ที่บ้าน

หลินซีแสดงความยินดีอย่างตื่นเต้น

“ยินดีด้วยค่ะคุณแม่ที่ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นรองผู้อำนวยการอันดับสามของแผนกโทรทัศน์เฉินฮวา! คุณพ่อนี่เก่งจริงๆ เป็นผู้นำที่เลือกคนใกล้ชิดได้เก่งมาก!”

คุณแม่ตอบอย่างตรงไปตรงมา:

“ก็เล่นใช้เส้นสายช่วยฉันสิ”

คุณพ่อถึงกับพูดไม่ออก:

“…ใช้เส้นสาย? พูดอะไรแบบนี้ต่อหน้าลูกล่ะเนี่ย!”

หลินเซิ่งเทียนหัวเราะเสียงดังไม่หยุด

แม้แต่หลินจือไป๋ก็หัวเราะขำตาม

คุณพ่อแอบบ่นด้วยความเสียดาย

“เสียดายจัง ไม่สามารถปลดรองผู้อำนวยการอันดับสองไปพร้อมกันได้”

ความจริงแล้ว ทั้งรองผู้อำนวยการอันดับสองและสามต่างก็มีความผิดพลาด เพราะหลินตงจับจุดอ่อนของทั้งสองคนได้ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาทำอะไรโดยพลการและเมินเฉยต่อหลินตงในฐานะหัวหน้า การพยายามโจมตีน่าเซินของแผนกโทรทัศน์เฉินฮวาคงไม่ล้มเหลวขนาดนี้

แต่เพื่อให้เหวินอวี๋ได้เลื่อนตำแหน่ง หลินตงยอมประนีประนอมกับรองผู้อำนวยการอันดับสองบ้างเล็กน้อย โดยเขาเลือกที่จะไม่จัดการกับฝ่ายนั้น แต่มีข้อแม้คือรองผู้อำนวยการต้องสนับสนุนเหวินอวี๋ให้ได้เลื่อนตำแหน่ง

แม้จะทำเช่นนั้น หลินตงก็ต้องแบกรับแรงกดดันมากมาย เพราะถ้าผลงานของแผนกโทรทัศน์ไม่ดีขึ้น คงมีเสียงวิจารณ์ตามมาแน่นอน

แต่ในบริษัทเฉินฮวา ผลงานคือสิ่งสำคัญที่สุด

หากมีผลงานที่ดี ต่อให้ใช้เส้นสายก็ไม่มีใครกล้าว่า ดังนั้นตอนนี้หลินตงมีแต่ความมุ่งมั่นที่จะหาวิธีสร้างผลกำไร เพื่อชดเชยความสูญเสียที่เกิดขึ้น

...

ที่คฤหาสน์ซีเฉิง

เลขาจินกำลังรายงานความเคลื่อนไหวล่าสุดในวงการโทรทัศน์ให้ฟัง

“ลูกคนที่สองของท่านแพ้อย่างหมดรูปเลยครับ”

ประธานหลินเจามู่ฟังแล้วหัวเราะเบาๆ ดูเหมือนไม่ได้โกรธอะไร

เลขาจินพูดต่อ:

“แต่หลินตงไม่ต้องทำอะไรมาก กลับสามารถจัดการปลดรองผู้อำนวยการอันดับสามได้ แถมยังให้ภรรยาตัวเองมารับตำแหน่งแทน”

ประธานหลินพูดอย่างพึงพอใจ:

“บ้านของลูกคนที่สี่นี่ช่วงสองปีที่ผ่านมา สร้างเซอร์ไพรส์ให้ฉันเยอะจริงๆ”

จากนั้นเขาถามถึงสำนักพิมพ์เฉินฮวา:

“แล้วที่สำนักพิมพ์เฉินฮวาล่ะ เป็นยังไงบ้าง?”

เลขาจินตอบ:

“ตอนนี้ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใหญ่โต คุณชายหลินจือไป๋ไปทำงานที่นั่นไม่บ่อยนักครับ”

“แล้วคนอื่นๆ ล่ะ?”

“ก็ดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงใหญ่โตเหมือนกันครับ”

ประธานหลินครุ่นคิดก่อนพูดขึ้นว่า:

“งั้นส่งข่าวไปบอกพวกเขาว่า ฉันจะดูรายงานการเงินปลายปีนี้ ใครทำผลงานได้ดี ฉันจะแบ่งหุ้นให้เอง เตรียมเงื่อนไขให้พร้อมแล้วส่งมาให้ฉันดูก่อน”

“รับทราบครับ”

ความจริงแล้ว ลูกหลานรุ่นที่สองและสามของตระกูลหลินต่างก็ได้รับโจทย์เดียวกันจากประธาน แต่พวกเขาส่วนใหญ่เลือกที่จะทำแค่ให้ผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำ ไม่กล้าทำอะไรเกินตัว

แต่ประธานหลินไม่อยากเห็นความเฉื่อยชานี้ เขาต้องการให้พวกเขา “ขยับตัว” และแสดงความสามารถที่แท้จริงออกมา

...

ที่สำนักพิมพ์เฉินฮวา

วันนี้หลินจือไป๋ไม่มีเรียน เขาจึงเลือกมาทำงานที่บริษัทและพบว่าเลขาจินมารอเขาพร้อมกับสัญญาหุ้นในมือ

หลังจากอ่านสัญญาเสร็จ หลินจือไป๋ถึงกับตื่นเต้นจนใจเต้นแรง!

เลขาจินอธิบายเงื่อนไข:

“ถ้าสำนักพิมพ์เฉินฮวาสามารถสร้างกำไรได้ 1.5 เท่าของปีที่แล้ว คุณชายจะได้รับหุ้น 10% ถ้าสามารถทำได้ 2 เท่า คุณชายจะได้หุ้น 20% และถ้ากำไรเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ก็จะได้หุ้นตามสัดส่วนที่เพิ่มขึ้นไปอีกครับ”

หลินจือไป๋ถามย้ำ:

“ถ้ากำไรเพิ่มขึ้นถึง 6 เท่าของปีที่แล้ว นั่นหมายความว่าผมจะได้หุ้นทั้งหมด 100% ใช่ไหม?”

เลขาจินยิ้ม:

“ถูกต้องครับ แต่ฟังคุณชายพูดดูเหมือนการจะได้หุ้น 100% เป็นเรื่องง่ายๆ เลยนะครับ”

หลินจือไป๋หัวเราะเบาๆ ก่อนถาม:

“แล้วคนอื่นๆ ล่ะ? พวกเขาได้รับข้อเสนอแบบนี้เหมือนกันหรือเปล่า?”

เลขาจินพยักหน้า

หลินจือไป๋หรี่ตาลงเล็กน้อย พร้อมพูดกับตัวเองในใจ

“ดูเหมือนช่วงต่อจากนี้ผมจะต้องทำงานหนักขึ้นแล้ว”

เขาตัดสินใจเซ็นสัญญาทันที

ถ้าตามเงื่อนไขในสัญญา หากเขาทำให้กำไรของสำนักพิมพ์เฉินฮวาเพิ่มขึ้นถึง 6 เท่าเมื่อเทียบกับปีที่แล้ว เขาจะกลายเป็นเจ้าของตัวจริงของบริษัทนี้

และนี่ไม่ใช่บริษัทธรรมดา แต่เป็นบริษัทที่มีมูลค่ามากกว่าหมื่นล้านหยวน!

หกเท่า?

แน่นอนว่ามันยากมาก!

แต่หลินจือไป๋อยากลองดู

ก่อนที่เลขาจินจะจากไป เขายิ้มและพูดว่า

“คุณชายหลิน ต้องพยายามเต็มที่แล้วนะครับ จะได้หุ้นมากแค่ไหน ขึ้นอยู่กับตัวคุณเองแล้ว”

“ผมจะพยายามครับ”

หลินจือไป๋ตอบพร้อมรอยยิ้ม

หลังจากส่งเลขาจินออกไป เขาก็โทรหาเจียงเฉิง

เมื่อเจียงเฉิงได้ยินเรื่องสัญญาที่หลินจือไป๋ได้รับ เขาถึงกับอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก

ผ่านไปครู่ใหญ่ เจียงเฉิงก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาๆ

“นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้พวกคุณ ลูกหลานตระกูลมหาเศรษฐีน่าอิจฉาที่สุด ไม่แปลกใจเลยที่สังคมตอนนี้เริ่มมีความรู้สึกเกลียดชังคนรวยมากขึ้น ถ้าคุณไม่ใช่เจ้านายของผม ผมก็คงอดไม่ได้ที่จะอิจฉาคุณ”

ลองสมมุติดู

สมมุติว่าเมื่อปีที่แล้ว สำนักพิมพ์เฉินฮวามีกำไร 1 พันล้านหยวน

หากในปีนี้สำนักพิมพ์มีกำไร 1.5 พันล้านหยวน หลินจือไป๋ก็จะได้รับหุ้น 10%

แน่นอนว่านี่เป็นแค่ตัวเลขประมาณคร่าวๆ ในความเป็นจริงสัญญามีรายละเอียดมากมายเช่นวิธีการสร้างกำไรต้องไม่ใช่การ “ตัดต้นไม้เพื่อจับปลา” (ใช้ทรัพยากรจนหมดโดยไม่ยั่งยืน) หรือการตัดมุมใดๆ มีเกณฑ์ที่ชัดเจนเพื่อประเมินว่าผลกำไรนั้นยั่งยืนและถูกต้อง

“อืม...”

หลินจือไป๋หัวเราะเบาๆ

เมื่อเทียบกับทั้งกลุ่มเฉินฮวาแล้ว สำนักพิมพ์เฉินฮวาเป็นแค่ส่วนเล็กๆ เท่านั้น

เจียงเฉิงยังคงพูดต่อ

“เงื่อนไขที่ให้คุณยึดครองสำนักพิมพ์ได้ทั้งหมดมันดูน่าสนใจมาก แต่การเพิ่มผลกำไรถึงหกเท่านี่มันเกินจริงไปหน่อย แค่พยายามทำให้ได้สักส่วนหนึ่งก็พอแล้ว โชคดีที่เรามีปู๋เย่โหวที่น่าจะช่วยให้สำนักพิมพ์ทำเงินได้ไม่น้อย”

หลังจากสงบสติอารมณ์ เจียงเฉิงยอมรับว่านี่เป็นภารกิจที่ท้าทาย เพราะตอนนี้เป็นเดือนเมษายนแล้ว มีเวลาเหลือเพียง 8 เดือนก่อนสิ้นปี

จากรายงานการเงินของสำนักพิมพ์ช่วง 4 เดือนที่ผ่านมา ผลประกอบการไม่ได้ดีเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายมาก ถ้าหลินจือไป๋ไม่ทำอะไรเลย ผลกำไรประจำปีอาจจะเทียบเท่าปีที่แล้ว หรืออาจลดลงเล็กน้อย

“อืม...”

หลินจือไป๋ตอบเพียงสั้นๆ

ความจริงเขามีไอเดียที่จะทำให้ผลกำไรของสำนักพิมพ์พุ่งสูงขึ้นอยู่แล้ว แต่เขากำลังลังเลว่าจะลงมือดีหรือไม่ เพราะสำนักพิมพ์เฉินฮวาอาจจะไม่ใช่ของเขาในอนาคต

บางทีบริษัทคุนเผิงอินเวสเมนต์ อาจเข้าสู่ตลาดสำนักพิมพ์ก็ได้

ถ้าเขาทำให้สำนักพิมพ์เฉินฮวาเติบโตในตอนนี้ สุดท้ายอาจจะกลายเป็นการสร้างคู่แข่งที่แข็งแกร่งให้กับตัวเองในอนาคต

แต่หลังจากที่ได้รับสัญญาหุ้นจากคุณปู่ หลินจือไป๋ก็เลิกกังวลเรื่องนี้

ถ้าเขาสามารถครอบครองสำนักพิมพ์เฉินฮวาได้ คุนเผิงก็ไม่จำเป็นต้องเข้ามาในตลาดนี้

“แบบนี้ก็ประหยัดแรงไปได้เยอะ”

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็พูดกับเจียงเฉิง

“อีกเดี๋ยวฉันต้องการให้นายช่วยฉันแสดงละครนิดหน่อย”

หลังวางสาย หลินจือไป๋ในฐานะประธานสำนักพิมพ์เฉินฮวาได้เรียกประชุมผู้บริหารทุกคน

“ผมดูรายงานการเงินของสำนักพิมพ์ปีนี้แล้ว”

หลินจือไป๋นั่งบนเก้าอี้ผู้บริหาร ท่าทางจริงจัง

“รายได้ช่วงเดือนมกราคมถึงมีนาคม ต่ำกว่าปีที่แล้วมาก ผมผิดหวังมาก โดยเฉพาะแผนกนิยายสืบสวน ตอนนี้นิยายที่ขายดีที่สุดในตลาด ล้วนมาจากสำนักพิมพ์เทียนกวงและน่าเซิน นี่มันความผิดของใคร!”

หลินจือไป๋พูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

ห้องประชุมเงียบกริบ ทุกคนตั้งใจฟังเจ้านายใหม่พูด

ทันใดนั้นเขาก็ทุบโต๊ะ

“หวังจื่อ! งานที่ฉันมอบหมายให้คุณเสร็จหรือยัง?”

หวังจื่อ (หัวหน้าแผนกนิยายสืบสวน) รีบตอบด้วยสีหน้ากังวล

“ประธานครับ... คุณให้ผมไปดึงตัวปู๋เย่โหวมา ผมทำไม่ได้จริงๆ!”

หลินจือไป๋พูดอย่างเย็นชา

“ผมไม่อยากฟังข้อแก้ตัว ถ้าคุณทำไม่ได้ ก็ไสหัวออกไป ผมจะให้คนที่ทำได้มารับตำแหน่งหัวหน้าแผนกแทนคุณ!”

หวังจื่อหันไปมองรองประธานหลัวต๋าอย่างหมดหวัง

หลัวต๋าพยายามช่วยปกป้องลูกน้อง

“ผมเข้าใจว่าประธานโกรธ แต่เรื่องนี้จะบังคับให้หวังจื่อทำไม่ได้ เพราะไม่มีใครในวงการสำนักพิมพ์ที่ดึงตัวปู๋เย่โหวได้ แม้แต่เทียนกวงเองก็ยังทำไม่สำเร็จ”

“แค่คุณทำไม่ได้ ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะทำไม่ได้”

หลินจือไป๋ตอบอย่างไม่สนใจ ก่อนจะพูดต่อ

“หวังจื่อลดตำแหน่งลงเป็นรองหัวหน้าแผนก ใครที่สามารถดึงตัวปู๋เย่โหวมาได้ ผมจะให้คนนั้นเป็นหัวหน้าแผนกแทน!”

บรรณาธิการใหญ่เป้ยลี่พูดขึ้นมา

“ประธานครับ นี่มันเหมือนเป็นการบังคับมากเกินไป นี่คือภารกิจที่ไม่มีทางทำได้”

รองบรรณาธิการเหรินเจียชุนก็ขมวดคิ้ว

“การจัดการแบบนี้ของประธาน อาจทำให้คนในองค์กรรู้สึกไม่พอใจ”

สามคนเริ่มไม่พอใจและมองว่าหลินจือไป๋เป็นคนใจร้อนเกินไป ในสำนักพิมพ์เฉินฮวา การเล่นเกมการเมืองภายในต้องมีกลยุทธ์ แต่วิธีการที่รุนแรงแบบนี้ ไม่น่าจะได้ผล...

"คุณเป็นประธานบริษัทก็ใช่ว่าจะทำได้ตามใจ!"

"เพราะยังมีสำนักงานใหญ่ของกลุ่มเฉินฮวาอยู่เหนือคุณอีกชั้น!"

เรื่องนี้ต่อให้เอาไปถึงสำนักงานใหญ่ หลินจือไป๋ก็ไม่สามารถทำตามใจได้

หลินจือไป๋สูดหายใจลึก เหมือนกำลังโมโหผู้บริหารกลุ่มนี้มาก ก่อนจะหันไปจ้องหน้าเหรินเจียชุนและพูดด้วยน้ำเสียงดุดันว่า:

"ยากจะทำให้คนยอมรับ? แล้วใครมันจะกล้าขัดคำสั่งฉัน?"

เหรินเจียชุนไม่พูดอะไร แต่สีหน้าชัดเจนว่า “ฉันไม่ยอมรับ”

หลินจือไป๋ขมวดคิ้วไม่พอใจอย่างยิ่ง

"เหรินเจียชุน ท่าทีของคุณ ฉันไม่ชอบเลย!"

เหรินเจียชุนเริ่มสังเกตว่าหลินจือไป๋เหมือนจะจับจ้องตัวเองเป็นพิเศษในวันนี้

เขาคิดในใจว่า:

“เพราะฉันเป็นรองบรรณาธิการ ส่วนหลัวต๋าเป็นรองประธาน เป้ยลี่เป็นบรรณาธิการใหญ่ ตำแหน่งของทั้งสองคนสูงกว่าฉันเหรอ? เลยเลือกเล่นงานคนที่อ่อนแอกว่าเหรอ?”

เหรินเจียชุนไม่อยากเป็นคนที่โดนโจมตี แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดโต้กลับอย่างระมัดระวัง:

"ทั้งสำนักพิมพ์เฉินฮวา ไม่มีใครดึงตัวปู๋เย่โหวได้เลย แต่ถ้าท่านประธานจะลงโทษหวังจื่อเพราะเหตุผลนี้ ผมก็เคารพการตัดสินใจของท่านครับ"

"งั้นแปลว่าคุณเห็นด้วย?"

"ผมไม่คัดค้าน" เหรินเจียชุนตอบ "แต่ก็ไม่ได้สนับสนุน"

"แล้วพวกคุณล่ะ?"

หลินจือไป๋มองไปที่คนอื่นในห้องประชุม

หลัวต๋าพูดขึ้น:

"ผมไม่เห็นด้วย!"

"แล้วมีใครอีกไหม?"

หลินจือไป๋ถาม พลางกวาดตามองผู้บริหารที่เหลือ

ทุกคนเงียบ

หลินจือไป๋พยักหน้า ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายโทรออกต่อหน้าทุกคน

"สวัสดีครับ?"

"คุณเจียงครับ"

"ผมหลินจือไป๋จากสำนักพิมพ์เฉินฮวา"

"เราอยากจะร่วมงานกับคุณปู๋เย่โหว"

"ใช่ครับ"

"ช่วยให้เกียรติผมสักครั้งเถอะนะครับ"

"ตกลงตามนี้นะครับ"

หลังวางสาย หลินจือไป๋เงยหน้ามองรอบห้องประชุม สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปทันที

หลัวต๋าดูตกใจอย่างมาก

เป้ยลี่จ้องหลินจือไป๋ด้วยความงุนงง

เหรินเจียชุนก็อึ้งจนพูดไม่ออก

หวังจื่อยิ่งแล้วใหญ่ อ้าปากค้างด้วยความตกใจ

มีคนกล้าถามออกมาด้วยเสียงสั่นๆ

"อาจารย์ปู๋เย่โหวยอมตกลงเหรอครับ?"

"แล้วคุณคิดว่าไงล่ะ?"

หลินจือไป๋วางโทรศัพท์ลง พลางถอนหายใจ

"มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เขามองทุกคนด้วยสายตาผิดหวัง

"เรื่องแค่นี้ต้องให้ฉันในฐานะประธานบริษัทลงมือเองเลยเหรอ?"

บรรยากาศในห้องประชุมเงียบสนิทจนได้ยินเสียงเข็มตก

ไม่มีใครเข้าใจว่าหลินจือไป๋ทำสำเร็จได้ยังไง

เพราะทุกคนในที่นี้ต่างพยายามดึงตัวปู๋เย่โหวแล้ว แต่ไม่มีใครทำสำเร็จเลย

แม้แต่ฝั่งคุนเผิงก็ปฏิเสธที่จะเจรจาเรื่องนี้

แต่หลินจือไป๋กลับจัดการได้ด้วยโทรศัพท์เพียงสายเดียว!

แม้ท่าทางของเขาจะดูอวดดี แต่พลังเบื้องหลังของเขาทำให้ทุกคนอดชื่นชมไม่ได้

หลินจือไป๋หันไปพูดกับหวังจื่อ

"หวังจื่อ..."

น้ำเสียงเขาเย็นชา ทำให้หวังจื่อลุกขึ้นยืนด้วยอาการประหม่า

เขารู้สึกว่าตัวเองคงไม่รอดแน่แล้ว

หลัวต๋าที่เพิ่งบอกว่า “ไม่มีใครดึงตัวปู๋เย่โหวได้” โดนหลินจือไป๋หักหน้าในทันที!

"ประธานครับ เรื่องนี้ยังไม่แน่ใช่ไหมครับ?"

หลัวต๋าพูดด้วยความไม่มั่นใจ ก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจสอบ

เสียงจากปลายสายยืนยัน

"ใช่ครับ อาจารย์ปู๋เย่โหวตัดสินใจร่วมงานกับสำนักพิมพ์เฉินฮวา"

สีหน้าของหลัวต๋าเปลี่ยนเป็นไม่สู้ดีทันที

หลินจือไป๋เลิกคิ้ว

"ตอนนี้คุณเชื่อหรือยัง?"

หลัวต๋ากัดฟัน ก่อนจะพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ

หลินจือไป๋พูดต่อ:

"หวังจื่อ คุณทำงานที่นี่มานาน ถึงจะไม่มีผลงานโดดเด่น แต่ก็ทำงานหนักมาตลอด ผมจะให้โอกาสคุณไถ่โทษหนึ่งครั้ง หลังจากนี้สำนักพิมพ์เฉินฮวาจะเปิดโครงการใหม่ คุณจะเป็นคนรับผิดชอบ"

"โครงการอะไรครับ?"

หลัวต๋า เป้ยลี่ และเหรินเจียชุน ถามขึ้นพร้อมกัน

หลินจือไป๋ยิ้มบางๆ

"ตอนนี้เป็นยุคดิจิทัล การทำกำไรจากการพิมพ์หนังสืออย่างเดียวไม่เพียงพออีกต่อไป ดังนั้นผมจะหาคนมาพัฒนาซอฟต์แวร์…"

หลินจือไป๋ประกาศแผนพัฒนา "แอปฟังหนังสือเสียง" ซึ่งเป็นแผนขยายธุรกิจแรกของสำนักพิมพ์เฉินฮวา

เขาตั้งใจจะสร้างแอปที่คล้ายกับ "Ximalaya" ในโลกก่อนหน้านี้

"ผมจะทำแผนร่างเบื้องต้นขึ้นมาเอง"

หลินจือไป๋พูด

"ผมจะเป็นผู้ดูแลโครงการด้วยตัวเอง ส่วนหวังจื่อ คุณจะเป็นผู้รับผิดชอบโปรเจกต์นี้ ส่วนตำแหน่งหัวหน้าแผนกนิยายสืบสวน จะให้รองหัวหน้าฝ่ายมารับหน้าที่ชั่วคราวไปก่อน"