เมื่อเผชิญกับนายพลหม่าเซินที่จู่ๆ ก็บันดาลโทสะ อุณหภูมิรอบข้างก็ลดฮวบจนถึงจุดเยือกแข็งในทันที
วั่นซือและคนอื่นๆ ที่รับผิดชอบคุ้มครองตู้หย่งเซี่ยวถึงกับกำมีดและส้อมแน่นเพื่อเตรียมใช้เป็นอาวุธ
แม้ว่าตู้หย่งซุ่นจะดูซื่อบื้อไปบ้าง แต่ก็ดีกับตู้หย่งเซี่ยวผู้เป็นพี่ชายมาก ในเวลานี้เขาก็เตรียมปกป้องพี่ชายเช่นกัน
ส่วนถูเหมิง ปาตุ้นและคนอื่นๆ ตอนแรกก็ตกใจ จากนั้นสีหน้าก็แตกต่างกันไป โดยเฉพาะบนใบหน้าของปาตุ้นที่เผยให้เห็นความอวดดีและรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม สำหรับเขาแล้ว เขามองตู้หย่งเซี่ยวไม่สบอารมณ์มาแต่ไหนแต่ไร
หันกลับมามองตู้หย่งเซี่ยวผู้เป็นคู่กรณี เมื่อเผชิญกับความโกรธเกรี้ยวของนายพลหม่าเซิน เขากลับหยิบผ้าเช็ดปากมาเช็ดมุมปากอย่างไม่รีบร้อน จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นสบตากับนายพลหม่าเซิน ยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "นายพลครับ การร้องรำทำเพลงถือว่าดี อาหารก็รสเลิศ แต่มุกตลกของคุณเนี่ย กลับเชยไปหน่อยนะครับ!"
เวลาผ่านไปทีละวินาที
สามวินาทีต่อมา
"ฮ่าๆๆ!" นายพลหม่าเซินแหงนหน้าหัวเราะร่วน ชี้ไปที่ตู้หย่งเซี่ยวแล้วพูดว่า "คุณนี่นะ ขอโทษด้วยคุณตู้! มุกตลกของผมเมื่อกี้มันไม่ค่อยขำจริงๆ ด้วย! ฮ่าๆๆ!"
พูดจบ นายพลหม่าเซินก็กลับไปนั่งที่เดิม "แต่ผมสงสัยเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับพันเอกจินกังจัง "
นายพลหม่าเซินมีแววตาเป็นประกาย "ได้ยินมาว่าคุณกับเขารู้จักกันที่สกอตแลนด์ยาร์ดของอังกฤษเหรอ"
"เป็นเช่นนั้นครับ!" ตู้หย่งเซี่ยวยกเหล้ามะพร้าวขึ้นมาจิบช้าๆ โดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ
"คุณเป็นหัวหน้าของเขาเหรอ"
"ครับ!"
"คุณช่วยเขาไว้เยอะที่อังกฤษล่ะสิ"
"อาจจะครับ!"
นายพลหม่าเซินถามประโยคหนึ่ง ตู้หย่งเซี่ยวก็ตอบประโยคหนึ่ง กระชับและชัดเจน
หม่าเซินเริ่มหมดความอดทน "ถ้าอย่างนั้น เงินทุนที่เขากลับมารวบรวมกองกำลังที่เคนยา คุณก็เป็นคนออกให้ด้วยใช่ไหม"
คราวนี้ตู้หย่งเซี่ยวถึงกับบีบแก้วเหล้า มองตรงไปยังนายพลหม่าเซินแล้วพูดว่า "ท่านอยากให้ผมออก หรือไม่อยากให้ผมออกล่ะครับ"
นายพลหม่าเซินชะงักไปเล็กน้อย จู่ๆ ก็ยิ้มแล้วพูดว่า "ความจริงแล้วผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้ผูกมิตรกับคุณตู้นะครับ!" พูดจบ เขาก็ยกแก้วเหล้าขึ้น ยืนขึ้นแล้วเดินไปตรงหน้าตู้หย่งเซี่ยวด้วยตัวเอง
ตู้หย่งเซี่ยวเองก็รู้สึกเกรงใจที่จะนั่งต่อ จึงยืนขึ้นแล้วพูดว่า "ท่านมีอะไรจะพูดก็เชิญเลยครับ ผมพร้อมรับฟังเต็มที่"
"ฮ่าๆๆ ง่ายนิดเดียว!" นายพลหม่าเซินดูห้าวหาญ นัยน์ตาดุดันทั้งสองข้างเป็นประกายวูบวาบ "เทียบกับจินกังแล้ว คนของผมแข็งแกร่งกว่า ในเคนยา ไม่สิ ในแอฟริกาทั้งหมด ผมก็ถือเป็นบุคคลระดับแนวหน้า! อนาคตเคนยาทั้งประเทศจะต้องอยู่ในกำมือของผม! ถ้าคุณตู้อยากจะลงเดิมพัน ก็สามารถมาลงเดิมพันฝั่งผมได้เลย! ผมรับปากคุณได้ว่า ผลประโยชน์ที่คุณจะได้รับ จะต้องมากกว่าฝั่งจินกังเยอะเลยล่ะ!"
"ถ้าอย่างนั้นท่านนายพล " ตู้หย่งเซี่ยวยกแก้วเหล้าขึ้นชูให้หม่าเซิน "ท่านรู้ไหมครับว่าผมต้องการอะไร"
หม่าเซินแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาวซีด "คุณต้องการอะไรล่ะ ไม่ใช่ผลประโยชน์จากเหมืองเพชรกับเหมืองทองพวกนั้นเหรอ ไอ้บัดซบจินกังนั่นรับปากจะให้คุณเท่าไหร่ ผมจะให้คุณเพิ่มอีกหนึ่งส่วน!"
ในสายตาของหม่าเซิน ตราบใดที่ตู้หย่งเซี่ยวยังมีความโลภ ก็ควบคุมได้ง่ายมาก ส่วนแบ่งที่ว่า หรือการให้เพิ่มอีกหนึ่งส่วน พวกนี้มันเรื่องไร้สาระทั้งนั้น! ถึงเวลาเขาไม่ให้แม้แต่แดงเดียว แล้วตู้หย่งเซี่ยวจะทำอะไรได้?
เขาคือนายพลหม่าเซิน เป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิตที่ไม่เคยรักษาคำพูดมาแต่ไหนแต่ไร!
ในแอฟริกา ในเคนยา ถ้าคุณรักษาคำพูด คุณจะตายเร็วกว่าคนอื่น!
"ขอบคุณสำหรับความปรารถนาดีของท่านนายพลครับ!" ตู้หย่งเซี่ยวพูดเสียงเรียบ "ความใส่ใจของท่านทำให้ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง! น่าเสียดาย สิ่งที่ท่านรับปากเมื่อกี้ ไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการจริงๆ หรอกครับ อะไรเพชรๆ ทองๆ ล้วนเป็นของนอกกาย สิ่งที่ผมต้องการคือสิ่งที่มีค่ามากกว่าเพชรและทอง "
"นั่นคืออะไร" นายพลหม่าเซินเบิกตากว้าง ถามด้วยความอยากรู้
"ความจริงใจและมิตรภาพครับ!"
ตู้หย่งเซี่ยวพูดเน้นทีละคำ
"เอ๊ะ?"
นายพลหม่าเซิน รวมไปถึงถูเหมิงและปาตุ้นกับคนอื่นๆ แทบจะสำลักตายกับคำพูดประโยคนี้ของตู้หย่งเซี่ยว
ในแอฟริกาที่วุ่นวายมีของแบบนี้ด้วยเหรอ?
หลอกผีเถอะ!
ตู้หย่งเซี่ยวกำลังหลอกผีอยู่แน่นอน!
หลอกไอ้มืดพวกนี้ที่อยู่ตรงหน้านี่แหละ!
ความจริงใจและมิตรภาพบ้าบออะไรกัน!
จริงอยู่ที่ความสัมพันธ์ระหว่างตู้หย่งเซี่ยวกับจินกังไม่ธรรมดา เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนที่สนิทสนมกันมาก แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ตู้หย่งเซี่ยวต้องทุ่มเงินมากมายขนาดนั้นไปที่จินกัง
จุดประสงค์ที่ตู้หย่งเซี่ยวลงทุนในตัวจินกังมีทั้งหมดสองข้อ จุดประสงค์แรกคือการกอบโกยทรัพยากรแร่ธาตุอันอุดมสมบูรณ์ที่นี่ ทั้งเหมืองเพชร เหมืองทอง หรือแม้แต่น้ำมัน ล้วนเป็นสิ่งที่ตู้หย่งเซี่ยวต้องการได้มา
จุดประสงค์ที่สองคือการช่วยจินกังสร้างกองกำลังติดอาวุธของตัวเองเพื่อครองอำนาจในเคนยา
พูดให้ชัดก็คือ ตู้หย่งเซี่ยวลงทุนในจินกังเพื่อเงินล้วนๆ!
"ฮ่าฮ่าฮ่า! คุณตู้ ตอนนี้ผมเพิ่งจะรู้ว่าคุณเป็นเพื่อนที่น่าสนใจมาก! สำหรับเพื่อนอย่างคุณ ผมยังมีการแสดงร้องรำทำเพลงอีกชุดมาต้อนรับ! คนมานี่ ให้คุณตู้ได้ชมการเต้นรำที่ผมชอบที่สุดหน่อย!"
"ครับ ท่านนายพล!" ปาตุ้นที่อยู่ด้านข้างลุกขึ้นยืน ใบหน้าเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม จ้องมองตู้หย่งเซี่ยวอย่างดุร้าย "ไอ้สารเลว คราวนี้แกยังไม่ตายอีกเหรอ?"
นายพลหม่าเซินสั่งการจบ ก็กระดกเหล้าในแก้วรวดเดียวหมด เคร้ง โยนแก้วเหล้ากระแทกพื้นแล้วเอ่ยว่า "สะใจ! ไม่ได้ดูการเต้นรำตื่นเต้นแบบนี้มานานแล้ว! เดี๋ยวคุณตู้คุณต้องเบิกตาดูให้ดีล่ะ!" พูดจบ มุมปากก็เผยรอยยิ้มชั่วร้าย
ตู้หย่งเซี่ยวนั่งลง เอ่ยด้วยสีหน้าราบเรียบว่า "หวังว่าการเต้นรำที่ท่านจัดเตรียมจะถูกรสนิยมของผมนะครับ!"
"ฮ่าฮ่า แน่นอน! และมันจะเป็น รสนิยมแบบถึงพริกถึงขิงด้วย!" นายพลหม่าเซินแหงนหน้าหัวเราะร่วนอีกครั้ง
คล้อยหลังเสียงหัวเราะ เสียงโซ่เหล็กขยับเขยื้อนก็ดังกราวใหญ่
กลับเห็นปาตุ้นที่มีฉายาว่า "เพชฌฆาตเนื้อมนุษย์" สวมชุดเกราะเต็มยศ ในมือล่ามโซ่เหล็กเส้นใหญ่ไว้ ปลายโซ่อีกด้านผูกติดกับคอของหมาป่าแอฟริกาตัวหนึ่ง
หมาป่าตัวนั้นมีขนาดใหญ่โตมโหฬาร ลำตัวเป็นสีน้ำเงินเข้มราวกับลูกวัว มันแยกเขี้ยวแหลมคมส่งเสียงขู่คำราม มุมปากมีน้ำลายไหลย้อย ดวงตาสีเขียวมรกตคู่หนึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นอายความโหดเหี้ยม
"คุณตู้ นี่คือการแสดงเด็ดที่ผมเอาไว้ต้อนรับเพื่อนที่ดีที่สุด ชื่อว่า เต้นรำคลุ้มคลั่งกับหมาป่า!" นายพลหม่าเซินพูดพลางเผยแววตาดุร้าย วางแก้วเหล้าลง แล้วส่งซิกให้ปาตุ้น
ปาตุ้นยิ้มเหี้ยม ในชั่วพริบตาที่หมาป่าสีน้ำเงินเข้มตัวใหญ่จ้องมองตู้หย่งเซี่ยว เขาก็คลายข้อมือออก
กราว!
หมาป่าตัวใหญ่สัมผัสได้ว่าโซ่เหล็กที่พันธนาการหลุดลอกแล้ว มันหอนคำรามก้องฟ้า สลัดคอไปมา ขนตรงคอชูชันขึ้นทันที พร้อมกับกางกรงเล็บแยกเขี้ยว พุ่งร่างทั้งร่างเข้าใส่ตู้หย่งเซี่ยวอย่างรุนแรง!
ตู้หย่งเซี่ยวจับแก้วเหล้าแน่น มองดูหมาป่าพุ่งพรวดเข้ามา ทว่ากลับนั่งนิ่งไม่ไหวติง!
นายพลหม่าเซินตื่นเต้นสุดขีดในใจ เบิกตากว้าง รอคอยที่จะได้เห็นสภาพตู้หย่งเซี่ยวกลัวจนฉี่ราด!
ปาตุ้นยิ่งเป่าปากอย่างโหดเหี้ยม บังคับให้หมาป่าตัวใหญ่พุ่งเข้าใส่ตู้หย่งเซี่ยว
วั่นซือและคนอื่นๆ เห็นตู้หย่งเซี่ยวกำลังจะถูกหมาป่ากลืนกิน ก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก!
คนอื่นๆ รอบข้างต่างพากันปิดปากด้วยความหวาดกลัวจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง!
เห็นอยู่ว่าหมาป่าตัวใหญ่กำลังจะพุ่งตะครุบตู้หย่งเซี่ยว
กรงเล็บผ่าทะลวงช่องท้อง!
ปากใหญ่กัดคอหอยขาด!
เลือดสาดกระเซ็น!
ทันใดนั้น
พลั่ก!
ตู้หย่งซุ่นขวางอยู่หน้าพี่ใหญ่ เงื้อหมัดขึ้น!
ซัดเปรี้ยงเข้าที่จมูกหมาป่าตัวใหญ่อย่างจัง!
เอ๋ง!
หมาป่าตัวใหญ่ที่ดุร้ายสุดจะเปรียบกลับถูกหมัดเดียวซัดจนหมอบราบกับพื้น!
ตู้หย่งซุ่นเงื้อเท้าขึ้นตาม!
ปึก!
เตะหมาป่าตัวใหญ่น่าสงสารกระเด็นลอยออกไปด้วยเท้าเดียว!
หมาป่าตัวใหญ่ม้วนหน้าม้วนหลัง!
หัวระเบิดเละ!
ร้องไม่ออกแม้แต่แอะเดียว ตายสนิท!
รอบข้าง เงียบสงัดดั่งป่าช้า!
ทุกคนเบิกตากว้าง มองภาพตรงหน้าอย่างโง่งม
เมื่อหันไปมองตู้หย่งซุ่น
"เอ่อ ตายแล้วเหรอ? ไม่สนุกเลย!"
เกาหัว ใบหน้าไร้เดียงสา
