ในสายตาของคนภายนอก สงครามกลอนคู่บนโลกออนไลน์ครั้งนี้ ทำให้ "ไป๋ตี้" กลายเป็นศัตรูตัวฉกาจของกลุ่มนักเขียนวรรณกรรม "เก๋ออู่"

แต่ในมุมมองของหลินจือไป๋ เขาคิดว่าคนพวกนี้ต่างหากที่มาหาเรื่องเขาก่อน!

พวกเขาเริ่มจากโจมตีชื่อเสียงของเขาบนอินเทอร์เน็ต จากนั้นก็ใช้กลอนคู่ต่างๆ มาถากถางเสียดสี หลินจือไป๋ไม่เพียงแค่ทนไม่ได้ แต่เขายังไม่คิดจะทนด้วย!

นิสัยของเขาเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นอยู่แล้ว

ในขณะที่มีข่าวรายงานต่างๆ ว่ากลุ่มเก๋ออู่และพรรคพวกหน้าแหกไปหลายคน แต่ในวงการวรรณกรรมกลับมีบางคนไม่พอใจและลุกขึ้นมาแย้งว่า:

"การต่อกลอนก็แค่เรื่องเล่นสนุก"

"เป็นแค่กิจกรรมหลังอาหารเท่านั้น"

"การแข่งกลอน จะชนะหรือแพ้แล้วสำคัญยังไง?"

"ถ้าดาราดังคนนี้มีความสามารถจริง งานประชันบทกวีจะเป็นสนามพิสูจน์ของจริง ถึงจะไม่ได้รับเชิญโดยตรง แต่ก็แอบเข้ามาได้อยู่แล้ว"

"หวังว่าในงานประชันบทกวี ดาราดังคนนี้จะยังเก่งกล้าปากไวแบบเดิม"

"เอาจุดแข็งของตัวเองมาข่มจุดอ่อนของคนอื่น ช่างน่าชื่นชม!"

"ดาราคนนี้ตั้งใจจะเป็นศัตรูกับวงการวรรณกรรมฉินโจวทั้งวงการเลยหรือ?"

"หวังว่าในงานประชันบทกวี จะไม่แกล้งทำเป็นตายเงียบ!"

กลุ่มเก๋ออู่ซึ่งมีเพื่อนฝูงมากมายในวงการวรรณกรรม จึงได้รับแรงหนุนและกลับมาสร้างกระแสได้อีกครั้ง ทำให้แฟนคลับของหลินจือไป๋ต่างไม่พอใจที่พวกเขากล่าวหาว่า:

"บอกว่าหลินจือไป๋เอาความสามารถของตัวเองมาข่มจุดอ่อนคนอื่น?"

"นี่มันชัดเจนว่าคุณเป็นคนเริ่มแข่งกลอนก่อน หลินจือไป๋แค่โต้กลับ!"

"พอแพ้แล้วถึงพูดว่าเป็นแค่การเล่นสนุก?"

"ถ้าชนะคงไม่พูดแบบนี้หรอก!"

"พวกสองมาตรฐาน!"

เมื่อได้รับการสนับสนุนจากวงการวรรณกรรม กลุ่มเก๋ออู่และพวกซึ่งเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก็ลุกขึ้นมาอย่างมั่นใจ พร้อมกับแท็กหลินจือไป๋ในอินเทอร์เน็ตพร้อมข้อความท้าทายว่า "เจอกันในงานประชันบทกวี!"

คราวนี้หลินจือไป๋ไม่ได้ตอบกลับอะไร

ในขณะที่แฟนคลับของเขาต่างพากันเป็นห่วง โดยเฉพาะแฟนๆ ที่กังวลมากว่า แม้กลุ่มเก๋ออู่จะน่ารังเกียจ แต่ระดับความสามารถด้านบทกวีของพวกเขานั้นไม่ธรรมดา:

"งานนี้ดูไม่ค่อยดีเลย"

"พวกนี้ตั้งใจจะรุมเล่นงานหลินจือไป๋!"

"ถึงแม้ว่าหลินจือไป๋จะเก่งเรื่องกลอน แต่บทกวีนั้นพวกเก๋ออู่มีประสบการณ์หลายปี!"

"แบบนี้จะทำยังไงดีล่ะ?"

"ถ้าไม่ไปร่วมงานก็จะโดนว่าแน่ๆ"

"ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็สนับสนุนหลินจือไป๋!"

"ในงานก็ค่อยๆ แสดงออกต่ำๆ ไม่เปิดโอกาสให้พวกนั้นโจมตี"

ในขณะที่แฟนคลับกำลังกังวล แต่แฟนคลับของกลุ่มเก๋ออู่กลับหัวเราะเยาะและพูดประชดประชัน:

"ไอ้หนุ่มน้อยคนนี้กลัวแล้วเหรอ?"

"ถ้ากลัวก็ยอมแพ้ไปซะ"

"เก่งเรื่องกลอน แต่บทกวีล่ะจะเป็นยังไง?"

"เดี๋ยวในงานประชันบทกวี ก็จะเผยธาตุแท้ให้ดูเอง!"

ที่จริงพวกเขากลัวหลินจือไป๋จะถอนตัวออกจากงาน แต่หลินจือไป๋ไม่มีทางถอนตัว

เพราะบรรยากาศมันถูกปูมาขนาดนี้แล้ว ถ้าไม่ไปก็จะกระทบภาพลักษณ์ของเขาอย่างแน่นอน!

วันที่ 5 มกราคม

เจ้าหน้าที่จากงานประชันบทกวีโทรหาหลินจือไป๋:

"สวัสดีค่ะ นี่คุณไป๋ตี้ใช่ไหมคะ?"

"ใช่ครับ"

"คุณยืนยันว่าจะเข้าร่วมงานประชันบทกวีในปีนี้ใช่ไหมคะ?"

"ยืนยันครับ"

เมื่อได้ยินคำตอบชัดเจนจากหลินจือไป๋ เจ้าหน้าที่ถึงกับนับถือในความกล้าของเขา แล้วกล่าวอย่างจริงใจว่า:

"ถ้าอย่างนั้นโปรดมาถึงสถานที่จัดงาน 'สวนอี้เหมย' ชานเมืองลั่วเฉิง ก่อนบ่ายสองโมงของวันที่ 7 นะคะ"

...

สองวันต่อมา

บริเวณด้านหน้าของแหล่งท่องเที่ยวแห่งหนึ่งชานเมืองลั่วเฉิงเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย สถานที่แห่งนี้คือจุดจัดงานประชันบทกวีในปีนี้ โดยเจ้าหน้าที่ของผู้จัดงานซึ่งแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสไตล์โบราณกำลังคอยต้อนรับบรรดาผู้ทรงคุณวุฒิด้านวรรณกรรมจากทั่วทั้งฉินโจว

สถานที่นี้คือ สวนอี้เหมย

สวนอี้เหมยเป็นหนึ่งในสี่สวนที่มีชื่อเสียงที่สุดของฉินโจว มีการออกแบบโดยเลียนแบบภูมิทัศน์ธรรมชาติและภูเขาลำธาร ราวกับสวรรค์บนดิน

เนินเขาจำลอง

บ่อน้ำ

สถาปัตยกรรมและประติมากรรมต่างๆ

ทุกสิ่งที่นี่เต็มไปด้วยบรรยากาศของวัฒนธรรมดั้งเดิม อันเหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับการจัดงานประชันบทกวี และในสมัยโบราณ สวนเช่นนี้ก็มักถูกใช้เป็นสถานที่สำหรับกิจกรรมวัฒนธรรมต่างๆ ความลึกซึ้งทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมปรากฏอยู่ในทุกซอกมุมของที่นี่

นอกสวนอี้เหมยมีระเบียงทางเดินยาว

ในเวลานี้ งานประชันบทกวียังไม่ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ บรรดาผู้แทนวรรณกรรมจากทั่วฉินโจวกำลังรวมตัวกันที่ระเบียงทางเดินหน้าสวน สนทนาและทักทายกันด้วยความคุ้นเคย

“สถานที่แห่งนี้งดงามยิ่งนัก!”

“ทุกท่านมองไปทางทิศตะวันออกนั่นสิ ที่นั่นคือสถานีเดินทางโบราณ สวนอี้เหมยดีตรงที่อาคารเก่าแก่เหล่านี้ยังคงได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีเยี่ยม แม้เวลาจะผ่านไปหลายศตวรรษ ข้างๆ สถานีนั่นก็มีสะพานโบราณที่สร้างมาหลายร้อยปี น่าเสียดายที่เมื่อสองร้อยปีก่อนสะพานหักไปส่วนหนึ่ง และทางแหล่งท่องเที่ยวกำลังลังเลว่าจะซ่อมแซมดีไหม”

“ความงามที่สุดยังอยู่ภายในสวน”

“ในสวนมีสวนดอกเหมย ตอนนี้เป็นเดือนกุมภาพันธ์ ดอกเหมยกำลังเบ่งบานพอดี”

“แค่อากาศหนาวไปหน่อย”

“ไม่เป็นไร ด้านในมีเหล้าข้าวที่มีดีกรีต่ำๆ เตรียมไว้ให้เรา ผู้จัดงานอยากให้เราลองดื่มเหล้าอุ่นๆ แบบคนสมัยโบราณ”

“ฮ่าฮ่า”

ระหว่างที่ผู้คนสนทนากันอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีคนเหลือบไปเห็นกล้องและอุปกรณ์ถ่ายภาพจำนวนมากที่ถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า พร้อมแสดงสีหน้าสงสัย

“พวกคุณสังเกตไหมว่าปีนี้มีนักข่าวเยอะเป็นพิเศษ?”

“เยอะสิ”

มีคนข้างๆ แสดงท่าทีไม่แยแสและพูดขึ้นว่า “ก็ปีนี้มีหนุ่มน้อยคนดังจะมาร่วมงานประชันบทกวีนี่นา นักข่าวที่เพิ่มมาพวกนั้นก็มาเพื่อเขานั่นแหละ”

“เขามาถึงหรือยัง?”

“ยังไม่มา”

“หรือว่าเขากลัวจนไม่กล้ามา?”

ทันทีที่พูดจบ ทุกคนก็หัวเราะครื้นเครง

ระหว่างเสียงหัวเราะ มีคนพูดขึ้นว่า:

“จี้เฉวียนไท่มาแล้ว”

การปรากฏตัวของจี้เฉวียนไท่เรียกความสนใจได้อย่างมาก เพราะเขาเคยแสดงผลงานโดดเด่นในงานประชันบทกวีปีที่แล้ว และได้รับการยกย่องว่าเป็นตัวแทนคนหนุ่มสาวที่เก่งที่สุดในปีนั้น อีกทั้งยังเป็นลูกศิษย์คนโปรดของเจียงเหอ รองประธานสมาคมวรรณกรรม ด้วยเหตุนี้เขาจึงได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์อันล้ำเลิศในวงการวรรณกรรมฉินโจว

ทันทีที่จี้เฉวียนไท่ปรากฏตัว นักข่าวมากมายก็กรูกันเข้ามารุมล้อมเขา

แชะ แชะ แชะ!

ด้วยรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์ จี้เฉวียนไท่กลายเป็นศูนย์กลางความสนใจโดยปริยาย เหล่าคนในวงการวรรณกรรมที่มาด้วยต่างมองเขาด้วยความอิจฉา

ทางระเบียง ทุกคนมองไปที่จี้เฉวียนไท่และเริ่มพูดคุยกันเบาๆ:

“จี้เฉวียนไท่ได้รับความนิยมจริงๆ”

“ถ้าคุณทำได้ดีเหมือนเขาเมื่อปีที่แล้ว ปีนี้คุณก็คงเป็นที่นิยมเหมือนกัน”

“ไม่รู้ว่าปีนี้เขาจะทำได้ดีขนาดไหน”

“ไม่น่ามีปัญหา รองประธานเจียงกำลังช่วยสร้างชื่อเสียงให้เขาอยู่”

“นักวิชาการหลายคนต่างสนับสนุนเขา บอกว่าเขามีโอกาสที่จะเป็นผู้นำคนหนุ่มสาวในวงการวรรณกรรมฉินโจว”

“งานประชันบทกวีเป็นงานของพวกนักวรรณกรรม ไม่ใช่งานบันเทิง ถึงคนดังคนนั้นจะมา ก็ไม่มีทางได้รับความสนใจมากกว่าจี้เฉวียนไท่หรอก”

“แน่นอน งานประชันบทกวีก็ไม่ใช่งานของวงการบันเทิง”

“เดี๋ยวก่อน!”

“นั่นอะไรน่ะ?”

ในขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกัน จู่ๆ ก็มีลมกระโชกแรง ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ และเห็นเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งกำลังลอยวนอยู่ในอากาศ ดูเหมือนว่าจะกำลังเตรียมลงจอดบนลานหญ้า!

ใครกัน!

ช่างอวดดีเสียจริง!

มางานประชันบทกวีด้วยเฮลิคอปเตอร์!?

ฝั่งของจี้เฉวียนไท่ที่กำลังถูกรายล้อมด้วยนักข่าวและให้สัมภาษณ์อยู่นั้น จู่ๆ ก็มีลมพัดแรงจนทรงผมของเขากลายเป็นหน้าม้าทรง "ลูกน้ำ" แถมเกือบจะยืนไม่มั่นคง เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งกำลังลงจอดอยู่ บนเครื่องมีชายร่างสูงสวมแว่นกันแดดเดินลงมา

"นั่นมันไป๋ตี้!"

นักข่าวคนหนึ่งอุทานเสียงดัง พร้อมหันหลังยกกล้องวิ่งไปทางเฮลิคอปเตอร์ทันที

ในเวลาเดียวกัน นักข่าวคนอื่นๆ ก็ดูตื่นเต้นขึ้นมาทันทีราวกับคนเสียสติ วิ่งกรูไปยังจุดที่เฮลิคอปเตอร์จอด

บรรยากาศรอบตัวจี้เฉวียนไท่ที่ก่อนหน้านี้มีนักข่าวมารุมล้อมแน่นขนัด ตอนนี้กลับเหลือเพียงนักข่าวไม่กี่คนที่ยังถือไมโครโฟนและกล้องเล็งไปที่เขาอยู่ แต่พวกเขาเองก็คอยเหลียวมองไปทางสนามหญ้าราวกับลังเลว่าจะอยู่ต่อหรือไม่

ทันทีทันใด

ภาพของจี้เฉวียนไท่ที่มีนักข่าวเหลือเพียงหยิบมือเดียว กับไป๋ตี้ที่ถูกนักข่าวนับไม่ถ้วนล้อมรอบ กลายเป็นภาพที่ตัดกันอย่างสิ้นเชิง ทุกความสนใจถูกดึงไปยังดาราดังคนนั้นจนหมด!

"นี่มัน..."

เหล่าบุคคลในแวดวงวรรณกรรมที่อยู่ตรงระเบียงไม่รู้จะพูดอะไรดี

ทั้งๆ ที่นี่คืองานประชันบทกวี นักข่าวที่มาในงานส่วนใหญ่ก็มาจากสื่อในสายวัฒนธรรมและศิลปะ แต่ทำไมทุกคนถึงแห่ไปหาไป๋ตี้กันหมดแบบนี้?

จี้เฉวียนไท่พยายามฝืนยิ้ม ก่อนจะรีบปลีกตัวออกจากนักข่าวที่ยังเหลืออยู่ จากนั้นจึงหันไปมองทางไป๋ตี้ด้วยสายตาลึกซึ้ง แววตาของเขาแฝงด้วยความอิจฉาและความไม่พอใจอย่างชัดเจน เมื่อเทียบกับอีกฝ่ายที่ถูกห้อมล้อมด้วยผู้คนมากมาย ตัวเขาเองดูเหมือนเป็นเพียงตัวประกอบไร้ค่า น่าอายเสียเหลือเกิน

บ้าเอ๊ย!

มางานด้วยเฮลิคอปเตอร์เนี่ยนะ!

คิดได้ยังไงกัน!?

ทางด้านหลินจือไป๋ กลับรู้สึกพอใจกับวิธีการเปิดตัวของตัวเองเป็นอย่างมาก เขาอุตส่าห์ขอให้เลขาจินจัดเฮลิคอปเตอร์มาให้โดยเฉพาะ ก็เพื่อให้การปรากฏตัวครั้งนี้ดูมีออร่าและทรงพลัง

ต้องจัดเต็ม!

ในเมื่อคนพวกนั้นพูดจาเหยียดหยามว่าเขาคงต้องเข้าร่วมงานอย่างซ่อนตัว เขาก็จะทำในสิ่งตรงกันข้าม!

ถ้าเขาเข้าร่วมงานแบบเงียบๆ ก็คงเสียชื่อเสียงที่คนพวกนั้นเรียกเขาว่า "ดาราดัง" หรือ "คุณชายมหาเศรษฐี" กันพอดี

อย่างไรก็ตาม

เมื่อถูกนักข่าวถามว่าทำไมถึงเลือกเดินทางมาโดยเฮลิคอปเตอร์ ไป๋ตี้กลับตอบด้วยสีหน้าจริงจังว่า

"เวลาเดินทางกระชั้นชิดไปหน่อย ถ้านั่งรถอาจจะไม่ทัน นั่งเครื่องบินเร็วกว่าน่ะครับ"

โกหกชัดๆ!

ไม่เสียชื่อหลินจอมอวดเลยจริงๆ!

แม้วิธีการปรากฏตัวครั้งนี้จะดูอวดดีไปบ้าง แต่ประเด็นที่ทุกคนสนใจที่สุดกลับไม่ใช่เรื่องนี้ เพราะสิ่งที่นักข่าวต่างรุมถามเขาพร้อมกันก็คือ:

"คุณมีความคิดเห็นอย่างไรกับข้อสงสัยของแวดวงวรรณกรรมต่อคุณ?"

นี่แหละคือสิ่งที่ทุกคนอยากรู้ อยากรู้ว่าไป๋ตี้จะตอบกลับข้อสงสัยเหล่านั้นอย่างไร

หลินจือไป๋ที่คาดไว้อยู่แล้วว่าต้องเจอคำถามนี้ จึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงกึ่งจริงจังกึ่งล้อเล่นว่า:

"ก็ดูจากบนฟ้าสิครับ เพราะผมมาด้วยเครื่องบินนี่ไง"

นักข่าว: "..."

อย่าคิดว่าพวกเราไม่เข้าใจความนัยของคุณนะ! คำว่า "ดูจากบนฟ้า" ไม่ใช่หมายถึงคุณกำลังมองข้อสงสัยเหล่านั้นจากมุมสูงหรอกหรือ!?

แต่นี่มันงานประชันบทกวีนะ!

การปรากฏตัวที่โอ่อ่าแบบนี้!

คำพูดที่ดูอวดดีแบบนี้!

หากตอนหลังคุณไม่สามารถสร้างผลงานบทกวีที่ยอดเยี่ยมได้ คุณจะไม่ยิ่งเสียหน้าหนักกว่าเดิมหรอกหรือ!?

นี่เป็นครั้งแรกที่นักข่าวพบเจอคนที่ "ยกตนเองขึ้นสูง" แบบเปิดเผยขนาดนี้ จนถึงกับอึ้งกันไปตามๆ กัน เพราะยิ่งไป๋ตี้แสดงตัวสูงส่งในตอนนี้มากเท่าไร หากผลงานของเขาในงานประชันบทกวีไม่ดีพอ มันจะยิ่งทำให้ตัวเขาเสียหายหนักขึ้นเท่านั้น!