บทที่ 32 พี่สะใภ้สวยก็พอแล้ว จะเอาแบบที่สู้เก่งไปทำอะไร?

ห้องพักสำหรับวงดนตรีเงียบสงัดลงในทันที เหลือเพียงเสียงครวญครางไม่หยุดของหม่าเทาที่นอนอยู่บนพื้น

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ฟางหนานแม่ม่ายดำ

เห็นได้ชัดว่าเธอสวมชุดที่ดูเรียบร้อย แต่ตอนนี้กลับทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันจากตัวเธอ

กระโปรงสั้นสีดำ สไตล์ไม่เน้นเซ็กซี่แต่เน้นความน่ารัก ใต้กระโปรงคือเรียวขางามในถุงน่องสีดำ เข้ากันกับรองเท้าส้นสูง

เธอยืนอยู่ต่อหน้าเย่ฉุยแบบนี้ ช่างเหมือนสายลับหญิงที่งดงามหาใครเปรียบมิได้เลยใช่ไหมล่ะ?

เย่ฉุยได้สติก่อนใคร เขาเหลือบมองสมาชิกคนอื่นๆ ของวงระเบิดแล้วกระแอมเบาๆ

เวลาแบบนี้ถ้าไม่ทำตัวเท่ แล้วจะรอถึงเมื่อไหร่?

“ขอโทษเสี่ยวหลิงซะ” เย่ฉุยเอ่ยขึ้นเรียบๆ ด้วยท่าทีเหมือนบอสใหญ่

คนที่ชื่อเกาหยางหน้าเปลี่ยนสีทันที รีบพูดกับเย่หลิงว่า “ขะ... ขอโทษ”

ส่วนลี่ลี่หน้าซีดเผือด “เสี่ยวหลิง เมื่อก่อนฉันทำไม่ดีกับเธอ ฉันผิดเอง ฉันขอโทษนะ...”

หม่าเทาที่นอนครวญครางอยู่บนพื้น “อือ... อือ...”

เย่หลิงกลับรู้สึกเขินอายขึ้นมา “มะ... ไม่เป็นไร”

เย่ฉุยหันไปมองน้องสาว “เสี่ยวหลิง ไปกันเถอะ กลับกับพี่”

ใบหน้าของเย่หลิงแสดงความเสียดาย การเล่นดนตรีในไนต์คลับดีกว่าการทำงานพาร์ตไทม์ในร้านอาหารมาก การแสดงคืนเดียวเธอสามารถทำรายได้ถึงสามร้อยหยวนหัวเซี่ย การจากไปแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

แต่เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น วันข้างหน้าการอยู่ในวงคงจะน่าอึดอัด เธอจึงทำได้เพียงพยักหน้าอย่างอาลัยอาวรณ์

เย่ฉุยเหลือบมองเกาหยางกับลี่ลี่อย่างเย็นชาอีกครั้ง

เมื่อสบตากับเย่ฉุย ทั้งสองคนก็รีบหดตัวถอยหลังทันที เย่ฉุยไม่น่ากลัว ที่น่ากลัวคือสาวแกร่งสุดเย็นชาที่อยู่ข้างๆ เขา...

“หนานหนาน เราไปกันเถอะ” เย่ฉุยพูดอีกครั้ง

เวลาแบบนี้ยิ่งพูดน้อยยิ่งน่าเกรงขาม

ฟางหนานพยักหน้า เดินไปด้านหลังเย่ฉุย แล้วช่วยเข็นรถเข็นของเขาออกจากห้องไป

เย่หลิงรีบเก็บของของตัวเองแล้วเดินตามไป

เมื่อออกมาถึงถนนด้านนอก

อารมณ์โกรธเกรี้ยวของเย่ฉุยสงบลง เขาเหลือบมองน้องสาวที่เดินตามออกมา เมื่อครู่รีบออกมาเกินไป เย่หลิงยังไม่ทันได้ลบเครื่องสำอาง ตอนนี้จึงยังคงอยู่ในสไตล์ซาหม่าเท่อ

เย่ฉุยเห็นแล้วขมวดคิ้ว เด็กสาวที่ดูใสซื่อบริสุทธิ์กลับแต่งตัวหลุดโลกขนาดนี้ เขายอมรับไม่ได้จริงๆ

แต่จะให้เย่หลิงกลับไปล้างหน้าที่บาร์ตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว พอเห็นร้านกาแฟอยู่ข้างๆ เย่ฉุยจึงพูดกับน้องสาวว่า “ไปล้างหน้าที่ห้องน้ำในร้านกาแฟนั่นเถอะ แล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย”

เย่หลิงสวมเสื้อเอวลอย การยืนอยู่บนถนนแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยชินเหมือนกัน

เมื่อได้ยินคำพูดของเย่ฉุย เธอก็พยักหน้าแล้วเดินไปที่ร้านกาแฟ ฟางหนานก็รีบเดินตามไปอย่างรวดเร็ว

เย่ฉุยรออยู่บนถนนประมาณสิบนาที

ในช่วงสิบนาทีนั้น ในหัวของเย่ฉุยเอาแต่ฉายภาพตอนที่ฟางหนานล้มหม่าเทาซ้ำไปซ้ำมา

หม่าเทาสูงใหญ่แข็งแรง ต่อให้เป็นเย่ฉุยที่ขาทั้งสองข้างไม่เป็นอัมพาตก็ไม่แน่ว่าจะสู้เขาได้ แต่สำหรับฟางหนานแล้วมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย...

“ทำไมรู้สึกว่าเธอดูเหมือนสาวแกร่งขึ้นเรื่อยๆ นะ?”

เย่ฉุยอดคิดแบบนี้ไม่ได้ ก่อนจะส่ายหัวอย่างดื้อรั้น

“ภาพลวงตา ต้องเป็นภาพลวงตาแน่ๆ เธอเป็นเด็กสาวที่ให้ความรู้สึกบริสุทธิ์จางๆ เหมือนรักแรกพบ เรื่องสาวแกร่งอะไรนั่นเป็นภาพลวงตาทั้งหมด”

เย่หลิงที่ออกมาจากร้านกาแฟได้สลัดสไตล์ซาหม่าเท่อทิ้งไปจนหมดสิ้น กลายเป็นเด็กสาวที่ดูใสซื่อบริสุทธิ์คนเดิม

แต่เมื่อออกมาจากร้านกาแฟ เธอกลับวิ่งเหยาะๆ มาตลอดทาง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มตื่นเต้น เธอมาอยู่ตรงหน้าเย่ฉุย สองมือจับที่วางแขนของรถเข็น ใบหน้าเล็กๆ แทบจะแนบชิดกับใบหน้าของเย่ฉุย ดวงตาโตจ้องมองใบหน้าของเขา

เย่ฉุยพูดไม่ออก “เสี่ยวหลิง ทำอะไรของเธอน่ะ?”

“เมื่อกี๊ฉันได้ยินพี่หนานหนานบอกว่า... พี่คือศาสตราจารย์ชางั้นเหรอ?” เย่หลิงถามด้วยน้ำเสียงตกใจ

เมื่อได้ยินข่าวนี้ในร้านกาแฟเมื่อครู่ มันทำให้เธอตกใจไม่น้อยเลยทีเดียว

พระเจ้าช่วย! สองสามวันนี้เธอเล่นเกมจับคู่ภาพมาตลอด ในใจก็สงสัยมาตลอดว่าศาสตราจารย์ชาผู้สร้างเกมจับคู่ภาพเป็นคนแบบไหนกันแน่...

แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าคนคนนั้นจะเป็นพี่ชายของเธอ!

พี่ชายของเธอเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

เมื่อเผชิญกับความประหลาดใจของเย่หลิง เย่ฉุยก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี เขาพยักหน้า “ใช่แล้ว พี่คือศาสตราจารย์ชา...”

“อ๊า!!!”

เย่หลิงกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น สองแขนโอบรอบคอของเย่ฉุย “พี่สุดยอดไปเลย!”

ฟางหนานก็เดินเข้ามา เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเย่หลิงเธอก็รู้ว่าก่อนหน้านี้เย่ฉุยปิดบังตัวตนกับครอบครัว เธอพูดอย่างเขินอายเล็กน้อย “เมื่อกี๊ฉันเผลอหลุดปากไป ไม่คิดว่าเสี่ยวหลิงจะไม่รู้ตัวตนของเธอ...”

“ไม่เป็นไร” เย่ฉุยยิ้มแล้วส่ายหัว

จริงๆ แล้วเขาไม่ได้คิดจะปิดบังครอบครัว เพียงแต่ศาสตราจารย์ชาก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ เขาไม่รู้ว่าจะสารภาพกับครอบครัวอย่างไรว่าตัวเองคือศาสตราจารย์ชา เขากังวลว่าเย่ฉุยคนเดิมที่ไม่เป็นที่รู้จักมาครึ่งปี จู่ๆ ก็เก่งกาจขึ้นมาขนาดนี้ จะทำให้คนอื่นสงสัยหรือไม่

แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้เย่ฉุยจะคิดมากไปเอง พี่ชายของตัวเอง ต่อให้จะเปลี่ยนไปจนน่าเหลือเชื่อแค่ไหน ในฐานะน้องสาวก็ยอมรับได้ และยินดีที่จะยอมรับด้วย

เย่หลิงใช้เวลาสักพักใหญ่กว่าจะสงบลงได้ ความไม่สบายใจเรื่องการออกจากวงก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง เธอเดินกระโดดโลดเต้นอยู่ข้างๆ เย่ฉุยอย่างมีความสุข

ตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้ว ทุกคนยังหิวอยู่ เย่ฉุยจึงพาสองสาวไปทานอาหารที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง

ระหว่างนั้นฟางซีก็โทรมา

เขาแยกกับเจี่ยนฝานและเย่ฉุยฟางหนาน ดูเหมือนว่าเจ้าอ้วนจะตั้งใจสร้างโอกาสให้พี่สาวได้อยู่กับเย่ฉุย จึงลากเจี่ยนฝานกลับบ้านไปเลย

“พวกเราก็ควรกลับกันได้แล้ว” หลังจากทานอาหารเสร็จ เย่ฉุยดูเวลาก่อนจะพูดขึ้น ถ้าดึกกว่านี้อาจจะไม่มีรถเมล์แล้ว

เย่ฉุยยังคงตั้งใจจะไปที่สตูดิโอเจี่ยนฝาน ส่วนน้องสาวก็ต้องกลับบ้านแน่นอน

ตอนที่รอรถอยู่ที่ป้ายรถเมล์ เย่ฉุยดึงเย่หลิงไปข้างๆ โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาเปิดคอมพิวเตอร์พกพาแบบแสง โอนเงินห้าพันหยวนหัวเซี่ยจากบัญชีของเขาไปยังบัญชีของน้องสาว “เงินนี่เป็นค่าขนมของเธอ เป็นผู้หญิงต้องรู้จักแต่งตัวให้มากขึ้นหน่อย แต่สไตล์ซาหม่าเท่อก็ไม่เอานะ”

“นี่มันเยอะเกินไปแล้ว” เย่หลิงตกใจเล็กน้อย “พี่ต้องเก็บเงินไว้รักษาขานะ ฉันจะรับเงินพี่ได้ยังไง...”

“เรื่องของพี่เธอไม่ต้องห่วงหรอก” เย่ฉุยยิ้มแล้วพูด “ตอนนี้พี่หาเงินเองได้แล้ว เรื่องเงินค่ารักษาขาพี่จัดการเองได้”

หลังจากเกลี้ยกล่อมอยู่นาน เย่หลิงจึงยอมรับเงินก้อนนี้ไว้

จากนั้นน้องสาวก็ชี้ไปที่ฟางหนานซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล แล้วกระซิบกับเย่ฉุยว่า “พี่คะ พี่หนานหนานสวยมากเลย แถมยังเก่งขนาดนั้นอีก เมื่อกี๊ฉันฟังจากที่เธอพูดแล้ว เหมือนว่าเธอจะรู้สึกดีกับพี่ด้วยนะคะ”

“เรื่องนี้เธอไม่ต้องมายุ่งหรอก...” ใบหน้าของเย่ฉุยแดงขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “พี่รู้ว่าควรทำยังไง”

“คิกๆ” เย่หลิงหัวเราะออกมาอย่างสดใส “ถ้าได้พี่สะใภ้ที่ทั้งสวยทั้งสู้เก่งแบบนี้ ต้องเป็นเรื่องที่ดีมากแน่ๆ เลย”

“พี่สะใภ้สวยก็พอแล้ว จะเอาแบบที่สู้เก่งไปทำอะไร?” เย่ฉุยกลอกตา

“ต่อไปจะได้ไม่มีใครมารังแกพี่ไงคะ ดูสิเมื่อกี๊พี่หนานหนานเท่ขนาดไหน จัดการหม่าเทาได้ในไม่กี่ท่าเอง ฉันเคยเห็นหม่าเทาสู้กับคนอื่นนะ คนธรรมดาสองสามคนยังสู้เขาไม่ได้เลย” เย่หลิงพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเกินจริง

“...”

เย่ฉุยถึงกับพูดไม่ออก พอโดนน้องสาวพูดแบบนี้ เขาก็รู้สึกว่ากลิ่นอายความเป็นสาวแกร่งของฟางหนานดูจะเข้มข้นขึ้นไปอีก...

*****