“อืม”

เป็นเงื่อนไขที่ไม่เลวเลย

สำหรับจิตรกรที่ผลงานมีราคาซื้อขายสูง สิ่งสำคัญที่สุดคืออัตราการแบ่งรายได้กับพิพิธภัณฑ์

โดยเฉพาะในกรณีของโกฮุนที่ราคาผลงานหนึ่งชิ้นตั้งไว้มากกว่า 1,000 ล้านวอน การปรับแค่ 1% ก็อาจหมายถึงรายได้เพิ่มขึ้นอีกหลายสิบล้านวอน

ครั้งนี้ได้ส่วนแบ่งเพิ่มจากสัญญามาตรฐานถึง 20% ถ้ายึดราคาผลงานไว้ที่ 1,000 ล้านวอน ก็จะได้เพิ่มถึงอย่างน้อย 200 ล้านวอน

แม้แต่โกซูยอลเองก็คิดว่าบังแทโฮได้ยื่นข้อเสนอที่เป็นขีดจำกัดที่พิพิธภัณฑ์ WH แพอุม จะสามารถยอมรับได้

“ได้คำนวณค่าเช่าไว้ด้วยหรือยังครับ?”

“ครับ ผมหวังว่าจะได้ 500,000 วอนต่อภาพ สำหรับผลงานทุกชิ้นที่จะจัดแสดงในนิทรรศการนี้”

ก็ถือว่าไม่ใช่จำนวนเงินน้อยเลย

ถ้าสมมุติว่าเช่าผลงาน 10 ชิ้น ก็จะมีรายได้เดือนละ 5 ล้านวอน หนึ่งปีก็จะได้ถึง 60 ล้านวอน

‘นี่มันไม่ใช่การปฏิบัติเหมือนศิลปินหน้าใหม่แล้ว’

โกซูยอล พยักหน้าเบา ๆ ในใจ

ปกติภาพขนาด 30 โฮที่เช่าเดือนหนึ่งจะมีราคาประมาณ 50,000 ถึง 100,000 วอน

ถ้าคิดจากความนิยมและราคาผลงานของโกฮุนในช่วงนี้ ราคา 500,000 วอนก็ยังถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำ

แต่หากขึ้นราคาค่าเช่าแบบนั้น พิพิธภัณฑ์ WH แพอุมที่ยอมปรับอัตราส่วนแบ่งให้แล้ว ก็จะไม่ได้ผลประโยชน์อะไรเลย

โกซูยอลยอมรับว่าภัณฑารักษ์บังแทโฮได้ลงทุนความพยายามอย่างมากเพื่อเชิญโกฮุนมาแสดงงาน

เขายอมปล่อยผ่านเรื่องรายได้จากการขายผลงาน เพราะเชื่อว่าการซื้อขายจะเกิดขึ้นมากมายและราคาจะสูง

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ต้องการสิทธิ์ในการจัดแสดงผลงานของโกฮุนอย่างต่อเนื่อง

‘นี่คือสิ่งดีที่สุดที่ฉันสามารถทำได้ตอนนี้’

ตามที่โกซูยอลเข้าใจ บังแทโฮได้เสนอเงื่อนไขที่ดีที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้เพื่อคว้าโกฮุนมาร่วมงาน

เพราะมีผลงานเพียงชิ้นเดียว ถ้าใครอยากเห็นภาพของโกฮุนด้วยตาตัวเอง ก็ต้องมาที่พิพิธภัณฑ์ WH แพอุม

โดยธรรมชาติแล้วจะนำไปสู่การทำสัญญาแบบผูกขาด

เมื่อสามารถจัดแสดงผลงานของศิลปินที่เป็นที่จับตามองมากที่สุดได้แบบเอกสิทธิ์ พิพิธภัณฑ์เองก็ต้องยอมแบกรับค่าใช้จ่ายบางส่วน

จึงเป็นเงื่อนไขพิเศษที่ผ่านการต่อรองมาอย่างรอบคอบ

โกฮุนเองก็สามารถนำผลงานที่เหลือหลังนิทรรศการไปจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ชั้นนำของเกาหลีได้โดยไม่ต้องปล่อยทิ้งไว้เฉย ๆ บังแทโฮจึงมั่นใจว่าโกซูยอลจะไม่ปฏิเสธข้อเสนอนี้

โกซูยอลยิ้มออกมา

“คุณคงคิดเรื่องนี้มาเยอะเลยสินะครับ”

ภัณฑารักษ์บังแทโฮก้มศีรษะเล็กน้อย

“พูดเองก็อายเหมือนกันครับ แต่ผมพยายามมากจริง ๆ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

ทั้งสองคนหัวเราะร่วมกัน

บังแทโฮแลบลิ้นเล็กน้อยแล้วพูดต่อ

“ช่วงแรกมันลำบากอยู่ครับ ผมเองมีความมั่นใจในตัวฮุน แต่บริษัทก็ต้องระมัดระวังเป็นธรรมดา”

“ผมเข้าใจครับ”

“แต่สุดท้ายก็ได้รับแรงสนับสนุนจากที่ที่ไม่คาดคิดเลย”

“แรงสนับสนุน?”

“ครับ ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าฮุนจะได้รับการแนะนำจากลูกค้า แถมยังเป็นจากแกลเลอรี่มาร์โซอีกด้วย”

แม้ว่าโกซูยอลจะไม่ชอบอ็องรี มาร์โซเท่าไร แต่เขาก็ยอมรับว่ามันช่วยโกฮุนได้จริง ๆ

อ็องรี มาร์โซไม่เคยจัดแสดงผลงานของใครเลยนอกจากของตัวเอง

แม้ว่าเรื่องจริงจะไม่เป็นเช่นนั้น แต่สื่อก็รายงานว่าเขาเดินทางไปหาโกฮุนด้วยตัวเองเพื่อขอรับภาพ

ยิ่งกว่านั้น เขายังยกห้องจัดแสดงนิทรรศการทั้งห้องให้ด้วย ผลงานของโกฮุนจึงได้รับความนิยมพุ่งสูงขึ้น

“แต่จริง ๆ แล้วเหมือนว่าการที่มาร์โซโดนต่อยจนเลือดกำเดาไหลนั่นแหละครับที่เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ วันถัดมาเขาก็อนุมัติให้เลยทันที”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

โกซูยอลหัวเราะอย่างร่าเริง

โกฮุนมองสองคนที่สลับกันพูดคุยแล้วก็เอ่ยปาก

“เขายืมภาพกันด้วยเหรอครับ?”

แม้จะพอเข้าใจบทสนทนาโดยรวม แต่สำหรับเขา วิธีการให้เช่าผลงานนั้นยังเป็นเรื่องใหม่

“อ้อ”

บังแทโฮรู้สึกตัวว่าตนเองอธิบายไม่ละเอียดพอสำหรับโกฮุนซึ่งเป็นเจ้าของสัญญา จึงยกตัวอย่างมาอธิบายให้ฟัง

“อย่างภาพดอกทานตะวัน ขายไปได้ตั้ง 2,800 ล้านวอนใช่ไหมล่ะ”

“ครับ”

“เงินขนาดนั้นไม่ใช่เรื่องที่ใช้กันง่าย ๆ เลยนะ มันคือเงินก้อนโตจริง ๆ เพราะงั้นคนที่สามารถซื้อได้ก็มีไม่มาก จะเป็นบุคคลธรรมดาหรือแม้แต่พิพิธภัณฑ์เองก็เถอะ”

โกฮุนพยักหน้าเบา ๆ

เขาเข้าใจมูลค่าของเงินในปัจจุบันจากการคำนวณราคาอาหารว่างหนึ่งชิ้น และรู้ได้ทันทีว่ามันคือราคาที่แพงมากแค่ไหน

โดยเฉพาะกับผลงานเปิดตัวชิ้นแรกนั้น เขาไม่อาจอธิบายได้เลยว่าอ็องรี มาร์โซ คงจะไม่ได้อยู่ในสภาพจิตใจปกติแน่ถึงจะยอมซื้อ

‘ถึงฉันจะไม่รู้ตอนนั้นก็เถอะ’

เมื่อมองย้อนกลับไป โกฮุนก็แปลกใจที่ตัวเองซึ่งยังไม่เข้าใจแนวคิดของเงินในยุคปัจจุบันดี กลับเรียกร้องราคาที่ไร้สาระขนาดนั้น และยิ่งแปลกใจกว่าเดิมที่อ็องรี มาร์โซยอมจ่ายมันเพียงเพราะชื่นชอบผลงานของเขา

‘เขาคงชอบจริง ๆ ล่ะมั้ง’

ถึงจะพอเดาได้อยู่แล้ว แต่ตัวเลขมันสูงจนเกินคาด

“ดังนั้นเราจึงให้เช่าในราคาหนึ่ง เพื่อให้ศิลปินสร้างรายได้จากผลงานที่ยังขายไม่ได้ โดยไม่ต้องลดราคาลงเพียงเพราะมันยังไม่ขาย ส่วนทางแกลเลอรีก็ได้ผลงานมาจัดแสดงโดยลดความเสี่ยงไปได้บ้าง”

เมื่อได้ฟังคำอธิบายของบังแทโฮ โกฮุนก็พยักหน้าอีกครั้ง

“เอ่อ… พูดไปแล้วก็เพิ่งรู้สึกว่าอาจจะอธิบายยากไปหน่อย ถ้ามีอะไรที่ไม่เข้าใจ—”

“ไม่ครับ ผมเข้าใจครับ ต่างฝ่ายต่างก็ได้ประโยชน์”

โกฮุนยักไหล่เบา ๆ

บังแทโฮแอบยิ้มแห้ง ๆ ขึ้นมา เพราะคิดว่าตัวเองใช้คำพูดยากเกินไปสำหรับเด็ก แต่โกฮุนกลับฟังเข้าใจและตอบได้อย่างไม่มีปัญหา

เด็กอายุสิบเอ็ดที่เข้าใจคำศัพท์แบบนั้นและสื่อสารได้อย่างไม่ติดขัด มันชวนให้น่าทึ่งจริง ๆ

‘อัจฉริยะเป็นแบบนี้กันหมดเหรอเนี่ย’

โกฮุนถามต่อ

“แล้วจะเช่ากันนานแค่ไหนเหรอครับ?”

“นั่นแหละที่ต้องตกลงกัน ฉันคิดไว้ที่หนึ่งปี แล้วถ้าระหว่างนั้นมีคนอยากซื้อ เราก็จะใส่เงื่อนไขยกเลิกสัญญาเช่าได้กลางคัน”

โกฮุนหันไปมองคุณปู่ของเขา

ถึงแม้จะรู้สึกว่าเงื่อนไขไม่เลว แต่เพราะยังไม่คุ้นเคยกับวิธีการเช่าแบบนี้ เขาจึงอยากได้รับการยืนยันจากโกซูยอล

“คุณปู่ดีใจที่หนูได้เจอคนดี ๆ นะ”

โกซูยอลพยักหน้าเห็นด้วย

แม้แต่ปรมาจารย์แห่งวงการศิลปะเกาหลีเองยังเห็นว่าเงื่อนไขที่บังแทโฮเสนอให้นั้นยอดเยี่ยม

พิพิธภัณฑ์ WH แพอุม จะสามารถดึงผู้ชมให้มาดูผลงานของโกฮุนได้ด้วยการเช่าผลงานแบบระยะยาว ในขณะที่โกฮุนก็ได้เงื่อนไขที่เอื้อต่อศิลปินมากที่สุด เป็นข้อตกลงที่ทั้งสองฝ่ายพอใจ

“ตกลงครับ”

โกฮุนแสดงเจตจำนงที่จะเซ็นสัญญากับบังแทโฮ

“งั้นก็...”

บังแทโฮ กล่าวพลางเริ่มกรอกข้อมูลในสัญญาโดยอธิบายอีกครั้ง

หลังจากนั้น โกฮุนก็ลงนามในฐานะเจ้าของผลงาน และโกซูยอลเซ็นรับรองในฐานะผู้ปกครอง

เมื่อเสร็จสิ้นการเซ็นสัญญานิทรรศการครั้งแรก โกฮุนก็รู้สึกตื้นตันจนหัวใจพองโต

“ขอฝากตัวด้วยนะครับ ศิลปินท่านนี้”

ทันใดนั้น บังแทโฮซึ่งก่อนหน้านี้ยังเรียกชื่อเล่นของเขา ก็เปลี่ยนมาใช้คำพูดอย่างเป็นทางการ

โกฮุนยื่นมือออกไปรับการจับมือด้วยความยินดี

“ฝากตัวด้วยครับ”

โกซูยอล ที่มองภาพนั้นอย่างพอใจก็ลุกขึ้นยืนจากที่นั่ง

“ไหน ๆ ก็มาแล้ว เชิญไปดูภาพของฮุนด้วยเลยดีกว่าครับ”

“จริง ๆ แล้วอยากดูเป็นอย่างแรกเลยล่ะครับ”

บังแทโฮ ตอบอย่างตรงไปตรงมา

เขาตื่นเต้นอยากเห็นภาพที่ช่างทำกรอบ ปิแอร์ มาร์โล ยินดีทำกรอบให้โดยไม่ลังเลว่ามันจะออกมาเป็นอย่างไร

“ฮ่า ๆ ฮุน ลูก พาไปดูหน่อยสิ”

“ทางนี้เลยครับ”

โกฮุนนำบังแทโฮไปยังห้องทำงานของเขา

ขณะที่ก้าวเข้าไปด้วยใจที่เต้นระทึก บังแทโฮก็หยุดอยู่หน้าผลงานหนึ่งที่แขวนอยู่บนผนังและสีหน้าก็แปรเปลี่ยนในทันที

ความสงบศักดิ์สิทธิ์ที่แผ่ซ่านออกมาจากทุ่งข้าวสาลีที่แห้งแล้งทำให้เขาเงียบลง

‘นี่แหละ’

คือความรู้สึกเดียวกับที่เขาเคยสัมผัสได้จากดอกทานตะวัน ความรู้สึกซาบซึ้งในสีสันที่อ่อนโยน กลับถูกกดทับด้วยพลังของพู่กันที่ดุดันและจริงจัง

ผลงานของโกฮุนไม่ได้สดใส

กลับกัน มันดูเวิ้งว้างและเหน็ดเหนื่อยจนอดห่วงไม่ได้ว่า เด็กวัยสิบเอ็ดคนหนึ่งที่วาดภาพนี้ออกมาจะรู้สึกอย่างไรภายในใจ

แต่ถึงอย่างนั้น ก็มีบางสิ่งบางอย่างที่บอกถึงความตั้งใจอย่างแรงกล้า

เหมือนดอกทานตะวันที่แม้จะมีรอยแผล แต่ก็ยังเปล่งประกายอย่างน่าทึ่ง การเสียสละอันยิ่งใหญ่ของผืนดินที่ยังคงกักเก็บเมล็ดพันธุ์ไว้ ท่ามกลางพายุและน้ำค้างแข็ง

ทุ่งข้าวสาลีที่ส่องแสงอ่อน ๆ เบื้องหลังเป็นสิ่งพิสูจน์นั้น

‘ฉันตามหาสิ่งนี้อยู่’

บังแทโฮรู้สึกเหมือนได้พบศิลปินที่เฝ้ารอมาเนิ่นนาน

ผลงานของโกฮุนไม่ได้พูดถึงปรัชญาซับซ้อนอะไร มันแค่สื่อสารถึงการเอาชนะอุปสรรค

เป็นเจตจำนงของใครบางคนที่ต้องการแปรเปลี่ยนความทุกข์ยากที่ผ่านเข้ามาในชีวิตให้กลายเป็นบางสิ่ง

และนั่นคือสิ่งที่คนดูสามารถเข้าใจและเชื่อมโยงได้อย่างลึกซึ้ง

ไม่ว่าเราจะใช้ชีวิตต่างกันมากแค่ไหน

ไม่ว่าเราจะเหนื่อยล้าจากเหตุผลที่แตกต่างกันมากแค่ไหน ภาพนี้ก็ยังมอบความกล้าหาญที่จะฝ่าวันนี้ และความหวังที่จะรอคอยวันพรุ่งนี้ให้แก่ผู้ชมได้

บังแทโฮมั่นใจว่าภาพของโกฮุนคือผลงานศิลปะที่สะท้อนความต้องการของยุคสมัยนี้ได้อย่างแท้จริง

“นี่มัน...”

เขาเอ่ยขึ้น ไม่ใช่ในฐานะภัณฑารักษ์ แต่ในฐานะคนรักศิลปะคนหนึ่ง

“มันเป็นผลงานที่ผม... หลงรักโดยไม่อาจห้ามได้เลยครับ”

...

ภัณฑารักษ์บังแทโฮระดมทรัพยากรของพิพิธภัณฑ์ WH แพอุม ทั้งหมด เพื่อเตรียมจัดนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกของโกฮุนอย่างยิ่งใหญ่

มีการผลิตโฆษณาแยกต่างหาก และคัดเลือกครีเอเตอร์ในแวดวงการแสดง การจัดนิทรรศการ และศิลปะจำนวน 40 คน เพื่อช่วยโปรโมตนิทรรศการ

วีดีโอภาพดอกไม้บานซึ่งได้แรงบันดาลใจจากภาพของโกฮุน ถูกอัปโหลดบนหน้าจอ LED ในอุโมงค์รถไฟใต้ดิน

เนื่องจากโกฮุนเป็นหลานชายของโกซูยอล ศิลปินในตำนาน และยังเป็นศิลปินหน้าใหม่ที่กำลังถูกจับตามองมากที่สุดในตอนนี้ ทำให้การหาผู้สนับสนุนจากภาคเอกชนเป็นไปอย่างราบรื่น

เมื่อบังแทโฮดำเนินการตามแผนที่วางไว้ทีละขั้น ประเทศเกาหลีก็เริ่มถูกคลุมด้วยกระแสความคาดหวังต่อ นิทรรศการเดี่ยวของโกฮุน

ผู้สื่อข่าวเริ่มวนเวียนอยู่แถวพิพิธภัณฑ์ WH แพอุมและบ้านของโกซูยอล

พวกเขาพยายามหาข้อมูลว่าโกฮุนกำลังทำงานอะไรอยู่ และภาพที่ปิแอร์ มาร์โลทำกรอบให้นั้นเป็นอย่างไร แต่ก็ไม่เป็นผล

เพราะโกฮุนไม่เคยก้าวออกจากบ้านเลย และนักข่าวก็ทำได้เพียงถามคำถามกับบังแทโฮกับโกซูยอล

“คุณบังแทโฮ! นี่เป็นวันที่เจ็ดแล้วที่โกฮุนไม่ออกจากบ้านเลย! เขาทำอะไรกันอยู่ครับ?”

“เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เราจะออกข่าวประชาสัมพันธ์ครับ ขอให้รอสักนิดเถอะครับ”

บังแทโฮตอบพลางหลบสายตาเข้าไปในบ้านของโกซูยอล

ผู้สื่อข่าวคนหนึ่งที่ตั้งคำถามอยู่ถึงกับกระทืบพื้นแล้วบ่นลั่น

“นี่มันมากไปหน่อยแล้วมั้ง ซ่อนอย่างเดียวแบบนี้จะเอายังไงกันแน่?”

แม้จะเข้าใจว่าเป็นกลยุทธ์เพื่อกระตุ้นความอยากรู้ของผู้คน แต่ระดับการปกปิดนั้นก็เกินไปจริง ๆ

ทั้งที่พิพิธภัณฑ์ WH แพอุมโหมโปรโมตอย่างหนัก และชื่อของโกฮุนเองก็โด่งดังแท้ ๆ แต่รายละเอียดเกี่ยวกับนิทรรศการกลับไม่มีเลย

เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งเดือนก่อนงานแสดงจะเริ่มขึ้น

นักข่าวสายวรรณศิลป์ไม่อาจเดาได้ว่าเกมดึงเชิงนี้จะยืดยาวไปถึงเมื่อไหร่

อีกด้านหนึ่ง

บังแทโฮที่เข้ามาในบ้านของโกซูยอล ก็ถอนหายใจออกมายาว ๆ

แม้จะเคยร่วมงานกับศิลปินมาหลายคน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้รับความสนใจมากขนาดนี้

ทั้งความเป็นอัจฉริยะตั้งแต่อายุยังน้อย เรื่องราวที่น่าสนใจมากมายภายในเวลาอันสั้น และผลงานที่สะเทือนใจ มันคือองค์ประกอบที่ยากจะไม่ดึงดูดผู้คน

แต่กระแสที่ได้รับก็เกินความคาดหมายไปมาก

โกฮุนเปิดประตูต้อนรับเขา

“สวัสดีครับ”

“หวัดดี วันนี้เป็นยังไงบ้าง?”

“เหมือนเดิมครับ”

คำตอบที่ว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนทำให้บังแทโฮโล่งใจ

ตราบใดที่เขายังวาดรูปได้เหมือนปกติ ก็ไม่มีอะไรให้น่าเป็นห่วง

“เข้ามาเลยสิ”

“ไม่เป็นไร วันนี้แค่เอาอันนี้มาให้”

บังแทโฮหยิบพวงโปสการ์ดออกมา

“อะไรเหรอครับ?”

“เวลามีงานแสดง เราต้องส่งบัตรเชิญให้คนรู้จักน่ะ ฉันเลยทำแบบร่างมาให้ดู เผื่อเราชอบแบบไหนเป็นพิเศษ”

“อ้อ…”

โกฮุนพลิกดูโปสการ์ดทีละใบ

“ถ้ามีแบบที่ชอบก็บอกนะ แล้วก็ช่วยลิสต์รายชื่อคนที่เราอยากเชิญมาด้วย ก่อนมะรืนนี้ได้ไหม?”

“ได้ครับ ไม่มีปัญหาเลย”

โกฮุนพยักหน้าอย่างมั่นใจ

“น่าไว้ใจจริง ๆ จำได้ใช่ไหมว่ายังมีถ่ายวิดีโอกับสัมภาษณ์อีก?”

“ผมต้องทำอะไรเหรอครับ?”

“ก็แค่ตอบคำถามเฉย ๆ แบบสบาย ๆ เลย”

บังแทโฮเห็นโกฮุนพยักหน้าตอบอย่างเชื่อมั่น ก็รู้สึกชื่นชมอีกครั้ง

“งั้นฉันกลับก่อนนะ”

“อ๊ะ เดี๋ยวก่อนครับ!”

บังแทโฮที่กำลังจะเดินออกไปหยุดชะงักเมื่อโกฮุนวิ่งไปที่ห้องนั่งเล่น

ไม่นานนัก เขาก็หัวเราะออกมาเมื่อเห็นว่าเด็กชายถือพายช็อกโกแลตสองชิ้นมาด้วย

“ไม่เป็นไรหรอก กินเยอะ ๆ เถอะ”

“มาไกลขนาดนี้จะให้ลุงกลับมือเปล่าได้ไงครับ อันนี้อร่อยนะครับ ถ้าไม่รับเดี๋ยวจะเสียใจนะ”

“ฮ่าฮ่า!”

เป็นคำพูดที่ไม่รู้ว่าเป็นของเด็กหรือผู้ใหญ่กันแน่

แม้จะพูดแบบผู้ใหญ่ แต่การให้ขนมตอบแทนกลับดูเด็กสมวัยอย่างน่าเอ็นดู

“งั้นลุงเอาแค่ชิ้นเดียวนะ ขอบใจมาก”

“เดี๋ยวจะเสียใจนะครับ”

บังแทโฮหัวเราะอีกครั้งแล้วโบกมือลา

พอออกจากบ้านของโกซูยอล เหล่าผู้สื่อข่าวก็กรูเข้ามาถามทันที

“คุยอะไรกันเหรอครับ?”

“ธีมของนิทรรศการคืออะไรครับ?”

บังแทโฮที่แทบจะโดนล้อมหน้าล้อมหลังขึ้นรถด้วยสีหน้าหมดแรง

“โอ๊ย ถ้าเป็นแบบนี้ทุกครั้งก็แย่น่ะสิ…”

เขาส่ายหน้าแล้วกัดพายช็อกโกแลตที่ถือไว้ในมือไปหนึ่งคำโดยไม่รู้ตัว

กลิ่นหอมและรสหวานนุ่มของช็อกโกแลตช่วยปลอบประโลมจิตใจที่เหนื่อยล้าของเขาได้อย่างดี

“…รู้งี้น่าจะรับมาสองชิ้น”