางรูดบัตรจ่ายไปสี่หมื่นหยวนอย่างรวดเร็ว

เฉินหยูกล่าว “เลือกสติกเกอร์สักแบบ”

เฝิงหลางเม้มริมฝีปาก

“คุณเลือกเถอะครับ”

เฉินหยูหยิบสติกเกอร์สองอัน

“สติกเกอร์ของคุณให้ติดบนเสื้อภายในสามเดือน”

เฉินหยุดชั่วครู่

“สติกเกอร์ของหัวหน้าหลี่ ควรติดทันที”

“ไม่ว่าใครจะพูดอย่างไร ก็อย่าเอามันออก”

“ไม่เช่นนั้น อาการของคุณอาจทำให้ถึงตายได้”