พูดถึงผลงานตัวแทนของกวีนิพนธ์แนวห้าวหาญ ย่อมไม่มีทางหลีกเลี่ยงบท《พั่วเจิ้นจื่อ》ของซินชี่จี๋ไปได้แน่นอน!

ยามเมามายส่องกระบี่ใต้แสงเทียน...

ย้อนฝันเสียงแตรก้องระงมค่าย...

ผู้บรรยายหญิงในห้องถ่ายทอดสดซึ่งดูเหมือนจะกลายเป็นแฟนคลับตัวยงของหลินจือไป๋แล้วนั้น อดไม่ได้ที่จะเริ่มท่องบทกวีออกมา เสียงของเธอในขณะนี้สั่นเครืออย่างชัดเจน ผู้ชมที่ดูและฟังไปพร้อมกัน ขนลุกซู่กันทั้งตัว ในช่องคอมเมนต์ถึงกับเงียบสนิทชั่วขณะ ทั้งห้องถ่ายทอดสดคลอด้วยเสียงสะท้อนของผู้บรรยายหญิง!

อีเจี้ยนเหมย!

เจียงเฉิงจื่อ!

และมาถึงพั่วเจิ้นจื่อ!

สามบทกวีนี้ของหลินจือไป๋ ทำให้เวทีบทกวีของทั้งบลูสตาร์สะเทือนสะท้าน!

ทีมตัวแทนฉีโจวถึงกับนิ่งอึ้ง ทีมตัวแทนฉู่โจวก็เช่นกัน มีเพียงจินหรานที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ยังคงก้มหน้าก้มตาเขียนอย่างขะมักเขม้น

ในขณะนั้น

ผู้ที่มองจินหราน ล้วนมีแต่แววตาแห่งความเห็นใจและถอนหายใจ

ไม่มีข้อสงสัยใด ๆ ว่าบทกวีของจินหรานนั้นถือว่ายอดเยี่ยมมาก ทว่าเทียบไม่ได้เลยกับบทกวีของหลินจือไป๋ที่เป็นระดับ “อมตะเหนือกาลเวลา”!

คำว่า “ระดับอมตะเหนือกาลเวลา” หมายถึง บทกวีนี้มีพลังมากพอที่จะถูกสืบทอดต่อไปเป็นพัน ๆ ปี แน่นอนว่าบทกวีสองบทก่อนของหลินจือไป๋ ก็ล้วนถึงระดับนี้เช่นกัน…

พรึ่บ!

ห้องถ่ายทอดสดจากทุกทวีป

คอมเมนต์ในไลฟ์ระเบิดขึ้นมาทันที!

……

ฉินโจว

“แข่งขันสามรอบ กดดันแบบไม่ให้หายใจเลย พวกกวีพวกนี้ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับไป๋ตี้เลยสักคน!”

“บทกวีนี้มันสุดยอดมาก!”

“ทรงพลัง! บทกวีนี้ทรงพลังเหลือเกิน! แค่ได้อ่านก็ให้ความรู้สึกฮึกเหิมปั่นป่วนในอก!”

“ได้ข่าวว่าจินหรานเป็นตัวแทนแนวห้าวหาญ?”

“ขอโทษที ไป๋ตี้ของเราน่ะคือเพดานของแนวห้าวหาญ!”

คำว่า “เพดาน” นั้น แฟนคลับของไป๋ตี้ใช้จนเกือบเปื่อยแล้ว แต่ก็ไม่ใช่คำพูดเกินจริงเลย!

ว่าด้วยกวีนิพนธ์แนวห้าวหาญ

ในประวัติศาสตร์บลูสตาร์ จะสามารถหาได้กี่บทที่เทียบเคียงกับ《พั่วเจิ้นจื่อ》ของหลินจือไป๋ได้?

……

ฉีโจว

“แชมป์หกรายการติดแล้ว ประกาศล่วงหน้าได้เลยว่าเศรษฐีอันดับหนึ่งคว้าแชมป์หกรายการ!”

“บทกวีนี้โทนหนักแน่นยิ่งใหญ่ แต่กลับจบลงด้วยความโศกเศร้า ทำให้เกิดความเปรียบต่างอย่างชัดเจน ยิ่งก่อให้เกิดความสะเทือนใจและครุ่นคิด!”

“โครงสร้างของบทกวีนี้ก็ไม่เหมือนกับบททั่วไป พวกเธอดูสิ ความเชื่อมโยงระหว่างบทต้นกับบทหลังนั้นแนบแน่น การเปลี่ยนท่อนก็แทบไม่แยกส่วน จนกระทั่งประโยคสุดท้ายจึงมีจังหวะสะดุดหนึ่งครั้ง เมื่ออ่านแล้วรู้สึกถึงคลื่นอารมณ์ที่สลับซับซ้อน ถือเป็นหนึ่งในผลงานที่น่าตื่นตาที่สุดของเศรษฐีอันดับหนึ่ง!”

“เพลงยังมีคำว่า ‘ร้องประโยคแรกก็พ่ายแพ้’”

“บทกวีของเศรษฐีอันดับหนึ่งก็ให้ความรู้สึกแบบนั้นเลย”

“แค่ประโยคแรก ๆ ก็ทำให้ฉันขนลุกแล้ว ฉันรู้สึกได้เลยว่านี่จะต้องเป็นอีกหนึ่งบทกวีระดับคลาสสิก!”

ฉีโจวแทบจะอยากจุดประทัดเฉลิมฉลอง!

ฉินโจวเปิดแชมเปญฉลองกันแล้ว!

บทกวีของหลินจือไป๋นี้ เมื่อเผยออกมา ก็ไม่เหลือโอกาสให้พลิกผันอีกต่อไปแล้ว!

……

ความอัดอั้น!

ความสิ้นหวัง!

ความรู้สึกเหล่านี้ เป็นของชาวฉู่ทุกคนที่กำลังชมการแข่งขันวรรณกรรมฉีฉู่!

พวกเขาไม่เคยมีสักครั้ง ที่กระหายชัยชนะในการแข่งขันฉีฉู่วรรณกรรมเท่านี้มาก่อน!

“พวกเราจะแพ้หมดจริง ๆ เหรอ?”

“นี่มันก็เข้าสู่รายการที่หกแล้วนะ!”

“เหลือแค่รายการสุดท้าย แต่เรายังไม่ชนะเลยสักรอบ!”

“พรุ่งนี้เป็นรายการบทกวี”

“แต่ว่าหลินจือไป๋เขียนบทกวีได้ขนาดนี้ บทกลอนจะด้อยไปได้ยังไง?”

“หลินจือไป๋คนนี้ ไม่ใช่ว่าบอกว่าจะมาพัฒนางานที่ฉู่โจวของเราหรือไง? แบบนี้เรียกว่าพัฒนาหรือ!?”

น่าชังนัก!

เล่นเอาพวกเราฉู่โจวเจ็บปวดแทบตาย!

ยังจะคิดจะมาเป็นระดับแนวหน้าที่ฉู่โจวอีก!?

……

จ้าวโจว

ชาวจ้าวทุกคนหมดแรงแล้ว!

บทกวีของหลินจือไป๋บทนี้ ซัดความมั่นใจของผู้คนจนหมดสิ้น!

เดิมทีชาวจ้าวยังคิดว่า รอบสุดท้ายบังเอิญเป็นหมวดที่จินหรานถนัดที่สุด เผลอ ๆ อาจจะได้เห็นฉาก “ล้มเทพ” ก็ได้

แต่ความจริงพิสูจน์แล้วว่า:

เรื่องแบบ “ล้มเทพ” นั้น มีแต่ในตำนานเท่านั้นที่จะเกิดขึ้นจริง

“บทกวีนี้ของไป๋ตี้ ฉันยอมรับอย่างหมดใจแล้ว ความสามารถของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าท่านเฉินหวังในประวัติศาสตร์เลย”

“ถึงผมไม่อยากยอมรับ แต่ความจริงก็คือความจริง หลินจือไป๋ = เฉินหวัง”

“ตอนนี้หันกลับไปมอง ก็เพิ่งเข้าใจว่าคำโต้ของหลี่ป๋อวันนั้น ไม่ได้มีอะไรผิดเลย การใช้ ‘ไป๋ตี้’ มาโต้กับ ‘เฉินหวัง’ มันสมบูรณ์แบบจริง ๆ”

“ยังไม่พอ ต้องดูบทกลอนของเขาด้วย!”

“ไม่ต้องดื้อด้านอีกแล้ว ยอมรับว่า หลินจือไป๋เทียบเคียงเฉินหวัง มันยากตรงไหนกัน?”

ภายในจ้าวโจวเกือบเกิดการแตกแยก บางคนยอมศิโรราบต่อหลินจือไป๋ อีกบางคนยังดื้อดึงไม่ยอมรับ

……

แน่นอน ไม่ว่าชาวจ้าวจะยอมรับหรือไม่

ยังไงวันนี้จินหรานก็แพ้แน่แล้ว

ผู้ชมทุกคนที่มองจากมุมมองพระเจ้า ล้วนรู้ดีว่าบทสรุปคืออะไร มีเพียงจินหรานเท่านั้นที่ยังไม่รู้สึกตัว

เขายังนั่งอ่านซ้ำ ๆ กับบท《พั่วเจิ้นจื่อ》ที่เพิ่งเขียนเสร็จ ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกว่ารอบนี้น่าจะชนะหลินจือไป๋ได้!

“รู้สึกโกงแล้วมันช่างสะใจจริง ๆ!”

จินหรานหันไปมองทางฝั่งของหลินจือไป๋ พลางหัวใจลิงโลดลึก ๆ จากนั้นก็โบกมือเรียกเจ้าหน้าที่ เขาจะ “ส่งงาน”

แน่นอนว่า——

หลังจากหลินจือไป๋เขียนเสร็จ ก็ให้เจ้าหน้าที่เอาผลงานไปส่งให้กรรมการเช่นกัน เพื่อรอการให้คะแนน

“โอเคครับ”

พิธีกรฉวยจังหวะที่กรรมการกำลังให้คะแนน ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า: “ดูได้ชัดเลยว่า ผลงานของอาจารย์ทั้งสองท่านนั้น ล้วนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว และล้วนยอดเยี่ยมมาก ที่น่าสนใจยิ่งกว่านั้นคือ ทั้งสองท่านอาจจะไม่ทราบว่า วันนี้คุณทั้งคู่เลือกกวีฉือเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย ก็คือ《พั่วเจิ้นจื่อ》”

หืม?

หลินจือไป๋ก็ใช้《พั่วเจิ้นจื่อ》เหมือนกัน?

จินหรานรู้สึกว่าเขาแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่ไหวแล้ว ไม่คาดคิดเลยว่ารอบที่สามจะมีดราม่าขนาดนี้!

ไม่เพียงแต่หัวข้อจะตรงกับจุดแข็งที่สุดของเขา แม้แต่กวีฉือของคู่แข่งอย่างหลินจือไป๋ก็ยังตรงกับของเขาอีก!

สุภาษิตเก่าเขาว่าไว้ว่าไงนะ?

“ใส่เสื้อเหมือนกันไม่ใช่เรื่องน่ากลัว ใครขี้เหร่คนนั้นอาย!”

ใช้กวีฉือเดียวกัน ความต่างของผลงานยิ่งเห็นชัดเจน!

นี่คือเรื่องดีสำหรับเขา ดังนั้นจินหรานจึงหัวเราะออกมา พอดีพิธีกรเห็นสีหน้าของเขาเลยกระแอมหนึ่งทีแล้วพูดว่า: “อาจารย์จินหราน บทของอาจารย์หลินจือไป๋นั้นยอดเยี่ยมมาก ท่านเตรียมใจไว้หรือยังครับ?”

นี่เป็นการเตือนจินหรานโดยนัย

ว่าอย่าเพิ่งดีใจไป ผลงานของคู่แข่งนั้นแข็งแกร่งมาก!

ยิ่งจินหรานยินดีมากเท่าไหร่ ตอนโดนตบหน้าทีหลังจะยิ่งเจ็บมากเท่านั้น

แต่จินหรานกลับไม่ได้ฟังนัยในคำพูดของพิธีกร ยิ้มแล้วพูดว่า: “ผมคิดว่าเมื่อสามารถมาถึงจุดนี้ได้ ก็ไม่มีใครด้อยไปกว่ากันแล้วล่ะ ที่เหลือก็อยู่ที่ว่าใครจะแสดงผลงานได้ดีกว่า อาจารย์หลินจือไป๋แน่นอนว่าผลงานต้องไม่ธรรมดา แต่ผมเองก็มั่นใจในผลงานของตัวเองเหมือนกัน!”

“ฮะฮะ...”

พิธีกรยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย แล้วจึงกล่าวว่า: “อาจารย์หลินจือไป๋คาดหวังอะไรกับบทกวีของคุณในรอบนี้หรือไม่ครับ?”

หลินจือไป๋กล่าวว่า: “ก็พูดได้แค่ว่า บทกวีบทนี้ผมชอบเป็นการส่วนตัวครับ”

นี่คือความจริง หลินจือไป๋มีนักกวีในดวงใจสามคน ได้แก่ ซูตงโพ ซินชี่จี๋ และหลี่ชิงจ้าว

วันนี้เขารู้สึกว่าสมบูรณ์แบบมาก เพราะสามกวีที่เขารักที่สุด ไม่ได้เว้นแม้แต่คนเดียว เขา “ลอก” ผลงานชิ้นเอกของแต่ละคนมาแล้วเรียบร้อยคนละบท

ในขณะนั้นเอง

ผลการให้คะแนนจากกรรมการก็ออกมาแล้ว

พิธีกรมองไปที่จินหรานอีกครั้ง แล้วจึงกล่าวขึ้นว่า:

“ต่อไป ผมจะประกาศคะแนนของผลงานอาจารย์หลินจือไป๋ก่อน ซึ่งก็คือบท《พั่วเจิ้นจื่อ》”

เขาหยุดชั่วครู่

จากนั้นก็เริ่มท่องบทกวีว่า: “ยามเมามายส่องกระบี่ใต้แสงเทียน ย้อนฝันเสียงแตรก้องระงมค่าย...”

จินหรานหนังตากระตุก

และเมื่อพิธีกรท่องมาถึง “ใจหมายดับศึกทั่วมณฑล หวังชีพตนตายไปยังมีชื่อ!”

แผ่นหลังของจินหรานก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น!

“น่าเศร้า ผมขาวไม่คืนวัย…”

จบบทกวี น้ำเสียงของพิธีกรลุ่มลึก ราวกับถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย

จินหรานยืนนิ่งราวกับรูปปั้น มองไปยังหลินจือไป๋ที่สีหน้านิ่งสงบอยู่ไกล ๆ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองตอนนี้เหมือนตัวตลก

ไม่สิ ตัวตลกยังมีคนมองเห็น

ตอนนี้เขาเหมือนเป็นมนุษย์ล่องหนบนเวที ไม่มีใครใส่ใจแม้แต่น้อย

แสงสว่างทั้งโลก ล้วนสาดส่องไปที่หลินจือไป๋

“เชี่ย!”

จินหรานสบถในใจ: “แข่งบ้าอะไรวะ!”

ขณะนี้เอง!

พังทลายโดยสิ้นเชิง!

……

ขณะเดียวกัน

จงโจว

“บทกวีนี้ฉันต้องท่องให้ได้!”

“ฉันกำลังท่องอยู่ เขียนได้ดีเกินไป!”

“ไม่ใช่ว่าหนังสือเรียนของบลูสตาร์จะมีการปรับปรุงใหม่เหรอ ฉันว่าบทกวีทั้งสามบทของหลินจือไป๋ที่เขียนวันนี้ สมควรถูกรวมเข้าไปด้วย!”

“บทของจินหรานก็ไม่เลวนะ เสียดายที่มาเจอกับสัตว์ประหลาดเข้าให้”

“จริง ๆ แล้วจินหรานก็ไม่ใช่คนเดียว ลองคิดดูสิ บรรดาตัวแทนจากจ้าวโจวที่มาแข่งก่อนหน้านี้ มีใครไม่กลายเป็นเพียงใบไม้ข้างทางบ้าง แม้แต่ควันหลงของไป๋ตี้ยังมองไม่เห็นเลยด้วยซ้ำ”

“จะได้แชมป์หกรายการติดแล้วนะ!”

พูดให้ถูกคือตอนนี้ ได้แชมป์หกรายการติดเรียบร้อยแล้ว!

เพราะคะแนนของหลินจือไป๋ออกมาแล้ว เขาได้เต็ม 100 คะแนนครั้งแรก!

ไม่ใช่ว่าบทกวีนี้ดีกว่าสองบทก่อนหน้า เพราะแนวทางแตกต่างกัน จึงยากจะเปรียบเทียบโดยตรง

แต่เหตุผลหลักคือ กรรมการเห็นชัดเจนว่าไม่ว่าด้วยอย่างไรก็ยังไงก็หลินจือไป๋ชนะอยู่ดี และผลงานของเขาดีถึงขั้นทำให้คนอยากคุกเข่า แล้วจะงกไม่ให้เต็มร้อยไปทำไม?

แม้จะมีคำกล่าวว่า “วรรณกรรมไม่มีอันดับหนึ่ง”

แต่มันยังมีใครที่เหนือกว่าหลินจือไป๋ได้อีกหรือ?

แม้แต่เอาคนเก่งทั้งวงการกวีของบลูสตาร์มารวมกัน ก็ไม่มีทางเหนือกว่าหลินจือไป๋ได้!

เพราะจินหรานเองก็เป็นหนึ่งในยอดฝีมือของวงการกวีเช่นกัน ตลอดชีวิตเขายังไม่เคยโดนเหยียบขนาดนี้เลย ครั้งนี้นับเป็นครั้งแรกในชีวิต!

แน่นอนว่า

สุดท้ายจินหรานก็ยังได้คะแนน 95 คะแนน

ดูเผิน ๆ แล้วเหมือนจะห่างจากหลินจือไป๋แค่ 5 คะแนน

แต่ผู้ชมทุกคนต่างก็รู้ดีว่า คะแนนของจินหรานนี้ ห่างจากหลินจือไป๋มากกว่าห้าแต้มบนกระดาษนี้หลายเท่านัก!

……

ท่ามกลางคำแสดงความยินดีของพิธีกร ท่ามกลางเสียงยินดีของตัวแทนจากทั้งสองทวีป และเสียงปรบมือของผู้ชมทั่วทั้งสนาม หลินจือไป๋ก็รับถ้วยรางวัลแชมป์สมัยที่หกของเขามาไว้ในมือ

“ขอแสดงความยินดี”

จินหรานจับมือกับหลินจือไป๋ แต่สีหน้ากลับหม่นหมอง

หลินจือไป๋ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เพราะการถ่ายรูปหมู่กับอันดับสองและสามเป็นธรรมเนียมของการแข่งขันอยู่แล้ว

หลังถ่ายเสร็จ หลินจือไป๋กำลังจะเดินจากไป แต่จู่ ๆ ก็ถูกพิธีกรเรียกไว้: “มีคำถามหนึ่งอยากถามอาจารย์หลินครับ”

“เชิญครับ”

“อาจารย์หลินน่าจะทราบดี ขณะนี้ภายนอกกำลังถกเถียงกันว่า พรสวรรค์ของท่านสามารถเทียบกับเฉินหวังได้หรือไม่ ประเด็นนี้ยังทะยานขึ้นอันดับหนึ่งในเทรนด์หลายทวีป ทางด้านอาจารย์มีความคิดเห็นอยากจะตอบโต้ไหมครับ?”

หลินจือไป๋นิ่งเงียบ

คำถามนี้ตอบยาก

หากตอบว่า “ผมคิดว่าตัวเองไม่ได้ด้อยกว่าเฉินหวัง” คนทั่วไปจะไม่ชอบฟัง และอาจมองว่าเขาหยิ่งยะโส

แม้ว่าหลายคนในใจจะรู้ว่า ความสามารถของหลินจือไป๋ที่แสดงออกมาขณะนี้ ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเฉินหวังแล้ว โดยเฉพาะหลังการแข่งขันหมวดบทกวีในวันนี้ เขาเชื่อว่าคนที่เห็นด้วยกับแนวคิดนี้จะยิ่งเพิ่มขึ้นอีก

ถ้าจะตอบว่า “ผมยังไม่ถึงขั้นเฉินหวัง”?

ตามเหตุผล การถ่อมตัวแบบนี้ไม่น่าจะมีปัญหา แต่หลินจือไป๋กลับไม่อยากพูดแบบนั้น เพราะเบื้องหลังของเขานั้น แท้จริงแล้วคือตัวแทนของซูตงโพ ซินชี่จี๋ หลี่ชิงจ้าว รวมถึงเหล่าบรมครูด้านวรรณกรรมอีกมากมายจากโลกก่อน แล้วจะน้อยหน้าเฉินหวังได้ยังไง?

ขณะกำลังครุ่นคิด

ในหัวของหลินจือไป๋ก็พลันแวบขึ้นมาความคิดหนึ่ง เขาจึงฉับไวตอบออกมาว่า:

“ผมคิดว่าในยุคนี้ จะไม่มีใครขวางไม่ให้คุณเฉิดฉายได้ แต่คุณก็ไม่สามารถกลบแสงของใครคนใดคนหนึ่งได้เช่นกัน”

ในชาติก่อน มีนักข่าวเคยสัมภาษณ์หวงป๋อ ถามว่าเขาสามารถมาแทนเกอโย่วได้หรือไม่

คำตอบนี้ของหวงป๋อถือเป็นคำตอบต้นแบบในตำรา หลินจือไป๋หยิบมาใช้ตรง ๆ ก็เพื่อแสดงจุดยืนที่ไม่โอ้อวดและไม่ถ่อมตัวจนเกินไปนั่นเอง

...

ห้องถ่ายทอดสดจากทุกทวีป รวมถึงผู้ชมหน้าจอโทรทัศน์ ทุกคนต่างก็ได้เห็นคำตอบของหลินจือไป๋ในครั้งนี้

“ตอบได้ดีมาก!”

“ความฉลาดทางอารมณ์สูงจริง ๆ!”

“ใช่เลย ทั้งไม่ดูถูกตัวเอง และก็ไม่ได้หยิ่งทะนงจนเกินไป!”

“ที่คนเขาเก่งได้ขนาดนี้ มันมีเหตุผลทั้งนั้น จริง ๆ แล้วแค่สามบทกวีที่เขาเขียนวันนี้ ถึงจะพูดว่าตัวเองเทียบเฉินหวังได้ก็ไม่มีปัญหาอะไรเลยนะ?”

“ไม่มีปัญหาแน่นอน เพราะบทกวีทั้งสามบทนี้คุณภาพแน่นมาก!”

“อย่าว่าแต่สามบทเลย แค่กวีคนอื่นสามารถเขียนออกมาได้สักบทเดียวจากทั้งสาม ก็สามารถนำไปโม้ได้ทั้งชีวิตแล้ว!”

“การต่อสู้ในวันนี้ ฉันรู้สึกว่าหลินจือไป๋ไร้เทียมทานในวงการบทกวีแล้ว!”

“ใช่เลย ในวงการบทกวีของบลูสตาร์ยุคปัจจุบัน ฉันนึกไม่ออกเลยว่ามีใครที่เขียนบทกวีได้เก่งกว่าหลินจือไป๋อีก!”

“ถ้าจะเทียบกับหลินจือไป๋ คงต้องไปหาเฉินหวังจากในประวัติศาสตร์โน่นแหละ!”

เห็นได้ชัดว่า——

คำตอบของหลินจือไป๋ ได้รับความชื่นชอบอย่างมากจากผู้ชมทุกทวีป

แต่ก็ยังมีบางคนที่ไม่ซื้อ ยังลากหัวข้อเปรียบเทียบระหว่างหลินจือไป๋กับเฉินหวังมาต่ออีก

“ทำมาเป็นพูดดี!”

“ฉันยอมรับว่าบทกวีของเขาดี แต่ใครจะรู้ว่าเขาเขียนบทกลอนได้ดีไหม?”

“นั่นสิ!”

“พรุ่งนี้เป็นหมวดบทกลอน ถ้าแน่จริงก็แสดงของดีแบบวันนี้ให้ดูอีกสิ!”

“ฮ่า ๆ งั้นแปลว่านายก็ยอมรับแล้วว่า วันนี้ไป๋ตี้แสดงฝีมือได้สุดยอด?”

“ยอมรับแล้วไง ในสมัยโบราณบทกลอนก็มีสถานะสูงกว่าบทกวีอยู่ดี!”

เอาล่ะนะ

ในสมัยโบราณ บทกลอนโดยรวมถือว่ามีสถานะสูงกว่าบทกวีอยู่จริง

แต่ในยุคปัจจุบันมันไม่มีแนวคิดแบบนั้นแล้ว มีแค่พวกชอบขวางโลกบางคนที่ยังจับประเด็นเล็ก ๆ พวกนั้นไม่ปล่อย

ส่วนกลุ่มที่สนับสนุนหลินจือไป๋ ก็ไม่ได้เถียงกับพวกขวางโลกนานนัก

เพราะทุกคนต่างก็คาดการณ์ว่า ความสามารถด้านการเขียนบทกลอนของหลินจือไป๋ ถึงจะไม่เทียบเท่ากับบทกวี ก็คงไม่ต่างกันมากนัก!

ก็ในเมื่อหกรายการก่อนหน้า หลินจือไป๋มีสักรายการไหนที่แย่บ้าง?

จะให้มาพังในรายการที่เจ็ดเลยเหรอ?

ถ้าจะพัง ก็คงพังไปตั้งนานแล้ว พอมาถึงตอนนี้แล้วยังไม่พัง แปลว่าคนเขาน่ะเก่งรอบด้านจริง ๆ!

ถึงขั้นที่ว่ามีบางคนเริ่มถกกันแล้วว่า พรุ่งนี้หลินจือไป๋จะพาทีมฉีโจวเอาชนะฉู่โจวแบบ 7 ต่อ 0 เลยไหม!?

แม้แต่ฉู่โจว ก็เริ่มกังวลกับเรื่องนี้แล้ว

ตอนแรกพวกเขาไม่ได้กังวลเลย ต่อให้จะแพ้หลินจือไป๋ 3 ต่อ 0, 4 ต่อ 0, 5 ต่อ 0 ก็ตาม…

หลายคนยังคงคิดอยู่ในใจโดยสัญชาตญาณว่า:

เป็นไปได้ยังไงที่ฉู่โจวพวกเราจะชนะไม่ได้เลยแม้แต่รอบเดียว?

แต่ผลก็คือ พอผ่านไปหกรอบ ฉู่โจวแพ้หมดทุกครั้ง และพรุ่งนี้เหลือโอกาสสุดท้ายเพียงครั้งเดียว

ตอนนี้แหละที่ฉู่โจวเริ่มตื่นตระหนกจริง ๆ!

แพ้ศึกวรรณกรรมให้ฉีโจว มันไม่เท่ากับโดนโกนหัวนะเว้ย!

ถ้าโดนโกนหัวจริง ๆ เรื่องนี้จะกลายเป็นตราบาปที่ชาวฉู่โจวทุกคนไม่มีวันลืมได้เลย!

แม้แต่หูเหว่ยกับสืออวิ๋น ก็แอบเตือนหลินจือไป๋อย่างสุภาพว่า:

ถ้าพรุ่งนี้เขาชนะอีก ก็อาจทำให้เส้นทางการพัฒนาในฉู่โจวของหลินจือไป๋เต็มไปด้วยอุปสรรค…

ยิ่งไปกว่านั้น

ทีมตัวแทนจากฉู่โจว ยังแอบส่งคนไปหาเขาโดยตรง

“อาจารย์หลินจือไป๋ ขอแค่พรุ่งนี้คุณออมมือ ทุกเงื่อนไขคุณสามารถเสนอมาได้เลย!”

หลินจือไป๋ไม่คาดคิดเลยว่าในวันก่อนการแข่งขันรอบสุดท้ายจะเจอเรื่องแบบนี้ คนฉู่โจวพยายามติดสินบนเขา หวังให้เขาลงแข่งแบบ “ล้มมวย”

เอ่อ

นี่มันช่างฉู่โจวจริง ๆ