การบันทึกเสียงอย่างเป็นทางการจะเริ่มขึ้นในวันพรุ่งนี้ แม้ว่าจะรีบเร่งจนดูเหมือนว่าเพลง "เพลงที่เขียนให้ตัวเอง" จะได้เปิดตัวในวันที่ 2 ตอนเย็น หรือไม่ก็วันที่ 3 ขึ้นอยู่กับความราบรื่นของการบันทึกเสียงในวันพรุ่งนี้ หลินจือไป๋จึงไม่ได้อยู่ในบริษัทนานนักและบอกพี่สาวว่าเขาจะกลับบ้านแล้ว

“ให้คนไปส่งนะ”

“ไม่ต้องหรอก ผมจะเรียกแท็กซี่กลับเอง”

“ก็ได้ แต่มีเรื่องนึงจะบอก”

หลินซีเตือนว่า “ฉันได้ยืนยันตัวตนของนายในบัญชีจี๋กวงของบริษัทในฐานะไป๋ตี้แล้ว ต่อไปเมื่อนายมีแฟนคลับเยอะขึ้น นายก็สามารถใช้บัญชีนี้เพื่อโปรโมตเพลงได้”

หลินจือไป๋ตอบ “โอเค”

จี๋กวงเป็นแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียที่ใหญ่ที่สุดในฉินโจว คล้ายกับ Weibo ในจีน หลินจือไป๋มีบัญชีอยู่แล้วและติดตามพี่สาวของเขา

หลังจากบอกลา

หลินจือไป๋กลับมาถึงบ้าน ได้ยินเสียงคุ้นเคยร้องเพลงจากสระว่ายน้ำในสวนที่ชั้นหนึ่งของบ้าน “จอกหนึ่งคารวะแสงอาทิตย์ยามเช้า จอกหนึ่งคารวะแสงจันทรา……”

“แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว”

ที่สวนมีสระว่ายน้ำเล็กๆ แม่ใส่ชุดว่ายน้ำกำลังว่ายน้ำอยู่ ตอนนี้เป็นช่วงปลายฤดูร้อน อากาศยังคงอุ่นอยู่ บางครั้งก็มีคนในบ้านลงไปว่ายน้ำเล่น

“เสี่ยวเฮย!”

แม่เห็นหลินจือไป๋กลับมา จึงว่ายไปที่ขอบสระและถอดแว่นว่ายน้ำออกด้วยใบหน้าที่ไม่พอใจนัก “เพลงนี้ ‘ดับทุกข์’ เป็นเพลงที่ลูกแต่งใช่ไหม?”

“ก็ใช่ครับ”

“ลูกรู้ไหม ถ้าไม่ใช่พี่สาวลูกบอกวันนี้ แม่กับพ่อก็ไม่รู้เรื่องนี้ ลูกทำไมไม่บอกพ่อแม่ก่อนล่ะ?”

“กำลังจะบอกครับ”

คำนี้หลินจือไป๋ไม่ได้พูดโกหก เขาไม่คิดจะปิดบังตัวตนของไป๋ตี้กับครอบครัว ยิ่งไปกว่านั้นการปิดบังมันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะคนในแผนกดนตรีที่สิบสามเห็นเขามากมายอยู่แล้ว มันเป็นเรื่องที่เปิดเผยไว้สำหรับคนบางคน

“ลูกนี่เจ้าเล่ห์จริงๆ”

แม่หยิกแก้มของหลินจือไป๋ จากนั้นก็ยิ้มด้วยความภูมิใจ “เพลงนี้แต่งได้ดีมากเลย แม่ฟังมาตลอดทั้งเช้า ฟังแล้วยิ่งชอบ ลูกมีเพลงใหม่ที่จะปล่อยอีกเหรอ?”

“ใช่ครับ”

“งั้นไป๋ตี้สู้ๆ นะ”

แม่ยิ้มอย่างมีความสุข ครอบครัวที่รู้กันดีเข้าใจความหมายที่แท้จริงของชื่อไป๋ตี้

“อืม”

หลินจือไป๋คิดสักครู่แล้วถามว่า “แล้วแม่ไม่คิดจะไปทำงานที่บริษัทเหรอ?”

“จะไปทำ”

แม่พูดอย่างหมดหนทาง “ตำแหน่งในบริษัทเป็นแค่ตำแหน่งว่างงาน ไม่มีอะไรทำเลย ฉันก็เลยคิดว่าจะย้ายไปแผนกอื่น เพื่อจะได้มีงานทำบ้าง เพราะตอนนี้สุขภาพลูกดีขึ้นแล้ว แม่ไม่ต้องอยู่บ้านดูแลลูกตลอดเหมือนเมื่อก่อน อยู่บ้านนานๆ มันก็เบื่อไม่ใช่เหรอ”

“แม่ลำบากมากเลยครับ”

หลินจือไป๋รู้ว่าแม่ไม่ได้ทำงานในไม่กี่ปีที่ผ่านมาเพราะต้องดูแลเขา ดังนั้นจึงมีตำแหน่งว่างงานในบริษัท แต่ตอนนี้เธออยากจะกลับไปทำงาน มันก็อาจจะต้องย้ายไปแผนกอื่นเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศทำงาน

“เรื่องนี้ไว้ค่อยว่ากัน”

แม่ชี้ไปที่ชั้นสอง “พี่ชายลูกกลับมาจากการเดินทาง เขาอยู่ในห้องทำงาน ขึ้นไปทักทายเขาหน่อยสิ”

พี่ชายกลับมาแล้ว?

หลินจือไป๋รู้สึกดีใจ “งั้นผมไปดูหน่อย ไม่ได้เจอเขามาหลายวันแล้ว”

“ไปสิ”

แม่ยิ้มอย่างมีความสุข เธอชอบสภาพบ้านตอนนี้ สามีภรรยารักกัน ลูกๆ รักใคร่กัน หลินจือไป๋ก็ดูสดใสขึ้น

เมื่อขึ้นไปที่ชั้นสอง หลินจือไป๋เคาะประตูห้องทำงาน

“เข้ามา”

เสียงของพี่ชายดังออกมาจากข้างใน

หลินจือไป๋เดินเข้าไป พี่ชายหลินเซิ่งเทียนลุกขึ้นทันที

เห็นน้องชายที่ดูเปลี่ยนไปเขาหัวเราะออกมา “ตอนนี้ฉันเชื่อแล้วว่านายหายดีแล้วจริงๆ แค่เห็นหน้านายครั้งแรกก็รู้ว่าจิตใจและร่างกายนายดีขึ้นมาก”

“พี่ครับ”

หลินจือไป๋ยิ้มและทักทาย พี่ชายหลินเซิ่งเทียนมีรูปร่างที่ใหญ่กว่าหลินจือไป๋

“นั่งสิ”

หลินเซิ่งเทียนหยิบของขวัญออกมา “นี่คือของที่ฉันเอามาจากฉีโจว ดูสิว่านายชอบไหม”

หลินจือไป๋เปิดดู เป็นนาฬิกาข้อมือใหม่เอี่ยม ยี่ห้อนี้เขาก็รู้จัก ราคาต่ำสุดต้องเริ่มต้นที่หนึ่งแสน “ชอบอยู่แล้ว แต่มันแพงไปหน่อย”

“ฉลองที่นายหายดีไง!”

หลินจือไป๋ถึงแม้จะไม่ค่อยชอบใส่นาฬิกา แต่ก็ไม่ได้พูดถึง เขาแค่ใส่นาฬิกาให้พี่ชายดูและชมดูสักพัก

“ขอบคุณครับ”

“กับพี่ไม่ต้องเกรงใจ”

“พี่บอกว่าพี่ไปทำงานที่ฉีโจวเพื่อนำเสนอรายการวาไรตี้โชว์ ผลเป็นไงบ้าง?”

“ไม่สำเร็จ”

หลินเซิ่งเทียนยักไหล่ “ถือว่าเป็นการท่องเที่ยวที่บริษัทจ่ายให้ แต่แผนกเรายังมีรายการวาไรตี้สำรองที่จะทำ”

“งั้นเหรอ”

หลินจือไป๋ไม่ได้ถามมาก เขาอยากจะช่วยพี่ชายแต่ยังไม่มีรายการวาไรตี้ ก็ต้องรอวันไหนที่ระบบให้แผนรายการวาไรตี้มาก่อน แล้วค่อยให้คำมั่น

พี่น้องคุยกันครึ่งชั่วโมง หลินจือไป๋ก็ออกจากห้องทำงาน

กลับมาที่ห้องนอนของตัวเอง หลินจือไป๋เปิดโปรแกรมเล่นเพลงเพื่อดูยอดดาวน์โหลดของเพลง “ดับทุกข์”

ยอดดาวน์โหลดของเพลง “ดับทุกข์” ตอนนี้เกิน 17 ล้านแล้ว

หลินจือไป๋ดีใจ ในอัตรานี้อีกไม่กี่วันเขาก็คงจะได้สุ่มรางวัลอีกครั้ง

นี่คือเสน่ห์ของเพลงดีๆ แม้เดือนที่แล้วจะจบการจัดอันดับ แต่เพลง “ดับทุกข์” ยังคงได้รับความนิยมสูงขึ้นเรื่อยๆ

ต่อมา

หลินจือไป๋เข้าสู่บัญชีจวีกวงของเขา พบว่าไอดีของเขาเปลี่ยนเป็นไป๋ตี้แล้ว มีเครื่องหมายรับรองอย่างเป็นทางการสีทองอยู่ด้านหลัง

บัญชีนี้มีโพสต์ที่หลินจือไป๋เคยโพสต์ไว้ในช่วงหลายปีก่อน

เช่นภาพถ่ายตัวเองตอนเด็ก และการแบ่งปันชีวิตและความรู้สึกต่างๆ คำพูดในตอนนั้นดูน่ารักและไร้เดียงสาแม้จะดูน่าขายหน้าไปบ้าง

โพสต์เหล่านี้มีความคิดเห็นล่าสุดบ้าง

ความคิดเห็นเหล่านี้มาจากแฟนคลับที่ฟังเพลง “ดับทุกข์” และสนใจในไป๋ตี้ มีไม่มากนัก ประมาณร้อยความคิดเห็น เพราะเขายังเป็นนักแต่งเพลงหน้าใหม่ ถึงแม้ว่าเพลงจะดัง แต่คนในวงการดนตรีสนใจมากกว่า

ผู้ฟังทั่วไปยังจำไม่ได้ว่าใครแต่งเพลง “ดับทุกข์”

นักแต่งเพลงถึงจะมีสถานะสูงในวงการก็ยังเป็นบุคคลหลังม่าน ในแง่ของแฟนคลับแน่นอนว่านักร้องมีมากกว่า ยกเว้นจะถึงระดับพ่อเพลง

และนับตั้งแต่บาดเจ็บเมื่อสามปีที่แล้ว หลินจือไป๋ไม่ได้โพสต์อะไรสาธารณะอีกเลย มีเพียงโพสต์ที่เขามองเห็นได้คนเดียว เนื้อหาหนักและมืดมน

“วันนั้นใครเป็นคนผลักฉันกันแน่?”

“หัวเราะ โลกหัวเราะพร้อมเธอ ร้องไห้ เธอร้องไห้คนเดียว”

“ตราบใดที่เงื่อนไขเหมาะสม มีโอกาส ทุกคนมีโอกาสที่จะทำชั่ว ความเข้าใจผิดที่ใหญ่ที่สุดเกี่ยวกับธรรมชาติของมนุษย์คือการคิดว่า ถ้าคนเป็นคนเขาจะมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดี”

“ความตายจะเป็นการปลดปล่อยไหม?”

หลินจือไป๋ลืมไปแล้วว่าเขาโพสต์อะไรบ้าง เขาดูคำพูดเหล่านี้ รู้สึกเหมือนความทรงจำที่ถูกลืมตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

ในสามปีนั้นความรู้สึกเศร้าและมืดมนถูกปล่อยออกมาในรูปแบบที่เห็นได้เฉพาะตัวเอง

เนื้อหาบางอย่างที่เขาโพสต์ยังทำให้หลินจือไป๋เองรู้สึกหนาวสั่นเมื่อกลับมาอ่านอีกครั้ง เขาลืมไปแล้วว่าเคยคิดถึงการฆ่าตัวตาย บางทีสิ่งที่หยุดเขาคือความผูกพันทางครอบครัว

“มันผ่านไปแล้ว”

เขาพูดเบาๆ พร้อมกับลบโพสต์ส่วนตัวเหล่านี้ออกทีละโพสต์ เมื่อเขาลบแต่ละโพสต์ เขารู้สึกเหมือนตัวเบาขึ้น

แน่นอนว่าคนสามารถมีความเกลียดชัง แต่ไม่ควรจมอยู่ในนั้น โพสต์เหล่านี้มีบ้างที่น่าอาย

หลังจากลบโพสต์ในช่วงสามปีที่ผ่านมา หลินจือไป๋รู้สึกว่ายังไม่พอใจ ลบโพสต์ก่อนหน้านั้นทั้งหมดจนบัญชีว่างเปล่า หลินจือไป๋ก็ถอนหายใจ

“สวัสดีทุกคน ผมคือไป๋ตี้”

เขาพิมพ์ข้อความนี้และโพสต์ เหมือนเป็นการต้อนรับการเริ่มต้นใหม่

ข้างนอกลมพัด

ม่านหน้าต่างพลิ้วไหวด้วยลม แสงแดดอุ่นๆ ส่องลงบนโต๊ะทำงาน ทำให้เกิดเป็นแสงสีทองแตกเป็นชิ้นๆ