บทที่ 122 ตามเฉินหยู มีแต่เรื่องดีๆ

จ้าวเฉียนคุนตัวสั่นสะท้านด้วยความตกใจ

มันจะบังเอิญขนาดนี้เลยหรือ? พูดจบปุ๊บโทรศัพท์ก็ดังขึ้นทันที

เกือบจะแน่นอนแล้วว่าเป็นสายจากคนร้ายที่โทรมาเรียกค่าไถ่

หลี่ชางจวินที่เริ่มตั้งสติได้ แสดงสีหน้ายินดี เฉินหยูก็คือเฉินหยู ไม่มีทางทำให้ผิดหวังจริงๆ

“ท่านประธานจ้าว รับสายเลยครับ อย่าลืมเปิดลำโพงด้วย”

“ได้เลย”

จ้าวเฉียนคุนตบหน้าตัวเองเบาๆ แล้วกดปุ่มเปิดลำโพงอย่างระมัดระวัง

ทันทีที่กดเปิด ก็ได้ยินเสียงห้าวๆ ดังออกมาจากลำโพง

“นี่คุณจ้าวใช่ไหม?”

“ใช่ ผมเอง คุณเป็นใคร?”

จ้าวเฉียนคุนถามกลับไป

“เราไม่เคยเจอกัน แต่ฉันเคยได้ยินชื่อเสียงของคุณมาแล้ว”

“คุณจ้าวเป็นคนใหญ่คนโตในวงการรถยนต์ของหางเฉิง บ้านคุณมีเงินเยอะมาก”

“พวกเราเป็นคนในวงการต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก อยากจะขอยืมเงินจากคุณจ้าวสักหน่อยเพื่อเอาไว้ซื้อชีวิต”

สักพักหลังจากนั้น คนร้ายก็วางสายไป

หลี่ชางจวินกัดฟันแน่น จากเสียงที่ได้ยิน เขารู้แน่ชัดว่านี่คือดาบปาเฉียง

โจรโหดคนนี้ยังคงเหี้ยมโหดเหมือนเดิม เปิดปากก็เรียกร้องค่าไถ่หนึ่งพันล้านหยวนจากจ้าวเฉียนคุนทันที

“หมอเฉิน คนร้ายเป็นดาบปาเฉียงจริงๆ”

หลี่ชางจวินถามเฉินหยูด้วยความร้อนรน ว่าดาบปาเฉียงและพวกซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกันแน่ ยังอยู่ในชุมชนใกล้เมืองหรือเปล่า

เฉินหยูส่ายหน้าแล้วพูดว่า “จากการวิเคราะห์พฤติกรรมทางจิตวิทยาอาชญากรรม คนร้ายมักจะย้ายที่ซ่อนตัวทันทีหลังจากจับตัวประกันได้”

“พวกเขาย้ายไปที่ใหม่เมื่อประมาณหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว”

เฉินหยูพูดพร้อมกับหยิบกระดาษและปากกาออกมา เขียนที่อยู่ลงบนกระดาษแล้วยื่นให้หลี่ชางจวิน

“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงหาตัวพวกเขาไม่เจอ เจ้าโจรพวกนี้ช่างคิดได้ซะจริง!”

“บ้านพักคนชราสำหรับผู้ป่วยจิตเวช”

จ้าวเฉียนคุนมองที่อยู่แล้วอุทานออกมา

ดาบปาเฉียงและพวกก่ออาชญากรรมในหางเฉิงมานาน ความเลวทรามของพวกเขาสร้างความเดือดดาลให้กับประชาชนอย่างมาก

เพื่อที่จะจับพวกเขามาลงโทษ หลี่ชางจวินได้จัดการกวาดล้างครั้งใหญ่หลายครั้ง

แต่ไม่ว่าจะตรวจค้นบ้านเช่า โรงแรม บาร์ หรือสถานบันเทิงต่างๆ ในเมือง ก็ไม่เคยพบพวกเขาเลย

ใครจะไปคิดว่าพวกเขาจะซ่อนตัวในบ้านพักคนชรา

“ท่านประธานจ้าว คุณกลับบ้านไปก่อนเถอะครับ รอข่าวดีได้เลย ผมจะไปจัดการช่วยเหลือเดี๋ยวนี้”

หลี่ชางจวินพูดสั่งความเล็กน้อยก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาเรียกกำลังเสริม

เขาสั่งการให้ตำรวจที่อยู่ใกล้บ้านพักคนชราล้อมสถานที่เอาไว้ก่อน แล้วรอให้ทีมสืบสวนตามไปเสริมกำลัง

“เดี๋ยวก่อน”

เฉินหยูขัดจังหวะหลี่ชางจวิน

“บ้านพักคนชราแห่งนี้น่าจะสร้างขึ้นโดยเงินของคนร้ายเอง ส่วนหนึ่งเพื่อใช้เป็นที่ซ่อนตัว อีกส่วนเพื่อใช้ขังตัวประกัน”

“ถ้าฉันเป็นพวกเขา ฉันคงจะติดตั้งกล้องวงจรปิดจำนวนมากไว้รอบๆ เพื่อป้องกันไม่ให้ตำรวจหาที่ซ่อนตัวลับนี้เจอในวันหนึ่ง”

“หึ!”

หลี่ชางจวินอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

ไม่แปลกใจเลยที่เขาตามจับพวกมันไม่ได้สักที

ดาบปาเฉียงมันเจ้าเล่ห์เหมือนจิ้งจอกจริงๆ

“หมอเฉิน แล้วผมจะช่วยตัวประกันยังไงดี?”

หลี่ชางจวินถาม

เฉินหยูหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “เรื่องนี้คุณอย่าถามผมเลย การช่วยตัวประกันและจับคนร้ายเป็นหน้าที่ของตำรวจ”

“แต่พรุ่งนี้เช้าตรู่ ดาบปาเฉียงจะพาพรรคพวกส่วนใหญ่ไปที่ชุมชนใกล้เมือง เพื่อเจรจาซื้อขายอาวุธ”

“พวกเขาจะซื้ออาวุธแบบนี้ใช่ไหม?”

หลี่ชางจวินเลิกคิ้วขึ้น พลางยกนิ้วทำท่าสัญลักษณ์เลขแปด

เฉินหยูพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ธนาคารหางเฉิง”

หัวของหลี่ชางจวินแทบจะระเบิดขึ้นมา ดาบปาเฉียงและพวกนี้มันช่างกล้าบ้าบิ่นจริงๆ

พวกมันยังไม่ทันจะถูกจัดการจากการลักพาตัวเรียกค่าไถ่และฆ่าคน แต่พวกมันกลับคิดจะปล้นธนาคารอีก

“ตอนนั้นในบ้านพักคนชราจะเหลือคนร้ายแค่สองคนเท่านั้น”

เฉินหยูกล่าวอย่างผ่อนคลาย

“หมอเฉิน ผมเข้าใจแล้วครับว่าต้องทำยังไงต่อ”

ตอนนี้หลี่ชางจวินเข้าใจความหมายของเฉินหยูอย่างแจ่มแจ้งแล้ว

การบุกเข้าไปช่วยตัวประกันทันทีคงไม่ใช่ทางเลือกที่ดี

ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องกล้องวงจรปิดรอบๆ แต่แค่คนชราในบ้านพักคนชรา ถ้าพวกคนร้ายรู้ว่าถูกตำรวจล้อมไว้ ดาบปาเฉียงต้องจับพวกเขาเป็นตัวประกันแน่ๆ

การลงมือพรุ่งนี้คือโอกาสดีที่สุด

เมื่อดาบปาเฉียงพาพรรคพวกส่วนใหญ่ไป จะเหลือคนร้ายแค่สองคนซึ่งไม่ใช่ปัญหาใหญ่

จากนั้นก็ตัดไฟ แล้วส่งทีมบุกเข้าไป

แล้วส่งทีมอีกชุดไปดักรอ

ลงมือพร้อมกันทั้งสองที่

จับทั้งหมดได้ในการลงมือครั้งเดียว

หลี่ชางจวินเกลี้ยกล่อมจ้าวเฉียนคุนจนในที่สุดก็ยอมกลับบ้าน

ขณะที่เขาเตรียมตัวจะออกไปจากร้าน หลี่ชางจวินก็หันกลับมาอีกครั้ง

“หมอเฉิน แผนที่ผมจัดไว้จะไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ?”

“ไม่มีหรอก ไปจัดการได้เลย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่ชางจวินก็รู้สึกโล่งใจ

เขารีบออกจากร้านและรายงานต่อผู้บังคับบัญชา ขอการสนับสนุนจากหน่วยตำรวจพิเศษ

“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พรุ่งนี้ช่วงเที่ยงน่าจะมีโชคลาภครั้งใหญ่”

เฉินหยูรู้สึกพอใจอย่างมาก หลังจากแปรงฟันล้างหน้าเสร็จ เขาก็กลับไปที่เตียงเตรียมตัวพักผ่อน

การลักพาตัวที่วางแผนขึ้นเองในครั้งนี้กลับนำไปสู่การเปิดโปงกลุ่มอาชญากรรมร้ายแรง

การจับพวกเขามาลงโทษ

ไม่เพียงแต่จะป้องกันการก่ออาชญากรรมต่อไปอีก แต่ยังช่วยชีวิตผู้บริสุทธิ์ไว้ได้

และยังช่วยปกป้องทรัพย์สินจำนวนมากอีกด้วย

บุญกุศลที่ได้รับคงไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย

สำหรับท่านประธานจ้าว เฉินหยูก็อดยิ้มลึกๆ ไม่ได้

เราคงได้พบกันอีกแน่นอน

ครั้งหน้า อาจจะเป็นโอกาสที่ดีอีกครั้ง

บ่ายโมงของวันรุ่งขึ้น เฉินหยูนอนเล่นมือถืออย่างสบายใจในห้องตรวจ

หน้าจอโทรศัพท์แสดงการแจ้งเตือนสายเรียกเข้า

“จับตัวได้หมดแล้ว! ไม่มีใครหนีรอดไปได้เลยสักคน!”

ดาบปาเฉียงและพรรคพวกทั้งหมดเจ็ดคนถูกจับกุมโดยตำรวจ

ไม่มีใครหนีรอดไปได้สักคน ทุกคนถูกจับเข้าห้องขังหมดแล้ว

ตอนนี้พวกเขาถูกควบคุมตัวอยู่ในสถานกักกัน

อีกสักพัก หลี่ชางจวินจะเริ่มสอบสวนพวกเขา

สวีน่าน่าและจ้าวหย่งเฉียงก็ถูกช่วยเหลือออกมาอย่างปลอดภัยแล้ว

นอกจากอาการตกใจแล้วก็ไม่มีปัญหาอะไร

นอกจากนี้ หลี่ชางจวินยังมีข่าวดีมาแจ้งเฉินหยูอีกด้วย

ระหว่างการจับกุมดาบปาเฉียง หลี่ชางจวินจับตัวพ่อค้าคนกลางที่คอยจัดหาอาวุธให้พวกมันได้ด้วย

ตามรอยจนพบ

และสามารถจับกุมกลุ่มค้าอาวุธขนาดใหญ่ได้ในที่สุด

หลังจากวางสาย เฉินหยูก็หาวด้วยความขี้เกียจ

มีอีกเรื่องที่หลี่ชางจวินอยากพูดแต่ไม่ได้พูดออกมา

ตามเฉินหยูมีแต่เรื่องดีๆ จริงๆ

เฉินหยูรู้อยู่แล้วว่าตำรวจจะจับกุมสำเร็จ

หนึ่งชั่วโมงก่อนที่หลี่ชางจวินจะโทรมา บุญกุศลจำนวนมากได้หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเฉินหยูแล้ว

“สวรรค์ช่างโปรดปรานเรามากขึ้นเรื่อยๆ นั่งอยู่ที่บ้านเฉยๆ ยังมีบุญกุศลมาเสิร์ฟถึงที่ ฟินจริงๆ”

เฉินหยูลุกขึ้นบิดขี้เกียจอย่างพอใจ แล้ววางโทรศัพท์ลงพร้อมกับขยี้ตา

“วันนี้อารมณ์ดี ไปเล่นกับพวกเด็กๆ หน่อยดีกว่า”

พูดจบ เฉินหยูก็เปิดคอมพิวเตอร์

ทันทีที่เข้าโปรแกรมไลฟ์สด เฉินหยูก็เห็นข้อความจากผู้ดูแลระบบ

หลังจากอ่านข้อความจบ

เฉินหยูก็เบะปากและลบทิ้งไปทันที

อีกด้านหนึ่งในห้องทำงานของประธานแพลตฟอร์ม หูอวี๋

“ท่านประธาน ผมส่งข้อความถึงเฉินหยูไปสามครั้งแล้ว แต่เขาไม่ได้ตอบกลับมาเลย”

พนักงานคนหนึ่งรายงานสถานการณ์ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล

ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนรถเข็น แขนใส่เฝือกและมีผ้าพันแผลพันรอบศีรษะ ใบหน้าของเขาดูเหมือนคนที่กำลังเผชิญหายนะ

“จะให้ผมเรียกหมอเข้ามาก่อนไหมครับ?”

พนักงานถามด้วยความระมัดระวัง