เมื่อถึงแผนกดนตรีที่สิบสาม หลินจือไป๋จึงไปยังห้องอัดเสียง เขาเริ่มคุ้นเคยกับนักอัดเสียงหลังจากบันทึกเสียงไม่กี่วันก่อน

“คุณไป๋ตี้!”

นักอัดเสียงเห็นหลินจือไป๋มาก็รีบลุกขึ้นต้อนรับด้วยความอบอุ่น

เมื่อบันทึกเพลง “ดับทุกข์” ไป๋ตี้ยังเป็นนักแต่งเพลงหน้าใหม่ แต่วันนี้ทั้งสองได้พบกันอีกครั้ง โดยเขามีเกียรติจากการขึ้นอันดับสองในชาร์ตเพลงประจำเดือน ทำให้นักอัดเสียงรู้สึกอบอุ่น

“เหล่าหวัง”

หลินจือไป๋ยิ้มและทักทายเขา นักอัดเสียงมักเรียกตัวเองว่า “เหล่าหวัง”

หลังจากพูดคุยกันสักครู่ หลินจือไป๋ก็หยิบตัวอย่างเพลงที่ยังไม่สมบูรณ์จากระบบออกมาและเริ่มหารือเกี่ยวกับประเด็นที่ต้องระวังในการบันทึกเสียงต่อไป

ไม่นาน

เหล่าหวังหันไปมองข้างนอกด้วยความสงสัย เขาพึมพำกับตัวเอง:

“เขามาเพื่อทดลองเสียงหรือเปล่า...”

หลินจือไป๋มองตามสายตาของเหล่าหวังและเห็นภาพที่ไม่คาดคิด

ในบริษัทเฉินฮวาที่มีพนักงานและศิลปินเข้ามาและออกไปตามปกติ ทุกคนมักจะดูแลการแต่งกายของตัวเอง แต่ชายที่เดินเข้ามาข้างนอกกลับมีผมยุ่งและหนวดเครายาวไม่เกลี้ยงเกลา แม้ว่าเสื้อผ้าจะสะอาดเรียบร้อย แต่ก็มีสีที่ซีดจางดูไม่เข้ากันกับสิ่งแวดล้อมรอบข้าง

“เขาเป็นใคร?” หลินจือไป๋ถาม

“เขาคือจางซีหยาง สามปีก่อนเขาเป็นนักร้องแถวหน้า แต่ตอนนี้เดินบนถนนคนก็จำเขาไม่ได้แล้ว น่าเสียดายจริงๆ” หวังเกอพูดเบาๆ

“อย่างนั้นเหรอ”

หลินจือไป๋ที่เก็บตัวมาในสามปีที่ผ่านมาจึงไม่ได้ติดตามข่าววงการบันเทิง เขาคิดว่าต่อไปเขาควรหาข้อมูลเกี่ยวกับนักร้องมากขึ้น

“เขาประสบปัญหาอะไรเหรอ?”

“รายละเอียดไม่ชัดเจน แต่จางซีหยางหายหน้าไปตั้งแต่หย่าและไม่ค่อยปรากฏตัวในบริษัท เห็นว่าเขามักจะอยู่บ้านทำสวน ทำให้ดูเหมือนคนละคน”

ขณะนี้

จางซีหยางเดินมาถึงประตูห้องอัดเสียงและเคาะเบาๆ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกร้านเกรียม

“คุณไป๋ตี้อยู่ที่นี่หรือเปล่าครับ?”

“ผมคือไป๋ตี้”

หลินจือไป๋รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เขาคิดถึงความหมายที่พี่สาวตั้งชื่อให้ว่าไป๋ตี้ ควรตีความยังไงถึงจะดูมีนัยยะ

อาจจะเป็นไป๋ตี้ที่ปรากฏในบทกวีของหลี่ไป๋ “เช้าลาจากไป๋ตี้ท่ามกลางเมฆ”

หรือเป็นไป๋ตี้ที่ปรากฏในบทกวีของตู้ฝู่ “ในเมืองไป๋ตี้เมฆลอยออกจากประตู ในเมืองไป๋ตี้ฝนตกหนัก”

แต่สุดท้ายก็ปฏิเสธไม่ได้

พี่สาวไม่รู้จักบทกวีเหล่านี้ ชื่อไป๋ตี้ก็แค่หมายถึง “น้องชาย” ในภาษาอังกฤษ ซึ่งแม้จะฟังดูเก่ง แต่ก็ยังดูคล้ายพวกเกรียนไปบ้าง

“ครับ คุณไป๋ตี้ สวัสดีครับ”

จางซีหยางดูไม่สุภาพ แต่ท่าทางต่อหลินจือไป๋ก็สุภาพพอสมควร

“สวัสดีครับ ลองดูเพลงก่อน”

หลินจือไป๋ไม่พูดมาก เอาตัวโน้ตเพลงออกมาให้ดู ก่อนที่พี่สาวจะดำเนินการลงทะเบียนลิขสิทธิ์เพลง ดังนั้นไม่ต้องกังวลเรื่องการรั่วไหล

“ครับ”

จางซีหยางรับตัวโน้ตและดูไปสักครู่

ประมาณหนึ่งนาทีต่อมา เขาเงยหน้ามองหลินจือไป๋

“นี่คุณแต่งเองหรือครับ?”

เหมือนกับว่าเขาคิดว่าตัวเองสุภาพไป เขาขอโทษ “ขอโทษครับ ผมแค่ประหลาดใจที่คุณไป๋ตี้อายุน้อยแต่สามารถเขียนเพลงแบบนี้ได้”

เขาพูดต่อว่า

“ผม...สามารถร้องได้”

“ต้องลองร้องดูก่อนถึงจะรู้”

หลินจือไป๋ยิ้มเล็กน้อย “เหล่าหวัง เริ่มงานได้เลย”

“ได้เลย!”

ห้องอัดเสียงเปิดไฟสว่าง

จางซีหยางถือเพลงและเข้าไปช้าๆ

เขายืนอยู่หน้าไมโครโฟน แต่ไม่เริ่มร้องทันที เขามองตัวโน้ตในมืออย่างเหม่อลอย

ในห้องควบคุมเสียง

เหล่าหวังขมวดคิ้ว “ทำไมยังไม่เริ่ม?”

หลินจือไป๋ไม่พูด เขารู้สึกว่าจางซีหยางมีความ “เศร้า” แม้ว่าเขาไม่รู้ว่าทำไมคำนี้ถึงปรากฏในสมอง

สักครู่ต่อมา

จางซีหยางพูดด้วยความรู้สึกซับซ้อนว่า “ผมใช้เวลาเตรียมนานไปหน่อย สำหรับผมเพลงนี้มีความหมาย...ตอนนี้ผมพร้อมแล้วครับ”

หลินจือไป๋ทำสัญญาณ “ok” ผ่านกระจก

จางซีหยางหายใจลึกๆ

แล้วเขาเริ่มร้องเพลง

ไม่มีเครื่องดนตรีใดๆ เป็นการร้องสดเพียงอย่างเดียว เนื้อเพลงออกมาจากปากของเขา

แม้ว่าเมโลดียังไม่คุ้นเคย อาจจะสะดุดบ้าง แต่ฟังแล้วก็รู้สึกสะเทือนใจ

“จางซีหยางยังคงเป็นจางซีหยาง”

เหล่าหวังพึมพำ “คุณไป๋ตี้ คิดว่าไง?”

หลินจือไป๋ตอบโดยไม่ต้องคิด “ดูผ่านกระจกไง”

เหล่าหวังหัวเราะ

หลินจือไป๋ฟังเพลงต่อไปโดยไม่ขัดขวาง

จางซีหยางร้องเพลงจนจบ

เมื่อร้องจบ เขาพูดว่า

“คุณไป๋ตี้”

“ว่าไงครับ”

“นี่ใช่ผมไหม?”

จางซีหยางมองไปที่หลินจือไป๋ ดวงตาของเขาดูเหมือนจะมีประกายบางอย่าง

หลินจือไป๋ยิ้ม “ถ้าตอบแบบทางการ คุณต้องรอคำตอบ”

จากนั้น

หลินจือไป๋พูด “ถ้าตอบแบบส่วนตัว ก็ใช่ คุณแล้วล่ะ”

“ขอบคุณครับ”

จางซีหยางโค้งคำนับลึก

หลินจือไป๋เบี่ยงตัวเล็กน้อย เขาไม่ใช่ผู้แต่งเพลงนี้จริงๆ

...

หลินจือไป๋ไม่ได้สนใจเรื่องราวของจางซีหยางมาก เขาแค่ต้องการยืนยันว่าคนนี้คือเสียงที่เขาต้องการ

แน่นอนว่าเขายังฟังเสียงของคนที่มาออดิชั่นคนอื่นด้วย ผลลัพธ์สุดท้ายก็ยืนยันว่าเป็นจางซีหยาง

เมื่อเข้าไปในสำนักงานของพี่สาว

หลินจือไป๋บอกหลินซีว่าเขาเลือกจางซีหยาง พี่สาวมีท่าทางแปลกใจ:

“จางซีหยาง?”

“มีปัญหาอะไรไหม?”

“ไม่มีปัญหาเลย ตอนนี้เขาอยู่ในแผนกของเรา และเขามีความสามารถมาก ถ้าเขายังร้องเพลงดีๆ มีโอกาสเป็นราชาเพลงได้เลย”

พูดแล้ว

หลินซียิ้ม “เขาแทบไม่มาบริษัทหลังหย่า การงานเขาก็ซบเซา ปีที่แล้วเขามีปัญหากับแผนกสาม ฉันเลยขอให้โอนสัญญาเขามาที่แผนกของเรา”

หลินจือไป๋แปลกใจ “แผนกสาม?”

หลินซีพูดเบาๆ “จางซีหยางเคยอยู่ในแผนกสามมาก่อน”

“อืม”

“ไม่อยากรู้เหตุผลที่เขาหย่าเหรอ?”

“มีผลกับการปล่อยเพลงนี้ไหม?”

“ไม่มีเลย พวกเขาแค่ใช้ชีวิตร่วมกันไม่ไหว หย่ากันตามปกติ แต่เขาดูเหมือนคนมีความรักมาก”

“งั้นก็พอแล้ว”

หลินจือไป๋ไม่สนใจข่าวลือ บางทีเรื่องราวเหล่านั้นอาจทำให้เขาร้องเพลงนี้ได้ดีขึ้น

หลินซีโบกมือ “งั้นพรุ่งนี้ก็เริ่มบันทึกเสียง ถ้าเป็นไปได้ เราจะปล่อยเพลงในวันที่สามตามแผน”

“อืม”

หลินซีพูดอีกว่า “หลังอัดเพลงเสร็จแล้ว ให้ฉันฟังด้วย”

หลินจือไป๋ตอบ “ไม่ต้องรอจนเสร็จ ตอนที่เขาร้องเพลงเมื่อกี้ ฉันให้เหล่าหวังบันทึกไว้แล้ว เวอร์ชันแรกอาจจะยังสะดุดบ้าง แต่ฉันชอบ”

“ให้ฉันฟัง!”

หลินซีสนใจทันที

หลินจือไป๋พูด “เหล่าหวังส่งมาให้ฉันแล้ว เธอฟังผ่านหูฟังก็พอ เวอร์ชันนี้ยังไม่สมบูรณ์”

“อืม”

หลินซีสวมใส่หูฟังและเริ่มฟังเพลง

หลินจือไป๋มองดูสำนักงานของพี่สาวอย่างสนใจ

สำนักงานของพี่สาวใหญ่และสะอาด ภายในมีอุปกรณ์เสียงและหูฟังเรียงราย บนโต๊ะมีรูปครอบครัวตั้งอยู่

หลินจือไป๋จำได้ว่ารูปครอบครัวนี้ถ่ายเมื่อสามปีก่อน ตอนนั้นหลินจือไป๋อายุเพียงสิบสี่ปี ยืนอยู่หน้าพ่อแม่พร้อมกับกอดพี่ชายและพี่สาว ยิ้มอย่างสดใส

ดูรูปภาพนั้นแล้ว หลินจือไป๋รู้สึกเหมือนมันเป็นเรื่องนานมาแล้ว

บางทีอาจเป็นเพราะรูปครอบครัวนี้ทำให้เขารู้สึกคิดถึง

หลินจือไป๋ไม่ได้สังเกตว่าพี่สาวฟังเพลงจบแล้วและกำลังมองเขาอยู่

“น้องชาย”

“อืม?”

หลินจือไป๋หันกลับมาโดยสัญชาตญาณ แต่เห็นพี่สาวมีน้ำตาคลอเบ้า หัวใจเขากระตุก

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ฉันฟังเพลงจบแล้ว ฉันก็คิดถึงว่าสามปีที่ผ่านมาได้เปลี่ยนแปลงเธอยังไง”

หลินจือไป๋นิ่งไป แล้วเขาก็เข้าใจความหมายของพี่สาว

เธอคิดว่าเขาสามารถเขียนเพลงแบบนี้ได้เพราะประสบการณ์ในสามปีนั้น แม้ว่าเนื้อเพลงจะเกี่ยวกับความรัก

มีคำกล่าวที่ว่า “วัยรุ่นไม่ฟังหลี่จงเซิง…”

คำพูดที่แพร่หลายในวงการเพลงของประเทศจีน อาจมีความจริงบ้าง

หลินจือไป๋ยิ้มอย่างสดใสให้พี่สาวเหมือนในรูปครอบครัว

ผู้คนมักเชื่อว่า:

เขาต้องผ่านอะไรบางอย่างมาแน่ๆ ถึงจะเปลี่ยนเป็นอย่างนี้

เพลง “เพลงที่เขียนให้ตัวเอง” ถ้าจำเป็นต้องมีคำอธิบายที่เชื่อมโยงกันได้ ก็ให้ถือว่าช่วงสามปีนั้นฉันไม่ได้เป็นเด็กอีกต่อไป