หลังจากข้อความพิเศษที่ปรากฏขึ้นไปแล้ว ก็มีอีกข้อความหนึ่งตามมา

"คุณหมอเฉิน เมืองเล็ก ๆ ทางตอนเหนือที่คุณพูดถึงนั้นใช่เมืองจินเฉิงหรือเปล่า?"

"เหมือนผมจะรู้แล้วว่าเขาเป็นใคร"

"แม่เจ้า! จริงเหรอ?"

"แน่นอนว่าใช่!"

"เหยื่อรายแรกในคดีนั้นเป็นคนรวย ส่วนเหยื่อรายที่สองเป็นพนักงานหญิง"

การที่มีคำว่า "จินเฉิง" ปรากฏขึ้นทำให้เหมือนกับการกวนรังแตน

ผู้ชมที่มาจากเมืองจินเฉิงเริ่มใช้คำหยาบคายด่าทอนักข่าวบันเทิงคนแรกของหางโจวและบรรพบุรุษของเขาถึง 180 ชั่วอายุคน

แม้ว่าบัญชีของพวกเขาจะถูกแบนโดยทางการหลังจากแสดงความคิดเห็น พวกเขายังคงเข้ามาต่อแถวเพื่อด่าต่อไป

"แม้แต่โทษประหารชีวิตก็ยังเบาเกินไปสำหรับเขา"

"ปีศาจแบบนี้ควรถูกประหารด้วยวิธีการทรมาน!"

"เลวทรามอย่างไม่อาจบรรยายได้"

"ไอ้คนโสโครก!"

"ตอนนั้นยังมีระบบตรวจจับใบหน้าน้อยมาก ถ้าเป็นตอนนี้ ปีศาจแบบนี้คงถูกประหารไปนานแล้ว"

"พวกคุณพูดถึง 'ปีศาจแห่งจินเฉิง' กันหรือเปล่า?"

"เพราะเขา โรงเรียนประถมและมัธยมต้นทั้งเมืองต้องปล่อยเด็กกลับบ้านก่อนฟ้ามืด"

"เมืองที่มีประชากรหนึ่งล้านคนถูกปีศาจตัวนี้ทำให้หวาดกลัวมานานเกือบยี่สิบปี"

"ถ้าเป็นสมัยโบราณ เขาต้องถูกประหารทั้งตระกูล แม้แต่ไส้เดือนในบ้านก็ต้องถูกฟันให้ขาดครึ่ง"

"นั่นมันชีวิตของคนสิบหกคน! ไม่แปลกใจเลยที่คุณหมอเฉินบอกว่าเขาเป็นโรคจิตไร้หัวใจ"

แม้ว่าผู้ชมที่ไม่ใช่คนท้องถิ่นก็ยังเกลียดชังปีศาจแห่งจินเฉิง

ปีศาจแห่งจินเฉิงเป็นชื่อเล่นที่ทำให้คนหวาดกลัว

ในระยะเวลาเพียงห้าปี เขาฆ่าคนบริสุทธิ์สิบหกคนด้วยวิธีการที่โหดร้ายและมีความสามารถในการหลบหนีการสืบสวนอย่างแข็งแกร่ง

ต่างจากฆาตกรเย็นชาทั่วไป ปีศาจแห่งจินเฉิงไม่มีเป้าหมายเฉพาะเจาะจงในการฆ่า เขาฆ่าแบบสุ่ม

บางสื่อเรียกเขาว่า "แจ็คเดอะริปเปอร์ในยุคสมัยใหม่"

คุณหมอเฉินมองไปที่ข้อความในหน้าจอแล้วพูดว่า "คนที่เขาฆ่าไม่ใช่แค่สิบหกคนเท่านั้น"

"เหยื่อรายแรกคือนักธุรกิจรายใหญ่ ตอนที่เขาถูกฆ่า ภรรยาของเขากำลังตั้งครรภ์แปดเดือน"

"เมื่อเธอกลับบ้านมาเห็นสภาพสามี เธอไม่เพียงแต่ถูกกระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรง แต่ลูกในท้องของเธอก็ไม่รอดเช่นกัน"

"ส่วนหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยที่สูญเสียภรรยาเขาก็กลายเป็นโรคซึมเศร้าอย่างหนัก และสุดท้ายก็ฆ่าตัวตาย"

"นอกจากนี้ยังมีญาติของเหยื่ออีกหลายคนที่ต้องเข้ารับการรักษาทางจิตเวช"

"ถ้าจะพูดให้หมด เขาได้ทำลายชีวิตของคนทั้งหมดสามสิบสี่คน"

รายละเอียดเหล่านี้เป็นสิ่งที่เฉินหยูเห็นผ่านวิชาการสืบสวนพิเศษของเขา ซึ่งไม่เคยถูกเปิดเผยมาก่อน

แม้แต่ผู้ชมที่มาจากจินเฉิงก็ไม่รู้ว่ามีผู้ที่ได้รับผลกระทบมากขนาดนี้

"ใครก็ตามที่หาตัวเลวคนนี้เจอ ฉันให้หนึ่งแสนหยวน!"

"ฉันเพิ่มอีกหนึ่งแสน!"

"ใครมีทักษะการแฮ็ก ช่วยหาที่อยู่ของปีศาจนี้ที"

"ฉันอยู่ที่หางโจว มีใครในเมืองนี้อยากร่วมทีมกับฉันไหม?"

"ลงชื่อ"

"ญาติของเหยื่อยังคงร้องไห้ทุกวัน แต่ไอ้สารเลวนี่กลับใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย นี่มันไม่ยุติธรรม!"

"แม้ว่าฉันจะไม่เชื่อในเรื่องกรรม แต่ฉันหวังว่าเขาจะตกนรกขุมที่สิบแปดตลอดไป"

ความยุติธรรมของผู้ชมปรากฏชัดเจนมากในตอนนี้

บทความและข่าวเกี่ยวกับปีศาจแห่งจินเฉิงยังมีอยู่มากมายให้หาอ่านได้

ที่ปีศาจแห่งจินเฉิงหนีรอดมาได้ครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะเขามีไอคิวสูงมาก

อีกเหตุผลหนึ่งคือข้อจำกัดของเทคโนโลยีในสมัยนั้น

ยี่สิบปีที่แล้ว กล้องวงจรปิดมีแค่ในบางเมืองใหญ่ และมีจำนวนน้อยมาก

ตอนนั้นยังไม่มีฐานข้อมูล DNA และอินเทอร์เน็ตก็ยังไม่แพร่หลาย

ถึงแม้ว่าเทคโนโลยีสืบสวนจะล้าหลัง แต่หน่วยงานท้องถิ่นในจินเฉิงก็ไม่เคยยอมแพ้ในการสืบสวน

ในช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมา หัวหน้าหน่วยสืบสวนถูกเปลี่ยนไปเจ็ดคน โดยหกคนจากทั้งหมดล้มป่วยจากการทำงานหนัก

ตั้งแต่ที่เกิดคดีฆาตกรรมต่อเนื่องและทราบว่าฆาตกรเป็นคนคนเดียวกัน ประชาชนทั้งเมืองก็ตกอยู่ในความหวาดกลัวและไม่ปลอดภัย

บ้านทุกหลังติดตั้งประตูนิรภัย และตอนกลางคืนแทบไม่มีใครกล้าออกไปข้างนอก เพราะกลัวว่าปีศาจจะไม่เพียงแค่ฆ่าแต่ยังทำร้ายทางเพศด้วย

หญิงสาวที่มีหน้าตาสวยในจินเฉิงต้องออกไปแต่งงานที่อื่นหรือทำตัวให้ดูไม่สวยแม้แต่กระโปรงก็ไม่กล้าใส่

"ปีศาจนี้เอาชีวิตพี่สาวฉันคืนมา!"

"ลูกเอ๋ย ในที่สุดฆาตกรก็ถูกจับได้ เจ้าจะได้หลับตาอย่างสงบ"

"ฉันจะซื้อตั๋วไปหางโจวทันที ต้องเห็นจุดจบของปีศาจนี้กับตาตัวเอง!"

เมื่อเฉินหยูเปิดเผยว่านักข่าวบันเทิงคนแรกของหางโจวก็คือปีศาจแห่งจินเฉิง ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดก็เพิ่มขึ้นทันทีเป็นหนึ่งล้านห้าแสนคน

ซึ่งในจำนวนนี้ส่วนใหญ่เป็นชาวจินเฉิง

เฉินหยูได้สร้างปรากฏการณ์ในการถ่ายทอดสดครั้งนี้

ผู้ชมหลายหมื่นคนจากเมืองเดียวกันรวมตัวกันในห้องถ่ายทอดสดเดียว

"ได้ยินมาว่าผู้ดำเนินรายการจับปีศาจแห่งจินเฉิงได้จริง ๆ เหรอ?"

"ว้าว ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ เลย นี่มันสมาคมคนบ้านเดียวกันในจินเฉิงหรือเปล่า ทำไมผู้ชมทั้งหมดมาจากจินเฉิง?"

"พวกเขาไม่ใช่ผู้ชมธรรมดา พวกเขาคือผู้เสียหาย"

"นี่คือแจ็คเดอะริปเปอร์ในยุคสมัยใหม่? ก็ไม่เห็นจะน่ากลัวอย่างที่พูดถึง"

"คนข้างบน ในบรรยากาศแบบนี้ คุณพูดแบบนี้เหมาะสมไหม?"

"ขอเสนอให้ใช้วิธีการทรมาน"

"คำว่า 'ขอเสนอ' ฟังดูดีจริง ๆ"

"ฉันเป็นหน้าใหม่ในห้องนี้ จะต่อแถวด่าหรือเปิดด่าตรง ๆ ดี?"

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวที่กำลังหวาดกลัวตอบกลับด้วยความโกรธ

"เพียงเพราะฉันจะเปิดโปงความจริง คุณถึงใส่ร้ายว่าฉันเป็นฆาตกรโรคจิต"

"ใจคุณนี่ช่างโหดร้ายจริง ๆ!"

"ความจริงยังคงเป็นความจริง การใส่ร้ายโดยไม่มีหลักฐาน ไม่มีใครเชื่อหรอก"

เขามาเพื่อเปิดโปงความจริง แต่ไม่เคยคิดว่าการก่ออาชญากรรมที่สมบูรณ์แบบของเขาจะถูกเปิดเผย

"คุณคิดว่าคุณทำทุกอย่างได้อย่างสมบูรณ์แบบ"

"แต่โลกนี้ไม่มีอะไรที่สมบูรณ์แบบ มีเพียงแค่ฟ้าไม่เคยละเว้นคนผิด"

เฉินหยูหัวเราะเยาะ

"หกคดีแรกที่คุณก่อ คุณระวังตัวเป็นพิเศษ ไม่ทิ้งหลักฐานใด ๆ"

"แต่พอถึงคดีที่เจ็ด คุณเริ่มหยิ่งยโส"

"คุณทิ้งร่องรอยส่วนตัวไว้มากมายในที่เกิดเหตุ"

"ด้วยข้อจำกัดทางเทคโนโลยี ในเวลานั้นการสืบสวนของตำรวจใช้วิธีการดั้งเดิมที่สุด คือการตรวจสอบด้วยกำลังคน"

"การเปรียบเทียบลายนิ้วมือและรอยเท้าใช้การขยายภาพทีละภาพ"

"เมื่อเจ้าหน้าที่เริ่มรวบรวมลายนิ้วมือของประชาชนทั่วเมือง คุณก็ย้ายไปอยู่ที่อีกเมืองหนึ่งห่างไปกว่า 100 กิโลเมตร"

"แต่คุณก็ไม่หยุดก่อเหตุ"

"คดีที่ตามมา คุณจะเดินทางกลับไปที่จินเฉิงเพื่อก่อเหตุ"

"หลังจากฆ่าแล้วคุณก็จะรีบออกจากเมืองทันที"

"เพราะคดีที่คุณก่อมีความรุนแรงเกินทน จินเฉิงกลายเป็นเมืองแรกในประเทศที่ต้องลงทะเบียนข้อมูลส่วนตัวเมื่อซื้อตั๋วรถโดยสาร"

"ในคลังข้อมูลของสถานีรถโดยสารยังมีบันทึกการซื้อตั๋วของคุณอยู่"

"ตอนนั้นตำรวจในจินเฉิงไม่มีระบบวิเคราะห์ข้อมูลขนาดใหญ่"

"และไม่มีระบบรวบรวมข้อมูลชีวภาพ"

"แต่ตอนนี้ ทุกอย่างพร้อมแล้ว"

"ร่องรอยที่คุณทิ้งไว้เพื่อเยาะเย้ยตำรวจจะกลายเป็นเชือกที่รัดคอคุณเอง"

"ปัง!"

มีเสียงดังมาจากนอกประตู

เงาคนมากมายพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ถูกตำรวจหลายคนกระโดดทับทันที