"เฉวียนไท่ เธอคือศิษย์ที่ข้าภูมิใจที่สุด"

ในห้องหนังสือที่ตกแต่งแบบจีนโบราณ ชายวัยประมาณหกสิบปีเอ่ยขึ้น เขาเงยหน้ามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะอย่างสง่างาม บนใบหน้าเต็มไปด้วยความพอใจ “เมื่อปีที่แล้ว ในงานประชันบทกวีแห่งฉินโจว การแสดงออกของเธอถือว่าโดดเด่นเป็นรองแค่หลี่เจิงฮุยเท่านั้นและได้รับการยอมรับจากวงการ แต่ระดับนั้นยังไม่พอ ปีนี้ต่างหากที่เธอ จี้เฉวียนไท่ จะต้องก้าวขึ้นมาให้เป็นที่จดจำอย่างแท้จริง!”

“อาจารย์ครับ ผมจะพยายามอย่างเต็มที่ และจะไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวัง!”

จี้เฉวียนไท่กล่าวด้วยความมั่นใจ เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง หลังจากที่เขาเตรียมตัวมาอย่างหนักเพื่อปีนี้ วันพรุ่งนี้เขาตั้งใจจะทำให้โลกต้องทึ่ง!

"ดี"

ชายสูงวัยยิ้มพร้อมกล่าวว่า “คนรุ่นเราเริ่มเข้าสู่วัยชราแล้ว อนาคตของวงการวรรณกรรมฉินโจว ขึ้นอยู่กับคนหนุ่มสาวอย่างพวกเธอ เธอมีความสามารถ ก็ต้องตั้งเป้าหมายที่จะเป็นผู้นำในหมู่นักเขียนรุ่นใหม่ สิ่งที่อาจารย์ทำเพื่อเธอได้ไม่มาก แต่การช่วยพูดคุยกับเพื่อนรุ่นเก่า ๆ ของอาจารย์ยังพอทำได้ อย่างไรก็ตาม งานประชันบทกวีนั้น สิ่งสำคัญที่สุดคือความสามารถของเธอเอง”

“ขอบคุณครับ อาจารย์!”

จี้เฉวียนไท่ยิ้มอย่างปลื้มปิติ เขาเข้าใจดีว่าการที่อาจารย์บอกว่าจะ "พูดคุยกับเพื่อนเก่า" นั้นหมายถึงอะไร การจะสร้างชื่อในวงการวรรณกรรมได้นั้น ต้องอาศัยทั้งพรสวรรค์และการสนับสนุนจากผู้ทรงอิทธิพล ซึ่งพรสวรรค์เขามีแล้ว ส่วนการสนับสนุน อาจารย์ของเขาก็ช่วยได้ มันช่างเป็นโอกาสที่เพียบพร้อมไปด้วยปัจจัยสำคัญทุกอย่าง!

อาจารย์ของเขาคือ "เจียงเหอ"

บุคคลผู้ทรงอิทธิพลในวงการวรรณกรรมฉินโจว!

และเจียงเหอยังเป็นรองประธานสมาคมวรรณกรรมฉินโจวอีกด้วย!

ด้วยอาจารย์ที่มีฐานะเช่นนี้หนุนหลัง จี้เฉวียนไท่มั่นใจเต็มเปี่ยมว่างานประชันบทกวีครั้งนี้จะต้องเป็นเวทีสร้างชื่อให้เขาอย่างแน่นอน!

แต่ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของเจียงเหอดังขึ้น เขารับสาย หลังจากฟังเสียงปลายสาย ใบหน้าก็แสดงความไม่พอใจเล็กน้อย

“ข้ารู้แล้ว”

หลังวางสาย เจียงเหอแสดงสีหน้าเคร่งขรึม

จี้เฉวียนไท่รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย "อาจารย์ครับ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?"

เจียงเหอส่ายหน้าช้า ๆ ก่อนกล่าวว่า “ไม่ถึงขั้นมีปัญหาอะไรใหญ่โต แค่เจ้าแม่จ้าวหรูมอบโควต้าเชิญของเธอให้กับคนในวงการบันเทิง นี่เธอเล่นอะไรของเธอ?”

“คนในวงการบันเทิง?”

จี้เฉวียนไท่แสดงสีหน้างุนงง “งานประชันบทกวีแห่งฉินโจวเป็นงานใหญ่ในวงการวรรณกรรม จะเชิญคนในวงการบันเทิงมาทำไม ไม่กลัวว่าจะเกิดกระแสต่อต้านเหรอครับ?”

“ตามหลักแล้ว การเชิญคนในวงการบันเทิงมามันก็ไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่”

เจียงเหอถอนหายใจ “แต่คนที่ถูกเชิญมาในครั้งนี้ไม่ใช่คนธรรมดา เขาคือไป๋ตี้ หรือหลินจือไป๋ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนในวงการวรรณกรรม แต่ก็มีชื่อเสียงด้านความสามารถอยู่บ้าง เมื่อครั้งที่สถาบันศิลปะฉินโจวจัดงานประชันกลอนคู่ หลินจือไป๋ชนะโจวไท่และคว้าแชมป์มาได้ ดังนั้นเจ้าแม่จ้าวหรูถึงได้เชิญเขามา และทางผู้ใหญ่ก็อนุมัติในที่สุด”

“หลินจือไป๋งั้นหรือ...”

จี้เฉวียนไท่เอ่ยชื่อเบา ๆ ก่อนนึกถึง “... ‘หมอกขังตรึงกลางบึงหลิว’”

นี่คือสุดยอดกลอนคู่ที่หลินจือไป๋ฝากไว้ในการแข่งขันครั้งนั้น เป็นวรรคที่ถูกกล่าวขานไปทั่ววงการวรรณกรรม

จี้เฉวียนไท่เองก็ไม่พลาด เขาเคยใช้เวลาหลายคืนพยายามแต่งวรรคต่อ แต่สุดท้ายก็ไม่สำเร็จ ทำให้แม้เขาจะไม่ค่อยสนใจวงการบันเทิง ก็ยังต้องจดจำชื่อหลินจือไป๋ไว้

“ถ้าการแข่งขันครั้งนี้เป็นเรื่องของกลอนคู่ หลินจือไป๋คงเป็นปัญหาใหญ่”

เจียงเหอพูดเสียงเรียบ “แต่เราไม่ได้แข่งกลอนคู่ ดังนั้นเขาไม่มีอะไรให้น่ากังวล”

จี้เฉวียนไท่ยิ้มออกมา “อาจารย์พูดถูกครับ การแต่งกลอนคู่เป็นเพียงกิจกรรมพักผ่อนหย่อนใจในวงการเท่านั้น เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย หลินจือไป๋มัวแต่ไปโฟกัสเรื่องนี้คงเสียพลังงานไปไม่น้อย ทั้งที่มันไม่สำคัญเลย”

“อืม”

เจียงเหอพยักหน้า “เธอไม่ต้องไปสนใจหลินจือไป๋ ถึงเขาจะอายุใกล้เคียงกับเธอ แต่ในงานประชันบทกวีแห่งฉินโจวนี้ ยังไม่มีทางที่คนในวงการบันเทิงอย่างเขาจะมาโดดเด่นได้”

“ครับ”

จี้เฉวียนไท่ตอบรับด้วยความเคารพ ก่อนจะออกจากห้องหนังสือ

เมื่อออกจากบ้านพักสุดหรูของอาจารย์ เขาเห็นเพื่อนคนหนึ่งกำลังรออยู่หน้าบ้าน

“เฉวียนไท่! รายชื่อผู้เข้าร่วมงานประชันบทกวีปีนี้เพิ่งถูกปล่อยออกมา ฉันเห็นชื่อไป๋ตี้อยู่ในนั้นด้วย!”

“ฉันรู้แล้ว”

จี้เฉวียนไท่ตอบด้วยท่าทีเรียบเฉย “คนในวงการบันเทิง จะมาเขย่ากระแสในงานประชันบทกวีไม่ได้หรอก อาจจะจบลงด้วยความอับอายขายหน้าเสียด้วยซ้ำ”

สำหรับการที่ไป๋ตี้มาร่วมงานประชันบทกวี จี้เฉวียนไท่กลับยินดี

ไม่ใช่เพราะเขาใจกว้าง แต่เป็นเพราะเขามองเห็นโอกาส

ต้องไม่ลืมว่า ไป๋ตี้มีชื่อเสียงโด่งดัง แม้ว่าเขาจะไม่อยากยอมรับ แต่ในแง่ของอิทธิพลและความนิยมในฉินโจว แม้แต่กวีชื่อดังในงานประชันบทกวี รวมถึงยอดนักกวีหลายท่าน ก็ยังเทียบกระแสของไป๋ตี้ไม่ได้!

...

การที่ไป๋ตี้เข้าร่วมงานประชันบทกวีครั้งนี้ ย่อมทำให้งานมีผู้คนสนใจมากขึ้นอย่างแน่นอน!

สำหรับจี้เฉวียนไท่ ซึ่งตั้งใจจะสร้างชื่อให้โด่งดังจากงานประชันบทกวีครั้งนี้ การจะขาด "ใบไม้" มาประกอบฉากได้อย่างไร?

และดูเหมือนว่าไป๋ตี้จะเป็นใบไม้ที่สมบูรณ์แบบที่สุด!

หากเขาสามารถโดดเด่นจนไป๋ตี้ต้องหม่นหมอง รวมถึงเผยให้เห็นความตื้นเขินของไป๋ตี้ต่อหน้าผู้ชมและแฟนคลับนับไม่ถ้วน นี่จะทำให้ทุกคนจดจำชื่อ "จี้เฉวียนไท่" ไปตลอดกาล!

ผู้คนจะตระหนักว่า:

"ดาวเด่นแห่งวงการบันเทิงนั้น เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าคนอย่างเขา ซึ่งเป็นอัจฉริยะของวงการวรรณกรรม ก็ไม่มีค่าอะไรเลย!"

เพื่อนสนิทของจี้เฉวียนไท่เห็นเขาแสดงท่าทางผ่อนคลาย จึงยิ้มพลางพูดว่า

"ดูท่าทางนายมั่นใจมาก งั้นฉันก็สบายใจแล้ว แต่ไป๋ตี้ไม่ใช่คนบันเทิงธรรมดานะ เขาเป็นถึงลูกชายของตระกูลมหาเศรษฐีระดับท็อป แถมยังเป็นนักแต่งเพลงมือฉมัง แต่งเพลงและเขียนเนื้อร้องก็เป็นความสามารถพิเศษของเขา โดยเฉพาะการแต่งกลอนคู่ที่เขาถนัดมาก ถ้าพูดถึงบทกวี เขาอาจมีฝีมือไม่น้อยเลย"

จี้เฉวียนไท่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ยิ้มออกมา

ยิ่งไป๋ตี้เก่งเท่าไหร่ การเหยียบเขาลงก็ยิ่งรู้สึกดีขึ้นเท่านั้น ไม่ใช่หรือ?

หากในงานประชันบทกวีมีเพียงดาราที่ไม่มีความรู้เรื่องวรรณกรรมจริง ๆ มาร่วม คงน่าเบื่อไม่น้อย

“ว่าแต่...”

เพื่อนของเขาพูดขึ้นอีกครั้ง “พูดถึงไป๋ตี้ ตอนที่ฉันรอนายอยู่เมื่อกี้ มีคนติดต่อมาหาฉัน...”

“ใคร?”

“ญาติผู้พี่ของไป๋ตี้ เขาอยากขอให้นายช่วยอะไรบางอย่าง บอกว่าครั้งหน้าที่มีงานประมูล เขาจะรับซื้อภาพวาดและผลงานของนาย ราคาอยู่ที่นายตกลงเลย”

ดวงตาของจี้เฉวียนไท่เป็นประกาย!

"ญาติผู้พี่" ของไป๋ตี้? ฟังดูไม่ต่างจาก "เจ้าพ่อเงินถุงเงินถัง" เลย!

สำหรับคนอย่างจี้เฉวียนไท่ สิ่งที่เขาแสวงหาคือชื่อเสียง แต่การหาเลี้ยงชีพก็ขึ้นอยู่กับชื่อเสียงเช่นกัน

เมื่อมีชื่อเสียง ผลงานการเขียนพู่กัน ภาพวาด หรือบทกวีของเขาก็จะมีมูลค่ามากขึ้น และจะมีเหล่าเศรษฐีผู้ชื่นชอบศิลปะยินดีควักเงินซื้อ!

เมื่อมีเศรษฐีให้การสนับสนุน ชื่อเสียงของเขาก็จะยิ่งโด่งดังมากขึ้น!

พูดง่าย ๆ คือ ในสายตาของผู้คน ชื่อเสียงของศิลปินนั้น วัดกันที่ผลงานของเขาขายได้ราคาเท่าไหร่

ยกตัวอย่างศิลปินชั้นยอดหลายคนในอดีต ผลงานของพวกเขาจะเก่งจริงหรือไม่ คนส่วนใหญ่ก็บอกไม่ได้ แต่สุดท้ายก็วัดกันด้วยคำพูดว่า “ผลงานชิ้นนี้ขายได้ถึงสิบล้าน” หรือ “ภาพวาดชิ้นนี้ประมูลได้หลายสิบล้าน” เพื่อชี้ให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของพวกเขา

ใครบอกว่าคนรักศิลปะเกลียดกลิ่นเงินทอง?

อย่างน้อยจี้เฉวียนไท่ไม่ใช่หนึ่งในนั้น เขาศึกษาบทกวี การเขียนพู่กัน และการวาดภาพ ไม่เพียงเพราะรัก แต่เพื่อหาเงินด้วย

ในยุคโบราณ ศิลปินขายภาพและผลงานเพื่อหาเลี้ยงชีพเป็นเรื่องปกติ คิดหรือว่าการใช้ชีวิตด้วยฝีมือด้านศิลปะอย่างเดียวมันง่าย?

ในยุคนี้ หากไม่มีนายทุนสนับสนุน หรือทีมงานช่วยประชาสัมพันธ์ การจะอาศัยความสามารถล้วน ๆ เพื่อสร้างชื่อเสียง มันแทบเป็นไปไม่ได้เลย

...

เช้าวันถัดมา

หลินจือไป๋ตื่นนอน ทานอาหารเช้า แล้วแม่ของเขาพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้นว่า

“ลูก ถ้าไปงานประชันบทกวี อย่าลืมขอผลงานพู่กันของเหล่ากวีดัง ๆ กลับมาสักสองสามชิ้นนะ แม่จะเอามาแขวนในห้องรับแขก เอาไว้อวดแขกที่มาบ้าน จะได้ดูดีมีหน้ามีตา!”

หลินเซิงเทียน คุณพ่อพูดขึ้นว่า

“ซื้อเอาก็ได้ จะไปลำบากลูกทำไมล่ะ ยังไงเราก็ไม่ใช่ไม่มีเงิน”

แม่หัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“แม่เสียดายเงินน่ะสิ ซื้อมาแม่ก็ดูไม่รู้เรื่องหรอก แต่ถ้าได้มาฟรี ๆ นี่สิคุ้มค่าจะเอามาอวด เมื่อครั้งก่อนแม่ไปงานประมูล ภาพวิวเรียบง่ายแค่นั้น ยังขายได้ตั้งเจ็ดล้าน!”

“ราคาสูงไม่เบาเลย”

หลินซีพูดพลางเช็ดปากอย่างเรียบร้อยหลังจากกินซาลาเปาเสร็จ

“แต่ก็ไม่ใช่ราคาที่แพงที่สุดนะ ผลงานของศิลปินชื่อดังยุคนี้ เคยขายได้สูงสุดยี่สิบล้าน”

คุณพ่ออุทานอย่างตกใจ

“ยี่สิบล้าน!?”

หลินซีพูดต่อ

“คุ้มค่าหรือไม่ก็แล้วแต่คนมอง แต่ที่แน่ ๆ ชื่อเสียงของพวกเขายิ่งดังเท่าไหร่ ราคาผลงานก็ยิ่งสูง และในเบื้องหลังก็ไม่ต่างจากวงการบันเทิงเท่าไหร่ มันคือเรื่องของทีมงานช่วยผลักดัน บางครั้งก็เป็นเกมของกลุ่มทุนล้วน ๆ”

หลังจากพูดคุยและกินอาหารเช้า หลินจือไป๋จึงเข้าอินเทอร์เน็ต และพบว่าชาวโซเชียลกำลังถกเถียงกันเรื่องที่เขาจะไปงานประชันบทกวี!

“ไป๋ตี้ได้เข้าร่วมงานประชันบทกวี ก็นับว่าเป็นการข้ามวงการเข้าสู่วงการวรรณกรรมได้สำเร็จแล้วล่ะ!”

“ก็แน่ล่ะ คนที่จะได้รับเชิญให้เข้าร่วมงานประชันบทกวีนี้ ล้วนแต่เป็นบุคคลสำคัญของวงการวรรณกรรมฉินโจวทั้งนั้น!”

“แต่ก็ต้องดูด้วยว่า ระดับความสามารถของไป๋ตี้ในด้านบทกวีนั้นเป็นยังไงบ้างนะ”

“ฉันคิดว่าคนที่แต่งกลอนคู่ได้เก่งขนาดนั้น ต่อให้บทกวีไม่ถึงขั้นสุดยอด ก็คงไม่ด้อยไปกว่านั้นหรอก”

“งานประชันบทกวีส่วนใหญ่สุ่มหัวข้อ ต้องดูฝีมือสด ๆ ตอนนั้นเลย”

“ไม่เป็นไรหรอก!”

“แค่ได้รับเชิญให้เข้าร่วมก็สุดยอดแล้ว!”

“ทุกคนอย่าไปกดดันคุณไป๋ตี้เลย”

“เราถ่อมตัวกันไว้ดีกว่า ยังไงซะ การได้มีชื่อในงานประชันบทกวีนี้ก็ถือเป็นประสบการณ์ที่ล้ำค่าแล้ว วงการบันเทิงทั้งหมด ต่อให้มองไปทั่วทั้งฉินโจว มีใครอีกบ้างที่จะได้รับเชิญเข้าร่วมงานวรรณกรรมระดับนี้ ถ้าไม่ใช่ไป๋ตี้!”

หลินจือไป๋ดูความคิดเห็นพวกนี้แล้วก็อดหัวเราะไม่ได้

“ผมไม่ได้รู้สึกกดดันอะไรเลยจริง ๆ นะทุกคน”

ความคิดเห็นส่วนใหญ่ในโซเชียลมีเดียเป็นเชิงบวก เต็มไปด้วยกำลังใจและคำชื่นชม ทำให้เขารู้สึกดีและสบายใจไม่น้อย

แต่แล้ว...

ในขณะที่หลินจือไป๋กำลังเลื่อนอ่านความคิดเห็นเกี่ยวกับหัวข้อนี้ ก็มีเสียงที่ไม่ค่อยจะสอดคล้องออกมา!

“งานประชันบทกวีถือเป็นงานยิ่งใหญ่ของวงการวรรณกรรมฉินโจว ซึ่งเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความสง่างามระดับสูงสุด นี่มันตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ดาราวงการบันเทิงคนหนึ่งถึงสามารถเข้าร่วมได้?”

ข้อความนี้มาจากคนที่ใช้ชื่อว่า "อาเล่ย" ซึ่งน่าจะเป็นนามปากกาของนักเขียนหรือกวีคนหนึ่ง

ในโปรไฟล์ของเขาบนแพลตฟอร์มจี๋กวงมีการรับรองว่าเขาคือรองผู้อำนวยการสมาคมวรรณกรรมฉินโจว พร้อมตำแหน่งต่าง ๆ เช่น กวี นักแต่งคำประพันธ์ จิตรกร และนักเขียนพู่กัน

ที่สำคัญ อาเล่ยมีผู้ติดตามเกือบ 10 ล้านคน!

เมื่อข้อความนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ใคร ๆ ก็ดูออกว่าหมายถึงใคร

แต่ถ้าพูดถึงจำนวนผู้ติดตามแล้ว ไป๋ตี้ที่มีผู้ติดตามถึง 50 ล้านคน พร้อมด้วยแฟน ๆ อีกมากมาย ก็อยู่กันคนละชั้น

จึงไม่น่าแปลกใจที่มีคนจำนวนมากเข้าไปตอบโต้ในช่องความคิดเห็นของอาเล่ยทันที:

“ดาราก็เข้าร่วมงานประชันบทกวีไม่ได้หรือไง?”

“คุณรู้จักไป๋ตี้จริงหรือเปล่า?”

“เขาเป็นนักแต่งเพลงและนักเขียนเนื้อร้องนะ!”

“พูดให้ถูกคือ เขาทำงานเบื้องหลังเป็นหลัก!”

“อย่าเอาไป๋ตี้ไปเหมารวมกับดาราบันเทิงทั่วไป ถ้าจะพูดอะไร ก็ควรศึกษาข้อมูลให้ดีก่อน ไป๋ตี้แสดงความสามารถด้านบทกวีมาแล้วในงานประชันกลอนคู่ครั้งก่อน!”

“คุณอาเล่ยลองแต่งกลอนคู่ที่เทียบกับ ‘หมอดขังตรึงกลางบึงหลิว’ ได้ไหมล่ะ?”

“นี่มันอคติชัด ๆ!”

“อย่าลืมนะว่าไป๋ตี้ได้รับเชิญเข้าร่วมงาน ไม่ใช่ว่าจะเข้ามาเอง”

ถึงแม้ข้อความของอาเล่ยจะก่อให้เกิดความขัดแย้ง แต่หลินจือไป๋กลับไม่คิดมาก และไม่ได้ตอบโต้ เขามองว่ามันอาจเป็นแค่คำพูดของ “นักเลงคีย์บอร์ด” คนหนึ่ง ที่อารมณ์ขึ้นเมื่อเห็นดาราบันเทิงเข้าร่วมงานวรรณกรรม

แต่เรื่องกลับไม่จบง่าย ๆ

เพราะไม่นานก็มีบุคคลสำคัญในวงการวรรณกรรมอีกหลายคนออกมาแสดงความคิดเห็นเชิงลบเช่นกัน!

นักกวีชื่อดัง จ้าวซิ่น:

“ให้ผมอธิบายให้เข้าใจนะครับ งานประชันบทกวีมีการเชิญผู้เข้าร่วมสองแบบ แบบแรกคือรายชื่อที่คัดเลือกโดยสมาคมวรรณกรรม ซึ่งล้วนเป็นบุคคลที่มีอิทธิพลต่อวงการวรรณกรรมฉินโจว อีกแบบคือรายชื่อที่แนะนำโดยบุคคลในวงการวรรณกรรม ซึ่งมักใช้สำหรับให้โอกาสคนรุ่นใหม่เข้ามาแสดงความสามารถ ส่วนดาราท่านนี้ ได้รับการแนะนำผ่านเส้นสายครับ ไม่ใช่รายชื่อที่สมาคมเลือกมาโดยตรง”

นักเขียนชื่อดัง อันอัน:

“รายชื่อที่แนะนำโดยบุคคลในวงการวรรณกรรม มีจุดประสงค์เพื่อสนับสนุนคนรุ่นใหม่ที่มีศักยภาพสูง แต่กลับมีบางคนที่ไม่มีความสามารถจริง ใช้เส้นสายและพยายามทุกวิถีทางเพื่อมาร่วมงานประชันบทกวี ผมไม่ได้เจาะจงพูดถึงใครนะครับ แต่กำลังพูดถึงพฤติกรรมประเภทนี้”

หลินจือไป๋เห็นข้อความเหล่านี้แล้วได้แต่กลอกตา

“ถ้าจะเจาะจงขนาดนี้ ทำไมไม่พูดชื่อฉันออกมาเลยล่ะ?”

เขาคือไป๋ตี้!

ไม่ใช่ว่าเขาหยิ่งยโส แต่ตอนนี้เขาไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไป การที่คนเหล่านี้ออกมาวิจารณ์เขาแบบไม่มีมูล ดูช่างน่าขบขัน

ยกเว้นเสียแต่ว่า...

“มีผลประโยชน์อะไรซ่อนอยู่เบื้องหลัง?”

หลินจือไป๋เริ่มสงสัย และยิ่งคิดก็ยิ่งมั่นใจว่า คนเหล่านี้อาจถูกใครบางคนจูงจมูกอยู่เบื้องหลัง

และคนที่เขามีความบาดหมางด้วย ล้วนแต่แซ่หลิน

“หรือว่าเป็นพวกลุงของฉัน?”

ตั้งแต่ตัวตนของไป๋ตี้ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ คนในตระกูลหลินที่หวังจะจัดการเขา ก็เริ่มมองเห็นช่องทางที่จะเล่นงานเขาได้

“คิดจะใช้เวทีประชันบทกวีทำลายชื่อเสียงฉันงั้นหรือ?”

ถ้าเป็นแบบนี้จริง... หลินจือไป๋ก็ได้แต่ยิ้มเยาะ

“ก็ดี งั้นเรามาดูกัน ว่างานประชันบทกวีครั้งนี้ พวกเขาจะทำอะไรได้บ้าง!”