ไม่ว่าที่ไหนก็ตาม การกวาดล้างหนูในช่วงแรกจะเป็นงานที่ยุ่งมาก แต่เมื่อสามารถกำจัดหนูไปได้จำนวนมาก งานก็เริ่มเบาลง
ที่ท่าเรือเกาลูน ตอนนี้คนงานต่างสังเกตได้ชัดเจนว่าจำนวนหนูที่เคยวิ่งพล่านในยามค่ำคืนลดลงอย่างรวดเร็ว พื้นที่ย่านธุรกิจและที่อยู่อาศัยโดยรอบก็ได้รับผลดีเช่นกัน
เมื่อแน่ใจว่าแผนกำจัดหนูประสบความสำเร็จ อันหย่งเฉียงจากบริษัทเกาลูนวาร์ฟรู้สึกยินดีอย่างมาก และนัดพบหยางเหวินตงกับหวังจื้อเสียนอีกครั้ง ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งใกล้ ๆ
บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเมนูหลากหลาย: เนื้อตุ๋นซีอิ๊ว, ปลากะพงต้ม, ซุปเท้าหมูถั่วเหลือง, ไก่นึ่ง, หมูสามชั้นหนังกรอบ, กะหล่ำดอกผัดแห้ง, ไข่ผัดกุยช่าย, ผักเต้าหู้
อันหย่งเฉียงยิ้มพลางกล่าวว่า
"มาเลย คุณหวัง คุณหยาง อาหารอาจจะไม่ได้หรูหราอะไรนัก แค่กินกันง่าย ๆ"
หวังจื้อเสียนหัวเราะตอบ
"ก็ไม่เลวนะ"
หยางเหวินตงก็พยักหน้าเสริม
"ดีมากเลยล่ะ คุณอัน"
เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่หวังจื้อเสียนพูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่ เพราะอาหารพวกนี้อาจเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับหวังจื้อเสียน
แต่สำหรับหยางเหวินตงแล้ว นี่คือมื้อใหญ่ที่แท้จริง ตั้งแต่ข้ามเวลามายังยุคนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นอาหารชุดใหญ่เต็มโต๊ะขนาดนี้
เขาต้องอดอยากมาหลายเดือน จนแทบจะลืมไปแล้วว่าในชีวิตก่อนหน้า เขาเคยสามารถกินอาหารดี ๆ เหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย แถมยังต้องคอยควบคุมอาหารเพราะกลัวอ้วนอีกด้วย
ถึงแม้จะตื่นเต้นแค่ไหน แต่เขาก็ต้องรักษาความสุขุม โชคดีที่เขาเป็นคนที่มีประสบการณ์ในวงเหล้าไม่น้อย ทำให้สามารถรับมือกับสถานการณ์นี้ได้อย่างสบาย ๆ
อันหย่งเฉียงรินเหล้าแล้วถาม
"ดื่มสักหน่อยไหม คุณหยาง?"
หยางเหวินตงพยักหน้า
"ไม่มีปัญหาครับ"
ที่จริงแล้ว หยางเหวินตงไม่ได้ชอบดื่มเหล้า ไม่ว่าจะเป็นในชาติก่อนหรือชาตินี้ก็ตาม แต่ในเมื่อทำธุรกิจ เรื่องแบบนี้ก็หลีกเลี่ยงได้ยาก อย่างน้อยที่สุด เขาก็พยายามหลีกเลี่ยงการสูบบุหรี่ให้ได้มากที่สุดแล้ว เว้นเสียแต่ว่าวันหนึ่งเขาจะขึ้นไปถึงจุดสูงสุดที่ไม่มีใครมาบังคับเขาได้
อันหย่งเฉียงหัวเราะแล้วพูดว่า "เอาล่ะ งั้นเรามาดื่มเหล้าขาวกันสักหน่อย"
หวังจื้อเสียนยิ้มพลางพูดว่า "คุณอัน ผมรู้นะว่าคุณคอแข็งมาก เดี๋ยวต้องเมตตาฉันบ้างล่ะ"
"อย่ามาล้อเล่นเลย คุณหวัง คุณก็ไม่เบาเหมือนกัน" อันหย่งเฉียงหัวเราะแล้วกล่าว "มาเลย! ดื่มรวดเดียวหมดแก้ว!"
หยางเหวินตงได้แต่ยิ้มรับ ในเมื่ออีกฝ่ายรุกหนักขนาดนี้ เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ จึงต้องยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวหมด ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกเหมือนลำคอถูกเผาไหม้
"ฮ่าๆๆ มาๆ กินกับแกล้มกัน" อันหย่งเฉียงดูจะสนุกกับบรรยากาศนี้มาก
หยางเหวินตงทำได้แค่ดื่มและพูดคุยตามมารยาท ไม่นาน หวังจื้อเสียนก็ดูจะเริ่มไปไม่ไหว เริ่มนั่งไม่ตรง ดูเหมือนจะมึนเมาเต็มที่แล้ว
"คุณหวัง?" อันหย่งเฉียงลองผลักตัวเขาเบาๆ แต่ไม่มีปฏิกิริยามากนัก จึงหัวเราะแล้วพูดว่า "ฮ่าๆ คุณหยาง นายคอแข็งกว่าซะอีกนะ!"
"ผมก็เริ่มไม่ไหวแล้วล่ะ คุณอันดื่มเก่งมาก" หยางเหวินตงตอบ ที่จริงแล้วเขาไม่อยากดื่มเลย แต่เมื่อพึ่งพาคนอื่นทำธุรกิจ ก็ต้องรักษามารยาท
"ผู้ชายห้ามพูดว่าไม่ไหว! มาๆ ดื่มต่อ ถ้าไม่ดื่ม แสดงว่าไม่ให้เกียรติผม"
เมื่อถูกพูดแบบนี้ หยางเหวินตงก็จำต้องยกแก้วขึ้นมาจิบเล็กน้อย จากนั้นก็กินกับแกล้มแทน ที่จริงเขาค่อยๆ ลดปริมาณการดื่มลงโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันสังเกต
หลังจากดื่มไปอีกหลายรอบ อันหย่งเฉียงเริ่มเมา แม้จะยังไม่ถึงกับล้ม แต่คำพูดของเขาก็ดูจะเริ่มหลุดๆ แล้ว
จู่ๆ เขาก็มองหยางเหวินตงแล้วยิ้ม "คุณหยาง พี่หยาง พูดตามตรงนะ นายเจ๋งมาก เดี๋ยวผมบอกช่องทางทำเงินดีๆ ให้"
"ช่องทางอะไรเหรอ?" หยางเหวินตงเองก็เริ่มมึน แต่ยังคงมีสติอยู่ เพียงแค่คิดตามช้ากว่าปกติ
อันหย่งเฉียงพูดว่า "แผ่นกาวดักหนูของนายได้ผลดีมาก ตอนนี้เรือสินค้าหลายลำที่ท่าเรือสนใจมันมาก"
"ช่วงนี้มีพนักงานเรือหลายคนมาถามถึงเรื่องนี้"
"เรือพวกนั้นต้องการซื้อแผ่นกาวดักหนูเหรอ?"
เมื่อได้ยินแบบนี้ หยางเหวินตงก็สะดุ้ง ความมึนเมาเมื่อครู่หายไปทันที เขาพยายามเรียกสติตัวเองกลับมาให้มากที่สุด
ถ้าหากเรื่องนี้สำเร็จ มันจะเป็นแรงผลักดันครั้งใหญ่ให้กับธุรกิจของเขา ยิ่งกว่าการกำจัดหนูในท่าเรือเกาลูน เสียอีก
เมื่อตอนที่หยางเหวินตงคุยกับหวังจื้อเสียนเมื่อครึ่งเดือนก่อน เขาได้รู้ว่าในยุคนี้ เรือขนส่งสินค้าแทบจะไม่ใช้วิธีปิดห้องและรมแก๊สพิษกำจัดหนู
เหตุผลนั้นง่ายมาก ต้นทุนมันสูงเกินไป
ไม่ใช่แค่เพราะค่าใช้จ่ายของสารพิษ แต่วิธีนี้ต้องใช้เวลานานกว่าครึ่งเดือนกว่าทุกขั้นตอนจะเสร็จสมบูรณ์ และนั่นหมายถึงความสูญเสียมหาศาลสำหรับเรือขนส่งสินค้า ซึ่งบริษัทเรือยอมรับไม่ได้
การปล่อยให้มีหนูอยู่บนเรือและออกเดินทางไปทั้งอย่างนั้นยังจะดีกว่า
แต่ถึงอย่างนั้น หนูก็ยังคงเป็นภัยคุกคามที่มองไม่เห็น ดังนั้นเรือขนส่งส่วนใหญ่จึงนิยมเลี้ยงแมว และใช้กรงดักหนู กับดักหนู และยาเบื่อหนู กันเป็นมาตรฐาน
ถ้าหากแผ่นกาวดักหนูของเขาสามารถเข้าสู่ตลาดเรือสินค้าได้ มันจะกลายเป็นโอกาสทางธุรกิจมหาศาล เพราะเรือขนาดใหญ่ต้องใช้เครื่องมือดักจับหนูในปริมาณมาก
"ใช่เลย ดังนั้น นายกำลังจะรวยแล้ว" อันหย่งเฉียงหัวเราะ "ฮ่องกงเป็นหนึ่งในศูนย์กลางการขนส่งสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในโลก ทุกปีมีเรือเข้ามาที่นี่เป็นพันๆ ลำ ลองคิดดูว่าจะเป็นยังไง?"
"ตลาดใหญ่มาก" หยางเหวินตงพยักหน้า เขาเริ่มตื่นตัวและสร่างเมาทันที เมื่อเข้าใจถึงศักยภาพของโอกาสนี้
ในความเป็นจริง เขาเคยคิดเรื่องนี้มานานแล้ว
แม้ว่าแผ่นกาวดักหนูของเขาจะมีประสิทธิภาพดีและมีตลาดในฮ่องกงแน่นอน แต่การทำให้สินค้าตัวใหม่เป็นที่รู้จักในระดับกว้างขวางนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย
ยุคนี้สื่อมีจำกัด ส่วนใหญ่คือโทรทัศน์ หนังสือพิมพ์ และวิทยุ ซึ่งกลุ่มคนที่สามารถเข้าถึงได้ก็คือกลุ่มคนที่มีฐานะและแน่นอนว่าบ้านของคนรวยแทบจะไม่มีปัญหาหนูเลย
ดังนั้น ตลาดหลักของแผ่นกาวดักหนูในอนาคต น่าจะอยู่ที่ร้านค้าริมทาง และร้านค้าขนาดเล็กของสามีภรรยา ซึ่งเป็นช่องทางที่เข้าถึงยากและต้องใช้เวลานานในการเจาะตลาด
อันหย่งเฉียงไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ต่อ แต่หันไปแซวหวังจื้อเสียนที่ดูเหมือนจะเมาหนักกว่าใคร
คืนนี้ พวกเขาดื่มกันหนักมาก แต่ที่ท่าเรือเกาลูนมีคนดูแลทุกอย่าง พวกเขาถูกพาขึ้นรถตู้และส่งไปพักที่โรงแรมใกล้ๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น
เมื่อสร่างเมาแล้ว หยางเหวินตงกลับมาทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน และเข้าใจทันทีว่าควรจะทำอะไรต่อไป
เวลาประมาณ 10 โมงเช้า เขาตรงไปที่สำนักงานของอันหย่งเฉียง
หลังจากเคาะประตูและเดินเข้าไป เขาก็ยิ้ม "คุณอัน?"
"ฮ่าๆ คุณหยาง" อันหย่งเฉียงดูท่าทางอารมณ์ดีขึ้นหลังจากคืนแห่งการดื่มหนัก "เข้ามาสิๆ ตอนนี้หัวฉันยังปวดอยู่เลย จำไม่ได้แล้วว่าเมื่อคืนคุยเรื่องอะไรกันบ้าง แต่รู้สึกว่าสนุกมาก"
"ใช่เลย สนุกมาก" หยางเหวินตงหัวเราะ "ผมเองก็มึนๆ ไปบ้าง"
อันหย่งเฉียงหัวเราะ "เฮ้อ~ คนหนุ่มนี่ดีจริงๆ เมื่อก่อนฉันดื่มหนักแค่ไหน เช้าวันต่อมาก็ไม่เป็นไรเลย แต่ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว"
"คุณอันพูดเล่นแล้ว คุณยังอยู่ในวัยเจริญรุ่งเรืองเลย" หยางเหวินตงกล่าวอย่างสุภาพ
"ฮ่าๆ" อันหย่งเฉียงหัวเราะ ก่อนจะถาม "ว่าแต่ วันนี้นายมาหาฉันแต่เช้า มีเรื่องอะไรเหรอ?"
"มีเรื่องหนึ่งครับ" หยางเหวินตงกล่าว "ผมได้ยินมาว่ามีคนจากเรือขนส่งต้องการซื้อแผ่นกาวดักหนูของผม ดังนั้น คุณผมอยากขอให้อันเป็นตัวกลางเพื่อที่เราจะได้ร่วมมือกันทำธุรกิจนี้"
การเชิญกินข้าวและดื่มเหล้าเมื่อคืน ก็เพื่อส่งสารนี้ให้ถึงตัวเองโดยตรง
