นิทรรศการที่โกซูยอล ศิลปินแห่งชาติได้จัดขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบ 19 ปีได้รับกระแสตอบรับอย่างล้นหลามตั้งแต่วันเปิดงาน

ตามการประเมินของพิพิธภัณฑ์ศิลปะโซล

แค่ช่วงเช้าเพียงอย่างเดียวก็มีผู้เข้าชมถึง 16,000 คน คาดว่าจะทำลายสถิตินิทรรศการเดี่ยวที่มีอยู่ก่อนหน้าได้อย่างง่ายดาย

พิพิธภัณฑ์ศิลปะโซลซึ่งเตรียมการมาอย่างเต็มที่ ทั้งจัดแสดงผลงานของโกซูยอลในทุกโซนยกเว้นห้องจัดแสดงที่ 3 และแยกห้องโสตทัศนศึกษาออกมาต่างหาก ยังแทบรับมือกับฝูงชนไม่ไหว

โกฮุน หลานชายของเขา ได้จัดงาน “ความสุขแสนหวาน” ในฤดูใบไม้ผลิปีนี้ ซึ่งดึงดูดผู้ชมรวมทั้งสิ้น 170,000 คนในระยะเวลาเพียง 2 สัปดาห์ ทำให้แวดวงศิลปะกลับมาคึกคักอีกครั้ง

และเมื่อเข้าสู่ฤดูร้อน โกซูยอล ผู้เป็นปู่ ก็สร้างกระแสคลื่นใหญ่ขึ้นมาอีก ทำให้ผู้รักศิลปะต่างรู้สึกตื้นตัน

ผู้สื่อข่าวคิมจีอูกำลังจัดเรียงบทสัมภาษณ์กับอ็องรี มาร์โซพลางรอพบโกซูยอล

‘จะตั้งชื่อบทความว่าอะไรดีนะ?’

แค่ใช้คีย์เวิร์ดว่าอ็องรี มาร์โซ, โกซูยอล, และโกฮุน ก็รับประกันยอดวิวขั้นพื้นฐานได้แล้ว แต่เธอไม่สามารถปล่อยบทสัมภาษณ์พิเศษที่ได้มายากลำบากไปแบบง่าย ๆ ได้

‘แกล้งได้ดีเลยนะ แกล้งได้ดีเลยเหรอ?’

<ความรัก7> เป็นผลงานที่ถ่ายทอดสายตาอบอุ่นของปู่ที่มองหลานชายตัวน้อย และแสดงความน่ารักของโกฮุนได้อย่างดี

พื้นหลังเป็นสีเหลืองอ่อน ทำให้สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่มาจากโทนสีที่อ่อนโยน

‘เพราะมีคราบซอสจาจังหรือเปล่านะ?’

คิมจีอูหัวเราะเบา ๆ

‘คงไม่หรอก ก็ไม่ใช่เด็กเสียหน่อย’

เมื่อยังคิดชื่อที่เหมาะสมไม่ออก คิมจีอูจึงเขียนไว้เบื้องต้นเหนือบทความที่ร่างไว้ว่า ‘อ็องรี มาร์โซกับความรักที่มีต่อโกฮุน’

“สวัสดีค่ะทุกท่าน”

ผู้ดำเนินรายการกล่าวเปิดงาน

“ขอขอบคุณทุกท่านที่มาเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ศิลปะโซล ดิฉันคือยูจิน ผู้ดำเนินรายการในวันนี้”

บรรดาสื่อมวลชน แขกผู้มีเกียรติ และผู้ชมต่างปรบมือต้อนรับ

“ตั้งแต่วันนี้ไปเป็นเวลา 1 เดือน นิทรรศการของศิลปินแฮซง โกซูยอล ที่รวบรวมผลงานที่เขาสร้างขึ้นตลอด 19 ปีที่ผ่านมา จะถูกจัดแสดงขึ้น”

เมื่อผู้ดำเนินรายการยูจินกล่าวจบ หน้าจอขนาดใหญ่ด้านหน้าก็ฉายผังภายในพิพิธภัณฑ์ศิลปะโซล

“ห้องจัดแสดงที่ 1 ความกล้าหาญ จัดแสดงผลงานที่สร้างขึ้นในช่วง 6 ปีที่ผ่านมา โดยมีหัวข้อหลักคือความขัดแย้งระหว่างผู้คน”

คิมจีอูเปิดหนังสือแคตตาล็อกพลางฟังคำพูดของผู้ดำเนินรายการ

ในคำนำของโกซูยอล เขาเขียนไว้ว่าตนยอมปล่อยวางศักดิ์ศรีอันไร้สาระลงได้ก็เมื่อต้องห่างเหินกับลูกชาย และเขาเสียใจที่ไม่กล้ายอมรับเรื่องนั้นก่อนหน้านี้

“ห้องจัดแสดงที่ 2 ความรัก จัดแสดงผลงานที่ศิลปินโกซูยอลวาดโดยสังเกตหลานชายโกฮุนตั้งแต่ฤดูร้อนปีที่แล้ว”

เพราะสัมผัสได้ถึงสายตาเปี่ยมรักที่มองไปยังโกฮุน คิมจีอูและคนอื่น ๆ จึงยิ้มบาง ๆ ออกมา

“สุดท้าย ห้องจัดแสดงพิเศษ จัดแสดงชุดผลงานต้นสนของศิลปินโกซูยอล”

แม้ว่าผลงานทุกชิ้นจะถูกควบคุมดูแลอย่างเข้มงวด แต่ชุดผลงานต้นสนที่จัดแสดงในห้องจัดแสดงพิเศษนั้นได้รับการคุ้มกันเป็นพิเศษยิ่งกว่า

คิมจีอูพยักหน้าเมื่อรำลึกถึงภาพผลงานที่อยู่หลังแผ่นกระจกนิรภัย

‘ก็ต้องอย่างนั้นสิ’

ชุดผลงานต้นสนของโกซูยอลเป็นผลงานที่เหล่านักสะสมชื่อดังต่างเฝ้ารอมาตลอดหลายสิบปี

อาจเป็นเพราะความรักที่มากเกินไป

ระหว่างที่โกซูยอลหยุดกิจกรรมไปนานถึง 19 ปี <ต้นสน> ก็หายไปจากวงการ

ในหมู่นักสะสมมีคำกล่าวว่า หากสามารถได้ <ต้นสน> มาครอบครอง ไม่ว่าจะต้องจ่ายเท่าไรก็ยอม ทว่าก็ไม่มีใครนำ <ต้นสน> ของโกซูยอลออกมาขายเลย

แล้ววันหนึ่งนักธุรกิจคนหนึ่งที่ล้มเหลวจึงนำ <ต้นสน 2> ที่เขาเคยครอบครองออกประมูล

มีผู้คนมากมายเข้าร่วมการประมูล และสุดท้าย <ต้นสน 2> ก็ถูกประมูลไปด้วยราคาสูงลิ่วถึง 21 ล้านดอลลาร์

นั่นเป็นการซื้อขายเพียงครั้งเดียวในรอบ 19 ปี ทำให้คุณค่าของชุดผลงานต้นสนที่จัดแสดงในนิทรรศการนี้ประเมินค่าไม่ได้

พิพิธภัณฑ์ศิลปะโซลและโรงประมูลโซลคาดการณ์ราคาซื้อขายของ <ช็องอีพุมซง> ไว้ที่ระหว่าง 20,000 ล้านถึง 30,000 ล้านวอน

สื่อหลายสำนักประเมินว่าพิพิธภัณฑ์ศิลปะโซลและโรงประมูลโซลตีราคาผลงานของโกซูยอลอย่างระมัดระวัง

“ถ้าเช่นนั้น ต่อไปจะเป็นคำกล่าวแสดงความยินดีโดยศิลปินโกฮุน หลานชายของศิลปินโกซูยอล ขอเสียงปรบมือด้วยค่ะ”

...

เมื่อผู้ดำเนินรายการแนะนำ ผมก็ก้าวออกไปข้างหน้า

มีผู้คนมากมายจนพื้นที่กว้างขวางแห่งนี้แทบไม่มีทางเดิน

ทำให้รู้ได้ว่าคุณปู่เป็นที่รักของผู้คนมากมายเพียงใด

ริชาร์ด ฟิลลิปส์, มาร์ติน แยนเซน, ปิแอร์ มาร์โล, จางมีแร, บังแทโฮ, คิมจีอู, อีอินโฮ, มิเชล พลาตินี, ไอ้บ้า ฯลฯ มีแต่ใบหน้าคุ้นเคยเต็มไปหมด

ขอขอบคุณจากใจจริง

“ขอบคุณที่มาชมนิทรรศการของคุณปู่ครับ”

ผมกล่าวพลางมองไปรอบ ๆ

“มันน่าทึ่งมากครับ ผมรู้ดีว่าการแวะมาในเช้าวันธรรมดานั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ทุกท่านไม่ติดงานใช่ไหมครับ?”

ผู้คนหัวเราะเบา ๆ

“ค่าเข้าชม 30,000 วอน เป็นเงินมากพอจะซื้อพิซซ่าหนึ่งถาดกับโคล่าได้ แต่ทุกท่านเลือกใช้มันเพื่อชมผลงานของคุณปู่ ผมรู้สึกซาบซึ้งใจจริง ๆ ครับ”

บังแทโฮเอามือปิดหน้า

จางมีแรหัวเราะเบา ๆ แบบไม่ออกเสียง ไม่รู้ว่าทำไมต้องทำแบบนั้น

สำหรับพนักงานบริษัท การจะจ่ายถึง 30,000 วอนเพื่อมางานในเช้าวันธรรมดานั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

เมื่อเทียบกับนิทรรศการอื่นที่ปกติมีค่าเข้าชมประมาณ 15,000 ถึง 20,000 วอน ก็ยิ่งรู้สึกขอบคุณขึ้นไปอีก

คุณปู่ก็ดูเหมือนจะรู้สึกเช่นเดียวกับผม ท่านเพียงยิ้มพลางพยักหน้า

“มีศิลปินมากมายที่เป็นแรงบันดาลใจให้ผม แต่ไม่มีใครเป็นครูที่ยอดเยี่ยมเท่าคุณปู่ครับ”

พูดด้วยความจริงใจ

“คุณปู่ช่วยผมคิดอยู่เสมอ ไม่ได้ให้คำตอบ แต่รับฟังเรื่องของผมก่อนเสมอ เวลาสอน ท่านไม่ใช้คำพูดแต่แสดงออกผ่านการกระทำและผลงาน นิทรรศการนี้สำหรับผมคือแบบเรียนที่คุณปู่สร้างให้ เป็นแบบเรียนที่ยอดเยี่ยมมากครับ”

ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้จะส่งไปถึงไหม

แต่ผู้คนยิ้มบาง ๆ ออกมา

“ขอขอบคุณอีกครั้ง และขอแสดงความยินดีกับคุณปู่ครับ วันนี้ผมจะเลี้ยงเนื้อวัวคุณปู่เอง”

“ได้เลย! ฮ่าฮ่าฮ่า”

เมื่อคุณปู่ตอบรับเสียงดัง หลายคนก็หัวเราะตาม

แม้จะได้รับมอบหมายให้กล่าวคำอวยพร แต่ไม่รู้จะพูดอะไรดี จึงพูดตามที่คิดขึ้นมาได้ ณ ตอนนั้น ทว่าบรรยากาศก็ไม่แย่

ดูเหมือนผมจะมีพรสวรรค์ด้านการกล่าวสุนทรพจน์

“สุดท้ายนี้ ห้องจัดแสดงที่ 2 เป็นพื้นที่ส่วนตัวมาก ๆ ขอให้ทุกท่านเพลิดเพลินกับห้องจัดแสดงที่ 1 และห้องจัดแสดงพิเศษเป็นหลักครับ ผลงานที่จัดแสดงในห้องพิเศษนั้นยอดเยี่ยมจริง ๆ อยู่ได้ทั้งวันเลยครับ”

ชุดผลงานต้นสนในห้องจัดแสดงพิเศษนั้นยอดเยี่ยมจนต้องยกย่อง

ถ้าให้ผู้คนเข้าไปที่นั่นก่อน เชื่อว่าคงไม่มีใครอยากออกมา

เมื่อพูดแบบนั้น ผู้ดำเนินรายการก็โบกมือเบา ๆ เป็นเชิงห้าม

เมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว ควรส่งไมโครโฟนต่อให้คุณปู่จะดีกว่า

ผมลงจากเวทีไปนั่งระหว่างคุณปู่กับชาชีฮยอน

“ห้องจัดแสดงที่ 2 ดูจะได้รับความนิยมที่สุดเลยนะ?”

จางมีแรที่นั่งห่างไปหนึ่งที่ถ่ายทอดข่าวร้ายที่ผมไม่อยากได้ยิน

คุณปู่ลูบหัวผมเงียบ ๆ

“ได้รับรู้ถึงความรักที่ศิลปินโกฮุนมีต่อคุณปู่โกซูยอล งั้นเชิญพบกับศิลปินตัวจริงของวันนี้ ศิลปินโกซูยอลครับ”

ก่อนที่ผู้ดำเนินรายการจะขอเสียงปรบมือ ผู้คนก็ลุกขึ้นยืนปรบมือเสียก่อน

ผมก็เผลอลุกขึ้นตาม แต่พอทุกคนแสดงความเคารพแบบนี้ ผมก็รู้สึกภูมิใจขึ้นมาเอง

เมื่อคุณปู่โค้งคำนับไปทางซ้ายและขวาทีละข้าง แล้วมายืนหน้าไมโครโฟน เสียงปรบมือก็ค่อย ๆ เบาลง

ผู้คนทยอยนั่งลง

“รู้สึกปลื้มใจจนบรรยายไม่ถูกเลยครับ”

ทุกคนพยักหน้าตาม

ก็แน่นอน เพราะนี่คือนิทรรศการที่จัดขึ้นครั้งแรกในรอบ 19 ปี

เขาคงจะตื้นตันยิ่งกว่าผู้ชมทุกคนที่มาที่นี่

“ตอนเกิดใหม่ ๆ ฮุนยังหายใจแทบไม่รอดเลย เดี๋ยวนี้กลับมากล่าวคำอวยพรในงานแสดงของปู่ได้แล้วนะเนี่ย”

“……?”

หมายความว่าอย่างไร

“เมื่อกี้ก็พูดเก่งมากใช่ไหมล่ะครับ? เพิ่งเรียนภาษาของเราได้แค่ปีเดียวเองนะ แต่พูดเก่งขนาดนี้เลย”

คุณปู่ไม่พูดคำขอบคุณ แต่กลับชมผมไม่หยุด จางมีแรถึงกับเอามือปิดปากกลั้นหัวเราะคิกคัก

ถึงจะถูกเรียกว่าเห่อหลานก็เถอะ ก็เถียงไม่ออก

“ตลอด 19 ปีที่ผ่านมามีเรื่องราวมากมายครับ มีทั้งความลังเลสงสัย ทั้งรู้สึกผิด”

คุณปู่หยุดพูดไปครู่หนึ่ง

คงจะกำลังจะพูดถึงแม่กับพ่อ แล้วตัดสินใจกลืนคำลงไป

“แล้วพอได้มาอยู่กับฮุน ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปมาก ทุกช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันล้วนมีความสุข ห้องจัดแสดงที่ 2 จัดแสดงผลงานที่วาดในช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตผม หวังว่าทุกท่านจะมาเยี่ยมชมห้องนั้นกันเยอะ ๆ นะครับ”

ถูกหักหลัง

ถึงจะบอกว่ารู้สึกอายหน่อย ๆ แต่ก็ภูมิใจและดีใจ แต่ไม่คิดว่าคุณปู่จะเอาไปโปรโมตแบบนั้น

ก็ใช่ว่าจะไม่โอเคหรอก

ก็ดีแหละ แต่ว่า

ไม่สิ ในเมื่อเป็นผลงานของตัวเอง จะโปรโมตก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว

“…….”

ตอนนี้ไม่รู้แล้วว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นยังไง

ก็เลยตบมือไปเฉย ๆ

หลังจากแนะนำห้องจัดแสดงที่ 2 เสร็จ คุณปู่ก็แนะนำห้องจัดแสดงที่ 1 กับห้องจัดแสดงพิเศษอย่างสั้น ๆ แล้วขอบคุณผู้มาร่วมงาน

เพราะนักข่าวที่มาทำข่าวพากันยิงคำถามใส่ ท่านคงจะยุ่งอีกพักใหญ่ ผมเลยหยิบลูกอมตรงทางเข้าไปสองเม็ดแล้วเดินชมพิพิธภัณฑ์

“ว้าว สุดยอดเลย”

ชาชีฮยอนพูดพลางชี้ไปที่ภาพวาดหมึก <พายุ> ของคุณปู่

แตกต่างจากปกติที่เขาจะวิจารณ์แค่ประมาณว่าภาพนี้วาดดีหรือไม่ดี

“รู้สึกว่ามีพลังมหาศาลเลย”

“มันแรงจริง ๆ นั่นแหละ”

คนที่ตอนอยู่กับเควิน แม็คเคอลีจากพิพิธภัณฑ์แวนโก๊ะยังเดินฝ่าลมแรงเพื่อจะไปดุอ็องรี มาร์โซมาแล้ว

“ของแบบนี้วาดยังไงอะ? ถ้าออกแรงก็วาดได้แบบนั้นเหรอ?”

เส้นที่ทรงพลังแบบนั้นไม่สามารถออกมาได้แค่ใช้แรงอย่างเดียว

“แค่ใช้แรงไม่พอ ต้องลงแปรงให้เร็วด้วย เส้นนี้คุณปู่ก็วาดทีเดียวจบนะ”

“ภาพใหญ่ขนาดนี้จะทำได้ยังไง?”

“แปรงใหญ่มาก ใหญ่เท่าพวกเรานี่แหละ”

“จะมีแปรงใหญ่ขนาดนั้นได้ไง”

“ที่บ้านฉันมี”

“จริงดิ?”

ผมถ่ายภาพตอนคุณปู่กำลังทำงานไว้ เลยเอาให้เขาดู เขาอ้าปากค้าง

“ใหญ่มากเลย”

“เพราะงั้นถึงได้ต้องวาดกับพื้นไง”

“อือ”

ชาชีฮยอนยืนอยู่หน้า <พายุ> อยู่สักพักโดยไม่ขยับ

ผมคิดว่าสเน่ห์ของภาพวาดหมึกอยู่ที่การเล่นกับความเข้มอ่อนโดยควบคุมแรงกด แต่ความรุนแรงแบบนี้ก็สดใหม่และน่าสนใจเช่นกัน

นี่คือเหตุผลที่ผมชอบผลงานของคุณปู่

แม้ว่าวิตนีย์เบียนนาเล่จะเต็มไปด้วยผลงานสุดยอด แต่มันก็เข้าใจยากจริง ๆ

แค่ผลงานของกอนซาเลซ ก็ต้องรู้จักชีวิตของเขาก่อน ถึงจะเข้าใจได้บ้าง

“เจ๋งอะ”

ชาชีฮยอนพูดความรู้สึกออกมาอย่างตรงไปตรงมา

“ถึงจะไม่รู้ว่าแปลว่าอะไร”

“ไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไรหรอก”

“ทำไมล่ะ? เข้าใจลึก ๆ มันก็ดีกว่าไม่ใช่เหรอ?”

“พอเราชอบมันจริง ๆ ถึงตอนนั้นค่อยอยากรู้ลึก ๆ ความรู้ถึงจะมีความหมาย”

งานศิลปะทุกชิ้นก็เป็นแบบนั้น

“ถ้าเข้าหาในฐานะวิชาความรู้จะไม่น่าสนใจ แถมไม่ใช่ว่าถ้าไม่รู้จะกลายเป็นคนไร้การศึกษาด้วย นายอาจจะไม่เข้าใจเรื่องศิลปะ แต่นายเก่งคณิตใช่ไหมล่ะ”

“ฉันก็เก่งภาษาเกาหลี สังคม แล้วก็วิทย์ด้วย”

“ใช่แล้ว ไม่จำเป็นต้องพยายามเรียนอะไรที่ไม่ได้สนใจแค่เพราะอยากดูดีหรอก งั้นเปลืองทั้งเงินทั้งเวลาเปล่า ๆ”

“อืม แต่ยังไงมันก็เป็นการเรียนรู้ไม่ใช่เหรอ?”

“ด้วยเงิน 30,000 วอน คนส่วนใหญ่อาจจะเลือกกินพิซซ่ามันฝรั่งไปพลางดูนิวทูบจะดีกว่า”

“แบบนั้นมันจะมีความหมายเหรอ?”

“ก็แค่บอกว่ามีคนแบบนั้นอยู่บ้าง ถ้าไม่ได้สนใจภาพวาดก็อาจคิดแบบนั้นได้นะ”

ชาชีฮยอนคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพยักหน้า

“ฉันเวลาจะกินอาหารแพง ๆ ก็มักจะพูดว่า เงินเท่านี้ไปกินจาจังมยอนยังดีกว่า”

“นายพูดว่าจะกินพิซซ่ามันฝรั่งมากกว่านะ”

“ช่างเถอะ ฉันชอบพิซซ่ามันฝรั่งกับจาจังมยอนมากกว่าอาหารหรู ๆ ก็แค่แบบนั้น ไม่ใช่ว่าลิ้นฉันไร้คุณค่าหรอกนะ มันแค่เป็นตัวเลือกเท่านั้นเอง”

“เขาเรียกว่าเด็กกินง่ายไง”

“จะกินง่ายก็ไม่เห็นเป็นไร ฉันไม่ค่อยชอบอาหารจืด ๆ แบบซุปไก่ใส่โสมยังโอเคอยู่ แต่ซาชิมิที่ไม่มีโชยุหรือซอสแดงกินไม่ลงจริง ๆ”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการมาพิพิธภัณฑ์?”

“ลองนึกภาพว่าไปกินร้านใหม่ที่เพิ่งเปิด แล้วเขาให้กินอาหารสุขภาพไม่ใส่เกลือดูสิ นายจะไปอีกไหม?”

“แม่ฉันชอบอาหารไม่ใส่เกลือนะ”

“……เป็นท่านที่รู้รสชาติของความละเมียดละไมเลยนะ”

“อือ!”

“แต่คนส่วนใหญ่คงไม่กลับไปหรอก มันแพงแต่ไม่ถูกปาก พิพิธภัณฑ์ก็เหมือนกัน คนอุตส่าห์จ่ายเงินมาชมภาพ พอเห็นมีแค่จุดเดียว แต่ต้องจ่ายค่าชมหมื่นหรือสองหมื่นวอน จะชอบเหรอ?”

“เข้าใจละ หมายความว่าถ้าเป็นแบบนั้นดูนิวทูปดีกว่าใช่ไหม?”

“ใช่เลย”