ลืมตาขึ้นมา ที่เห็นก็ไม่ใช่เพดานที่ไม่คุ้นตา

แต่เป็นรอยยิ้มเลอะน้ำมูกของน้องเล็กตระกูลลู่ แยกเขี้ยวยิ้มแล้วหันไปตะโกนว่า: “แม่ พี่รองฟื้นแล้ว ฟื้นแล้ว!”

ในอากาศลอยอบอวลด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคย ทางเดินข้างนอกก็เอะอะจอแจ

จี้เจวี๋ยมองไปรอบๆ อย่างงุนงง พบว่าที่นี่คือห้องผู้ป่วย ข้างโต๊ะหัวเตียงอีกฝั่ง เจ้าสามยังนั่งทำการบ้านทั้งน้ำตาคลอ มือก็ขยุกขยิกทำต่อ ไม่มีเวลาแม้แต่จะร้องไห้

แล้วเขาก็เห็นใบหน้ากังวลของแม่ลู่ ราวกับว่าเฝ้าคนทั้งคืนโดยไม่ได้นอนเลย

จี้เจวี๋ยพยายามนึกว่าตัวเองถูกหามมาที่นี่ได้ยังไง แล้วก็พบว่า ศีรษะปวดตุบๆ ไม่ใช่แค่เพราะสสารวิญญาณพร่อง แต่อาการหนักกว่านั้นคือ เมาค้างจากเหล้า

ผีเท่านั้นที่รู้ว่าเมื่อคืนเขากระดกไปเท่าไหร่

พอนึกย้อนไปถึงคืนอันบ้าคลั่งเมื่อวาน กลับรู้สึกเลือนรางราวกับข้ามภพ สิ่งเดียวที่จำได้คือ บนโต๊ะเหล้ามีคนตบไหล่เขาตอนที่เขาอ๊วกเป็นน้ำเป็นท่า หัวเราะจนตัวงอแล้วพูดว่า:

“ไอ้จี๋จี๋นี่มันกากจริงๆ”

“มาๆ ชนอีกแก้ว เดี๋ยวพี่สาวสอนการเป็นผู้ใหญ่ให้เอง~”

“ยังหายใจอยู่นี่ ไม่เป็นไรหรอก ไม่ตายก็ชนต่อ มา ซัดให้หมดแก้ว!”

ได้สติขึ้นมา จี้เจวี๋ยถึงกับอึ้ง

ที่แท้อาชญากรยังทำอะไรเขาไม่ได้ กลับเป็นคนของกรมความมั่นคงที่หามเขามาโรงพยาบาลงั้นเหรอ?

ยังมีความยุติธรรมอยู่ไหม? ยังมีกฎหมายไหมกัน?!

“จี้เจวี๋ย บอกความจริงกับฉันมา”

แม่ลู่สีหน้าเข้ม ดึงหูเขาไว้ พูดเสียงเย็นว่า: “เมื่อคืนไปทำอะไรมา บอกก่อนคิดให้ดีๆ นะ เจ้าหมาน้อยสารภาพหมดแล้ว”

“หา?!”

จี้เจวี๋ยตาค้าง มองเลยไปที่ลู่เฟิงซึ่งยืนอยู่หลังแม่ลู่ หน้าเขียวปากช้ำทายาโพวิโดนไอโอดีนอยู่ แล้วพยายามทำปากแข็ง: “เอ่อ คืออะไรนะ เหมือนผมจะดื่มเยอะไปหน่อย หลังจากนั้นผมจำ… อึ๊ย แม่ลู่ ผมผิดไปแล้ว ผิดแล้ว เบาๆ หน่อย เบาๆ!”

“ยังกล้าโกหกอีก!!!”

แม่ลู่คำรามลั่นเหมือนสิงโต เสียงดังสนั่น ตบกะบาลเขาไปฉาดหนึ่งเต็มๆ: “สารวัตรเหวินเขาบอกฉันหมดแล้ว! เจ้าหมาน้อยตัวแสบ ดันพาแกไปกินเหล้าแล้วยังชกต่อยอีก!!

ถ้าไม่เข้าข่ายช่วยเหลือผู้อื่นอยู่บ้าง ป่านนี้ฉันคงต้องไปสถานีตำรวจชุมชน คุกเข่าขอร้องให้เขียนคำยินยอมไม่เอาความแล้ว! แล้วยังกล้าช่วยมันปกปิดอีก!”

“หา? อ้อๆ! เหมือนจะใช่จริงๆ ด้วย!”

จี้เจวี๋ยเห็นลู่เฟิงทำหน้าทำตา ส่งสัญญาณอยู่ ก็อดเช็ดเหงื่อเย็นไม่ได้: ผมนึกว่าแม่รู้แล้วเสียอีกว่าเมื่อวานพี่เฟิงไล่เชือดล้างบางองค์กรอาชญากรรมในไนท์คลับคนเดียว

“ใช่ๆ ทั้งหมดเป็นฝีมือเฟิงเกอ!”

เขาทำท่าจมูกไหลน้ำตาไหล แล้วเริ่มโยนขี้ทันที: “ผมบริสุทธิ์นะ แม่ลู่ ห้ามโทษผม!”

คนที่ลงมือคือลู่เฟิง หัวกะโหลกที่นับก็เป็นผลงานไอ้หมาตัวนี้ทั้งนั้น ตัวเขาอย่างมากก็แค่ช่วยลบภาพจากกล้องวงจรปิด แล้วก็เผลอเหยียบคันเร่งรถบรรทุกสองสามที นอกนั้น งูที่ถูกเขาฆ่าดูท่าไม่น่าจะเป็นสัตว์คุ้มครองด้วย

ปัดซ้ายปัดขวา สรุปคือไม่ใช่เรื่องของเขาแล้วกัน!

สุดท้ายแม่ลู่ก็ใจอ่อน โดยเฉพาะกับ “เด็กดี” อย่างจี้เจวี๋ย ไม้คลึงแป้ง ไม้ถูพื้น ก้านไม้กวาดที่เอาไว้จัดการ “เจ้าหมาน้อย” ปกติ ใช้กับเขาไม่ลง แม้แต่ที่ตบกะบาลสองฉาดนั้น ส่วนใหญ่ก็โดนตรงโคนคอ เสียงดังแต่แรงไม่มี มองไม่ออกเลยว่าคนๆ เดียวกับที่ต่อยยางแตกด้วยมือเปล่า

เมื่อเห็นจี้เจวี๋ยรู้ผิดแล้วแก้ รับปากว่าจะไม่ทำอีก ท่าทีก็อ่อนลงไปมาก หลังจากด่าเสียชุดใหญ่ ถึงค่อยพูดช้าๆ ว่า: “คุณหมอบอกว่า อาการของเธอยังต้องนอนโรงพยาบาลสังเกตอาการอีกสองสามวัน ช่วงนี้ให้อยู่ดีๆ ห้ามไปไหนทั้งนั้น รู้ไหม?”

“หา?” จี้เจวี๋ยตาค้าง: “ผมหายแล้วนะ ดูสิ เด้งดึ๋งแข็งแรงเลย เดี๋ยวๆ แม่ลู่ ใจเย็นก่อน”

ค้านเท่าไหร่ก็ไร้ผล บนโลกนี้มีโรคชนิดหนึ่งชื่อว่า แม่ว่าป่วยก็คือป่วย แม่ลู่ก็เป็นแม่ ใจแข็งเมื่อไหร่ดุยิ่งกว่าแม่เสียอีก ค่าห้องค่าตรวจไม่ยอมให้จี้เจวี๋ยจ่ายสักเหรียญ ไม่แค่นั้น ยังจะกลับบ้านไปเชือดไก่ต้มมาให้จี้เจวี๋ยบำรุงอีก ส่วน “เจ้าหมาน้อย” ข้างๆ ที่ยืนกลืนน้ำลายปาดน้ำลายอยู่นั้น… ลูกอกตัญญูได้กินแต่กระดูกไก่!

“คึกคักดีนี่นะ”

มีเงาสูงโปร่งพิงกรอบประตูอยู่ ปลายนิ้วเคาะประตูห้องคนไข้เบาๆ ยิ้มมุมปากมองเข้ามา พอเห็นเสื้อแจ็กเก็ตไบก์เกอร์กับชุดขี่รถที่คุ้นตา จี้เจวี๋ยก็ขนลุกซู่ขึ้นมาอีกครั้ง

เหวินเหวิน!

“ขอโทษนะคะ รบกวนสักครู่” เธอยิ้มตาหยีแล้วว่า “ฉันมาทำบันทึกคำให้การเพิ่ม แป๊บเดียวเสร็จ”

แม่ลู่คว้ามืออีกฝ่ายไว้ ขอบคุณน้ำใจเป็นพันเป็นหมื่นไม่ต้องพูดถึง รอจนคนอื่นออกไปหมดแล้ว เธอถึงค่อยๆ ลากเก้าอี้มานั่งไขว่ห้างเหมือนเล่นกล ควักกระป๋องเบียร์ออกมายื่นให้กระป๋องหนึ่ง

“แก้เมาหน่อยไหม?”

เห็นหน้าจี้เจวี๋ยซีดเป็นไก่ต้ม ทำท่าจะอาเจียน เธอจึงส่ายหัวอย่างจนใจ บิดฝากระป๋องกระดกเองไปครึ่ง แล้วยืนเรอเบาๆ พลางพึมพำว่า “เสี่ยวจี้ นักดื่มยังไม่ค่อยไหวนะ ต้องฝึกอีกหน่อย”

ต้องฝึกสิ ไม่งั้นใครจะสู้คุณปีศาจถังเหล้าได้เล่า!

จี้เจวี๋ยบ่นในใจ ชั่งเชิงดูท่าที ก่อนลองทักแบบหยั่งๆ ว่า “พี่… ผู้จัดการเหวิน?”

“จะเกรงใจอะไรนักหนา ตำแหน่งในกรมความมั่นคงไม่สะดวกประกาศมั่วๆ ข้างนอก เรียกพี่เหวินก็พอ ไม่ต้องมีพิธีรีตองมาก”

เหวินเหวินเอนตัวพิงพนัก โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ต้องกังวล พี่เข้าใจว่าพวกหนุ่มๆ อย่างเธอกังวลอะไร รายงานหน้างานกับผลการสืบสวนออกแล้ว ไม่เกี่ยวกับพวกเธอสองคน กรมความมั่นคงจัดการเรียบร้อย พี่น้องสองคนก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใช้ชีวิตให้สงบๆ ก็พอ”

“โอ้โห อย่างงั้นต้องขอบคุณพี่มากๆ เลย!”

จี้เจวี๋ยได้ยินดังนั้นดีใจจนแทบจะลุกขึ้นไปกราบ พี่สาวใจกว้างขนาดนี้ คงไม่ถือสาที่เขาเพิ่งเถียงในใจไปนิดหน่อย

เพียงแต่ว่า…

อึกอักอยู่ตั้งนาน เขาก็อดถามไม่ได้ว่า “เอ่อ ก็คือว่า พวกนั้น…มันเรื่องอะไรกันแน่ หรือว่าจะเป็นแวมไพร์อะไรแบบนั้น…”

“อาการกระหายเลือด ในโรงพยาบาล เอิ่ม ในรหัสของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง จัดเป็นไวรัสโรคระบาดที่ระดับภัยคุกคามต่อสังคมอันดับที่ 109 อืม ตรงนี้ถ้าพูดถึงเก้าบาปแห่งคุณธรรมสูงสุด เดี๋ยวเธอจะงงไปกันใหญ่ งั้นคิดซะว่าเป็นโรคติดต่อประเภทซอมบี้แวมไพร์ก็แล้วกัน”

เหวินเหวินพูดเรียบๆ ว่า “มีคนลอบแพร่ไวรัสชนิดนี้ที่หยาเฉิง หวังจะก่อเรื่อง คนที่บุกเล่นงานเธอ ส่วนใหญ่เป็นผู้ติดเชื้อ

ในนั้นมีคนจำนวนมากที่ป่วยแล้วไปหาหมอ บางส่วนก็กลัวจนหลบซ่อนเอง ส่วนอีกบางคน…กลับคิดว่านี่คือของกำนัลจากฟ้า ถึงขั้นอยากใช้มันทำอะไรบางอย่าง ผลลัพธ์ก็เห็นๆ กันแล้ว กลายเป็นสัตว์เดรัจฉาน น่าเกลียดโดยไม่รู้ตัว ตอนมีชีวิตก็เป็นหุ่นเชิดของคนอื่น พอตายแล้วศพยังไม่ครบถ้วน แถมถูกเอาไปเป็นเครื่องสังเวยอีก”

จี้เจวี๋ยกลืนน้ำลายเอื๊อก ขนลุกซู่ทั้งตัว

ช่างเรื่องที่ว่าทำไมของเฮงซวยแบบนี้ถึงได้อยู่อันดับแค่ 109 ก่อนหน้านั้นยังมีอีก 108 อย่างที่น่ากลัวยิ่งกว่าหรือไม่ ขอแค่รู้ว่าอาการกระหายเลือดถูกคนจงใจแพร่ในหยาเฉิง ก็ทำเขาร้อนตูดอยากเร่งแม่ลู่พาคนทั้งบ้านเก็บของหนีทันทีแล้ว

“ไม่ต้องห่วง เธอก็รอพักฟื้นให้ออกจากโรงพยาบาลให้เรียบร้อย ถึงเวลาก็ไปเรียนไปทำงาน ใช้ชีวิตแบบเดิมๆ ตามปกติ”

เหวินเหวินยิ้มแฉ่ง แววตาคมกริบ “ถึงสรุปความคืบหน้าสืบสวนบอกข้างนอกไม่ได้ แต่ลูกหมาของสมาคมบูชามังกรหนีไม่ได้นานหรอก อีกไม่กี่วัน เดี๋ยวฉันจับไอ้เวรนั่นมาบดกระดูกให้เป็นผุยผงเอง แล้วก็จบ”

พูดถึงตรงนี้ รอยยิ้มของเธอก็มีนัยขึ้นมา “แน่นอน ถ้าเธอยังไม่วางใจ อยากลงมาคลุกวงในด้วยตัวเอง ฉันก็ไม่ขัดนะ”

“อย่าๆๆ ผมน่ะ ขยะสุดๆ! มืออ่อนยังกะจับไก่ไม่ได้สักตัว เข้าไปมีแต่จะกินข้าวกรมความมั่นคงเปลืองขึ้น ไม่รบกวนพี่ดีกว่า” จี้เจวี๋ยส่ายหัวรัวๆ เหมือนกลองโบราณ

“เหรอ น่าเสียดายจัง”

ปากบอกเสียดาย แต่จริงๆ เหวินเหวินไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก แถมยังไม่ซักไซ้ความสามารถกับความประหลาดที่เขาเผลอโชว์เมื่อคืนด้วย เพียงแค่ตบไหล่เขาเบาๆ

“ไหนๆ ก็ป่วยแล้ว ก็พักผ่อนให้เต็มที่…อ้อ ใช้สิ่งนี้ไปละกัน ถือว่าเป็นที่ระลึก”

เธอพูดพลางล้วงมือลงไปในกระเป๋า หยิบถุงซิปล็อกออกมาหนึ่งถุง โยนอย่างลวกๆ ไปที่หัวเตียงของจี้เจวี๋ย ดังแกร๊กแหลมๆ จนทำเอาหนังตาของจี้เจวี๋ยกระตุกวาบ

เขาเหลือบมองแว่บหนึ่งแล้วค้างไป รีบขยี้ตาอีกครั้ง แล้วชะเง้อมองใหม่ แต่ยังไงๆ ดูในถุงใส่นั่นก็เหมือนใส่…นาฬิกาข้อมือผู้หญิงอยู่เรือนหนึ่ง

แถมดูท่า คล้ายๆ เหมือนๆ ว่า…อาจจะเป็นรุ่นเดียวกับ ‘ปีกแดง’ ที่เมื่อคืนจู้หงใส่อยู่ตรงข้อมือเธอ?

ห้าล้านหนึ่งแสน?!

ตัวเลขราคาปิดดีลผุดวาบขึ้นในหัวทันที จี้เจวี๋ยเหมือนไฟช็อต หูอื้ออึง “อะ-อะ-อันนี้…เหมาะเหรอครับ?”

เขาจ้องเหวอๆ ไปที่เหวินเหวิน ชักเริ่มสงสัยว่า ผู้หญิงคนนี้จะไม่ใช่กำลังหลงใหลในรูปโฉมของตัวเองหรอกนะ? หรือว่าตัวเขาเองสมองเพี้ยนไปแล้ว?

แต่นี่มันห้าล้านหนึ่งแสนนะ…

เงินตั้งเยอะ!

พอจะเลี้ยงดูจี้เจวี๋ยตั้งร้อยคนตั้งแต่เด็กกำพร้าจนโต พอจะใช้หนี้กู้ยืมเพื่อการศึกษาของมหาวิทยาลัยเทียนเหมินให้จี้เจวี๋ยได้เจ็ดกองรวด พอจะขายมันแล้วเอาเงินไปซื้อคอนโดหรูวิวทะเลกลางเมืองได้หนึ่งห้อง ซื้อรถมัสแตงหวนอวี่ที่เมื่อก่อนเขาได้แค่เช็ดถู…ไม่ ไม่ต้องซื้อรถ เอาเงินก้อนนี้ไปซื้อห้องหน้าร้านปล่อยเช่าดีกว่า แบบนี้ตัวเขาก็จะกลายเป็นคุณชายชั้นสูงในเมืองอย่างสง่างาม

งั้น…ถ้าตอนนี้ตัวเองฟาดหน้าผากลงกราบ แล้วถวายตัวรับใช้ จะยอมเป็นวัวเป็นม้า ยังจะทันไหม?

เขานิ่งอึ้ง ดวงตารู้สึกเหมือนถูกกาวติดไว้ นานมาก กว่าจะได้แต่คิดอยากตบหน้าตัวเองสองฉาด ดึงสายตาคืนมา โบกมือปฏิเสธ “อันนี้ผมรับไม่ได้จริงๆ ครับ”

รีบเอากลับไปเถอะ ผมนี่แหละจะเปลี่ยนใจเอาง่ายๆ

อย่าพูดแล้ว

เหวินเหวินกลับไม่แปลกใจ และก็ไม่ได้ใส่ใจด้วย

นี่เป็นของที่คนในโรงพักเก็บกวาดที่เกิดเหตุเสร็จแล้ว เอามา ‘ทำตามธรรมเนียม’ ‘เซ่นไหว้’ ส่งขึ้นมาให้ แน่นอนว่าไม่ใช่มีแค่นี้ ยังมีของที่ยอมควักมาเพิ่มให้อีกไม่น้อย หวังให้เธอช่วยเมตตาปรานี อย่าลากคนให้เดือดร้อนวงกว้าง

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าข้างนอกเขาลือกันว่าเธอเป็นปีศาจฆ่าคนถึงขั้นไหน แต่เอาเถอะ ไก่ที่สมควรเชือด เธอไม่คิดจะปล่อยสักตัว ส่วนลิงที่ไม่ได้ก้าวก่ายเข้ามา ถ้ารู้จักเข็ดหลาบบ้าง เธอก็ไม่ถึงกับต้องไปฆ่าล้างครอบครัวของใครต่อใคร

ของที่ไม่ควรแตะ ก็อย่าไปแตะ หลักการแบบนี้ ถ้าเรียนรู้ให้เข็ดได้ก็ดีที่สุด

“สบายใจเถอะ ยังไงถ้าเธอไม่เอา พวกขยะพวกนั้นก็เอาไปขายกินอยู่ดี ให้เธอยังดีกว่า

ถือเสียว่า…เป็นค่าชดเชยให้ผู้เสียหายก็แล้วกัน อีกอย่าง เธอเองก็สู้กับอิทธิพลชั่วมานี่นา”

เหวินเหวินตบไหล่เขา ยิ้มแปลกๆ “โดยเฉพาะประโยคเด็ดคำนั้น สะเทือนหูสะเทือนใจมากเลยนะ เพื่อนร่วมงานฉันพอได้ยินก็บอกว่าประทับใจกันใหญ่”

“พอเถอะ ขอร้องล่ะ อย่าพูดเลย”

จี้เจวี๋ยได้แต่กุมหัว อยากขุดรูหนีลงจากเตียงให้ได้ ยิ่งดีถ้าขุดทะลุลงไปถึงแกนโลก เขาตะโกนอย่างหมดอาลัย “นั่นผมโดนของสิงต่างหาก ไม่ใช่ตัวผมจริงๆ เชื่อเถอะ! ปกติผมไม่เป็นเด็กบ้าพลังหรอก!”

“จะบ้าพลังหรือไม่ก็ช่าง แต่ฉันชอบประโยคของเธอจริงๆ นะ”

สีหน้าของเหวินเหวินค่อยๆ เคร่งขรึม “จี้เจวี๋ย เดี๋ยวนี้คนที่ไม่ต้องพึ่งพิธีลับ แล้วตื่นรู้ด้วยตนเอง ได้รับการคัดเลือกจากสวรรค์ นั้นหาได้ยากมาก และคนอย่างเธอแบบนี้…ยิ่งแทบไม่มี”

“แต่ยกเว้นเธอแล้ว ฉันเจอผู้ถูกเลือกที่จองหองมามากเกินพอ”

“บางคนแรกๆ ฮึกเหิมคิดว่ามีพลังแล้วทำได้ทุกอย่าง พอโดนกระแทกชีวิตเข้าหน่อยก็เริ่มสุดโต่ง สุดท้ายปากบอกว่าไม่มีทางเลือก ว่าเพื่อคนอื่น เพื่อทุกคน เพื่ออนาคต แล้วก็เดินเข้าสู่ทางมืด ทางตัน”

“ยังมีบางคน เริ่มมาก็พุ่งดิ่งสู่ทางตัน ใช้ชีวิตตัวเองให้ดี แต่ไม่ให้คนอื่นได้มีชีวิต”

“ท้ายที่สุดก็ทำร้ายคนอื่นก็มี ตัวเองก็พัง ความหายนะไม่รู้จบ…”

เหวินเหวินพูดชัดถ้อยชัดคำบอกเขา “เพราะงั้น พวกนั้นก็ตายหมดแล้ว”

“…”

จี้เจวี๋ยอ้ำอึ้ง อยากถามรายละเอียดอีกสักหน่อย แต่พอมองสีหน้าที่สงบนิ่งจนเกือบจะเย็นชาของเธอ ก็เหมือนคำถามมากมายมีคำตอบอยู่แล้ว

ไม่จำเป็นต้องถามต่อ

“อย่าลืมคำที่ตัวเองพูดไว้ จี้เจวี๋ย แล้วก็อย่าอาศัยพลังไปทำความเลวด้วยนะ”

เหวินเหวินยกมือขึ้น สะบัดกำปั้นเล็กงดงามนั้นใส่เขา บอกว่า “อย่าเป็นเหมือนพวกนั้น”

ในความเงียบ จี้เจวี๋ยมองฝ่ามือขาวซีดของเธอ นิ้วยาวเรียว และ “กำปั้นจิ๋ว” ที่เหมือนไร้พิษสงนั่น กลืนน้ำลายฝืดๆ ลงคอ

พยักหน้ารัวๆ ว่าง่ายเหมือนไก่เชื่อง

“ดีมาก งั้นก็คุ้มที่ฉันอุตส่าห์มาครั้งนี้แล้ว”

เหวินเหวินดันเก้าอี้ออก โบกมือลาเขา “ไว้เจอกันนะ นักเรียนจี้เจวี๋ย ขอให้เธอกลายเป็นคนที่ทำเรื่องมีความหมายได้”

จี้เจวี๋ยเผลอจะลุกไปส่ง แต่พอได้ยินคำพูดสุดท้ายของเธอ กลับชะงักไปที่เดิม พยักหน้าอย่างจริงจัง บอกเธอว่า “ผมจะทำให้ได้”

แล้วเหวินเหวินก็ยิ้มออกมา

หมุนตัวจากไป

ชั่วขณะนั้น ในห้องผู้ป่วยที่ว่างเปล่าก็เหลือเพียงจี้เจวี๋ยคนเดียว กับเสียงติ๊กต็อกจากบนโต๊ะ

ในถุงซิปล็อกนั้น ของขวัญที่ถูกคนรับผิดชอบทำความสะอาดและจัดเก็บอย่างเรียบร้อยไว้ตั้งนานแล้ว ยังคงเดินเครื่องไม่ช้าไม่เร็ว ตัวเลขเดินไปตามปกติ

รอคอยความเอ็นดูและการดูแลจากเจ้าของคนใหม่

แต่พอจี้เจวี๋ยหยิบขึ้นมาถือไว้ ดีใจได้ไม่นานก็อดปวดหัวไม่ได้

ตั้งห้าล้านกว่านะ! ห้าล้านกว่านะ!

ทั้งชีวิตเขาเกิดมาก็ไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้ เดี๋ยวนี้แค่ยัดใส่กระเป๋าแล้วเดินไปตลาดมืดสักรอบ อะไรก็มีหมด…เอาล่ะ ไม่หรอก มันไม่มีทางได้ครบหรอก ถ้าไม่มีหลักฐานการซื้อกับกล่องชุดครบๆ มีหวังโดนพ่อค้าคนกลางกดราคาเละ ถ้าได้สักหนึ่งในสามก็นับว่าบุญโขแล้ว

แย่หน่อย อาจไม่ได้กินเนื้อ แถมยังโดนพวกโจรจ้องตามตัวอีก ปัญหายาวเป็นหางว่าว

จะให้เก็บไว้ใส่เองคงไม่ใช่มั้ง?

เดี๋ยว…ตัวเองมีอยู่เรือนหนึ่งแล้วนะ ถ้าใส่อีกเรือน พี่ชายลูกพี่ลูกน้องจะไม่หึงเอาเหรอ? ยิ่งไปกว่านั้น คนจนอย่างเขาต่อให้ใส่จริง ก็โดนมองว่าเป็นของปลอมอยู่ดี ไม่มีใครเชื่อหรอก

เดี๋ยวก่อน…หรือจริงๆ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน?

เขาเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว มองไปทางนอกประตู จากทิศทางที่มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมา

มีสตรียักษ์บึกบึนคนหนึ่ง มือหนึ่งหิ้วกระติกน้ำร้อนที่เติมจนเต็ม อีกมือหนึ่งหิ้วถุงใหญ่ใส่ขนมกับของบำรุง เดินตรงมาทางห้องผู้ป่วย

ทั้งที่บนหัวเขายังพันผ้าพันแผลอยู่ แต่บนใบหน้ากลับยิ้มตลอดเวลา เหมือนไม่มีความทุกข์ใดล้มเธอได้

“แม่ลู่?”

จี้เจวี๋ยก็ยิ้มขึ้นมาเช่นกัน ยกมือเรียก “ผมกับเฟิงเกอช่วยกันเก็บเงินซื้อของขวัญชิ้นเล็กๆ ให้แม่…โอย ไม่แพงหรอก ดูสิ ลายก็ฉูดฉาด ราคาถูกมาก แม่ใส่ไปเถอะ ลองดูเร็ว”

“เอาสิ ในที่สุดก็รู้จักประจบฉันแล้วหรือไง?”

แม่ลู่วางของลง บีบแก้มจี้เจวี๋ยอย่างหงุดหงิดหยอกๆ แล้วหยิบไปอย่างไม่คิดมาก “อย่าคิดว่าทำตัวน่ารักแล้วจะรอด ต้องนอนโรงพยาบาลก็คือต้องนอน…อย่ามัวไปซื้อนู่นนี่ให้เปลืองเงิน”

ปากก็ยังบ่นพึมพำอยู่ แต่พอเอามาทาบที่ข้อมือก็กลั้นยิ้มไม่อยู่ หน้าบานเป็นกระด้ง

เธอสวมลงตรงช่วงที่เล็กที่สุดของข้อมืออันแข็งแรง ขยับไปมาสองที แล้วก็รู้สึกว่าเครื่องประดับงดงามขนาดนี้เหมือนจะไม่เข้ากับตัวเองนัก “ดูเข้ากันมั้ย?”

“เข้ามากสิ”

จี้เจวี๋ยนอนพิงเตียง มองใบหน้าที่ยิ้มแย้มและท่าทีที่มีความสุขของเธอ

“เหมาะกับแม่ที่สุดแล้ว”