เมื่อเปรียบเทียบกับความโกรธของชาวเน็ต คนในวงการกลับมองเห็นข้อมูลบางอย่างจากแถลงการณ์ของคุนเผิง

หากละครเรื่องนี้ออกอากาศได้เร็วขนาดนี้ แสดงว่าคงเป็นละครสั้นอะไรแบบนั้น คล้ายกับคลิปวิดีโอสั้นๆ บางอย่าง?

เมื่อคิดจากมุมนี้ คนในวงการก็พอเข้าใจได้ว่าทำไมคุนเผิงถึงไม่อยากลงทุนเงินมากมายกับมัน อาจเป็นเพราะละครสั้นเรื่องนี้ถ่ายทำขึ้นมาเพื่อให้ทีมงานหน้าใหม่ได้ลองฝึกมือ แต่ดันถูกเผยแพร่ข่าวลือว่าเป็นงานหยาบ...

แต่ถ้าทำแค่ละครสั้น จะโปรโมทเสียงดังทำไม?

แล้วการเลือกฉายตอนนี้ ไม่เท่ากับกระโจนเข้ากลางกระแสวิพากษ์วิจารณ์โดยตรงเหรอ?

ละครสั้นที่ไม่มีคุณค่ามากมายแบบนี้ จะช่วยกอบกู้แพลตฟอร์มคุนเผิงวิดีโอได้จริงหรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เป็นละครสั้น แต่ถ้าคุณภาพงานหยาบ คนในวงการที่มีประสบการณ์นิดหน่อยก็ดูออก แล้วแบบนี้คิดจริงๆ หรือว่าชาวเน็ตจะปล่อยคุนเผิงไปง่ายๆ?

อย่าลืมว่า ก่อนหน้านี้เจียงเฉิงเคยพูดไว้อย่างมั่นใจว่า:

“เราจะให้คำตอบแก่สมาชิกกว่าแปดล้านคนของเว็บไซต์ ด้วยเนื้อหาคุณภาพใหม่ๆ ที่จะมอบให้ทุกคน”

ไม่มีฝีมือก็อย่ารับงานใหญ่

คำพูดนี้คงกลายเป็นเป้าหมายหลักที่ชาวเน็ตจะโจมตีคุนเผิง!

คุณจะบอกไม่ได้หรอกว่าละครสั้นหยาบๆ เรื่องนี้คือ "เนื้อหาคุณภาพ" ที่พวกคุณพูดถึง

นี่มันดูถูกคนดู หรือแค่หวังจะกินกระแสจากข่าวฉาวนี้กันแน่?

วิธีการที่ถูกต้องควรจะเป็นการเพิ่มงบประมาณเพื่อถ่ายทำใหม่ให้ดีขึ้น ถึงแม้จะเป็นละครสั้น อย่างน้อยคุณภาพการผลิตก็ควรจะอยู่ในระดับที่รับได้ แล้วให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์ออกมาอธิบายว่าเป็นแค่ละครสั้นเพื่อความบันเทิงไม่ได้จริงจังอะไร

แต่ดันเลือกที่จะเผชิญหน้าโดยตรงเนี่ยนะ?

คนในวงการถึงกับงงว่าทำไมคุนเผิงถึงกล้าทำแบบนี้

แม้หลายคนจะมองออกว่ามันเป็นแค่ละครสั้น แต่การจัดการประชาสัมพันธ์ของคุนเผิงก็ยังดูไม่เข้าท่าอยู่ดี

...

ที่คฤหาสน์

ในคืนนั้น หลินจือไป๋ต้องทำงานล่วงเวลา เขาทบทวนเนื้อหาที่ถ่ายทำไปแล้วอีกครั้งเพื่อดูว่ามีปัญหาอะไรหรือไม่

“ไม่มีปัญหาใหญ่...”

ในละครเรื่องนี้มีบางส่วนที่เกี่ยวข้องกับไซอิ๋วและสามก๊ก

แต่ในโลกนี้ไม่มีเรื่องไซอิ๋วหรือสามก๊ก ดังนั้นหลินจือไป๋จึงปรับเนื้อหาที่เกี่ยวข้องให้เหมาะสม เนื่องจาก Unexpectedness มีหลายซีซั่น เขาจึงรวมเนื้อหาของหลายซีซั่นมาไว้ด้วยกัน เพราะเนื้อหาใกล้เคียงกัน ไม่จำเป็นต้องแบ่งแยกละเอียดเกินไป ละครเรื่องนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อดึงผู้ชมเข้าสู่แพลตฟอร์ม และเป้าหมายของเขาก็เรียบง่ายมาก

ขณะเดียวกัน สิ่งนี้ทำให้หลินจือไป๋ได้เรียนรู้อะไรบางอย่าง

การถ่าย "Unexpectedness" ยังต้องปรับแก้เนื้อหาบางส่วน

ดังนั้นสำหรับ "นักดาบของฉันเอง" ที่เขาจะถ่ายในอนาคต ซึ่งมีหลายมุกที่อ้างอิงมาจากนิยายกำลังภายในของกิมย้ง โลกนี้ไม่มีผลงานของกิมย้งแน่นอนว่าผู้ชมอาจไม่เข้าใจมุกเหล่านั้น

ตัวอย่างเช่น "ยอดนักรบกั๋ว"

หลินจือไป๋คิดว่าเขาอาจต้องให้ปู๋เย่โหว เริ่มลงมือสร้างผลงานที่เกี่ยวข้องขึ้นมา อย่างน้อยก็ในส่วนที่มักถูกอ้างอิงบ่อยๆ ใน "นักดาบของฉันเอง"

แต่ก็ไม่จำเป็นต้องสร้างทั้งหมด

บางอย่างสามารถใช้โอกาสนี้ประชาสัมพันธ์ว่าเป็นการเชื่อมโยงกับผลงานในอนาคตของปู๋เย่โหวและขอให้ทุกคนติดตามกันต่อไป

“คงต้องไปปรึกษาสามบริษัทยักษ์ใหญ่”

คุนเผิงยังร่วมมือกับสามบริษัทยักษ์ใหญ่ในวงการ แม้จะเริ่มทำละครเอง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นแตกหักกัน ก่อนที่ความสัมพันธ์จะเสียหายไป ควรใช้ประโยชน์จากพวกเขาให้เต็มที่

ในใจของหลินจือไป๋เริ่มมีแผนการใหม่ๆ ก่อตัวขึ้นมาแล้ว

...

อิ๋นตงหน่วนรู้ว่าเฟิงซั่วคือผู้กำกับของละครใหม่ของคุนเผิง

หลังจากที่เฟิงซั่วได้รับเลือกให้เป็นผู้กำกับละคร "Unexpectedness" เขาก็รีบแบ่งปันข่าวดีนี้ให้กับหลินจือไป๋และอิ๋นตงหน่วนทันที

ในเวลานี้ "Unexpectedness" กำลังเป็นประเด็นร้อนในโลกออนไลน์

อิ๋นตงหน่วนรู้สึกกังวลใจมาก จึงดึงหลินจือไป๋กับเฟิงซั่วมาสร้างกรุ๊ปแชทสามคน

อิ๋นตงหน่วน:

“@เฟิงซั่ว ละครเรื่องนี้สถานการณ์เป็นยังไงกันแน่?”

เฟิงซั่ว:

“ก็เหมือนที่ในเน็ตพูดกันนั่นแหละ พวกเรากองถ่ายค่อนข้างงบน้อย แต่พวกเราไม่ได้ทำงานแบบหยาบๆ เลยนะ พวกเราถ่ายทำกันอย่างตั้งใจมาก...”

อิ๋นตงหน่วน:

“ถ่ายทำเป็นละครสั้นเหรอ?”

เฟิงซั่ว:

“ดูเหมือนเธอจะเดาออกนะ ใช่เลย มันเป็นละครสั้นมากๆ เพราะอย่างนั้นถึงได้ออกอากาศเร็วขนาดนี้”

อิ๋นตงหน่วน:

“……”

หลินจือไป๋:

“@เฟิงซั่ว นายคิดว่ามันจะไปได้ดีไหม?”

เฟิงซั่ว:

“พวกเธอสองคนสบายใจได้เลย เรื่องที่ช่างภาพออกมาแฉ ส่วนใหญ่ก็ตรงกับความจริง แต่ปัญหาคือหลายครั้งถึงจะรู้ความจริง แต่ถ้าไม่ได้เห็นทุกอย่างด้วยตาเองก็อาจตัดสินผิดพลาดได้ ความไม่พอใจของชาวเน็ตตอนนี้ ส่วนใหญ่เกิดจากการคิดว่าพวกเราไม่มีความจริงใจ และทำละครเรื่องนี้เพื่อเอาใจคนดูแบบลวกๆ แต่ความตั้งใจของเราน่ะไม่มีปัญหาแน่นอน นอกจากนี้ยังมีคนไม่เข้าใจว่าการที่เราประหยัดงบประมาณนั้น จริงๆ แล้วเป็นส่วนหนึ่งของเอฟเฟกต์ตลกในเรื่องด้วย”

อิ๋นตงหน่วน:

“ประหยัดงบเพื่อให้เกิดเอฟเฟกต์ตลก?”

หลินจือไป๋:

“พูดอะไรเล่นๆ น่ะ?”

เฟิงซั่ว:

“เอาเป็นว่าพอพวกเธอได้ดูละครเรื่องนี้แล้วจะเข้าใจเอง”

อิ๋นตงหน่วน:

“ก็แค่ระวังไว้หน่อยละกัน ระวังอย่าให้คุนเผิงใช้เธอเป็นตัวรับเคราะห์แทนนะ”

หลินจือไป๋:

“……”

แม้หลินจือไป๋จะแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องในกลุ่ม แต่พออิ๋นตงหน่วนพูดว่าคุนเผิงอาจหาคนมารับเคราะห์แทน หลินจือไป๋ก็อดยิ้มปนหัวเราะไม่ได้

จริงๆ แล้ว การใช้คนมารับเคราะห์ก็เป็นไปได้

อย่างเช่น ถ้าละครเรื่องนี้เจ๊งก็สามารถโยนความผิดไปที่ผู้กำกับ แล้วอธิบายกับคนดูว่า “นี่คือวิธีที่ผู้กำกับเลือกจะถ่ายทำ”

ส่วนบทของปู๋เย่โหวที่เป็นที่นิยม ก็ยังสามารถรอดพ้นจากเสียงวิจารณ์ได้อย่างสบายๆ

ถึงแม้คุนเผิงจะไม่สามารถโยนความผิดออกไปทั้งหมด อย่างน้อยก็สามารถให้เฟิงซั่วแบ่งเบาความกดดันไปได้ครึ่งหนึ่ง

แต่ความจริงแล้ว "Unexpectedness" ไม่มีทางเจ๊ง

ต่อให้คิดในแง่ร้ายที่สุด ถ้าละครสั้นเรื่องนี้ล้มเหลวจริงๆ หลินจือไป๋ก็ไม่มีวันทำร้ายเพื่อนสนิทของเขาเอง

...

วันต่อมา

กระแสสังคมดำเนินไปตามที่หลินจือไป๋คาดไว้

หลินจือไป๋ถึงกับเข้าไปติดตามอ่านคอมเมนต์วิพากษ์วิจารณ์และเสียงด่าทอคุนเผิงบนโลกออนไลน์อย่างตั้งใจ

เพราะนี่คือสถานการณ์ที่เขาอยากเห็น ความจริงแล้วถ้าหลินจือไป๋ต้องการ เขาสามารถออกมาชี้แจงเรื่องราวทั้งหมดให้กระจ่างได้

แต่ก็ไม่จำเป็นต้องทำ

ยังไงละครก็จะเริ่มออกอากาศคืนนี้

ดูสิว่าชาวเน็ตต่างเตรียมตัวมาพร้อมจะ “ด่าให้ยับ” แค่ไหน!

ทุกคนเตรียมคีย์บอร์ดพร้อมแล้ว เขาจะไม่ร่วม “การแสดง” ได้ยังไง?

วันหนึ่งผ่านไป ท่ามกลางกระแสข่าวที่ร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ช่วงเช้า

ช่วงเที่ยง

ช่วงบ่าย

18.00 น.

19.00 น.

19.50 น.

10 นาทีสุดท้ายก่อนออกอากาศ

ยอดการเข้าชมในแพลตฟอร์มคุนเผิงวิดีโอเริ่มพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ชาวเน็ตจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามา!

ทั้งในวงการบันเทิงบริษัทสามยักษ์ใหญ่ และผู้มีส่วนเกี่ยวข้องจากทุกภาคส่วน ต่างจับตามอง!

แต่ไม่ใช่เพราะทุกคนคาดหวังกับละคร "Unexpectedness" แต่อย่างใด

ส่วนใหญ่แค่มาดู “ความหายนะ” เท่านั้น

“ใกล้จะเริ่มแล้ว!”

“ฉันพร้อมจะด่าเต็มที่!”

“ถ้าไม่ใช่เพราะบทของอาจารย์ปู๋เย่โหว ฉันคงไม่เสียเวลามาดูหรอก”

“ปู๋เย่โหวคงไม่คิดว่าบทละครของตัวเองจะโดนคุนเผิงทำเสียของแบบนี้แน่ๆ”

“เห้ย!”

“เริ่มแล้ว! เฮ้ย ลงมาทีเดียว 10 ตอนเลยเหรอ!”

“หา?”

“ตอนแรกมันสั้นมาก!”

“นี่มันสั้นกว่าละครสั้นอีกนะ!”

ท่ามกลางการพูดคุย ผู้ชมก็ได้กดเข้าชมตอนแรกกันแล้ว แต่เมื่อเห็นว่าตอนแรกมีความยาวเพียงแค่สามนาทีกว่า ทุกคนก็ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

“มันสั้นขนาดนี้เลยเหรอ!?”

ในขณะเดียวกัน ที่บ้านของอิ๋นตงหน่วนเธอก็เปิดคุนเผิงวิดีโอ พร้อมทั้งเปิดโหมด Cast Screen เพื่อฉายบนจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่

เพลงเปิดละครดังขึ้น

“แรงกดดันของชีวิตทำให้ฉันลืมว่าตัวเองคือใคร

อยากเป็นฮีโร่ แต่กลับยังคงเป็นหวังต้าฉุยผู้โชคร้าย

โลกใบนี้ทำให้คุณจนปัญญา ไม่รู้ว่าสิ่งใดถูกหรือผิด

การเปลี่ยนแปลงรวดเร็วจนกลัวจะพลาดยุคสมัยนี้

มองหาทาง มองหาอนาคต แต่กลับมีเพียงความสับสน

ฉันคิดถึง ฉันคิดถึงการวิ่งเล่นยามเย็นในแสงอาทิตย์ยามอัสดง

นั่นคือนาย นั่นคือวัยเยาว์ที่จากไปของนาย

Unexpectedness ความมีศีลธรรมมันหายไปไหน

Unexpectedness โลกนี้ช่างแปลกประหลาด

Unexpectedness โย่ โย่ เชคอิทเอาท์

Unexpectedness ลา ลา ลา ลา ลา...

หวังว่าจะตื่นขึ้นมาแล้วมีสาวสวย 10 คนอยู่รอบตัว

แต่ความจริงกลับได้เพียงแพนเค้กเจียนปิ่งที่ไม่มีไข่เพิ่ม

กฎของธรรมชาติคือ ถ้ามีเงิน คุณจะกลายเป็นนายใหญ่

และท่าหมัดน้ำแข็งเพลิงที่แม้ไม่ได้เรียน คุณก็ใช้มันเป็นเอง...”

อิ๋นตงหน่วน หัวเราะออกมาเบาๆ

เพลงเปิดตัวนี่ค่อนข้างสนุกดี โดยเฉพาะท่อนสุดท้าย "Unexpectedness ลา ลา ลา ลา ลา" ที่อยู่ๆ ก็รู้สึกว่ามันชวนติดหูแบบงงๆ

ต่อมา

โฆษณาสั้นๆ ก็ปรากฏขึ้น

“ตอนนี้ได้รับการสนับสนุนโดยสมาคมพนักงานชั่วคราวแห่งฉินโจว — แบกรับความผิด เราคือมืออาชีพ”

“อะไรนะ...”

อิ๋นตงหน่วนกลั้นขำไม่อยู่

ตอนที่ได้ยินคำว่า “สมาคมพนักงานชั่วคราวแห่งฉินโจว” เธอถึงกับตั้งใจคิดว่า นี่มันสมาคมของบริษัทไหนกัน?

ในฉินโจวมีสมาคมแบบนี้ด้วยเหรอ?

แต่พอได้ยินต่อถึงประโยค “แบกรับความผิด เราคือมืออาชีพ” เธอถึงได้เข้าใจว่ามันเป็นมุกล้อเลียนและเสียดสีล้วนๆ

ในเวลาเดียวกัน

ชาวเน็ต หลายคนก็หลุดหัวเราะกันออกมา เพราะทุกคนเข้าใจทันทีว่านี่คือการล้อเลียนปรากฏการณ์ที่พนักงานชั่วคราวในสังคมมักถูกใช้เป็นแพะรับบาป ทุกครั้งที่เกิดปัญหาอะไรขึ้น

“ฮ่าๆๆ”

“มันจะเว่อร์เกินไปแล้ว สมาคมพนักงานชั่วคราว? จริงเหรอเนี่ย?”

“ตอนแรกก็ไม่เอะใจนะว่าแปลก แต่พอเห็นประโยคหลังเท่านั้นแหละ ฮ่าๆๆๆ”

“เพลงเปิดกับมุกนี้นี่ดีเหมือนกันนะ”

“แต่เดี๋ยวก่อน! อย่าเพิ่งโดนหลอกด้วยมุกเดียว ต้องรอดูตัวเนื้อเรื่อง!”

“ใช่แล้ว!”

“ฉันสมัครสมาชิกรายปีของเว็บไซต์นี้นะ จะมาหลอกให้ดูอะไรถูกๆ แบบนี้ไม่ได้!”

“ถ้ากองถ่ายยากจนขนาดนี้จะสร้างผลงานดีๆ ได้ยังไง?”

“การผลิตต้นทุนต่ำก็มักแปลว่าได้ของไม่มีคุณภาพ”

“คุนเผิงนี่ดื้อใช่เล่น บอกว่าเขาคุณภาพแย่ยังไม่ยอมรับ เลยปล่อยตอนออกอากาศในช่วงที่โดนด่าแบบนี้”

“งั้นก็ดูกันหน่อยว่าจะไปรอดมั้ย”

บนเว็บไซต์วิดีโอของบลูสตาร์มีฟังก์ชันแสดง ความคิดเห็นแบบเรียลไทม์ ซึ่งผู้ชมจำนวนมากก็ใช้พูดคุยกันทันที ทั้งกลุ่มผู้ชมทั่วไป รวมถึงคนในวงการบันเทิงและผู้เกี่ยวข้องจากบริษัทใหญ่

ในขณะที่กำลังคุยกันนั้น

ตัวละครเริ่มต้นขึ้น

ชายหนุ่มในชุดโบราณปรากฏตัวในฉาก เขาแสดงสีหน้าทื่อๆ แบบไร้อารมณ์ ปากเปิดเล็กน้อยจนเห็นฟันหน้าสองซี่ ซึ่งดูน่าขันอย่างบอกไม่ถูก

ในขณะเดียวกัน เสียงบรรยายก็ดังขึ้น

“ฉันชื่อหวังต้าฉุย เป็นนักแสดง กำลังถ่ายละครกำลังภายในต้นทุนต่ำอยู่”

จากนั้นเสียงบรรยายเปลี่ยนโทน

หวังต้าฉุยหันไปมองดาบในมือของเขา ทั้งที่ปากยังคงปิดสนิท เสียงบรรยายปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นการบ่นด้วยอารมณ์ขัน: “นี่มันต้นทุนต่ำเกินไปแล้วมั้ง! ดาบของเล่นเด็กนี่มาจากไหนเนี่ย!”

ฟึ่บ!

ดาบของเล่นในมือเขาเกิดแสงวิบวับระยิบระยับ

“ของห่วยขนาดนี้ ยังจะมีแสงอีกเหรอ!”

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!

แสงจากดาบของเล่นยิ่งกระพริบหนักกว่าเดิม

“เฮ้ย! บอกว่าแกไม่มีคุณภาพ ยังจะเถียงอีกเหรอ!”

ฮ่า!

ชาวเน็ตถึงกับหัวเราะออกมา

ครั้งนี้หัวเราะกันไม่หยุดจริงๆ

“นี่มันอะไรกันเนี่ย!?”

“ดาบของเล่นนี่มันอะไรกัน!”

“นี่มันล้อกันเล่นชัดๆ!”

“คุนเผิงไม่ได้หลอกจริงๆ นะ มีเอฟเฟกต์จริงๆ! ดูดาบของเล่นนี่สิ ฮ่าๆๆๆๆ นี่มันแซวตัวเองชัดๆ ใช่มั้ย?”

“นี่มันเอฟเฟกต์ที่ขี้เกียจที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา!”

“นักแสดงคนนี้หามาจากไหนเนี่ย? มีหน้าตาท่าทางที่ตลกดีนะ!”

“บทพูดก็ตลกมากเลย ออกมาล้อเลียนตัวเองแบบนี้เลยเหรอ พูดสิ่งที่ชาวเน็ตพูดซะเองจนไม่มีใครด่าต่อได้!”

ความตลกมันแรงเกินไป!

เมื่อจับคู่กับสิ่งที่ชาวเน็ตกำลังวิจารณ์เกี่ยวกับละครเรื่องนี้ในช่วงที่ผ่านมา การรับชมจึงยิ่งขำหนักกว่าเดิม แม้แต่คนที่คิดว่าตัวเองมีภูมิคุ้มกันมุกตลกก็ยังอดขำไม่ได้

อืม...

ทุกคนเริ่มรู้สึกว่า... ละครเรื่องนี้... ดูเหมือนจะไม่ได้แย่อย่างที่คิดไว้?

...

เนื้อเรื่องดำเนินต่อไป

หวังต้าฉุย ยืนประจันหน้ากับชายคนหนึ่งที่จู่ๆ ก็กระโดดเข้ามาในฉาก

ใช่แล้ว

ชายคนนี้แต่งตัวด้วยชุดโบราณ หน้าตาอัปลักษณ์อย่างเห็นได้ชัด และยังถือดาบที่ยังไม่ได้ชักออกจากฝัก พอเข้ามาก็เริ่มพูดบทอย่างขอไปที

"ฮ่าๆๆ!"

"ถ้าอยากช่วยองค์หญิงละก็ ต้อง..."

แล้วจู่ๆ ชายคนนั้นก็ดันลืมบท! อ้ำๆ อึ้งๆ อยู่พักใหญ่ ก่อนจะนึกขึ้นได้ในที่สุด

"...ต้อง...อืม...ต้อง...ต้องเหยียบผ่านร่างของข้าไปก่อน! อืม!"

พอพูดจบ เจ้าตัวยังทำหน้ามั่นอกมั่นใจเหมือนภูมิใจในตัวเอง

หวังต้าฉุย: "ช่วยไปจำบทให้แม่นก่อนจะมาแสดงได้มั้ย?"

ชายคนนั้นตอบ: "มาเถอะ ใช้กระบวนท่าลับของเจ้า หมัดเทพเก้าตะวันซะ!"

หวังต้าฉุย: "เดี๋ยวๆ กระบวนท่าของฉันเป็นหมัดเหรอ...หมัดเทพเก้าตะวัน? ชื่อเท่มากเลยนะเนี่ย!"

ฟึ่บ!

หวังต้าฉุยโยนดาบของเล่นทิ้งไป แล้วกำมือทั้งสองแน่น จากนั้นก็มีเอฟเฟกต์พิเศษปรากฏขึ้น... แต่จริงๆ แล้วมันแค่ภาพกล้องเบี้ยวเล็กน้อย

"ข้ารู้สึกได้ถึงพลังอันมหาศาลที่กำลังหลั่งไหลเข้าสู่หมัดทั้งสองของข้า!"

"หมัดซ้ายของข้าร้อนแรงราวกับเปลวเพลิง!"

"หมัดขวาของข้าเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็ง!"

"อืม? อะไรวะ...นี่มันอะไรกัน! ไม่มีเอฟเฟกต์จริงๆ เหรอ! แค่ขึ้นตัวอักษรนี่มันขี้เกียจไปแล้ว!"

หวังต้าฉุยยกหมัดทั้งสองขึ้น

บนหมัดซ้ายมีตัวอักษรเขียนว่า "เอฟเฟกต์เปลวเพลิง"

ส่วนหมัดขวามีตัวอักษรเขียนว่า "เอฟเฟกต์น้ำแข็ง"

ชายคนนั้นตะโกน: "หมัดน้ำแข็งเพลิงเก้าชั้นฟ้า!"

หวังต้าฉุย: "เฮ้ย! แกเดาชื่อกระบวนท่าฉันได้ยังไง? ชื่อนี้มันดูแปลกเกินไปแล้วนะ!"

ชายคนนั้นแสดงต่อแบบไร้จิตวิญญาณ: "สุดยอดมาก!"

พูดจบเขาก็เริ่มสั่นตัวเองอย่างรุนแรง ขณะที่คำว่า "เอฟเฟกต์เปลวไฟ" และ "เอฟเฟกต์น้ำแข็ง" กระพริบขึ้นมาบนหน้าอก

สุดท้าย

ชายคนนั้นล้มลง พร้อมพูด คำพูดสุดท้าย ว่า:

"ไม่เสียทีที่เจ้าเป็นทายาทหมัดเทพเก้าตะวัน... ชีวิตข้าช่างไม่สูญเปล่า..."

หวังต้าฉุยถึงกับอดทนไม่ไหว: "ไม่สูญเปล่าบ้านแกสิ! ฉันยังไม่ได้ออกกระบวนท่าเลยนะ!"

แต่ชายคนนั้นยังแสดงต่อด้วยสีหน้าจริงจังมาก คราวนี้การแสดงดูสมบทบาทขึ้นมานิดหน่อย:

"ข้านึกถึงบ่ายวันหนึ่ง... วิ่งเล่นกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น นั่นคือวัยเยาว์ที่แสนงดงามของข้า..."

พูดจบก็มีเสียง ถอนหายใจเฮือกใหญ่

แล้วชายคนนั้นก็ เสียชีวิตคาที่

ชาวเน็ตหลุดขำกันไม่หยุด

"โอ๊ย! จะตลกไปไหน!"

"นี่มันหมัดน้ำแข็งเพลิงอะไรของแก! ฮ่าๆๆๆ!"

"เอฟเฟกต์นี่คือที่สุดของความขี้เกียจ!"

"บทพูดตลกแบบนี้จะไม่ให้ขำได้ไง!"

"นี่มันทำให้ต้นทุนต่ำกลายเป็นจุดขายได้เลยนะเนี่ย!"

ทุกคนเริ่มเปลี่ยนใจ...

ละครเรื่องนี้... อาจจะไม่แย่จริงๆ อย่างที่คิดไว้?

...

ในตอนนั้น

หน้าจอ

อิ๋นตงหน่วนอึ้ง

ชาวเน็ตอึ้ง

คนในวงการอึ้ง

คนของสามยักษ์ใหญ่ก็อึ้ง

นี่มันอะไรกันเนี่ย!?

"ตัวร้ายอะไรเนี่ย! ทำไมจำบทไม่ได้เลย?"

"ตัวร้ายอะไรเนี่ย! ทำไมยังไม่ได้ทำอะไรเลยก็ตายซะแล้ว?"

"ส่วนเอฟเฟกต์... มันจะขี้เกียจไปถึงไหน!?"

"แถมคำพูดก่อนตายยังดูจริงจังเกินเหตุนั่นอีก... เอาจริงเหรอ?"

...

ฟึ่บ!

หลังจากความงุนงงและการตะลึงอยู่ชั่วขณะ ทุกคนก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

แม้แต่คนในวงการที่เข้ามาเพื่อดูเรื่องขำขันหรือพนักงานของบริษัทใหญ่ทั้งสามที่ไม่ได้หวังดี ก็หัวเราะจนแทบคลั่ง

ส่วนอิ๋นตงหน่วนถึงกับหัวเราะจนน้ำตาไหล เธอตบขาตัวเองอย่างแรงด้วยความขำ

หยุดไม่ได้!

หยุดขำไม่ได้จริงๆ!

นี่มันอะไรกัน!?

ทั้งที่เนื้อเรื่องเหมือนไร้สาระ ไม่มีต้นไม่มีปลาย

ทั้งที่การแสดงและเอฟเฟกต์นั้นช่างลวกและดูถูกเงินลงทุนจนถึงที่สุด

แต่กลับตลกแบบหยุดไม่อยู่!

ในตอนนั้นเอง

หน้าจอเต็มไปด้วย ข้อความในช่องแชทสดและคอมเมนต์แบบถล่มทลาย!

ข้อความแชทสด:

"นี่มันละครหรือมุกตลก!?"

"55555 ตลกจนหายใจไม่ออกแล้ว!"

"คุณภาพต่ำจนกลายเป็นจุดขายไปเลย!"

"นักแสดงที่แสดงบทตัวร้ายขโมยซีนสุดๆ!"

"ช็อต 'เอฟเฟกต์ตัวหนังสือ' นี่ฆ่าฉันเลย ฮ่าๆๆ!"

"บอกทีว่ามีอีกกี่ตอน! ฉันจะดูมันทั้งหมด!"

ใครจะไปคาดคิดว่าละครทุนต่ำที่เต็มไปด้วยความขี้เกียจนี้ จะสามารถสร้างเสียงหัวเราะจนถล่มทลายได้แบบนี้

ความนิยมเริ่มพุ่งสูงขึ้น

จากที่คนส่วนใหญ่มาเพื่อซ้ำเติม กลับกลายเป็นมาเพื่อหาความสุขและติดใจในความฮาแบบไม่มีใครเหมือน!